What's on my mind

Lessen van Steve Jobs voor onze Nieuwe Wegen.

2012-01-13T12:37:00.001+01:00

Een gesloten systeem, geïntegreerde hard-, soft- en net- en storageware, centraal bepaald en gecontroleerd van voor tot achter en gebaseerd op wat de klant/gebruiker zou moeten willen, gemaakt door excellente mensen die over de grens van hun mogelijkheden worden geduwd en naast geschoffeerd envenzo de credits krijgen, maar bovenal getoetst aan impliciete en dogmatische kwaliteitseisen: eenvoud, mooi, uitnodigend, niets te veel, alles functioneel. En overtuigd worden door functionaliteit, vorm en gevoel.

Vrij "According to Jobs" is de wereld maakbaar, waar men bereid is elkaars wereld van end-to-end te (laten) beheersen door een vertrouwd iemand, een wereld die gecontroleerd is afgesloten en gecompartementeerd (naar idee van van Rompuy). Waarin je regels en instrumenten zelf ontwikkelt, ongegeneerd jat/koopt wat elders goed bedacht is en dat doet aan de hand van een stevige visie op het gebruik/het beleven van de mensen. Een beleven dat niet rationeel wordt verklaard, maar dat de onderbuik, het gevoel bevredigt en geruststelt. Schrappen niet om te bezuinigen, maar om beter tot de kern te komen.

Ik heb eerder de wereld vergeleken met een vastgelopen Windows Systeem. Ik pleitte voor een reset. Na het lezen van Jobs biografie is duidelijk dat een reset van tijdelijke aard is. Net als met de banken crisis, het gaat vanzelf weer mis als de basisprincipes niet drastisch worden aangepakt. In het huidige politieke klimaat zijn we te hard bezig met het Windows Register tegen beter weten op te schonen, maar we pakken de essentie niet aan. De complexiteit, de onbeheersbare openheid, de ontembare verworven rechten. We gaan te weinig uit van het gevoel en te veel van wat men nu wenst en niet wat men zou moeten kunnen willen. Te reactief, te onmachtig en te weinig bepalend.

Onze Windows samenleving gaat ten onder aan stapelende applicaties die elkaar in de wegzitten en niet meer te ontwarren zijn. Alle smaken dienend. Een nieuwe weg moet meer op zijn Apples.

Het is niet allemaal tof met Jobs, het democratisch gehalte laat te wensen over. Daar ligt de uitdaging. Democratie is niet iedereen zijn zin geven, maar wel het geluk iedereen in het vizier houden en overtuigen.

Dan kan het zo zijn dat een toekomstig premier a la Jobs de nieuwste maatregel aankondigt met: Oja nog een dingetje.... Vanaf volgende week geen hypotheekrente aftrek, maar hypotheekaflossingsaftrek, zolang totdat de rente is teruggebracht tot een vergelijkbare huurprijs. Ik noem maar wat.

Willen we een verhaal of toch liever een sprookje?

2012-01-08T16:47:00.002+01:00

We zijn op zoek naar een nieuwe verhaal, je hoort dit wel vaker. Zo ook ageert Rob Oudkerk in de Volkskrant tegen "de vaak nikserige hufterigheid de middelmaat van ons land." Hij is in Hong Kong geweest en onder de indruk van verbeeldingskracht en durf, die daar volgens hem overheersen. "Op alle plekken heb je het gevoel dat er passie, een missie of een visie zit achter grote(re) en kleine(re) zaken."

Hij vervolgt: "Binnen ons eigen land begint het steeds duidelijker te worden dat hypes het in Nederland allang gewonnen hebben van normen, waarden, missies, visies, passies en beginselen waar een maatschappij op moet drijven, wil die succesvol zijn. Steeds meer camoufleren die hypes, het sjagrijnige misgunnen en de vaak nikserige hufterigheid de soms ondragelijke lichtheid en de gekoesterde middelmaat van ons land, dat op een aantal belangrijke maatschappelijke terreinen een gapend gebrek toont aan richting en/of doorzettingsmacht." En "Dat krijgt langzamerhand te zichtbare gevolgen. Niet alleen voor de politieke besluitvorming, die niet in staat (b)lijkt het tij ten gunste te keren. Ook bij bedrijven, universiteiten, hogescholen en in bijvoorbeeld de (jeugd)zorg en het onderwijs gaat het ontbreken van een agenda voor de toekomst zich nu wreken. Het wordt steeds moeilijker voor de politiek om andere dan financiële prioriteiten te stellen."

Hij besluit met de uitspraak dat:"Voor iedere organisatie geldt dat het ontbreken van richting op termijn verloedering betekent. Dat geldt ook voor een samenleving. Het formuleren van richting verreist verbeeldingskracht en durf."

Waarom lukt het ons niet dat verhaal vol verbeeldingskracht te ontwikkelen, dat houdt me al een jaar bezig. Ideeën zat, een andere wereld is zo geschetst, zelfs een gewenste wereld. Maar we willen niet zo maar een verhaal, we willen een verhaal met een happy end, voor iedereen die er in moet geloven. Ik vrees dat we met zijn allen op zoek zijn naar een sprookje, waar de passie vanaf spat en de ongelukkige Henk en Ingrid als bij toverslag hun droomwereld vinden en daarin nog lang en gelukkig leefden. Genietend van WAO, AOW, Hypotheekrente aftrek, Kinderbijslag, zorgtoeslag, huurtoeslag, Kinderopvang toeslag, bijna gratis onderwijs, internet, TV, 9baans snelwegen, op tijd rijdende treinen, zonder inbraak en moeilijke kinderende, vervelende andersdenkende en -etende mensen, zonder formulieren en mishandelde hoeren.

Overdaad schaadt

2012-01-07T12:35:00.002+01:00

In de Volkskrant 07-01-2012, staat een vergezicht, een alternatieve economie. Het verhaal wordt gesitueerd in 2032 en men blikt terug en korte samenvatting...

'Het was altijd een verdelingsvraagstuk', zegt Klamer achteraf. 'We leefden in een land van overdaad. We maakten de fout om die rijkdom te verdelen op basis van betaald werk.'

Achteraf gezien is het misschien moeilijk voor te stellen, maar twintig jaar geleden, in 2012, was er een tijd dat het in de economie haast alleen maar ging over geld.
Dat intussen het milieu steeds zwaarder gebukt ging onder overbevissing, ontbossing, uitputting van grondstoffen en klimaatverandering en dat er steeds meer 'consumenten' uitvielen met burn-out of depressie, interesseerde maar weinigen: dat viel immers buiten het bestek van de markt.
Tegenwoordig is het niet goed meer voor te stellen, maar destijds geloofden de meeste economen en politici dat duurzaamheid ons leven primitief en middeleeuws zou maken. Milieumaatregelen zag men als iets dat groei in de weg stond; iets voor linkse mensen met zelfgebreide truien.

Na een mooie analyse van de 2012 situatie en onze dwalingen van nu volgt een opsomming van de maatregelen die zgn getroffen zijn sinds 2012.

* De jaarlijkse prognoses van het Centraal Planbureau van het te verwachten percentage economische groei werden afgeschaft.
* Het bruto nationaal product werd losgelaten als belangrijkste maat van economisch succes:
* Daarvoor in de plaats kwamen cijfers die met name geluk, gezondheid en welbevinden van de Nederlandse burgers registreerden.
* De andere grote stap was de belastingvergroening.
* Nederland schafte geleidelijk de inkomstenbelasting af en besloot
* In plaats daarvan grondstoffen te belasten. Zo creëerde men een kunstmatige schaarste aan grondstoffen. 'Hoe meer grondstoffen eraan te pas komen, des te duurder het product
* Tegelijkertijd verviervoudigde men de investeringen in onderzoek naar duurzame techniek en
* verhoogde men de belastingen op afval en vervuilende gassen. Die werden gemodelleerd naar het 'aftoppen en verhandelen', waarmee overheden destijds probeerden de uitstoot van CO2 tegen te gaan. Het principe: een bepaalde hoeveelheid afval weggooien mag, maar wie meer wil weggooien, moet daarvoor afvalrechten kopen bij iemand die zijn afvalquotum nog niet heeft bereikt.
* Verbod op te grote inkomensverschillen groter dan een factor 30
* invoering van het gegarandeerde basisinkomen voor alle burgers
* Vliegen wordt duurder

En de gevolgen:

* En dat stimuleert het zoeken naar creatieve oplossingen', blikt Daan van Soest, destijds hoogleraar milieueconomie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, terug.
* Wegwerpgoederen en -verpakkingen verdwenen vrijwel direct uit de winkels.
* Rond de recycling, de reparatie en het onderhoud van bestaande goederen verrees een imposante nieuwe bedrijfstak.
* Er ontstonden nieuwe eigendomsvormen, zoals leasemaatschappijen waar je meubels of elektronica kon huren.
* Bedrijven voor wind-, biomassa- en andere duurzame energie floreerden,
* de elektrische auto brak door,
* files verdwenen en het openbaar vervoer boekte omzetrecord na omzetrecord.
* Ook de schaalverkleining waarop veel sociaal-wetenschappers al in 2012 aandrongen, kwam op gang.
* Wijken gingen ertoe over zelf duurzame energie op te wekken en
* overal ontstonden moestuintjes, houtkwekerijen,
* werkplaatsen en bedrijfjes die slim inspeelden op de nieuwe economie.
* Op daken verschenen tuintjes met oliezaad, gevels kleurden groen toen het ophangen van kweekplaten met olie-algen in de mode raakte.
* Forensen raakte uit de gratie, werken dicht bij huis leefde op.
* Van de universiteiten kwam intussen een stortvloed van nieuwe duurzame technieken
* exporteert ons land vooral kennis, ingenieurs, bio- en nanotechnologie, milieuvriendelijke energieopwekkers en andere duurzame technieken.
* De economie groeide weliswaar niet in ouderwetse zin, maar werd wel veel efficiënter, productiever en daarmee waardevoller.
* herverdeling van de rijkdom
* werk was opeens van een verplichting een kwestie van persoonlijke ontplooiing geworden en een manier om het basisinkomen te vergroten. Het leidde tot een zeer flexibele arbeidsmarkt
* telepresence-vakanties in virtual reality

Dat had, zoals sociologen en sociaal-geografen al in 2012 wisten, onmiddellijke positieve gevolgen voor de gezondheid, de tevredenheid, de veiligheid, het welbevinden en zelfs de schoolprestaties. In de steden ontstonden hechte gemeenschappen, corporatieve bedrijfjes, buurthuiskamers en buurtwinkels. De economie groeide weliswaar niet in ouderwetse zin, maar werd wel veel efficiënter, productiever en daarmee waardevoller.

O zeker, vrij van problemen is de nieuwe economie nog niet.
* De opnieuw ingestelde douane heeft de grootste moeite om grondstoffensmokkel tegen te gaan en vuilnisbendes die illegaal afval storten vormen een ware plaag.
* En de economie heeft last van zijn eigen succes: we zijn zo duurzaam gaan leven, dat de overheid, aangewezen op belastingen uit grondstoffen en afval, worstelt met teruglopende inkomsten.
* Sommige mensen verlangen terug naar vroeger: toen je nog met het vliegtuig goedkoop op reis kon.

Achteraf gezien lag de oplossing altijd al binnen handbereik. We durfden er alleen niet goed in te geloven.

Het hier geschetste toekomstbeeld is gebaseerd op gesprekken met dr. Frank Dietz (PBL), prof.dr. Wim Heijman (WU), dr. Corine Hoeben (RUG), mr. Willem Hoogendijk (stichting Aarde), prof.dr. Arjo Klamer (EUR), prof.dr. Daan van Soest (VU, UvT) en dr. Henk de Vos (RUG) en op artikelen van prof. Herman Daly. De citaten zijn echt.
Op maandag 16 januari is Arjo Klamer te gast in het KennisCafé in De Balie over alternatieve visies op de economische crisis. Met verder Matthijs van Veelen en Eva van den Broek, columns van Maarten Keulemans en Jelle Reumer en een experiment van Science Center NEMO. Presentatie Martijn van Calmthout. Entree € 7,50 (5,00). Reserveren op www.debalie.nl

That's the Question

2012-01-04T11:54:00.004+01:00

Pim uit Maastricht of Amsterdam of Breda debuteert. Misschien zou hij toch ook liever de presentatie van het programma voor zijn rekening wil nemen. Eeuwige roem en eeuwig zonde.

Bekijk de video in andere formaten.

There are lies, big lies en Statistics, maar dit is tamelijk overduidelijk

2012-01-03T14:39:00.000+01:00

Gemiddelde leeftijd stijgt in alle landen en Kinderen Per Gezin daalt in alle landen en convergeren naar hetzelfde niveau.

Cross Domain

2012-01-01T20:00:00.001+01:00

Soms denk je dat je een dubbelganger hebt, soms komt hij uit een vorige leven zoals deze meneer. Hij is geschilderd door Jan Sluijters en te zien in het Singer Museum in Laren. Nog op de laatste dag van 2011 maakten we een uitstapje naar deze fantastische tentoonstelling van dit Schildersbeest zoals Sluijters genoemd is.

Dit spits geschilderde bijna evenbeeld legde als eerste de link tussen sterrenkunde en wiskunde. Dat is typerend voor kennismanagement: pas kennis uit het ene domein toe in het andere en je weet nooit wat voor moois tot stand komt. Een goede tip voor innovatie: denk cross domain. Daarmee een van de basisopdrachten voor mezelf en voor de politiek, wetenschap en bedrijfsleven: stimuleer cross domain thinking. Dit is de enige sleutel voor vooruitgang.

Liefde à la carte. Aardig inkijkje in relaties

2011-12-24T19:21:00.001+01:00

Milou van Hintum en Jan Latten: Liefde à la carte. Trends in moderne relaties (192 pag. Archipel, 2007 ISBN 9789063053116)

Het hoofdstuk Aaijd weure met diech mis ik een beetje. De vraag waarom wij eigenlijk bij elkaar blijven wordt niet beantwoord. Maar door te kijken naar hoe het anders gaat ordt het idee toch langzaam duidelijk waarom (met Ge Reinders te spreken) "de leefde blief greuije met de jaore".
Het citaat uit de inleiding spreekt boekdelen: 'Houden van" is vaak meer een kosten-baten analyse dan jezelf in de gaten hebt. Wie denkt dat passie en romantiek allesbepalend zijn voor een succesvolle relatie weet na het lezen van dit boek wel beter.

Vilan van de Loo schreef de volgende recensie.

Waar moet het toch heen met de liefde, wat is er toch aan de hand? De vanzelfsprekendheid waarmee liefde begint en voor altijd duurt, lijkt verdwenen. Ben je realistisch of cynisch als je twijfelt aan de romantiek? Op deze en andere vragen is er nu een antwoord in het boek Liefde à la carte.

Onderzoek, interviews en uiteenlopende literatuur vormen de basis voor liefde à la carte. Hierin geen case stories, maar fragmenten uit interviews met vooral bekende Nederlanders. Na een uitgebreide inleiding en uitleiding, gaat het vooral om zeven hoofdstukken. Dat zijn: (1) IK: vrij & ongebonden, onrustig & onzeker; (2) Zielige alleenstaande of happy single?; (3) Fatima, het allochtone zusje van Bridget Jones; (4) Zo nuttig is een partner!; (5) Zoekende mannen en succesvolle vrouwen; (6) Vind je spiegelbeeld en (7) Uithuilen en opnieuw beginnen.

Steeds meer mensen zijn single, soms langer, soms korter, en dat heeft niets meer van het ' zielige' van vroeger. Het is normaler geworden, maar daarmee niet gemakkelijker voor degene die tegen zijn of haar zin geen relatie heeft. De maatschappij is veranderd, stellen de auteurs. Het 'ik' staat voorop, het 'ik' dat alles uit het leven wil en moet halen op elke gebied. Het 'ik' moet dus kiezen, en dat geldt ook voor de romantiek:

"Stel nu dat alle Ikken vaker en meer alternatieven afwegen. Dat ze zich minder verplicht voelen aan, en verbonden met elkaar. Dat ze langer blijven doorzoeken naar wat ze willen en bij wie ze horen. Dat ze steeds minder bereid zijn hun plezier op de korte termijn in te leveren in de hoop daar op langere termijn duurzame liefde voor terug te krijgen. In dat geval worstelt élke IK met de onrust en de onzekerheid die de keerzijde zijn van de veelgeprezen en gekoesterde vrijheid en ongebondenheid."

Die emotionele overweging stuurt het gedrag. Voeg daarbij emancipatie van mannen en vrouwen, de vrijheid om kinderen te krijgen buiten het huwelijk om, relaties die niet gebaseerd zijn op wederzijdse financiële afhankelijk (hij werkt, zij zorgt) en de keuzevrijheid is werkelijk overweldigend. Alles kan. Zie dan maar eens te kiezen en aan die keuze trouw te blijven.

In het boek beschrijven de auteurs de verschillende relatievormen die daardoor zijn ontstaan en zich nog steeds vormen. De hoofdstuktitels geven vaak de nuances aan: enerzijds-anderzijds. Ja, single zijn heeft veel voordelen, maar anderzijds ook nadelen. Ja, een partner is nuttig, maar met enig cynisme beschrijven de auteurs ook hoeveel vrouwen er door de partner mishandeld worden.

Wie geen boodschap heeft aan analyses van oorzaak en gevolg, kan meteen door naar het laatste hoofdstuk over de toekomst. 't Staat vol slecht en goed nieuws. het slechte eerst: het IK blijft bestaan en daarmee het dwingende accent op zelfontplooiing en op de kritische blik op de toegevoegde waarde van een romantische relatie. Nu het goede, waarbij de auteurs vooral uitgaan van hoogopgeleide mensen, zoals zijzelf. Hoogopgeleide vrouwen vinden hun beste kansen in lager opgeleide mannen; een groep die over dreigt te schieten als ze niet beter hun best doen om relationele kwaliteiten te ontwikkelen. Hoogopgeleide mannen beginnen vaker een tweedepleeggezin en staan daarmee onder zware financiële en emotionele druk. Waar blijven de andere groepen mannen en vrouwen?

In de nabije toekomst zullen romantische relaties steeds korter duren, concluderen de auteurs. Het is kennelijk ouderwets om in de liefde voor altijd te geloven. Het boek is overtuigend in de analyses, meeslepend geschreven en na het lezen ben je daarom geneigd alles te geloven. Dat stemt niet opgewekt. Het is tijd voor een evenwicht, voor een wetenschappelijk boek over liefde die werkelijk een leven lang duurt. Voor de hard core romantici onder ons.

Belofte:
"Als je wilt begrijpen waarom je nu alwéér single bent, waarom steeds meer kinderen 'papa' zeggen tegen een man die er als hun opa uitziet, en hoe het komt dat mensen het moeilijker vinden dan ooit om bij elkaar te blijven, dan is dit een boek voor jou. Kijk naar je eigen leven, naar je vriendenkring, en je herkent het vast en zeker: zoekende dertigers, gescheiden stellen, alleenstaande moeders, tweedeleg vaders en eeuwig loslopende mannen."

Praktisch nut:
Aanwezig. Het boek verstrekt fundamentele inzichten waardoor je beter kunt kiezen in liefdesland. De verstrekte adviezen zijn schaars maar waardevol.

Kanttekening:
De feitelijk en analytische benadering zijn tamelijk vernietigend voor het geloof in liefde die voor altijd duurt.

2012: Nieuwe Wegen, Nieuwe Kansen

2011-12-24T13:36:00.002+01:00

De geboorte van 2012, dan wel de nieuwjaarskaart en -wens is ook dit jaar weer enerverend verlopen. Het hele jaar pik je trends op en denk je na over wat er het thema wordt van onze nieuwjaarsgroet. Thema’s te over want er valt veel te wensen.

Contact maken was een terugkerende gedachte, waarbij "ik-jij"-lijntjes en het "Hier en nu" een belangrijke rol speelden. Touwtjes en kleine wasknijpertjes flitsten door de gedachten. Of vogeltjes die zittend op verbindingslijntjes hun wens twitterden naar de verbouwereerde kaartkrijger.
Maar dat werd hem niet. Het nieuwjaarsproject is een samenwerkingsproject waarbij iedereen in het gezin zijn rol speelt. Er wordt gewikt en gewogen en soms sneuvelt een idee in schoonheid.

2012 is het jaar van de nieuwe wegen. De kinderen het huis uit en we voelen dat daarmee ook wijzelf min of meer een andere route opgaan. Een soort herwonnen vrijheid voor ons allen. Gezellig weer een nieuwe werkelijkheid ontdekken. Iets om je op te verheugen. Al tref je op die wegen beren aan, er liggen vooral ook kansen. Nieuwe vrienden, nieuwe woningen, nieuwe collega’s, kennis en ervaringen. We grijpen ze met beide handen aan en hopen dat al onze vrienden ook zo in de wereld kunnen staan. Zoniet is er altijd een kans om hen daarbij te helpen.

De kersverse dokter gaat in Breda wonen en pendelt tussen randstad en provincie, en de kersverse studente vindt haar nieuwe weg in Utrecht, op zoek naar onderwijskundige klasse. Ikzelf verdiep me wat meer in de politiek en ook de muziek brengt zo zijn nieuwe avonturen. En voor veranderingen op het werk altijd een bron van zorg en opwinding, maar ook voldoening en zingeving.

Wat rest was slechts de vormgeving, op zoek naar een zelf modelleerbare metrokaart kwam ik verschillende tools tegen. Op zich een interessante zoektocht naar schema’s die ook in het bedrijfsleven toegepast kunnen worden, maar helaas was ik de benodigde programmeerkennis niet machtig. Dus verder zoeken.

Wat dacht je van Wordle (www.wordle.com). Ik hat al eerder een woordenwolk gemaakt, waarom niet mijn hele adressenboek in Wordle. Genoeg steden om een nieuw pad aan te geven.
Uiteindelijk bleek dat toch iets teveel van het goede en zo ontstond en een iets eenvoudigere variant. Bijkomend voordeel dat jullie ons weten te vinden, zowel opde kaart als in cyberspace.

Een goede Reis Gewenst!

Vendaog höb iech geinen tied

2011-11-11T14:21:00.001+01:00

Ut Leedsje veur Vastelaovend 2012
Vendaog höb iech geinen tied

Bij us in de gooj kamer is ’t einen oonderein
pekskes, pruke, alles ligk doorein
de dikke zjiem steit neve d’n tv
confetti vinste zelfs op de plee
Op d’n dressoir steit in de stöb gesjreve:
Wat e gelök um hei te mage leve..!!

Vendaog höb iech geinen tied
um te pótse, um te koke, veur de striek
want noe is ’t weer zoe wied
um te springe veur dee ketelemeziek
Vendaog höb iech miech belaof
- en dat nump miech geine aof -
tot es ’t asselegoonsdag is
iech vaan dee Vastelaovend gaar niks höb gemis….

’t Huteke vaan ama kump ouch noe weer good vaan pas
en vaan ampa is dee slippejas
Die sjoen kalbas waor vreuger vaan tant Nie
deen hoege zije vaan miene noonk Pie
Vaan keends aof aon is ’t us mètgegeve:
Wat e gelök um hei te mage leve ..!!

Vendaog höb iech geinen tied
um te pótse, um te koke, veur de striek
want noe is ’t weer zoe wied
um te springe veur dee ketelemeziek
Vendaog höb iech miech belaof
- en dat nump miech geine aof -
tot es ’t asselegoonsdag is
iech vaan dee Vastelaovend gaar niks höb gemis…. (2x)

Kennis Economie Stinkt?

2011-09-23T16:02:00.001+02:00

Je bent timmerman en maakt een kast. Je doet extra goed je best, luistert naar de klant en dat extra plankje, die mooie ronding en dat prachtig hout, het levert je 200 euro extra op. Een volledig geaccepteerd idee. Niemand die dat een Bonus noemt.

Je financiert een scheepstransport van Shanghai naar Rotterdam en weet dat als een Chinees bedrijf iets verscheept, de lading 5 dagen sneller geladen wordt en stelt daarom voor aan de klant ook wat Chinees spul mee te verschepen en wint voor de klant 5 transport en kredietdagen. Bespaart de klant zo een half miljoen aan financierings- en verzekeringskosten. Hij vraagt een fair deel, zeg een ton. Met nog wat winst van de Chinees en tel uit de winst van deze kennis transactie: 125.000.

De slimmigheid van de trader en zijn contacten maken het verschil en de beloning is navenant, zeg 20.000 euro. Snel verdiend? We noemen dit een Bonus, omdat zonder dat verschil 125.000 euro minder was verdient. En dat dit louter en alleen door persoonlijke inzet tot stand is gekomen. Kennisbusiness is peoplebusiness.

Totaal verwerpelijk, waarom? Het verdienen aan kennis en kennissen stinkt, maar dat is helaas precies wat de kennis economie betekent. Mensen die hun ontwikkelde kennis en kennissen inzetten kunnen ogenschijnlijk steeds makkelijker hun geld verdienen of kosten besparen. Nog wel, maar op dit moment puilen de universiteiten uit en is de jeugd maar met een ding bezig: kennissen maken. Slim. Als we op deze weg voortgaan zal het voor mensen die aan een kennisgebrek en/of aan contactstoornis lijden steeds moeilijker worden hun geld te verdienen, of hun uitgaven binnen de perken te houden.

Iedereen kan de handen uit de mouwen kan steken, het is helaas zo dat niet iedereen (sociaal) intelligent is. Bij een kenniseconomie zullen mensen in een contact- en kennisachterstandssituatie hard geraakt worden.

Zij zoeken massaal hun redding bij de sabotage van de globalisering en euro, het ontmantelen van de merocratie en het belachelijk maken van hun vertegenwoordigers en het verketteren van kennisprofiteurs. Het zal niet helpen, uitstel van executie, valse hoop.

Hun aansporen hun hersenen beter te gebruiken is als een dove toeroepen dat hij beter moet luisteren.

De kenniseconomie stoelt op de maak- en diensteconomie. Zij die daarin werken verdienen erkenning, solidariteit en ondersteuning. Bijvoorbeeld door belasten van overwaardering van kennis transacties, verbeteren van de toegang tot kennis en contacten, bieden van (tweede) kansen om te leren, beter waarderen van fysieke arbeid en de fysieke gevolgen daarvan verdisconteren, gehoor geven en zich vertegenwoordigd voelen.

Het verlossende woord.

2011-09-23T13:26:00.002+02:00

God schiep de mensheid. Dat ging en hele tijd goed tot iemand een idee kreeg (de Idealist).

Mensen om hen heen zien wel iets in dat idee, het wordt een Beweging.

De Beweging groeit uit en gaat zich organiseren: krantjes, boekjes, vergaderen, bestuur, statuten.

De Organisatie heeft een belang, namelijk Het Idee uit te dragen en te vertegenwoordigen.

De Idealist heeft een ander idee of sterft. De organisatie wordt een Instituut. Het Instituut verwisselt het uitdragen van het Idee, met het eigen-belang de organisatie in stand te houden.

De Leiders van het Instituut verwarren het voortbestaan van het Instituut met het voortbestaan van hun Lucratief Leiderschap

De Afgunstigen knagen aan de poten van de Stoel en verongelijkt en rancuneus splitsen ze zich af in instituutjes. Ze kannibaliseren de stamvader, die ze en passant toch blijven liefhebben.

Maar telkens wanneer ze elkaar zien nemen ze elkaar de maat wanhopig zoekend naar het verschil dat hun bestaansrecht zou moeten rechtvaardigen.

Het Idee heeft zijn nut bewezen en zijn beste tijd gehad. Het Instituut en de inmiddels talrijke Instituutjes houden zichzelf in stand en vervreemden van de Beweging en proberen elkaar de vliegen af te vangen. Steeds verbetener spittend aan de Valkuil.

Er moet een catastrofe aan te pas komen vooraleer alle die belangen ineens in Het Niet verdwijnen en het Idee weer boven water komt. Waar het allemaal ook alweer om draaide.

Aldus opent de zelfvervullende doemdenker de weg voor de nieuwe heilprofeet, die het verlossende woord spreekt en ons uit ons lijden verlost.

Ik worstel en kom niet boven

2011-09-09T11:06:00.001+02:00

Mijn bewondering voor Bril is groot en zijn laatste pennenvruchten heb ik dan ook vooral met belangstelling en enige weemoed moeten lezen. Een optimistisch verslag van versneld aftakelingsproces dat om meer redenen een onbevredigend eind krijgt. Hoe ver gaat een mens, hoe ver gaat een beroemde Nederlander. Wederom zet het je aan het denken over lijden.

Bril, de echte wereld mist je.

2011-04-22T06:48:00.008+02:00

Briljante columns, kronkels nieuwe stijl, ik mis ze. Al was het niet liefde op het eerste gezicht zoals blijkt uit mijn woordenfrutsel uit 1999, toen hij nog in het Parool was te bezichtigen. Ook in 1997 heb ik eens een BrilBoek (met Dirk van Weelden) op wandelvakantie meegenomen. Omdat dan elke gram telt dacht ik per hoofdstukje de blaadjes weg te kunnen gooien. Ik kwam niet verder dan 2 scheursels. De werkelijkheid bleek toen nog boeiender, maar nu weet ik beter. Een Brilse blik plaatst het leven in een ander kader, een perspectief dat we node missen.

De columns van Martin Bril in het Parool had ik eigenlijk nog nooit gelezen, ik geef het toe. Voor een krant schrijft hij ze iets te lang naar mijn smaak. Totdat zijn compilatie als spaarboek werd gepromoot.

We sloegen aan het sparen want zegeltjes, airmiles, bonussen en kortingen, daar gaan we voor. Niets is mooier dan gratis en als het Parool zijn lezers denkt te lokken door het belonen van hun spaarzin met een boek uit eigen stal; wie zijn wij dan om deze sigaar uit eigen doos aan onze neus voorbij te laten gaan.

Na het verzamelen van luttele zegeltjes kwam Martin Bril in boekvorm thuisbezorgd. Wat we in huis halen wordt gelezen, dus in afwachting van Voskuils 5de (ta-ta-ta-taaaaah) kon Bril dienen als de warming up.

Korte verhalen. Wat lang is voor een column krijgt in boekvorm een andere dimensie. Lekkere kijkjes op ons Amsterdamse straattoneel. Dichtbij en aanstekelijk: Fietsen door het Vondelpark, Harry de reiger, Bob de Yankee-fan en een dochter die zich identificeert met de helaas gedissideerde Spice-girl.

Een positieve kroniek in een stad, waarin het onderste uit de mens het makkelijkst lijkt boven te komen. Voyeuristisch met oog voor de kunst van het levensonderhoud.

"Idioot!", bitst men hem toe, als hij vertederd, haast verliefd, staart naar een moeder, die haar baby bedient met een in haar mond geprakte banaan.

Een boekje als een galerie van kleine, goed getroffen tafereeltjes. Na de ontdekking van de hemel moet het met een beetje oefening lukken ook wondertjes 'down to earth' bloot te leggen.

Geluk is niet Gewoon, Lennette van Dongen

2011-03-26T10:18:00.001+01:00

Donderdag naar Lennette van Dongen geweest. Het ging over bergen en dalen, over geluk dat niet gewoon is, dat niet komt aanwaaien, dat veroverd wordt, en het ultieme geluk dat je ervaart als je de noodzaak van zingeving kan weerstaan. Vroeger zeiden ze: geluk is voor de domme, maar gelukkig zijn we niet meer zo dom. Wat nu?

Er waren politieke leiders die het doel van de politiek zagen in het stimuleren van het geluk van de samenleving. Zij beseffen dat geluk niet voor het oprapen ligt en niet vanzelf gaat. Dat het niet gewoon is op het leukste plekje op aarde te wonen. Maar zij gaven het op, zie wierpen de handdoek in de ring. Nu lopen we met een blijde onverstoorde glimlach ons noodlot tegemoet. We breken af wat we moeizaam opbouwden. Ons kwam de werking zo gewoon voor, dat we dachten dat het vanzelf sprak. Het gewoon genieten, geluk voor beginnelingen, lachte) ons toe. Het is makkelijk gelukkig te zijn als de zon schijnt en je de wind mee hebt, zegt van Dongen. Nee als het tegen zit, de regen met bakken uit de hemel valt, dan begint het grote geluk voor gevorderden.

Lenette van Dongen: Hoogseizoen http://t.co/BpRDhrR Youp's spiegel zonder zuurpruimerig geroeptoeter. Verplichte kost!

Met weemoed denken we terug....

2011-03-19T11:23:00.000+01:00

Mooi filmpje op youtube van de laatste momenten, inclusief de dodenmars.... en twee beteuterd kijkende clowns ---->

Groete oet de Chambre de Reflection

2011-03-11T13:19:00.000+01:00

Eeder jaor laote veer de boel, de boel
oontrekke veer us aon dat kopkrètsend gekrioel
veur us broednudig stökske gelök,
trèkke veer us in Mestreech weer trök.

Daor genete veer vaan ut reuzeraad dat drei daog bove bleif stoon,
veurdat veer weer met pijn in ut hart naor hoes tow moote goon.
Es Slivvenier us daan auch nog met zien goddelik weer bedach
daan bestèrf veur dreij daog op us snoets dé gulle lach.

Mèt us beste vrun beijein in de Chambre de Reflection
loape veer klasjenerend van de Knijnspiep tot ut lètste poompstation
Daor maake veer op tandvleis en aon ut eind vaan us Letien
unne prachtige foto es bewies vaan dit ultieme saamezien

Zoeväöl beer is nudig veur complete oontnuchtering,
zoeväöl gezaangk hellep beij de oontwapenende oontmaskering;
herbore trekke veer weer ut noeste noorde of ut wilste weste in
in de hoop tot un eeder d'r weer u vol jaor tege kin

Salut leef luij
Volgend jaar probere veer ut opnuij.

Mestreechse VastelaovundLeedjes Wolk

2011-03-11T10:25:00.001+01:00

Je neemt alle teksten van de carnavalsliedjes van Maastricht en gooit die in Wordle. Dan krijg je bovenstaand resultaat. Grootste lettertype geeft het woord aan dat het meest voorkomt. Je kunt zien dat Carnaval niet om bier draait maar om Iech en Diech (ik en jij).

Wordle is a toy for generating “word clouds” from text that you provide. The clouds give greater prominence to words that appear more frequently in the source text. You can tweak your clouds with different fonts, layouts, and color schemes. The images you create with Wordle are yours to use however you like. You can print them out, or save them to the Wordle gallery to share with your friends.

Altijd leuker om te zien hoe het niet moet: Powerpoint

2011-03-04T10:15:00.000+01:00

Alles moet met powerpoint en iedereen weet hoe het moet en vooral hoe het niet moet. Dat geldt voor meer dingen, maar dit terzijde. De roeptoeteraars hebben de lachers op hun hand. Dus geniet ervan.

Het is een keuze, en de keuze is aan u.

2011-02-27T12:16:00.000+01:00

Marleen Barth hield een vlammend betoog tijdens het PvdA-congres. Een links tegengewicht is nodig. Weisglass hield een vlammend betoog in de Volkskrant voor een linkse meerderheid in de 1ste kamer, een pleidooi voor een echt minderheidskabinet dat zoekt naar de grootste en niet de kleinste meerderheid in de Kamers. Waarom een eerlijk evenwicht noodzakelijk is maakte Barth duidelijk:

"Het is een keuze, om kunst en cultuur weg te zetten als overbodig, suspect of geldverslindend.
Het is een keuze, om mensen met een dubbel paspoort te degraderen tot tweederangs burgers.
Het is een keuze, om licht verstandelijk gehandicapten weg te definiëren uit de zorg en aan hun lot over te laten.
Het is een keuze, om mensen die zijn aangewezen op de sociale werkvoorziening te veroordelen tot een leven van nietsdoen voor de televisie.
Het is een keuze, om een drempel van duizenden euro’s op te werpen voor de jeugdzorg, en zo voor lief te nemen dat kinderen veel te laat of helemaal geen hulp krijgen.
Het is een keuze, om illegalen te achtervolgen met strafbaarheid alleen maar omdat ze bestaan.
Het is een keuze, om je onbeschrijflijke rijkdom niet meer te willen delen met de honderden miljoenen mensen die moeten overleven van minder dan een dollar per dag.
Het is een keuze, om uitsluiting en beschimping van moslims te beschouwen als een schappelijke prijs om je bezuinigingsagenda er door te kunnen drukken.
Het is een keuze, om mensen vooral te bevestigen in hun wantrouwen, hun vooroordelen en hun frustraties, en om hen niet voor te houden dat het ook anders kan."

Maar wat dan wel......

Marleen schets de PvdA droom, ze kiest voor:
"Een land waarin gezondheidszorg, onderwijs en kinderopvang gezien worden als een gouden investering in menselijke waardigheid én sociaal-economische groei.
Een land dat zich er niet bij neerlegt dat laagopgeleiden zeven jaar korter leven dan hoogopgeleiden, en dat niet accepteert dat slimme kinderen met laagopgeleide ouders een zichtbaar kleinere kans hebben om hoger onderwijs af te ronden.
Een land dat zich niet afwendt van verwaarlozing, mishandeling en onmacht, maar actief mensen de zorg biedt die nodig is om hen en hun kinderen een kans op een fatsoenlijk bestaan te geven.
Een land dat voorop wil lopen in het bedenken van innovatieve oplossingen voor de grote vraagstukken van onze wereld: voldoende voedsel en schoon water voor ieder mens; een eerlijke verdeling en duurzaam gebruik van grondstoffen en energie; het afwenden van gevolgen van vervuiling en klimaatsverstoring.
Een land met hoge ambities in het ontwikkelen van oplossingen voor problemen waar de hele mensheid mee kampt: dat Nederland.
Een land waarin iedereen zich thuis en veilig voelt. Waarin nooit iemand opgegeven wordt, zelfs niet mensen die zich door hun daden buiten de gemeenschap lijken te plaatsen.
Een land waarin we de moed kunnen opbrengen om elkaar met onbevangenheid en vertrouwen te treden, en elkaar niet verketteren of uitschelden om wat heilig of dierbaar is.
Een land waarin niet de grootste mond, maar de beste ideeën de doorslag geven. Waarin wegpiraten en reaguurders geen vrij spel krijgen, maar waarin iedereen aanspreekbaar is op het aloude adagium ‘wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet’.
Een land dat voluit zijn rol speelt in Europa en de internationale gemeenschap.
Een land dat zich niet verschanst onder de dekens, achter de dijken, maar kiest voor een nieuwsgierige, ondernemende relatie met de wijde wereld om zich heen.
Een land dat beseft dat het gegrondvest is op een lange en stabiele historie van vrijheid, gematigdheid, sociale rechtvaardigheid en tolerantie, en dat die traditie met verve en overtuigingskracht uitdraagt in de wereld als lichtend baken van mensenrechten."

Ja, dat willen we allemaal...maar

Dat land komt er niet vanzelf. Helaas.
Dat land komt er ook niet als we ons onze gang laten gaan. Helaas.
Dat land komt er ook niet als de overheid het allemaal laten bedenken en oplossen. We kunnen onze verantwoordelijkheid niet afkopen. Helaas.
En op eigen houtje lukt het ook niet. Helaas.

Ik ben bang dat we alleen samen dit kunnen oplossen....

De PvdA is feitelijk de enige partij op dit moment die in staat moet zijn inhoud te geven aan de gezamenlijkheid. Zeker nu steeds meer geluiden binnen de partij bereid zijn ook de meer liberale gedachten te omarmen en in de laatste jaren is gebleken dat ook bij de PvdA heel wat ogen zijn geopend...

Want het was ook een keuze, om mensen die het wel kúnnen, hun onwil te subsidiëren,
en het was ook een keuze, om mensen die het wel kunnen betalen uit de wind te houden,
en ook om mensen die bewust asociaal en oningeburgerd gedrag verkiezen, de hand boven het hoofd te houden, enzovoort. Dankzij Fortuin heeft daar toch een fikse kentering plaatsgevonden, al zal de buitenstaander de PvdA nog graag het etiket uit de vorige eeuw willen blijven opplakken, dat is wel zo makkelijk.

De PvdA maakt langzaam maar zeker stappen waarbij de overheid meer gaat fungeren als begrenzer en katalysator, als coach en overbrugger. Een hartelijke duw in de rug voor hen die niet kunnen maar wel willen, een onplezierig vangnet voor hen die weigeren. En rust voor hen die nooit meer kunnen. Niet op basis van bangmakerij of oneerlijke laat-de-markt-zijn-werk-doen prikkels, maar op basis van preventie, tijdelijke steun, gemeenschappelijke voorzieningen en sociale infrastructuur.
OK, de staat is geen geluksmachine, maar ook geen angstaanjager.
Een rugzak voor die nodig heeft en zolang die het nodig heeft.

De echte keuze is:
- wie helpen we en hoelang en met hoeveel en wat eisen we daarvoor terug.
- wat begrenzen we, wat accepteren we en hoe controleren we dat.
De keuze is: wie vertrouwen we deze echte keuzes toe?

Ook dit keer stem ik op de PvdA en hoop op een links tegengewicht, waardoor echte keuzes op een gebalanceerde manier gemaakt kunnen worden. Niet om dit kabinet weg te krijgen, maar om de minderheid door een ruime meerderheid gedoogd te laten krijgen.

Oh Dennennaald.

2011-01-09T22:22:00.000+01:00

Ceremonie, zinloze rituelen, daar zijn we normaal niet dol op. Maar een waardig slot, een warm onthaal, een dagelijkse grap, een driedaags feest dat willen we niet missen. Tot dat rijtje behoort ook de traditionele jaarlijkse vuurzee: bomen op de brandstapel!

Het is zondag, de sneeuw is weggesmolten en de wolken hebben een goede bui. De kerstbomen worden van drie hoog uit ramen gekieperd, achter fietsen over straat geslingerd en vanuit stegen en straten versleept naar het Museumplein, of wat daar op dit moment nog even van over is.

Een vlammenwerper katalyseert de ontbranding, het eeuwige blaasorkest vuurt ook nu weer de vlammen aan en de wind blaast de rookpluimen de goede (lees andere) kant uit.

Af en aan worden er weer verse, goed in de naalden zittende dennen of sparren wegens ketterij op de brandstapel gesmeten. Al dan niet gekluit of gekruisigd. Een eruptie van vuur verblindt steeds opnieuw het oh en ah roepende kinderrijke publiek: het eeuwige vuur, als je tenminste op tijd naar huis gaat.

De kerst zit er weer op, op de valreep hebben we het het heilige vuur aanschouwd, de verlosser is in de buurt en de drie koningen zijn alweer op weg naar huis, met winterbanden en al. Terwijl het wassende water Borgharen in de greept neemt, zullen wij voorlopig niet meer dromen van een witte kerst. God bespaar me.
Her en der doet alleen een verdwaalde dennennaald nog denken aan de besneeuwde en vorstelijke maar goddeloze feestdagen. En nou nog de overmatige kilo's eraf slijten.

Smart: alles draait om de eenvoud.

2011-01-09T13:10:00.011+01:00

In 1999 schreef ik een leuk verhaaltje over de Smart, die in het Autodelenwagenpark was opgenomen als proef. Autodelen is ter ziele (te vroeg, te ingewikkeld), maar herrezen in het zeer effectieve Greenwheels. De eenvoudige simpele Smart heeft het niet helemaal gemaakt. Toch heeft inmiddels elk automerk zijn eigen Smart variant.

Smart had bedacht het simpeler te maken. Geheel mijn idee: Common Sense and Simplicity. Maar daarmee wordt het er niet eenvoudiger op, zoals u zult lezen. Eenzelfde ervaring heb ik nog dagelijks met mijn IMac, de simpelheid zelve zou je zeggen, maar deze verstokte Windows gebruiker voelt zich nog dagelijks een Apple-beet. Zoekend naar het trema op de i (alt-u lostlaten i), vertwijfelend afvragend waarom de Delete toets ontbreekt (alleen de backspace) en waarom op de Iphone/Ipad de pijltjestoetsen niet in het elektronische toetsenbordje zijn toegevoegd. Een levensgrote ergernis die makkelijk had kunnen worden voorkomen.
Minder toetsen lijkt wel overzichtelijk, maar is knap verwarrend. Voor de rest, net als ten aanzien van de Smart geen kwaad woord over deze innovaties. Zeker nu op de IMac ook de Apps hun intrede hebben gedaan kan een kind de was doen. And that's what it is all about!

We moeten de maatschappij niet zo ingewikkeld maken dat iedereen gestudeerd moet hebben om er in te kunnen functioneren, we moeten het functioneren zo eenvoudig maken dat niet iedereen smart hoeft te zijn om zich in zijn element te voelen. Kenniseconomie is een ecomonie die de kennis gebruikt niet een maatschappij waarbij macht alleen is voorbehouden aan hen die de kennis hebben.

Voor hen die de Smart sensatie nog een keer wil meebeleven...
We leven in 1999 er rijden in Amsterdam 10 Smarts rond, in de buurt van de PC Hooft.... Uit de oude doos:
Ja, dat wilt u wel weten; Ik zie het, u staat te popelen. Zelf in zo'n dingetje rijden dat kan natuurlijk niet, want dat is toch voor de grachtengordelaars. Maar de sensatie wil u wel beleven, niet soms?

Ik deel al anderhalf jaar auto en nu wil het feit dat Autodelen Amsterdam twee autootjes, die passen op één dure parkeerplek, wel een boeiend concept vinden. Je parkeert een Smart bijna als een winkelkarretje, al schuivend schurk je het ene tegen het andere Slimmerikje aan. Je mist alleen het kettinkje en het statiegeld.

Zaterdagochtend, boodschappen doen. We hebben veel nodig, dus toch maar even een autootje delen. Op de standplaats staan alleen maar Smart's, als dat er maar allemaal inpast. Nou ja we zien wel.

Aj, hoe gaat dat slimmeding open? Geen slot op de fors uitgevallen deur, die de hele zijbeuk beslaat. De achterklep heeft wel een slot waarmee je het raam eruit tilt en de achterklep kan laten zakken, als ware het een ambulance.

Een druk op de sleutel, wil wel eens helpen, en ja hoor... plop, de deur ontgrendeld, instappen maar.

Hij zit lekker ruim. Nu starten. Waar zit het contactslot? Schiet op mijn vrouw wacht en de kleine is alleen thuis. Zoeke, zoeke maar... Niet bij het stuur, niet op het dashboard. Ah, daar ligt wel de handleiding, die zoeken we op. Het contactslot zit bij de handrem; stom, stom, stom, dat ik daar niet aan dacht.

Hij doet het, nu oppassen dat ik de roodgele voorligger niet bumper, als de Smart tenminste beschikt over een dergelijke bufferzone: in zijn achter-uit. Ah; de pook zit tenminste op een normale plek; maar wat staat er allemaal op: +, - en nog wat letters. De R zal het wel zijn, dat heb ik meer gezien. Koppeling indrukken, waar is die nou weer, of was het een automaat? Ik zie alleen de rem en de gaspedaal. Voorzichtig gasgeven: Yes!!! hij rijdt, wat een ervaring.

Achter-uit rijden hebben we onder de knie, nou voor-uit nog. Ik probeer zenuwachtig alle standen van de pook die zonder noemenswaardig geweld te bereiken zijn, en zowaar met wat gas gaat het wagentje aan de wandel en daar is mijn vrouw ook al, wat kijkt ze boos.

"Wat heb je nou weer!... Daar krijg je mij niet in!.. Als ons maar niemand ziet!.... Nou ik zit, schakel eens door." Hoezo door, dit is een volautomatisch wonderkarretje, of toch niet? Pookje naar de plus drukken, klinkt wel clever. Waw... het lijkt wel een stadsbus, de smart duikt in een andere versnelling, tellertje op het dashboard geeft 2 aan. Aah, ik vat hem en krijg de smaak te pakken. Pardon, druk abusievelijk op de rem; effe wennen zo'n non-pedaal koppeling.

Hoppa, shoppen maar. Great, er gaat veel meer in dan je denkt in zo'n achtersleuf. Twee AH-karretjes kunnen er zonder airmails en bonuskorting makkelijk in, zeker als je wat met de (voor?)stoelen gaat schuiven.

Terug naar huis, het stoot en hobbelt wel behoorlijk moet ik zeggen maar je hebt een prachtig uitzicht, het lijkt wel of je in een rijdende vitrine rondzoemt.

Zonder brokken weer aangesloten in de parkeerrij; weer een stuk smarter en een ervaring rijker: je moet wel steeds het verkeer in het oog houden en bedenken dat je op de openbare weg zit en niet als een blij-dat-ik-rij-peuter op de Efteling rondtoert.

Voor een briefkaart op de eerste rang

2011-01-08T15:35:00.002+01:00

Ik ben nog van de oude stempel, gelukkig zult u denken. Ik hou van kwaliteit met een grote K. De K van kunst, maar ook van kritisch: 'alles kan beter'. Deze fictie stamt al uit de jaren 70, toen alles beter kon en beter moest. In de jaren 80 was 'goed, goed genoeg' en in de 90-er jaren zijn we langzaam op een hellend vlak terecht gekomen, waarbij kwaliteit bepaald werd door de mate waarin de verwachtingen overeenkomen met het gebodene. De afgelopen 10 jaar zijn we niet van dit hellende valk afgekomen, helaas. Kwaliteit staat nu vooral voor de Vorm en niet meer voor de Inhoud. De procedure en niet de passie. De service overeenkomst en niet de klantbeleving. Do more with less en de bonus is binnen.

In 1999 schreef ik: "Als we precies weten hoeveel vertraging de trein heeft, rijdt hij wat ons betreft op tijd. Hoe groter de helpdesk, die gereed zit voor al uw problemen, hoe beter het product. 'Waar voor ons geld'." Het is nu nog erger: als ons gemeld wordt dat er geen trein rijdt of wanneer er wel een gaat rijden of als we niet te lang hoeven te wachten op een helpdesk medewerker dan zijn de kwaliteitsnormen als gehaald. Treurig dat juist die twee voorbeelden nog steeds actueel zijn.

Deze week begonnen in mijn nieuwe functie en daarbij staat vertrouwen voorop als doel voor kwaliteit. Niet formeel maar professioneel. Uiteindelijk weten we best wel dat we om al die ellende zelf vragen, we willen voor een briefkaart op de eerste rang. Wie Kwaliteit wil, zal in de buidel moeten tasten. Wie Zorg wil hebben, Onderwijs, Vertrouwen, Nieuws, Kunst en Cultuur: Het kost geld.

En misschien is het wel eens goed hardop te zeggen dat de gebruiker betaalt en niet de gemeenschap. De briefkaart is afgeschaft en als we niet oppassen de Eerste Rang ook.

Trouwens nog bedankt voor alle kerst en nieuwjaarskaarten ook namen de PTT zoals dat in 2000 nog heette.

Samen op zoek naar het ideaalbare.

2011-01-07T15:17:00.003+01:00

1 Januari 1999 was het zover, goede voornemens en "vandaag wordt alles anders, het leven krijgt een andere wending." Althans dat hoopte ik. Ruim 10 jaar na dato is er wederom veel, maar tegelijk ook weinig veranderd. Ik ga al mijn oude gedachtenspinsels weer eens langs en eens kijken waar ze me toe brengen.

Paul Witteman, toen nog in B&W-café, had drie prototypes van "Nu wordt alles anders" aan tafel verenigd: drie gelukkige mannen, die enkele jaren geleden een rigoureus, weloverwogen, maar goed uitgepakt besluit hadden genomen. Of Paul nog andere carriërewisselaars heeft gebeld, die wellicht minder fortuinlijk waren met hun onherroepelijke beslissing en wel nog terugverlangden naar hun eenmaal verworpen status, vertelt het verhaal niet. Inmiddels zijn er complete TV series aan "De grote sprong in het diepe" gewijd en we zien nu ook wel de tenenkrommende naïve vruchteloze pogingen om een ander leven te beginnen.

Voor mij was het boerenbestaan niet bestemd (ik heb al een vrouw), vioolbouwen behoorde ook niet tot mijn ambities (dat loopt slecht af). Column-schrijver dat was wat: mijn pen gebruiken, mijn hart luchten, de wereld op het rechte pad zetten, mijn overvolle hoofd leegschrijven en mijn verzamelde ideeën saneren, fixeren en polijsten. Ja, dat vind ik nog altijd goed om te doen. Sommige gedachten moeten uit het hoofd: pas opgetekend, tonen ze hun waarde (of niet) en dat geeft hopelijk wat meer rust in de bovenkamer. Want de onrust neemt weer toe, en dat ligt niet aan het kabinet of aan Wilders. Het onvermogen om een Nieuw Verhaal te ontwikkelen geeft mij geen rust.

Na de traditionele nieuwjaarsdiscussie met vrienden realiseerde ik me wat mij drijft. Ik kan niet berusten in de wereld waarin alleen (nog) het (nog) haalbare wordt nagestreefd. Noem het naïf, dan bekeer ik me vandaag tot het naïvisme. Populisten stemmen hun idealen af op het haalbare, Naïvisten stemmen wat haalbaar is af op hun idealen. Gelukkig heb je nog genoeg naïvisten zowel onder Links en Rechts, onder liberaal en Confessionelen. Samen gaan we op zoek naar het ideaalbare.

PS Helaas het het Handboek voor Praktisch Idealisme niet meer leverbaar, ik ben bang dat dat al genoeg zegt.

Kaasstolp onderzocht door Luyendijk

2011-01-04T23:20:00.003+01:00

Het zijn net mensen sloeg op Arabieren in zijn vorige boek, zijn politici en het hele circus wat daaromheen zwermt ook mensen? Dat vraag je je bij het lezen van "Je hebt het niet van mij" wel eens af. Ontroerend was het relaas van een PVV-er die bij zijn natuurlijke achterban maar niet duidelijk gemaakt kreeg dat het gewoon hard werken is. De hele scène zit onder de kaasstolp gevangen, er is geen ontkomen meer aan. De soap (en ik geloof oprecht dat Joris dat niet negatief bedoelt) is een aaneenreiging van incidenten die al dan niet geënsceneerd elkaar triggeren. Het is een wonder dat dat nog leidt tot een redelijk georganiseerde samenleving. Het is al vaker geciteerd de afgelopen dagen, democratie is het minst slechte bestuursmodel, vind maar eens iets beters. Ik ben wel redelijk bekend met de politiek dacht ik, maar niet heus dus. Ik vind eigenlijk dat dit een mooie documentaire reeks verdient, met weerwoord en context, maar of De Kloof daar kleiner of misschien eerder groter van wordt, ik zou het niet weten. Ik meen wel te concluderen dat de media de Kaasstolp eerder uitvergroten / verergeren dan openbreken. Juist de media exposure brengt tijdrovende en weinig effectieve processen op gang en door de Nieuwspoort code onttrekt zich het hele voorspel aan het zicht.

Aangesloten betekent nog niet: opgesloten.

2011-01-02T18:52:00.001+01:00

Al struinend door het internet kwam ik een inspirerend verhaal tegen van onze wethouder Carolien Gehrels. Zei ziet Amsterdam als een stad van netwerken en uitwisseling. Bij een bijenkomst ter ere van het tienjarig bestaan van Amsterdam Internet Exchange (AMS-IX) gebruikte ze de totstandkoming en het succes van het 's werelds grootste netwerk der netwerken in Amsterdam als een perfecte illustratie van de wijze van denken bij de "meeste van onze professionals. Van advocaten tot architecten, van wetenschappers tot ondernemers en in de creatieve industrie. Zij allen bereiken hun doelen door het delen van verantwoordelijkheid en door het creëren van horizontale verbanden." AMS-IX omvat zo'n 400 netwerken. Het werd een succes omdat "AMS-IX zich manifesteert als een neutrale partner, die partijen voorziet van een efficiënte manier om internet verkeer te ondersteunen, maar tevens de technische verantwoordelijkheid en commerciële besluitvorming aan de aangesloten partijen zelf overlaat."

Deze mentaliteit van investeren, combineren, faciliteren en vrijlaten "stroomt door de grachten en door het bloed van deze stad. Al sinds eeuwen. Het zit in ons DNA en daar moeten we en kunnen we zoals we zien gebruik van maken."

Maar het vormen van netwerken en delen van waarden aldus Gehrels staat ook onder druk. Met name "door navelstaren en angst voor verschillen."

De voorbeelden leren ons dat "collectieve waarden worden bereikt door de interactie van individuele kwaliteiten. Door het erkennen van verschillen, is een gemeenschappelijke basis gevormd voor horizontale samenwerkingsverbanden. Laat ons daar steeds meer bewust van worden. Een netwerk van netwerken verkrijgt zijn waarde door diversiteit. Aangesloten is niet hetzelfde als opgesloten. Het is essentieel dat je kunt deelnemen aan het collectief zonder verlies van eigen identiteit. De stad is aangehaakte samenleving, gebouwd als een model dat individuen zowel als de verschillende gemeenschappen overstijgt.

Een mooi positief verhaal, dat aangeeft dat we waardevolle de bouwstenen in handen hebben in deze stad. En dat we deze moeten blijven ontdekken, ontginnen, aanboren, bijschaven, samensmelten, laten reageren, en uiteindelijk smeden tot iets waar we allemaal gelukkiger van worden.
Ieder steentje heeft zijn waarde, goud of zilver, tin of blik. En laten we zorgen dat iedereen dit weet, ervaart en overtuigd raakt en zichzelf een rol kan toebedelen. Laten we ervoor zorgen dat we ons beleid hierop verder afstemmen. Geen zielige verhalen over een groeiend aantal armen, die we helpen de globalisering te ondergaan. Maar een verhaal over iedereen die we nodig hebben, hun veelzijdigheid waarderen omdat die het mogelijk maakt om op zijn/haar eigen wijze aan ons geluk bij te dragen.

Originele bijdrage Gehrels: Gehrels: http://flpbd.it/SSID "Amsterdam as network of networks, as a model beyond individualism and beyond collectivism." en dat werkt!

Kijkwijzer eindelijk aangepast aan PVV gedoogtegoed

2011-01-01T18:14:00.000+01:00

Na bestudering van de beelden van de bijdrage van Mevrouw Zerfowski(PVV) in de gemeenteraadsvergadering van 25 November 2010 in Almere aangaande het Plusfonds voor het KlokHUIS*) hebben wij gemeend een nieuwe waarschuwingsclassificatie aan ons rijtje toe te moeten voegen. Dit om alle Nederlandse kinderen in het algemeen maar de Almeerse kindertjes van 6 in het bijzonder te waarschuwen voor, zoals de PVV-afgevaardigde verwoordt: (denk)beelden gemaakt door subsidieverslaafde omroepen met een ongetwijfeld hersenspoelende werking, door het prediken van de multiculturele geloofsbelijdenis en het inprenten van klimaathysterie.

De volledige inhoudsclassificatie luidt nu als volgt
Inhoudscategorie als resultaat van het classificeren van het Audiovisueel Product, waarmee de mogelijke schadelijkheid van het Audiovisueel Product voor jeugdigen door middel van een inhoudspictogram wordt aangegeven, bestaande uit: -in vaste volgorde- ‘geweld’ (pictogram: vuist), ‘angst’ (pictogram: spin), ‘seks’ (pictogram: voetjes), ‘grof taalgebruik’ (pictogram: schreeuwend mannetje), ‘discriminatie’ (pictogram: groepje mensen met één poppetje in contrasterende kleur), ‘drugs- en/of alcoholmisbruik’ (pictogram: spuit) en ‘multicultulturele geloofsbelijdenis en klimaathysterie’ (pictogram: klokhuis)

*)Zie:
http://politiekemarkt.almere.nl/Vergaderingen/Politieke-Markt/2010/25-november/19:00 voor de bijdrage van Mevrouw Zerfowski(PVV).

Een paar stappen terug.

2010-12-29T14:46:00.003+01:00

Mijn onder-de-kerstboomboek was 23 Dingen die ze je niet vertellen over het kapitalisme. 23 manieren om aan te tonen dat we in het vrije marktdenken te ver zijn doorgeschoten. Belangrijke heilige huisjes worden ontrafeld en op zijn minst van hun onomstreden voetstuk gehaald. Uiteindelijk komt de auteur Ha-Joon Chang tot 8 principes om te voorkomen dat de economie verder afremt, de ongelijkheid en onveiligheid wordt vergroot en frequentere financiële crises plaatsvinden.

Denk Vrije markt, maar denk met mate.
Erken dat de menselijke rationaliteit beperkt is.
Haal het beste ipv het slechtste in de mens naar boven.
Besef dat mensen niet altijd betaald krijgen wat de "verdienen".
We moeten "dingen maken" serieuzer nemen en beseffen dat de "post-industriële" kenniseconomie een mythe is.
We moeten een beter evenwicht organiseren in dynamiek van de financiële wereld en de reële activiteiten.
De overheid moet groter en actiever worden.
Ontwikkelingslanden moeten "oneerlijk" worden voorgetrokken.

Een paar zaken bevestigden mijn eigen opvatting een aantal waren ook nieuw. Met name de gedachten over onderwijs en het beperkte belang daarvan voor de kenniseconomie stonden haaks op mijn gevoel. Chang legt overtuigend uit dat Technologisch hoger ontwikkelde Diensteneconomieën in feite misschien minder opgeleide mensen nodig hebben. In Ding 17 betoogt Chang:
Wat rijke landen van armen onderscheidt is veel minder hoe goed hun burgers zijn opgeleid dan hoe goed hun burgers zijn georganiseerd in collectieve grootheden met een hoge productiviteit. De ontwikkeling van deze bedrijven vereist de ondersteuning van een reeks instituties die investeringen en het nemen van risico's aanmoedigen: beschermend handelsregime, geduldig kapitaal, tweede kans gevend faillissementswetgeving en verzorgingsstaat, subsidies en reguleringen met betrekking tot onderzoek en ontwikkeling en training, enzovoort....
Kortom een interessant boek, goed om wat dingen ook eens van de andere kant te bekijken en in een historisch perspectief te plaatsen.

Verbeterde Wereld, begint bij 2011

2010-12-27T19:56:00.003+01:00

En toen werd ineens alles anders. Waren we ervan overtuigd dat het anders moest, werd het opeens anders anders. Het werd eigenlijk precies zoals we dachten dat het niet moest. We dachten dat we geleerd hadden: geen Links/Rechts maar samen werken aan duurzaam, verdraagzaam, vertrouwen, consuminder, transparanter, minder regels, samen met en dichter bij de burger. Maar we kregen niets van dat alles. Of nog erger alles van dit niet.

Diagnose: Geen verhaal, de secularisatie had ook de linkse kerk in haar ban. Al wilde men alles graag behouden wat deze kerk tot stand had gebracht, het verhaal voor de toekomst werd gewantrouwd. Eenmaal verworden tot welvarend en vergenoegd consument koesterende men bij naderend slecht weer de bereikte waarden.

Wake Up. 2011 is vernieuwd, niets is meer zeker en daar waar Rechts alleen op de bezuinigingstrom roffelt en Linkse hobby's als dankbaar slachtoffer opdoekt, zal Links zich moeten gaan herbezinnen:

Van Verzorgingsstaat naar Ondersteuningsstaat, ondersteunen van ontwikkelen, ontplooien en onttakelen.
Van Verheffen naar Verzelfstandigen: eigen kracht ipv eigen schuld,
Van levenslange subsidie naar overbruggingskrediet,
Van Risicomijdend en damage control naar preventie waar mogelijk en risico accepterend waar niet anders kan.
Van briefkaart op de eerste rang naar Eerlijke prijs

We zijn in een fuik gelopen en alleen door een paar passen terug te gaan kunnen we de goede weg weer vinden. In een veranderende wereld is doldriest doorgaan heilloos en stilstaan ondergaan.

Elke maatregel, elke wetmatigheid moet met Gezond boeren verstand uitgedaagd worden. Waarom hebben we dit bedacht en wat doet het en willen we dat. Wat uit de hand gelopen is moet simpeler en dat bereiken we niet door her en der wat weg te snoeien. Om in een andere richting te groeien moet bij de wortel worden begonnen. Geen kapmes of snoeischaar, maar de schop moet in de grond.

Links en ik ben niet de enige die dat denkt, moet een paar stappen terug en opnieuw met de kennis van nu een nieuwe overtuigende aanpak bedenken.

We hebben elkaar allemaal nodig, iedereen die inziet dat we op een doodlopend pad zijn geraakt moge zich bundelen en ipv te hoop lopen tegen dit kabinet komen met een meer overtuigend en toekomstvaster verhaal. Want dat is de echte reden voor waar het in 2010 misging.

Leiders gezocht.

2010-12-19T10:58:00.003+01:00

Voor degene die deze interessante serie gemist hebben, zij kunnen nog terecht op internet. Vanavond is de laatste aflevering op TV. Vorige week werd een interessant idee uit de doeken gedaan. Je creëert een interne markt voor de projecten je gaat doen en laat de mensen bieden: voor hoeveel geld of bonuspunten ben je bereid deze klus op je te nemen. de bonus punten bepalen dan je prestatiebeloning. Iedereen snapt dan hoe iemand aan zijn prestatiebeloning komt en kan er zelf invloed op uitoefenen. De zogenaamde k-klussen scoren veel punten. De moeite waard om hier eens verder over na te denken.

Het tweede opvallende idee kwam van het bedrijf Google. Iedereen krijgt 20% van zijn werktijd vrijaf om te besteden aan eigen ideeën. Geniaal, ook dit is een idee om verder uit te werken.

Kortom voor iedere leidinggevende of staf medewerker interessant om te bekijken.

Ik ben Dwars

2010-09-13T20:13:00.000+02:00

In de Volkskrant van 10 september schreef Eline van Nistelrooij, voorzitter van DWARS, GroenLinkse jongeren. Ik ben al jaren lid van de PvdA met eigenlijk maar een doel, aan te pakken waar deze Groenlinkster de vinger op legt: "Een volgende coalitie moet samenbinden met links én rechts. Samen een antwoord vinden op de problemen waar we voor staan: een begrotingstekort waar je u tegen zegt, een woningmarkt die op slot zit, een arbeidsmarkt die mensen eerder thuis houdt dan activeert, een pensioenstelsel dat niet duurzaam is, kwaliteit van onderwijs die achteruit holt, groene subsidieregelingen die meer kwaad dan goed doen en een sterk gepolariseerd debat over etniciteit en religie. Een hervormingsgezinde coalitie, met partijen zowel van de linker als van de rechter flank, kan deze problemen duurzaam aanpakken." Lux Voor is back!
"En," vervolgt ze, " dat is in mijn optiek ook de taak waar politici voor gekozen worden: om díe keuzes te maken die de kiezer zelf niet kan (MB: of wil) overzien."
Aan vooral ook mijn partij doe ik de oproep niet af te wachten op waar ze te hoop tegen kan lopen, maar met iedereen die bovenstaande problematiek niet wil negeren een nieuwe allesomvattende visie in gewone mensen taal te ontwikkelen om uiteindelijk een aanvaardbaar perspectief te bieden.

Weer lekker gedrumd met de collega's

2010-09-13T19:24:00.002+02:00

maximalisering van welvaart door rationalisatie

2010-08-29T15:03:00.002+02:00

Rik Smits schreef een boeiend artikel in de Volkskrant over de menselijke maat, over teloorgang van intermenselijk contact en over Kafka'se trekken in "...een maatschappij die doorschiet in het eenzijdig streven naar maximalisering van welvaart door rationalisatie. Een verlangen naar het herstel van de menselijke maat en het directe menselijke contact in het maatschappelijk verkeer". Een prima verhaal, en exact de reden waarom ik niet op een partij als de VVD stem. Na Pim Fortuin heb ik me aangesloten bij de PvdA. Deze partij is bij uitstek in staat de dwaling van Paars en de eerste kabinetten van Balkenende, te erkennen en recht te zetten. De opdracht van de PvdA was hier met Bos een nieuwe menselijkere draai aan te geven. Dat is mislukt. De PvdA kan zich een dergelijke mislukking niet nog een keer veroorloven en moet wachten op het moment dat iedereen voelt dat bovenstaand waar is en dat we of de overheid meer moeten betalen om zijn taak op een meer menselijke manier te laten uitvoeren (de linkse weg) of het geld maar beter helemaal in de knip te houden (de rechtste weg). Ik ben er van overtuigd dat PVV-kiezers uiteindelijk de linker weg beter zal bevallen, maar die rationalisatie wordt nu even niet gewaardeerd, de hoofden zijn er nog niet rijp voor. Maar ook de politiek heeft nog geen volwassen en geloofwaardig antwoord. Dat de PVV stemmers echt geloven in het verhaal van Smit lijkt me onwaarschijnlijk, zoniet onzin. Zij willen oplossingen die werken. Ik blijf van mening dat de linkse partijen om een verbond te sluiten en een alternatief plan voor de toekomst te maken, dat geloofwaardig is en uitiendelijk de harten ipv de hoofden van de mensen kan winnen.

Binnen de Huid, eindelijk gelezen.

2010-08-10T13:04:00.001+02:00

Vakantie, dus eindelijk tijd om Voskuils laatste boek te lezen. Het was de moeite waard om die even te laten liggen. Het gat tussen Bij nader inzien en Het Bureau werd ruimschoots gevuld door dit meer wetenschappelijk dan literair meesterwerk. Binnen het brein speelt zich een wereld af waarbij ik me veel kan voorstellen. Wonderlijk is dat Voskuil geen onderschied maakt tussen verliefd en houden-van. Zou dat bij de 60-er jaren horen?

Haaj mich fas, kippenvel

2010-07-23T22:31:00.001+02:00

De burger gezien als producent van de duurzame samenleving.

2010-07-04T11:43:00.000+02:00

Het gaat hier dit keer niet om het milieu. Esther-Mirjam Sent is hoogleraar economie aan de Radboud Universiteit Nijmegen en Co Verdaas is PvdA- gedeputeerde van de provincie Gelderland, zij sloegen afgelopen zaterdag de spijker op de kop en introduceerden en passant het motto voor Paar Plus. De Burger als producent van de samenleving.

Hier het concluderend slot van het artikel dat mij uit het hart is gegrepen.

Een duurzame samenleving vraagt van het onderwijs om aandacht voor het ontwikkelen van waarden en het vermogen daarop te reflecteren. Zo kan de maatschappij (lees: burgers onderling) een beroep doen op het zelfreflecterende vermogen van de burger. Deze is geen consument, maar eerst en vooral medeproducent van de samenleving. En deze burger zal moeten accepteren dat complexiteit en onzekerheid de basis zijn van onze samenleving, dat risico’s tot op zekere hoogte bij het leven horen en dat we de toekomst maken door te handelen en niet door te procederen.

Een duurzame samenleving vraagt van het bedrijfsleven om aandacht voor de lange termijn. Dit hoeft zeker niet te botsen met het baatzuchtige eigenbelang van ondernemingen. Het nodigt vooral uit om verder te kijken dan successen op de korte termijn. De olieramp in de Golf van Mexico is, hoe rampzalig ook, een voorbeeld. Dit ongeluk, veroorzaakt door het kortetermijnstreven naar winstmaximalisatie, kan op termijn immers wel eens het einde van BP betekenen. Een duurzame organisatiestruc- tuur doet ook een beroep op de verantwoordelijkheid van de medewerkers. Deze worden zo medeschepper van waarden die in een bedrijf actueel zijn. Overigens dragen ook burgers medeverantwoordelijkheid voor deze cultuuromslag in het bedrijfsleven: zij nemen producten af, ook die van BP.

Een duurzame samenleving kan niet gestoeld zijn op angst en onbehagen. We hebben onszelf steeds verder ingekapseld in een net van regels en toezicht in onze uitzichtloze beheerszucht. Dit zelf gesponnen web ontneemt daarnaast ook nog het zicht op de weg naar een duurzame toekomst. Het is tijd dat we dit web afschudden. We moeten onszelf radicaal ontorganiseren en ontregelen. Alleen dan kan een duurzame toekomst dichterbij komen.

Formeer twee kabinetten: geef de keus aan de kiezer

2010-06-26T17:23:00.004+02:00

Verkennende gesprekken, eerst met die, dan met de ander, vice versa. Het gaat al een paar weken zo en gaat vast nog wel even door. Uiteindelijk komt er iets uit waar niemand over tevreden zal zijn, en al helemaal niet de kiezer. Tijd voor een ander Idee.

Waarom formeren we niet twee kabinetten en laten we de kiezer uiteindelijk kiezen. Niet opnieuw naar de stembus voor de Tweede Kamer, maar opnieuw naar de stembus, zeg maar in presidentsverkiezingstermen gesproken: de tweede ronde; op zoek naar een kabinetsbeleid dat het beste past bij wat de kiezer heeft bedoeld met zijn gemeende, protest, principiele of strategische stem.

Het idee laat je niet los. Je ziet parallellen in het bedrijfsleven. Daar worden vaak concurrerende ontwerpteams aangezet tot innovatieve producten. En zeker als je hoort dat er eigenlijk maar twee opties zijn, en de ene optie door Rutte en de ander door Cohen als veruit favoriet wordt bestempeld, groeit de relevantie van het idee.

Maar, helaas een kink in de kabel. De partijleiders willen niet met elkaar praten over rechts, en maar gedeeltelijk over links. Wat dreigt: een flets middenkabinet, inderdaad, stilstand en zoals iemand in de pers zei, een verschansing van de gevestigde partijen. Een wij zijn toch zo vernieuwend!

Maar er gloort weer hoop. Mijn voorstel richt zich op de ontwikkeling van twee kabinetten, met aansprekende namen, waarin we vertrouwen kunnen hebben en die beide een andere, maar wel duidelijke richting kiezen. Waardoor stilstaan wordt vermeden en het beste in iedereen naar boven kan komen. We richten een 5-tal beleidsterreinen in en geven mandaat aan een beoogd bewindsman die we dat terrein toevertrouwen. Rutte en Cohen bewaken de grote lijnen en organiseren een kamermeerderheid achter de ontwikkelde plannen. Ze zijn in mijn visie gewoon beoogd premier. Er is een vaste tijdlijn, begin Augustus moeten de stukken naar het CpB en alle andere planbureaus teneinde een solide verhaal te kunnen presenteren aan de Tweede Kamer.
Ook de PVV zal met een vertrouwen wekkend persoon moeten komen wil het CDA in een kabinet gaan geloven over rechts.

Het debat in de Rode Hoed over de vorming van een kabinet leek mij de kans om mijn idee alsnog te ventileren. Genoeg problemen werden opgesomd waar mijn idee in zou kunnen helpen: De dame en heer debaters roepen meer vragen op dan antwoorden:

- hoe nemen we de kiezer serieus, zonder onmiddellijk anti islam-Wilders te omarmen,

- hoe kan het CDA met Wilders praten zonder dat ze hun huid duur verkopen of zelf het slachtoffer worden,

- hoe kan snelheid worden gemaakt en een mandaat bij de kiezer worden verkregen.

- hoe beschadigd komt Rutte door een rondje PVV om vervolgens met de PvdA te moeten onderhandelenen dan weer terug

- hoe voorkomen we dat er uiteindelijk een ideeenarm nationaal kabinet komt

- hoe garanderen we dat we de kiezer niet verder vervreemden en een logische afstraffing over x jaar.

- hoe voorkomen we dat we een dichtgespijkerd akkoord krijgen, waardoor de politiek voor de komende jaren vast zit.

- hoe geven we links en rechts een eerlijke kans om duidelijk te maken wat ze met dit land willen.

Tja, mijn idee is zo gek nog niet, maar dat even in twee zinnen uit de doeken doen, daar ben ik geen held in.

Ja de VVD dan, hoor ik mezelf en u denken. Die hoort in beide kampen thuis en zal twee of vier bewindslieden moeten vrijmaken om in beide ontwerp teams zoveel mogelijk van haar ideeën te verwezenlijken. Een Winsemius in Cohens Kabinet en een Kamp in Ruttes Kabinet, zo makkelijk kan het zijn. Uiteindelijk moet de VVD fractie achter beide voorstellen staan. Dus het is zaak om de fracties in beide formaties aangelijnd te houden. Het wordt ook voor de VVD super duidelijk uit te leggen in welke variant ze welke veer heeft moeten laten, en doordat de kiezer uiteindelijk het laatste woord heeft, kan men geen enkele partij van kiezerbedrog betichten. Het wordt voor iedere stemmer duidelijk waar en waarom wie welk kroonjuweel heeft moeten offeren ten einde en een democratische meerderheid in het parlement en de gunst van de kiezer te winnen.

Inmiddels heb ik mijn idee al naar de krant verstuurd en richting Cohen proberen te loodsen. Maar Volkskrant heeft geen plek en de Afdeling Publieksvoorlichting citeert Cohens opvattingen geventileerd aan Hare Majesteit. jammer maar helaas. Voor dit soort dromerij (eigen woorden) heeft Job geen tijd. Maar ik zie steeds meer van mijn idee terug in de media. Iemand begint over blokvormingen in Zweden, Rottenberg vertelt van een zakenkabinet, en ook Cohen wordt steeds enthousiaster over Paars plus, wil een kabinet met een verhaal oplossingen.

Volgende stap. Ik ga naar de Politieke Ledenraad. Misschien zegt Cohen iets over mijn brief anders moet ik toch maar proberen de stoute schoenen aan te trekken. Alle suggesties en bijdragen gaan in dezelfde richting. We willen links, met een verhaal. En als uiteindelijk Cohen ook nog aangeeft dat hij ook vindt dat Wilders niet inhoudelijk een kans gekregen en/of gegrepen heeft durf ik iets te zeggen. Ik denk koortsachtig na wat mijn eerste zin zal zijn. Waar draait het om. Ik gooi het op de belofte van Cohen dat hij een democratisch akkoord wil, waarbij partijen over hun schaduw heenstappen, lees de poppetjes en de macht even buiten beschouwing moeten laten. Ik roep Cohen op zijn belofte nu al in te voeren. We laten (zojuist bekend geworden) Tjeenk Willink een strategie verzinnen waarbij mijn idee min of meer ten uitvoer wordt gebracht.

Hij zal over drie dagen, de volgende aanbeveling doen aan de Hare Majesteit

Mijn advies luidt:

Formeer gelijktijdig twee alternatieve kabinetten en laat de keus aan de kiezer.
Door het gelijktijdig ontwerpen van twee alternatieve regeringsploegen en –plannen, deze voor te leggen aan Kamer én Kiezer kan nog voor Prinsjesdag een operationeel kabinet met bewindspersonen en doorgerekende begroting aan het werk zijn dat en recht doet aan de verkiezingsuitslag en nog een extra mandaat heeft van de kiezer. Deze wordt daarmee meer bij besluitvorming betrokken en stemt op wat hij krijgt.

VVD en PvdA hebben het grootste aantal zetels en zo bezien zijn Rutte en Cohen de winnaars van de verkiezingen. Ze staan voor de twee richtingen waar de kiezer zich voor heeft uitgesproken. Laat beiden gelijktijdig een kabinet formeren: VVD-PVV-CDA en VVD-PVDA-GL-D66. Gelijktijdig, want dat spaart tijd, is oplossingsgericht en minimaliseert politie tactische spelletjes! Omdat alle mogelijke coalitiepartijen hierbij zijn betrokken is een “rituele dans” om te voorkomen dat grote groepen kiezers al bij voorbaat niet serieus genomen worden overbodig.

Tijdens het WK hebben beide formateurs (Rutte en Cohen) tijd om in alle rust en naar Engels model een levensvatbaar kabinet te formeren. Gun elkaar elkaars speerpunten, zet eerst de hoofdlijnen uit, zoek de beoogd ministers, laat die hun programma’s opstellen en laat het resultaat tevens grondig doorrekenen. Ze werken met een vaste tijdslijn en in het besef dat gelijktijdig een ander ontwerpteam een alternatief kabinet voorbereid. Na het zomerreces presenteren de beide alternatieve kabinetten hun plannen in de openheid van de Tweede Kamer. Na een stevig debat krijgt de Kamer de kans ze te amenderen en worden de alternatieve kabinetten aan de kiezer voorgelegd. Het volk kiest bij referendum welk kabinet het beste bij zijn eerder uitgebrachte stem past.

Hiermee geven we een antwoord op een steeds verder "verpulverend" politiek landschap. We organiseren betrokkenheid en transparantie dat daadkracht geeft voor de noodzakelijke overheidsmaatregelen en dat de kiezer maximaal duidelijkheid geeft over wat hij wel en wat hij niet kan verwachten.

Een nieuwe regeringsploeg kan op Prinsjesdag een volwaardige doorgerekende begroting presenteren.

Mijn gedachten staan niet stil. Ook al gaat het niet geheel zo als ik hierboven beschrijf. Zelfs bij andere scenario's heeft en Rutte en Cohen baat bij het bedenken van een zo gewenst mogelijk maar haalbare collatie. Stel het alternatieve plan wordt niet gekozen of de heren in Den Haag willen niet op deze wijze aan kabinetten werken, dan nog is het alternatieve plan een prima basis voor oppositie en maakt duidelijk waar de overeenkomsten en de echte verschillen zitten.

Ik roep alle partijen, ook degene die nu even lijken buitenspel te staan, zich bijeen te scharen en te werken aan de twee alternatieve kabinetten en ontwerpregeerakkoorden. Baat het niet dan schaadt het niet. Ik roep de informateur op dit voorstel te omarmen en staatsrechtelijk mogelijk te maken opdat snel Rutte en Cohen aan de slag kunnen met hun ontwerp team.

Iedereen telt, stem PvdA

2010-06-03T21:57:00.000+02:00

Wij zijn mans genoeg

2010-05-30T16:09:00.000+02:00

De wind blaast je bijna van je fiets, het water staat ons tot onze lippen, maar het geeft niet: we zijn mans genoeg. Wij wel. Voor degene die niet in de kopgroep fietsen, voor degenen voor wie hard werken normaal is, maar de daarbij horende beloning niet. Voor degene die nog zo hun best doen maar op de verkeerde fiets zitten of op een zijpad zijn beland. Voor degene die geen brede schouders hebben, maar toch de lasten moeten dragen. Stem ik op links.

"Verhagen weit devaan"

2010-03-01T21:18:00.003+01:00

In Maastricht zingen we al jaar en dag dat Verhage (Sr.) van alles op de hoogte was. En een christen democratische appel valt niet ver van de boom.
En plots was er een nieuw kabinet, Trinet, Trinet, Trinet.

Stem Asscher

2010-02-27T12:57:00.003+01:00

In Amsterdam zijn er veel partijen er valt veel te kiezen. Maar ook de laatste jaren is duidelijk geworden dat maar weinig echt goede ervaren mensen voor handen zijn. De beste staat hiernaast. Ik ben trots op Amsterdam en ook al worden er fouten gemaakt, maar waar gehakt wordt vallen spaanders en wie niet waagt wie niet wint. En waarde PvdA veel valt te verwijten, en ze weet dat zelf als geen ander, behoort ze ook de credits te incasseren.

Eerlijk gezegd heb naast de PvdA nog het meeste respect voor de VVD in Amsterdam. Zij kennen het klappen van de zweep en weten een eigen visie te ontwikkelen, die ook voor de stad een goede uitwerking zal hebben.
D66, is landelijk gezien misschien wel interessant (al lijkt die partij ook maar uit een man te bestaan en tegen een man te vechten) maar D66 is in Amsterdam zeker geen reeel alternatief, wat mij betreft: Hier hebben ze maar één item: Laat de elite hun vrijheid. Alsof de PvdA degene die met vrijheid kunnen omgaan willen aanpakken?Marijke Vos en Maarten Poelgeest hebben naar mijn mening weinig waar gemaakt van hun potentie, reden waarom ik hoop op een nieuwe samenwerking in Amsterdam tussen PvdA en VVD. Zeker in tijde van crisis is het goed om het bedrijfsleven meer ruimte te geven en de linker flank van de PvdA in toom te houden. Dus mensen stem PvdA en als je dat niet ziet zitten VVD. Let wel in Amsterdam. Landelijk zou ik kiezen tussen PvdA en Groen Links. Maar daar kom ik te zijnertijd wel op terug. Reken maar.

Campagne: laat de beste winnen:

2010-02-24T14:55:00.000+01:00

De campagne is begonnen. Maar ik heb geen tijd en ik heb ook zo mijn twijfels met het bombarderen van mensen met informatie. Ik twijfel zelfs soms of het niet goed zou zijn als de PvdA een keer zijn hegemonie moet prijsgeven. Maar waar ik nooit aan twijfel is aan het feit dat deze man weer in het bestuur moet komen: Lodewijk Asscher is een man naar mijn hart en ik zie niemand in de gemeenteraad ook maar een beetje in zijn buurt komen. Lees zelf dit interview/verslag van zijn nieuwe boek en je weet weer waarom je op de PvdA moet stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam: uit Volkskrant za 23 Januari:

Op zijn best als er strijd is

De Amsterdamse PvdA-leider en wethouder Lodewijk Asscher (35) won ruim drie jaar terug het conflict tussen de gemeente Amsterdam en het Rijk over de privatisering van Schiphol, en leerde daarbij het old boys network goed kennen: ‘Zo’n Jan Kalff die door de telefoon begint te schelden.’ Begin februari verschijnt zijn boek De ontsluierde stad. Door Jaap Stam

De eerste keer dat de dienstauto de straat in reed, ging ik op bezoek bij minister Zalm van Financiën. Het was 27 april 2006. De dag ervoor was ik benoemd tot wethouder. Toen ik instapte, zei de chauffeur: ‘Nee meneer Asscher, dat is mijn deur.’ Niet dat ik op zijn plaats wilde gaan zitten, maar hij stond erop het portier voor mij open te doen. Beroepseer.

Ik was op weg naar mijn vuurdoop. Ik moest Zalm gaan vertellen dat Amsterdam zijn steun aan de beursgang van Schiphol introk. Dat hadden we afgesproken in het programma-akkoord met GroenLinks. Aan mij de taak het de minister mee te delen. Onzekerder of ik het wel kon, wethouder zijn van Amsterdam, heb ik me daarna niet meer gevoeld.

Ik meldde me bij de secretaresse van Zalm, die me vervolgens overdroeg aan een kamerheer, een man in een pak met lange jaspanden die me in een kamertje parkeerde. Ik dacht: wat is dit voor gedoe? Ik heb een afspraak met Zalm, kan ik daar niet gewoon naartoe? Maar ja, hier in het stadhuis werkt het precies zo. Dat wist ik alleen nog niet. Het is ook heel verstandig, die man kan nooit zijn werk doen als iedereen binnen wandelt.

Zalm had zijn huiswerk goed gedaan. Toen ik zijn kamer binnenkwam, zei hij meteen: ‘Zo meneer Asscher, u bent een romanticus. U houdt van Mahler. U komt uit een muzikale familie.’ Hij had de website van de PvdA Amsterdam ondersteboven gekeerd. Zalm is een professional in alles.

Hij was gewend dat Amsterdamse politici een grote mond hebben. Maar ook dat Amsterdam, eenmaal aan tafel bij de minister, een toontje lager zong. Zalm dacht duidelijk: die blaas ik omver. Toen hij in de gaten kreeg dat ik geen krimp gaf, ging hij pushen. De Tweede Kamer had er al mee ingestemd, de Eerste Kamer was een formaliteit. Bovendien had hij een afspraak met mijn voorganger. Zwart op wit.

Ik dacht: laat hem maar praten. Rustig blijven, vriendelijk glimlachen, beleefd blijven. Er stond voor hem veel op het spel. Het was zijn laatste grote ding. Het was indrukwekkend, die grote kamer, zijn reputatie, dat tak, tak, tak, tak, tak – alle feiten op een rijtje. Op een gegeven moment dacht ik: het lijkt wel of jij nerveuzer bent dan ik.

De weken daarna ging Zalm druk uitoefenen via de media. Amsterdam had een typisch links bestuur, een riskant links bestuur dat de economie kapot maakte. We hadden er niets van begrepen. Ook de pers zag dat zo. Politiek verslaggever Frits Wester van RTL Nieuws omschreef het in besloten kring als jeugdpuistjespolitiek.

Het was verschrikkelijk spannend, de druk was groot. Het Financieele Dagblad meldde dat Amsterdam geen geld zou krijgen voor de Zuidas en de Tweede Zeesluis als we niet zouden meewerken aan de privatisering van Schiphol.

Zalm uitte zijn dreigementen nooit rechtstreeks. Hij zei: ‘Lodewijk, je begrijpt dat ik nooit zou dreigen met het intrekken van middelen vanwege het dossier-Schiphol. Dat zou helemaal niet netjes zijn. Maar je begrijpt natuurlijk ook dat ik er niet echt meer mijn best voor ga doen.’ En dan barstte hij in hard lachen uit. Ik zei op mijn beurt dat ik er helemaal niets van begreep.

Gewiekst
Het werd me steeds duidelijker hoe intelligent, volhardend en gewiekst die man is. Ik had mijn secretaresse gezegd dat afspraken met Zalm zo veel mogelijk op de lange baan moesten worden geschoven. Maar zodra er één dag een vervangende secretaresse was, stond er een afspraak met Zalm in mijn agenda. Ambtenaren van het ministerie Financiën stuurden belangrijke brieven over Schiphol als ik vakantie had, en probeerden er afspraken aan te koppelen met een vervangende wethouder.

Allerlei mensen begonnen zich ertegenaan te bemoeien. Wilco Jiskoot, die bij ABN Amro jarenlang aan de lopende band grote bedrijven naar de beurs had gebracht, kwam vertellen dat de beursgang onvermijdelijk was. Ik zie hem nog zitten op de bank in mijn werkkamer. Minzaam glimlachend informeerde hij naar mijn ambities voor na de politiek.

Jan Kalff, voorzitter van de raad van commissarissen van Schiphol, belde vanuit zijn auto. Hij was woest. ’Meneer Asscher, ik heb in 27 jaar bedrijfsleven nog nooit zoiets schandelijks meegemaakt. U hebt geen idee wat voor schade u aanricht bij het bedrijf Schiphol.’

Anderen kwamen naar het stadhuis om hun verhaal te doen. Pieter Verboom, de hoogste financiële man van Schiphol, ontplofte aan mijn tafel. Het grappige is dat ik lang heb gedacht dat er op een dag iemand zou langskomen die me zou kunnen overtuigen van het nut van een beursgang. Lang dacht ik: die mannen zijn stuk voor stuk 100 miljoen euro waard, dat kán toch niet zomaar zijn.

Alle presentaties vielen tegen. Ja, het zou geld opleveren, Amsterdam zou er 200 miljoen euro aan hebben verdiend, maar je kunt je aandelen maar één keer verkopen. Niemand kwam verder dan een verhaal over de tucht van de markt. En voor het personeel zou het ook veel leuker zijn om voor een beursgenoteerde onderneming te werken.

Maar wat zou het betekenen voor onze economie? Voor de Amsterdammers? Voor de inwoners van de omringende gemeenten? Het is nu al moeilijk genoeg om de geluidsoverlast, de groei en het aantal vliegbewegingen binnen de perken te houden. Hoe kan een geprivatiseerde luchthaven én meer geld én een efficiënter bedrijf opleveren?

Ik maakte kennis met het grootkapitaal. Het old boys network dat de dienst uitmaakt. De minachting en de onderschatting van de politiek die dat netwerk uitstraalt, vond ik schokkend. Dat is slecht voor het land. Ze dachten allemaal: ach, een vlieg op de neus, even wegjagen.’

Zo’n Jan Kalff die door de telefoon begint te schelden. Alsof hij tegen een ondergeschikte vijfde rang even uitlegde hoe het werkt in de grote zakenwereld. Dat is toch de houding in dat wereldje.

Ik heb dat wel vaker meegemaakt. In de tijd dat ABN Amro vocht voor zijn voortbestaan, had ik iets gezegd over de risico’s die werden genomen met een Amsterdams bedrijf. De volgende ochtend hing Rijkman Groenink aan de lijn, terwijl hij volgens mij in die tijd wel wat beters te doen had. Bent u econoom?, vroeg hij. Ik zeg: nee. Hij: dat dacht ik al. Ging hij even uitleggen wat ik niet goed deed. Dan denk ik: vind je het gek dat jullie aanzien hier en daar wat kreukels vertoont.

De belangen bij een Schipholbeursgang zijn enorm. Van de private sector, van de bankwereld. Ook van de politiek. Op een gegeven moment mag dat niet meer worden gestopt. Er zit zo veel geld in. Zo veel politiek kapitaal en echt kapitaal dat de afwegingen erdoor worden vertroebeld. Het is een risico als die netwerken zo nauw zijn verweven. Daar ben ik van geschrokken. Ik ben er linkser van geworden.

Uiteindelijk kreeg ik een topambtenaar van Zalm op bezoek. Ietwat beschroomd vroeg hij of er niet toch een mogelijkheid was om te bewegen. ‘De minister zit er heel persoonlijk in. Het zou een vreselijke teleurstelling zijn als hij aan het einde van zo prachtige carrière dit niet voor elkaar krijgt. Hij is er al jaren mee bezig.’

Kort daarna werd ik een laatste keer ontboden op het ministerie. Na vijf minuten riep Zalm de kamerheer, die ik een half jaar eerder voor het eerst had gezien, en liet een fles whisky brengen. ‘Laten we er maar een borrel op drinken’, zei de minister. Het was 3 uur ’s middags. ‘Op Fidel Castro aan de Amstel.’

Na zijn nederlaag ging Zalm in beroep. Een minister kan een besluit van een lokale gemeente vernietigen. De rechter moest er een uitspraak over doen. Zo ver kwam het niet. Het kabinet viel in de zomer van 2006 en in het nieuwe regeerakkoord werd opgenomen dat de beursgang van Schiphol van de baan was.

Uit de anonimiteit
Mijn vader schrok toen ik de politiek in wilde. Omdat het me uit de anonimiteit zou halen. En anonimiteit beschermt. De oorlog heeft diepe sporen getrokken door mijn familie. Mijn grootouders zijn overlevenden van Bergen-Belsen, mijn vader is als baby ondergedoken en kwam als kleuter weer bij zijn ouders, die hij niet kende. Op school las hij over de voorzitter van de Joodsche Raad, zijn grootvader, die ook Abraham Asscher heette.

Mijn overgrootvader is veel verweten. Na de oorlog werd het de leden van de Joodsche Raad zwaar aangerekend dat ze hadden bijgedragen aan het lot van de Amsterdamse Joden. Vooral het feit dat de Joodsche Raad het persoonsarchief aan de Duitsers had overhandigd, telde zwaar.

Ik heb er veel over gepraat met mijn grootvader en mijn vader. Mijn grootvader sprak er afstandelijk over, hij heeft zijn vader altijd verdedigd. Die emotie, die behoefte kan ik goed begrijpen. Ik heb de verhoren met mijn overgrootvader gelezen. Mijn vermoeden is dat het niet een heel slechte man was, maar wel naïef. Naïef en ijdel. Hij dacht dat hij de Joodse Amsterdammers kon beschermen door het contact met de bezetter goed te houden, maar de gevolgen waren verschrikkelijk.

De betekenis ervan voor mij is vooral de opdracht om te proberen dat ik altijd mijn eigen oordeel moet vormen. Altijd beredeneren, wat mijn standpunt is, desnoods tien keer opnieuw. Als je een goed mens wilt zijn, moet je voor je oordelen kunnen staan. Dat is de les die ik eruit probeer te trekken.

Ik ben gefascineerd door het contrast tussen makkelijke en moeilijke keuzen. De ultieme opdracht voor de politiek is je telkens afvragen of je niet de gemakkelijkste weg kiest. Ga niet voor het makkelijke scoren. Probeer je te disciplineren. Organiseer tegenspraak.

Ik ben niet het jongetje dat alles goed wil maken. Mijn drijfveren zitten dieper. Het jongetje dat alles goed wil maken, stelt zijn leven in het teken van het compenseren van wat er toen is gebeurd. Het prachtige gedicht van Ischa Meijer daarover hoort bij die generatie. Ik ben dat jongetje niet, ik ben van een generatie later.

Iets van het schuldgevoel van de overlevenden is wel doorgesijpeld. Het gevoel dat je in je leven… Het klinkt bijna te zwaar… dat je moet laten zien dat het de moeite waard is dat je er bent. Het is niet vanzelfsprekend dat ik ben opgegroeid in vrede en veiligheid. Daar moet ik iets mee doen. De overlevenden van de oorlog hebben zich vaak afgevraagd: waarom ik? Dat heb ik natuurlijk niet, maar ik ben wel doordrongen van het besef dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Daarom vind ik dat je keihard moet werken.

Tot gek wordens toe
Onze samenleving is complex, als wethouder zit je er tot gek wordens toe middenin. Ik kan vier jaar lang elke dag vullen met belangwekkende bestuurlijke overleggen van de G2 tot en met de G40, dat zijn bijeenkomsten met 2 tot 40 gemeenten. Je kunt regionaal overleggen, subregionaal, bovenregionaal. Er zijn stuurgroepen, werkgroepen, derde tranche, vierde tranche, dat zijn fases in de uitvoering van beleid – daar kun je nog moe van worden ook en je hebt geen snars bereikt. We vergaderen ons suf – het is ongekend.

Ik wil daar uitbreken. Het lukt lang niet altijd. Je hebt verplichtingen, je moet een beetje fatsoenlijk zijn tegenover anderen, ik kan niet zeggen: ik vergader niet. Het zijn allemaal belangrijke dingen met belangrijke mensen. Dat is vaak het criterium: belangrijk onderwerp, veel geld, veel mensen. Daar moet je naartoe. Mijn criterium is: wat kan ik daar bereiken? Wie heeft er wat aan dat ik aanschuif? Daar komt vaak geen antwoord op.

Weet je wat ook zo vermoeiend is? Competentiestrijd. De discussie: daar ga jij niet over. Of: de procedure klopt niet. Dan denk ik: kunnen we daar niet in één keer overheen springen? Dan kunnen we het hebben over hoe we het probleem aanpakken.

Mijn strategie is om vijf dingen tegelijkertijd uit te proberen. Dan maar tegen een conflict aanlopen. Ik zou het niet uit kunnen staan dat ik straks wegga en tot de conclusie moet komen: voor mij tien anderen, het heeft niks uit gemaakt. Ik oog geduldig, maar ik ben heel ongeduldig. Ik heb haast, morgen kan het voorbij zijn.

Ik ben op mijn best als er strijd is. Strijd tegen onrecht. Strijd in de meest klassieke zin van het woord. Niet het spel, de strijd. Ik ben wat dat betreft zwaar op de hand. Ik heb liever dat ik ploeter en vecht tegen onrecht, dan dat ik een mooi spel speel en win. Kinderen in de verdrukking, slachtoffers van vrouwenhandel – dan heb ik veel energie en creativiteit om er wat tegen te doen.

Ik kom ze vaak tegen, bestuurders die het hebben over de derde tranche in plaats van te zeggen: dit is het probleem, dat is de oplossing, we moeten het zo aanpakken. Je moet de stad niet als een technocraat managen. Ik vind dat walgelijk. Door dat soort bestuurders blijven kiezers weg. Politiek is niet moreel neutraal, politiek is je idealen najagen.

Het klopt dat juist veel PvdA’ers wordt verweten dat ze technocraten zijn. Een bestuurderspartij heeft de producten daarvan, sommigen kunnen alleen nog maar denken als bestuurder. Maar ik kom ook veel partijgenoten tegen die hunkeren naar idealisme. Veel van mijn generatiegenoten hebben dit vak niet gekozen omdat ze het carrièretechnisch handig vinden. Er zitten zo veel risico’s aan, waarom zou je?

Vier van de vijf doordeweekse dagen ga ik tussendoor naar huis. Samen eten, mijn kinderen in bed leggen. Dat relativeert de politiek. Als ik thuis ben, glijdt alles van me af. Vrijdagmiddag ben ik altijd met de jongens, dan haal ik ze van de crèche. Heb ik nog nooit afgezegd. Ik heb één keer de ochtend genomen in plaats van de middag. Daar rust ik geweldig van uit. Er zijn altijd belangrijke dingen en belangrijke mensen, maar dit gaat voor.

Als je moe bent of als het even te goed gaat, sluipt er arrogantie in, ben je niet meer empatisch tegenover mensen met wie je werkt. Als ik me daarop betrap, heb ik een hekel aan mezelf. De mensen met wie ik werk, wijzen me daarop. En anders mijn vrouw wel, zij is het meest kritisch van allemaal. En goede vrienden die zeggen: wat was dat voor een raar optreden?

Ik zit in een rare wereld. Het komt voor dat mensen overmatig veel complimenten uitdelen. Als je dan niet genoeg uitgerust bent, kun je er zomaar in gaan geloven. Dat is een gevaar in dit vak.

Ik was 31 toen ik wethouder werd, ik heb gigantisch op mijn tenen moeten lopen. Er valt nog een hoop te leren. Ik toon soms te weinig emotie, al gaat het steeds beter. Ik vind het moeilijk om op de Bühne emotie te tonen. Ik ben er beter in als ik direct met mensen praat. Hoeveel durf je bloot te geven? Ik wil mijn eigen wereld beschermen, ook om fris te blijven. Maar ik wil ook vertellen wie ik ben. Dat hoort bij mijn bestaan als politicus. Daar worstel ik mee.

CV
1974 Geboren op 27 september, Amsterdam
1992 Eindexamen gymnasium, Den Haag
1995 Propedeuse psychologie, Universiteit van Amsterdam
1998 Doctoraal rechten, UvA
2002 Doctor in de communicatiegrondrechten, UvA
2002 2006 Universitair docent en onderzoeker informatierecht, UvA
2002 2006 Lid van de gemeenteraad (PvdA) in Amsterdam
2004 2006 Fractievoorzitter PvdA
2006 heden Wethouder (financiën, economische zaken, jeugd en onderwijs) en PvdA-leider Amsterdam

Lodewijk Asscher is getrouwd en heeft twee zonen.

Het verschil tussen "niet strafbaar" en "onschuldig"

2010-01-24T15:26:00.002+01:00

Schitterende column van Desanne van Brederode over de Vrijheid van meningsuiting

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Daar zijn voor- en tegenstanders van Geert Wilders het over eens. De tegenstanders vinden daarnaast ook dat wie met zijn meningen aanzet tot discriminatie en zelfs haat, misbruik van zijn vrijheidsrechten maakt. Wilders beweert dat hij nooit iemand heeft willen beledigen. Wat hij over Koran en Islam heeft gezegd is gewoon waar, en wat waar is kan toch niet strafbaar zijn? Dat klinkt aannemelijk. Een Bijbelgetrouwe gelovige kan zich diep gekrenkt voelen door wetenschappers die beweren dat God de wereld niet in zes dagen schiep, maar de wetenschappers beledigen niemand opzettelijk; bewijzen voor de geldigheid van de evolutietheorie in overvloed. Het zijn de strenggelovigen zelf, die de theorie uitleggen als provocatie.
Maar nu dit: een vrouw klaagt bij haar huisarts over hartkloppingen, en krijgt te horen dat ze te dik is. Deze onaangename waarheid, die ze zelf allang kende, moet worden benoemd: afvallen is namelijk de enige remedie. Stel nu, dat dezelfde vrouw een belangrijke maatschappelijke functie bekleedt. Ze is te gast is in een talkshow, en opeens, middenin het vraaggesprek over haar werk, zegt de interviewer: ‘U bent te dik.’ Daarmee zegt hij feitelijk niets anders dan de arts. Toch is de waarheid in deze setting uiterst pijnlijk. Wanneer het fragment in andere programma’s ook nog eens regelmatig wordt herhaald, wanneer de vrouw voortaan overal wordt bejegend met een mengeling van meewarigheid en leedvermaak, kan de psychische last zo groot worden dat ze haar carrière moet afbreken. De interviewer heeft mevrouw geen lelijk varken genoemd, hij heeft de neutrale aanduiding ‘ te dik’ gebruikt en dus niet eens ‘moddervet’; hij sprak gewoon de waarheid. Niet strafbaar, wel ondermijnend.
Toen Heleen van Royen de bekentenissen over hoerenbezoek en cocaïnegebruik van de Amsterdamse PvdA- wethouder Rob Oudkerk in Het Parool onthulde, onthulde ze niets dan de hele waarheid. Had Oudkerk in het kroeggesprek met de schrijfster voorzichtiger moeten zijn? Of had Van Royen zich juist moeten inhouden? Dienden de onthullingen een publiek belang, of maakten ze nodeloos veel kapot? Ik geloof dat hier geen eenduidig antwoord op bestaat. De waarheid kennen is één ding, maar wat je met die kennis doet, en hoe, bepaalt of je het predicaat ‘integer’ waardig bent. Daarbij: iedereen die kan nadenken, beseft dat begrippen als waarheid, vrijheid en rechtvaardigheid steeds opnieuw moeten worden gedefinieerd om spraakverwarring en misbruik te voorkomen. Als er morgen een wetenschapper opstaat die heeft uitgerekend dat de massamoorden en hongersnoden in de afgelopen eeuw enorme milieurampen hebben voorkomen, aangezien ze de wereldwijde bevolkingsgroei toch enigszins indamden, dan lijkt protest mij gerechtvaardigd – ook al toont onafhankelijk onderzoek aan dat de man gelijk heeft. De waarheid mag dan misschien niet strafbaar zijn, maar ‘niet strafbaar’ betekent niet automatisch ‘onschuldig’. En precies deze nuance laat Wilders weg. Dat is beledigend. Niet voor moslims, niet voor de juristen in de rechtszaal, maar voor alle potentiële PVV-stemmers. Die vindt hij kennelijk dom genoeg om ze keer op keer te kunnen paaien met de halve waarheid.

Weg met het gewauwel, werk aan de winkel!

2010-01-23T13:23:00.002+01:00

Mooi slot van de column van Marjolijn Februari in de VK: ".. Nederland verkeert in een economische
situatie waarin ondernemingszin en daadkracht hoogst welkom zijn. Maar in plaats daarvan hebben we ons overgegeven aan een commentatorencultus, met een commentaar-partij en een vrije-meningsuiting-rechtszaak. Niet dat deze situatie de schuld is van de PVV: haar tegenstanders behoren net zo goed tot die cultuur, net als de praatprogramma’s en de onderzoeksburo’s. Maar wie het verslag leest dat journaliste Karen Geurtsen schreef van haar infiltratie bij de PVV, ziet hoe deze partij wel grandioos weet in te spelen op de commentaarcultuur.
Niet voor niets blijft partijleider Wilders zo ver als mogelijk weg van de praktijk; hij is geen politicus, hij is een columnist.
Weg met het gewauwel, werk aan de winkel!" Uit het hart gegrepen.

Nog effe wachte

2010-01-17T21:51:00.002+01:00

Den Weissen Band

2010-01-05T21:27:00.003+01:00

Ander voornemen: 12 films in 2010. Te beginnen met Das Weissen Band. Een film die volgens de verteller een licht op de geschiedenis van Duitsland werpt. En de vraag wat dat licht dan wel is blijft vervolgens hangen.
Kinderen die heimelijk in verzet komen tegen een knellend regiem van kerk en adel. Ouders die achter de deur alles doen wat god verboden heeft en buitenshuis de heiligheid zelf evenaren. Een jonge leraar, die als een combinatie van miss Marple en pastoor Odekerke de gebeurtenissen probeert te achterhalen, maar over zijn oren verliefd raakt op een minderjarige en aandoenlijke oppas. Kinderen onder zijn hoede kan hij niet meer doorgronden. Dat kan niet goed gaan en het is niet goedgegaan.
Je kinderen van een witte band te voorzien teneinde aan onschuld en reinheid herinnerd te worden: een stigma dat tot het bot vernederend werkt, het vormt een onheilspellende kiem. Beklemmend.

Meer geluk dan wijsheid.

2010-01-05T21:06:00.004+01:00

Als je een paar miljard apen willekeurig wat laat typen komt er hoogstwaarschijnlijk bij een aap een prachtig verhaal uit de printer. Als je maar genoeg handelaren laat gokken op de beurs, en je kijkt alleen naar degene die overblijven en niet down gaan krijg je snel het idee dat succes verzekerd is. "Fooled by Randomness" is dit fenomeen benoemd door Nassim Nicholas Taleb. Hij wekt de indruk dat kennis van zaken niet meer bestaat. Het boek staat echter naast deze extreme gedachte boordevol met interessante inzichten. Onder andere deze, wat je fooled door noise kan noemen: Hoe vaker iemand checkt hoe de aandelen koersen ervoor staat hoe ongelukkiger hij hiervan wordt. Vertaald naar nieuws: News wordt naar mate de frequentie oploopt overwoekert door Noise. Meer informatie leidt eerder tot minder dan tot meer kennis. Kijken we een keer per jaar naar het nieuws, dan blijkt de verhouding noise vs news 0.7 staat tot 1. Bekijkt men elke seconden hetnews, dan is de verhouding 1 staat tot 1.796. Van het meeste news wordt de gemddelde mens ongelukkiger (negatief nieuws heeft 2,5 keer zoveel impact als positief nieuws). En dit alleen al verklaard waarom we in Nederland er minder vrolijk van worden.
Ga een goed boek lezen is zijn advies en laat de krant maar even links liggen. Goed voornemen voor 2010: elke maand een boek.

Een graag gezien 2010!

2009-12-28T18:51:00.002+01:00

Zoals als de afgelopen jaren gebruikelijk komen we er niet toe alle vrienden te ontmoeten. Al twitter je je een ons, al blog je jezelf een slag in de rondte, al mail je van hier tot Tokio, uiteindelijk is er maar één ding dat telt, wat maak je nog met elkaar mee... Al zien we elkaar niet, we zien elkaar graag. En wie niet weg is, wordt gezien, hopenlijk nog in 2010. De beste wensen.

Wie een beetje door de blog bladert weet dat het allemaal goed gaat. Geen nieuws is in ons geval goed nieuws. Mooie vakanties, hard werken maar met voldoening, een bergachtelijke valpartij met beperkte en inmiddels geheelde schade, nog wat studie gedaan, heerlijk carnaval gevierd, niet teveel maar goede boeken gelezen, frequent musical en theater, goed performende kinderen om trots op te zijn, wat wil een mens nog meer.
Een beetje tobben over de politiek, grote veranderingen meegemaakt, lekker door de sneeuw gebaggerd, gesudokoot en lekker lui de Volkskrant op zaterdag, die hoewel helaas steeds verder uitgekleed toch nog altijd zeer aan te bevelen is. Dan niet te vergeten Madmen en Dexter op TV, kunnen we weer een tijdje op teren.
Crisis of geen crisis het was een mooi jaar en als dit het slechtste is wat we in de komende jaren meemaken dan is er nog geen reden voor treurnis, behalve Ajax dan en mijn partij. Hoe meer je voor elkaar krijgt hoe minder mensen er warm voor lijken te lopen. Daarover een andere keer vast meer.
op naar het volgende decenium.

Ciao Figaro

2009-12-25T15:14:00.001+01:00

Bravomavissimo. 50 jaar geknipt en geschoren, nu is het klaar. Maar of ze er klaar mee zijn, dat moet ik nog zien.

Verworpenen der aarde.

2009-11-21T12:22:00.007+01:00

Onrendabel, een documentaire in de traditie van Michael Moore. Jammer dat van Dam laagbegaafden ten voorbeeld neemt. Voor die mensen is zijn punt duidelijk en helaas ook geen nieuws, oplossingen blijven helaas uit. Ik ben blij dat hij dit keer de PvdA niet de schuld geeft, alle kabinetten hebben dit laten gebeuren. Ik denk oprecht dat de PvdA de enige partij is die zich het falen van alles wat gebeurt nog het meest aantrekt.

Heel selectief maakt van Dam duidelijk dat het geen "nieuwe-nederlanders" probleem is, maar ook oud-nederlanders aangaat. Het is geen grootstedelijk probleem, maar ook en misschien wel vooral een probleem wat zich buiten de Randstad afspeelt. Maar wat ik mis is dat het vooral een probleem is wat zich niet alleen bij zwak of minder begaafden afspeelt, maar ook bij de normaal begaafden. Het nieuwe drama voltrekt zich naar mijn mening bij de normaal begaafden.
Rendabel zijn is belangrijk, maar de wijze waarop dat moet worden bereikt is het probleem. De mens ondergaat het lot dat in de industrialisatie de lopende bandwerker onderging. Zijn taken worden opgeknipt, efficient gemaakt en met wantrouwen bezien en gecontroleerd ten einde de kosten te drukken, rechtvaardigheid te garanderen en de kwaliteit niet te verminderen. Bij de overheid heeft dit alles te maken met het betaalbaar houden van de verzorgingsstaat, maar dat is theorie en faalt jammerlijk in de praktijk. Boven zijn hoofd, of verweg in hoofdkantoren of ministeries zitten batterijen "hoog"begaafden uit te dokteren hoe de Nederlandse Fabriek in de grip te krijgen en dan ook te houden. 10-20% van de mensen vertellen hoe de andere hun werk moeten doen, en dat zonder enig besef waar ze mee besig zijn, zich richten op de grote massa. Daar wringt de schoen.

Naast een eenzijdige verzameling van voorbeelden trof ik ook weinig oog aan voor het feit dat de mensen zelf ook geen onrendabel werk wensen te doen. "Dan kan ik nog beter in de gevangenis gaan zitten...". Net als een scheiding tussen asielzoekers en gelukzoekers is het onmogelijk hier het kaf van het koren te scheiden. Toch ligt daar ben ik bang de oplossing, maar hoe je dat zonder fouten en zonder stigamtiseren kan oplossen is me niet duidelijk. Wilders heeft de makkelijke oplossingen, maar deze documentaire laat haarscherp zien dat de grens tussen "niet capabel" en "liever lui dan moe" niet op afstand te maken is.

Ik had gehoopt dat de deskundigen, die zeer kundig de vinger op de zere plek weten te leggen, niet tot een begin van een oplossing komen. Want met vingeroplegging los je het probleem niet op.

Fun works

2009-11-21T11:56:00.003+01:00

Na een ochtendje Volkskrant en Parool een avondje Marcel van Dam ben ik toe aan iets met fun. Deze video stemt me weer iets optimistischer. De wereld is toch maakbaar, met een vleugje plezier.

Eerlijk

2009-11-08T15:46:00.005+01:00

Pvda is Eerlijk, kopt het Parool van zaterdag.TV spotje eindigt met: politiek is voor verbinden en niet voor verdelen en om te werken aan een eerlijke samenleving waarin iedereen meetelt. Geen grote stip aan de horizon, geen uitsluiten of het verketteren van bangmakers. Geen tis nooit goed of het deugt niet. Politiek is voor dicht bij huis oplossingen zoeken, Geloof doet aan wonderen.

Fans of Slachtoffer?

2009-11-06T22:02:00.002+01:00

Scheringa bindt net als Wilders half Nederland om zijn vinger. Dirk en Geert hebben veel gemeen. En daar kunnen we wat van leren.

Net als Wilders, komt Scheringa uit de provincie. Hij bouwt eigenhandig een heel imperium op, als uit het niets. Fans fungeren als slachtoffer, slachtoffers worden tot fans. Dirk krijgt sympathie, het volk draagt hem op handen. Dat, terwijl hij het uitknijpt en over hun ruggen zijn roem vergaart. Maar hij geeft de armen hun geld en spelen; ook al is de prijs is "idioot”, maar het boeit zijn volk niet. Naar hen wordt eindelijk geluisterd, ze horen er nu ook bij!

Net als Geert verzet ook Dirk zich tegen de elite, de banken die de kredietcrisis veroorzaakten. De crisis is voor Dirk zo heilzaam als Al Qaida voor Wilders. Op het dieptepunt van de crisis, gloreert hij. Euforisch werpt hij zich op als redder der natie.

Dirk en Geert hebben eploiteren een gespleten beeld. De populaire begrijpende gulle volksheld aan de ene kant en de medogenloze volksstrijder aan de andere: de nieuwe Dr Jekyll en Mister Hyde.

We weten hoe het Scheringa verging. Als hij het grote spel gaat meespelen vertilt hij zich aan de voorwaarden, waar de gevestigde partijen aan moeten voldoen. Het verleden achtervolgt hem.

Dirks fans prijzen de man het graf in, maar nemen ook afstand van hun “weldoener”s moreel kompas. Zo ook staan Wilders' stemmers pal achter hun Dr Jekyll. Ze verdienen steun in plaats van hoon. Want uiteindelijk zijn zij de slachtoffers van deze Mister GeHyde.

Sjiek is miech dat.

2009-11-06T22:01:00.001+01:00

Soms gaat het even verkeerd, lijkt het alsof je niks van je fouten heb geleerd. 11 November komt eraan!

67: Blij dat ik werk

2009-10-17T12:08:00.005+02:00

Op de dag dat het kabinet besluit dat werken belangrijker is dan achter de garaniums zitten en spaarpot DSB ten onder dreigt te gaan, fiets ik door de ochtendnevel naar mijn werk. Er zijn tijden geweest dat ik hoopte met 60 met pensioen te gaan. "Hoe hou ik dit vol?", was de gedachte. Nu ik in mijn omgeving mensen zie genieten van hun pensioen, denk ik vooral: "wie doet het werk nog?". Na het verlies van enkele collega's, blijft het werk zich opstapelen en terwijl zij om de tijd te doden de tuin aanschoffelen, werkt de jongere generatie zich het rompeschompe. De knop moet om! Werken is fun, en als het dat niet is moeten we dat ervan maken. Ook als je boven de vijftig geraakt, is het beter plezier in je werk te houden dan uit te zien naar goedverdienend maar troosteloos Zwitserleven. Als de bonden zich daar nou eens sterk voor zouden maken. Het is makkelijker, nuttiger en het maakt ons minder afhankelijk de Scheringaatjes.

The long way down

2009-09-26T15:19:00.002+02:00

Soms zit het tegen. Lees dan: The Long Way Down van Nick Hornby. Zoals ik eerder leerde over Tough Shit: You have to live with it. Dit boekje bespreekt hoe vier suicidalen elkaar tegen wil en dank uit de misere vandaan slepen (tenminste dat hoop ik, want ik heb het boek nog niet helemaal uit en ik hoop niet dat een van hen op de laatste bladzijde alsnog van de torenflat springt). Vier vertellers van hetzelfde verhaal, niet alleen leuk maar ik best leerzaam. Ik denk overigens niet dat echte de depries hier vrolijk van worden. Maar de les is toch wel: Gedeelde smart is halve smart.

Een geluk bij een ongeluk

2009-09-26T14:40:00.002+02:00

Soms heb je pech: je loopt door de bergen, met een stel makkers, zet na drie dagen de afdaling in. Het hoogste punt was net gepasseerd. Je hebt alle tijd en probeert de blaar aan je kleine teen te ontzien. Een steen schuift onder je voet vandaan en je slaat tegen de stenen. Het gebeurt wel vaker, maar nu haal je je onderbeen open en het bloed gutst je wandelschoenen in. Een gapende wond staart je aan op 600 meter hoogte van de hut. Je denkt alleen: geen helikopter, geen gedoe, ik wil gewoon verder. Draai de film even terug en neem de hobbel opnieuw.
Enfin. Na flink wat tape en lieve hulp van zorgzame kameraden, een mooie taxirit naar een lieftallig stadje in Piemonte, een catweasle achtige dokter die al telefonerend je been dichtnaait, wat onzekere schreden door de stad, komt alles weer goed.
Inmiddels kijk ik met een geheeld been terug op een mooie wandeltocht en een heerlijk moment voor mezelf, tegenover deze mooie toren, al slenterend, lezend en etend door wat Italiaanse middeleeuwse stadjes en terrasjes. Wat ze noemen een geluk bij een ongeluk. Foto's van de tocht

Papieren oplossingen voor Reeele Problemen

2009-09-26T14:26:00.002+02:00

Marjolijn Februari snijdt weer eens een aardig punt aan. Een punt dat goed aansluit bij waar ik me de laatste tijd veel mee bezighou. Je kunt op de tekentafel nog zoveel verzinnen, als je het niet kan verbinden met de werkelijkheid blijft het dweilen met de kraan open. Ze refereert naar een gedicht van Christian Morgenstern. En concludeert dat boven ieder beleidsmakers bureau een beduursel hant met de tekst: Geen papieren oplossingen voor reeële problemen.

Die unmögliche Tatsache

Palmström, etwas schon an Jahren,
wird an einer Straßenbeuge
und von einem Kraftfahrzeuge
überfahren.

"Wie war" (spricht er, sich erhebend
und entschlossen weiterlebend)
"möglich, wie dies Unglück,ja
- : dass es überhaupt geschah?

Ist die Staatskunst anzuklagen
in bezug auf Kraftfahrwagen?
Gab die Polizeivorschrift
hier dem Fahrer freie Trift?

Oder war vielmehr verboten,
hier Lebendige zu Toten
umzuwandeln, - kurz und schlicht:
Durfte hier der Kutscher nicht -?"

Eingehüllt in feuchte Tücher,
prüft er die Gesetzesbücher
und ist alsobald im Klaren:
Wagen durften dort nicht fahren!

Und er kommt zu dem Ergebnis:
Nur ein Traum war das Erlebnis.
Weil, so schließt er messerscharf,
nicht sein kann, was nicht sein darf.

-Christian Morgenstern-

Het pauperparadijs: een juweel

2009-08-05T20:44:00.002+02:00

Een levensechte zoektocht naar de roots. Bijna tweehonderd jaar geschiedenis in een adembenemend open wijze geschreven. Een verhaal over weerbarstige armoede en oplossingen die niet werken. Uiteindelijk is goed onderwijs en afrekenen met onmogelijkheid de enige ontsnappingsroute gebleken. Je zult moeten geloven dat je iets kan bereiken, anders is alle hulp vergeefs. Zie ook Geert Mak:

PvdA stemmen: voor een slimme, schone en sociale economie

2009-06-02T20:37:00.003+02:00

Donderdag 4 juni zijn de verkiezingen voor het Europees Parlement. Ik ga stemmen en stem op de PvdA, jij ook?

Waarom PvdA?
De PvdA ziet Europa als een middel voor een sterker Nederland en een betere wereld. We willen de volgende 5 dingen bereiken:

Werk
De PvdA wil een ‘Sociale Toets’. Elk nieuw Europees beleid moet worden getoetst op de mogelijke sociale gevolgen. Samen in Europa herstellen we de economie door te investeren in mensen en banen. Het is tijd voor een Europa dat de rechten van werknemers respecteert en beschermt.

Eerlijke economie De PvdA wil één toezichthouder voor Europese banken. We maken een einde aan de belachelijke bonussen. Het moet afgelopen zijn met het egoïsme aan de top, dat ten koste is gegaan van banen, pensioenen en spaartegoeden.

Schone energie De PvdA wil een Europees netwerk dat wind- en zonne-energie transporteert en een Europees actieplan voor de elektrische auto. Juist nu moeten we onze energievoorziening veilig stellen, klimaatverandering tegengaan en nieuwe werkgelegenheid creëren.

Onderzoek en Innovatie De PvdA wil 70 procent van de Europese begroting anders en moderner besteden: minder geld naar landbouw en stoppen met het rondpompen van geld. In plaats daarvan moet Europa investeren in onderzoek en innovatie. Alleen dan komen we sterk uit de crisis.

Internationale solidariteit De PvdA laat arme landen niet in de steek, want zij worden nog veel harder door de crisis getroffen. Europa moet een sterke rol spelen in de wereld. Onze internationale principes – mensenrechten, internationale rechtsorde, eerlijke wereldhandel en duurzaamheid – worden 27 keer zo sterk als we ze samen uitdragen.

Veel kunnen we alleen. Nog meer kunnen we samen. Schouder aan schouder bestrijden we de crisis. In Nederland en in Europa. Stem donderdag 4 juni PvdA.

How wrong can you be?

2009-05-23T23:12:00.002+02:00

Zojuist naar the Reader geweest. Een verjaardagscadeautje voor mezelf. Prachtige film. Mooi samengevat in de trailer en de laatste woorden: how wrong can you be?

Don't be smart.

2009-04-13T12:24:00.003+02:00

Weer een ontnuchterend artikeltje van Gerry McGovern. Alrijd de moeitje waard:

Don't be smart, clever, obscure, vague. Be clear, compelling,
concise, and always focus on what your customers really care
about. And remember, what your customers really care about is
very often not what you really care about.

Zie: writing-killer-web-headings-and-links

10 CC in concert, great

2009-03-17T21:45:00.002+01:00

Helaas was Carre maar gedeeltelijk gevuld, maar de mensen die er waren kregen ze wel goed plat. Als je naar hun platen luistert krijg je maar een flauw idee van wat er die live gebeurt. Scheurende gitaren en prachtige zang. Lekker swingend en nostalgisch zwijmelen. Een smetje: ik miste One night in Paris. Het zij hun vergeven. Ze spelen nog door het hele land.

Deaf Sentence

2009-03-01T20:40:00.003+01:00

David Lodge is een van mijn favoriete schrijvers. Hij wordt een beetje doof, een beetje veel. En schrijft daar een amusant, maar ook treurig boek over. Ik ben zelf ook soms een beetje hardhorig en slechtziend (zonder leesbril) en ofschoon dat nog in geen vergelijk staat met de hoofdpersoon van dit boek, het ongemak en hopeloze treft mij ook wel bij tijd en wijle. Amusant zijn de misverstanden waar hij kond van doet, maar ook de misverstanden die hij in zichzelf oproept. "Als ik dit nou doe, dan denkt iedereen dat" dat soort werk. Het geklungel met zijn hoorapparaat, aanzetten, afzetten. Het zorgen dat hij blijft praten om te verbloemen dat de batterijen op zijn, meesterlijk. Een dementerende vader en een onbetrouwbare studente geven het boek een serieuze draai. Leuk om te lezen.

Supersjoen gesternte

2009-02-27T11:57:00.002+01:00

Wat höbbe veer weer genote.
Leefde en plezeer in sjoen pekskes gegote.
Ut bleif elk jaor us verbaze.
Wie prachtig, wie sjoen, klinke veer die glaze.
De vastelaovund bleif ziechzellef
Oonder u gries mèr toch straolend gewellef.
Warachtige kwaliteit: Sjoen leedjes, geine rotzooi, prachtige pekses.
Sjoen blow en rose, straolend flanerend op 's werelds sjoenste plekses.
De dageliksen umgaang weurd ellek jaor compacter,
Veer legke us tow op de essentie, steeds exacter
tot ut pure same genete vaan ut leve vol wermte
Supersjoen, te zien gebore oonder dat supergooi gesternte.
Leuj geer waord weer opperbes
en noe mer weer wachte op de vollegende tes.

Wat ging er mis: kijk naar: waar het geld vandaan komt.

2009-02-21T10:17:00.003+01:00

Je moet er even voor gaan zitten, maar dan dringt langzaam een besef door dat het zo niet door kon doorgaan. Maar ook dat het min of meer vanzelf misging. Ik vrees dat we ook zo'n film kunnen maken over: zorg, onderwijs, klimaat, milieu, allochtonen, europa, internet, enz.
Er zijn mensen die nog denken dat de wereld gemaakt is onder toezicht van een almacht en op basis van een groot plan. Maar het blijkt gewoon een aaneenrijging te zijn van steeds verder gaande grensverleggingen. Die op zichzelf per stapje volledig begrijpelijk en misschien zelfs legitiem zijn, maar die uiteindelijk catastrofale vormen kunnen aannemen.
Een reset, een ctrl-alt-del is broodnodig. Pas op de plaats en opnieuw nadenken waarop we onze waarde herijken. Ons register is verstopt met fratsen waaraan we nauwelijks meer lol aan beleven , in tegendeel. De welvaart heeft ons welzijn ingehaald.
Deze crisis moeten we allen samen gebruiken om weer te herbronnen. Leven op basis van nu en genieten van waar we nu zijn. Stoppen het waarderen op basis van verwachtingen en groei. Makkelijk gezegd, maar voor ons allen pijnlijk. Vooral niet denken dat we met een paar geldpersen de groei strategie in ere kunnen herstellen.

Sjoenen daag, nog een week!

2009-02-13T18:33:00.001+01:00

Als ik het goed heb begrepen wordt dit de vastelaovundskraker vaan ut jaor!

Play it cool in The Kring

2009-01-16T16:06:00.000+01:00

We hadden een heel gezellig optreden in de kring, helaas zat meneer de drummer ergens in een hoekje weggekrukt,vlak bij de doorgang naar het rookbalkon. Maar daarom niet getreurd. Het was leuk en alle foto's staan hier.

Zie hier het mooie affiche: op hetzelfde podium als Benjamin Herman, wat wil een mens nog meer.

Ut geit alweer kriebele...

2009-01-14T22:02:00.001+01:00

Opgeruimd 2009

2008-12-25T12:53:00.001+01:00

Ruimte en opgeruimd
is ons motto voor 2009.

Je kunt niet zeggen dat 2008
Verliep zoals verwacht,
Smeltend ijs en stijgende zeeën.
een sprookje met boze feeën,
die onze “heile welt” verstoorden.
Ons de ogen deed openen en onschuld vermoordde.
Beseffen dat wat ooit als een “dream” begon
zo echt niet meer verder kon.

Een zwarte prins in Amerika werd president,
en De Bank van een PvdA prominent.
Terwijl de financiële wereld verzaakt
En iedereen zich voor donkere dagen opmaakt
werd een nieuwe keuken gestaag
zichtbaar met veel gebreek en gezaag
een doorbraak creeert heel veel ruimte, dat viel niet tegen.
Het bracht ons op het motto van 2009.

Alles valt op zijn plek, alle “Taschen im Schrank”,
Een nieuwe orde, op waarde geschat, waarvoor dank.
Na chaos komt ruimte, en dat is een zegen
We wensen een ieder een opgeruimd 2009.

Foto: een deenl van onze nieuwe aanwinst
getoucheerd, opdat er ruimte is voor een 9.

Daar is ie dan

2008-12-20T11:27:00.000+01:00

Na chaos komt zonneschijn.

Pim in Thailand/Laos

2008-11-22T17:01:00.002+01:00

Als je zijn verrichtingen wil volgen dan volg deze link: pimboden.waarbenjij.nu

We gaan weer optreden, nu in de Kring

2008-11-22T16:42:00.005+01:00

Een jaar na het optreden in de Badcuyp is het eindelijk zover. Onze eerste CD-tje wordt officieel gepresenteerd en nogwel in het culturele walhalle: De Kring. Alle mensne die ik ken zijn van harte welkom, om mee te genieten van 14 nummers metzang en percussie. Zie Play-It-Cool-side voor meer informatie.

Luister naar the Invitation to....

Beautiful Barcelona

2008-09-03T22:36:00.002+02:00

Ooit het idee gehad dat Amsterdam met Barcelona kan wedijveren? Als je van moderne kunst houdt, van steden, van de warmte en terrasjes, van Miro, Picasso en natuurlijk Gaudi, van architectuur en lekkere hapjes, dan is Barcelona wat je er altijd van hebt verwacht en hebt gehoopt. Veel gezien, allemaal de moeite meer dan waard.

Vakantie aan de Italiaanse Bloemen Riviera

2008-08-26T21:48:00.004+02:00

Gepakt en gezakt trokken we met zijn viertjes richting Italië. Het was nog vroeg in het seizoen, we durfden het aan. Kamperen aan de Italiaanse kust, op de bonnefooi. Via Frankrijk en de peperdure Frejus tunnel kwamen we terecht in de jeugdherberg van Turijn. Heerlijk, oude tijden herleven. Hij is net zo lekker als die in Namen. De stad konden we maar gedeeltelijk bezichtigen en was mooi. Daarna richting de kust, waar we een kleine knusse gezellige camping vonden met een unieke beheerder met zijn zus. Als hij kon zou hij elke avond nog iedereen even welteruste komen zeggen.
We zaten hutje mutje, met Italianen en Nederlanders een beetje gelijk verdeeld. We voorzagen het gebeuren van commentaar samen met de overburen. We konden het niet opbrengen om nog naar iets beters op zoek te gaan, want alles was perfect. Zelfs de karaoke en barbecue was gedeeltelijk aan ons besteed, waar een mens allemaal toe in staat is.

Een paar keer bezochten we prachtige strandgezichten, plaatjes hoog in de bergen en laag tegen de kust. Geweldig mooi. Drie boeken gelezen, waarover later meer. Via de Tour de France keerden we drie weken later weer terug in Nederland. Daar hebben we nog een week het mooie weer mogen beleven en nu is het alweer een paar weken pet. Maar we gaan og naar Barcelona en de Dolemieten, dus nog genoeg te beleven. Voor de mensen die niet te veel aan privacy zijn gehecht is de camping Boccaccio een echte aanrader.

Rieu, kwam zag en overwon

2008-08-26T21:23:00.002+02:00

Vast het mooiste moment van het concert van Rieu. Gelukkig beperkte hij zijn walserij tot in de toegift want de rest van het programma met tenoren, kangaroesongs en vooral de Mestreechter Staar in het wit met fakkels was zondermeer de moeite waard. En ik ben geen fan, maar toch, ere aan wie ere toekomt.

The Wall

2008-08-26T21:18:00.003+02:00

Het gaat gebeuren. De muur gaat vallen. De keuken wordt verplaatst, de ingang naar de tuin veranderd, de CV ketel, een stoomoven. Vanaf begin september wordt er hard gewerkt aan restaurant Rattatouille. Onze kleine chef weet niet wat hij zal zien. Dat hopen we tenminste. En dan kan het Grande Boeuf beginnen.

Brenta here we come

2008-08-26T21:13:00.003+02:00

Als alles goed gaat, zitten we over een paar weken ergens hier. Terwijl elders in Europa de bergbeklimmers bij bosjes naar beneden komen, gaan wij weer de bergen in. IHet lijkt allemaal erger dan het is, je kunt je haast niet voorstellen dat we daar gezellig keuvelend over de bergen trekken. Toch is het zo. Nog 3 weekjes slapen.

Verschil moet er zijn.

2008-07-04T12:27:00.002+02:00

Dit citaat trof ik aan in een artikeltje van twee "Long term assigners" die mijn stelling onderschrijven dat het verschil het leven kleur geeft en dat ons vermaledijde gelijkheidsideaal ons de das om doet. "The most important lesson to learn in my opinion is to recognise the differences, appreciate it, enjoy it and use it to improve ultimately the results of your work. This will help you in knowing yourself better, and, with a bit of luck, will make you a better person." Dit komt niet uit een boekje of is politiek correct geklets, dit komt uit het hart van twee mensen die vanuit oost Europa en India een kans werd geboden in Nederland ervaring op te doen. Zij gaan weer terug om hun bedrijfsonderdeel beter te laten functioneren en daar worden wij dan weer beter van. Zo werkt de global economy. Als wij die "important lesson" nou ook zouden kunnen leren.

Te gek optreden in Bimhuis

2008-07-04T12:22:00.003+02:00

We waren met meer dan 20 man op het podium, 3 trombones en 6 percussionisten extra en we speelden gelijk het Nederlands elftal in zijn beste wedstrijd. Met passie en tempo zullen we maar zeggen. Het seizoen zit er weer op. Voor alle foto's zie: Play-it-Cool

Genoten van Dirty Dancing

2008-07-03T21:26:00.002+02:00

Het aandeel vrouwen in de zaal was zoals bij mijn dansles al het geval was. Ik heb toen kennelijk toch iets gemist. Maar dat heb ik dan in een avond weer ingehaald. Fantastisch decor, prachtige dans, er gebeurt meer dan je kunt volgen, de zang komt pas laat op gang. Maar ik zou zo nog een keer willen.

De Gravin van Parma: een koekje van eigen deeg.

2008-06-28T14:48:00.002+02:00

Casanova haarfijn gefileerd in en prachtige aaneenrijging van monologogen. Wieder ein Dolchstiech mitten ins Herz, wilstu dass iech verblute? Woorden maken meer kapot dan seks kunnen goedmaken, blijkt. Casanova Pierre Bokma blaast zichzelf op om vervolgens met zijn eigen dolk te worden lekgeprikt. Geluk in eenzaamheid is onmogelijk.

Groeten uit de (bouw)put.

2008-06-23T22:02:00.001+02:00

Handen uit de mouwen.

Een dagje Breda. In de stortregen kwamen we aan, al schuilend verzonnen we de koppen in de krant: Fris gewassen PvdA durft de haven weer uit. PvdA gaat kopje onder in tumultueus congres. Het water staat de kleinste coalitiepartner tot de lippen. Congres spoelt nare smaak weg. PvdA druipt als een verzopen kater af via de achterdeur.

Maar niks van dat alles. Strijdvaardig, eerlijk en vol vertrouwen traden de bewindslieden en kamerleden voor het voetlicht. Balend omdat het ze niet lukt de harten van de kiezer te veroveren, dat wel. Maar ook bereid de hand in eigen boezem te steken en uit de mouwen om in de komende twee jaar er het beste van te maken. Het best haalbare voor de PvdA, want zo eerlijk waren ze wel, vechten voor elke millimeter, omdat de kiezer ons nu eenmaal een minimaal mandaat heeft geschonken. Dat kunnen we mokkend doen, maar ook optimistisch en voor dat laatste kiest de nieuwe fractievoorzitter, omdat zoals ze zei, het optimisme ons in de genen zit.

Nadat Mariëtte Hamer een bewogen betoog had gehouden, dat zij eerder al geoefend had in het politieke café (zie mijn verslag) onder het motto: “Politiek is vechten”, togen we naar Ella Vogelaar. Zij had de afgelopen periode niet stilgezeten en wekte bewondering voor haar strijd om te “verheffen en te verbinden”. Haar eerste moeizame slag blijkt inmiddels gewonnen. Onopgemerkt door de kieskeurige media heeft zij inmiddels bijna alle plannen kunnen goedkeuren, het geld beschikbaar, de corporaties aangehaakt, bewoners weten te engageren en de aanwezige PvdA wethouders enthousiast gekregen over hetgeen de minister aan flow heeft weten los te maken.

Na 10-12 jaar van bezuinigen in de buurten en regieloos voortdobberen wordt er ingezet op de drie V’s: Verheffen: met als speerpunten Wonen, Onderwijs en Arbeid, op Verbinden: Sociale samenhang, mensen tot elkaar brengen, leren Nederlandse taal en Veiligheid, meer agenten en combinatiebanen. Al relativeerde Herrema Vogelaars verdienste, er was immers al het nodige in gang was gezet, onmiskenbaar heeft de stug doorvechtende PvdA politica toch een nieuwe swung gegeven aan het verheffen van de meest kritieke wijken en daarmee ook een toon gezet voor andere wijken. Want ook dat was nieuw in haar betoog: voorbeelden die in deze wijken worden uitgedokterd zullen ook een uitstralingseffect hebben op andere wijken. Er zal ook daar extra geld naar toe gaan en kennis en ervaring met die wijken worden gedeeld.

Maar…., zullen, willen, plannen, allemaal leuk en aardig, het gaat aldus de minister, gesecondeerd door Guusje, Jet en Sharon nu om de Uitvoering. “het maken van plannen en het regelen van financiën was niet makkelijk, maar de uitvoering is nog veel moeilijker, we moeten alles uit de kast halen om de ambities waar te maken. We zetten zwaar in op de twee sleutels van succes: bewonersparticipatie en doorbreken van de verkokering en bureaucratie. Ze wil zelf een belangrijke rol vervullen in de afstemming tussen de betrokken ministeries. We zullen daarin onorthodoxe maatregelen en maatwerk moeten leveren willen we over twee jaar resultaten kunnen laten zien. Dat laatste is van belang, opdat we niet het risico lopen dat over twee jaar dit alles weer wordt gezien als een geldverslindend speeltje van de politiek. Later maakte Bos ook duidelijk dat als het om solidariteit gaat juist dit binden in de wijken de lakmoesproef is voor ons succes in het kabinet.

Breng de wijken weer op krachten. Krachtwijken is het devies, maar voor de partij is kracht en vechten ook het enige wat ons rest. Vechten met coalitie, maar ook vechten binnen de partij. Bos: “Het zal allemaal niet eenvoudig zijn, dat weet ik ook wel. Vooral ook omdat bij het gros van wat we willen bevorderen en bestrijden, we het niet zullen moeten hebben van wet en regel. Toch de traditionele ‘toolkit’ van sociaal democraten. Maar hier werkt ‘ie niet. Hier zal onderwijs, werk, dialoog, opvoeding, emancipatie en debat het werk moeten doen. Als we het met wet en regel niet redden, moeten mensen in ieder geval weten waar we voor staan.” En daarmee is voor mij de achilleshiel blootgelegd. Het gaat niet om nieuwe regels en wetten, om instrumenten en budgetten, om geduldig papier en mooie woorden. Het gaat om een klip en klaar, maar vooral eerlijk verhaal over waar we voor staan en waar we naar toe gaan en dat we dat niet effe kunnen fixen. Handen uit de mouwen, werk in uitvoering, want Wöltgens zei het al: “we zitten misschien wel in de put, maar het is wel een bouwput.” .

De bodem is bereikt?

2008-06-23T21:51:00.004+02:00

Jaren geleden zat een andere partij in de problemen. Ik herinner me een congres in Kerkrade waarbij een jolige buutenreednersact zingend de ondergang bezweerde met "de bodem is bereik, de bodem is bereik". De bodem bleek nog niet bereikt, maar na vele jaren kwam het toch weer goed. Recept: herbezinning en vooral muisstil blijven zitten en de tegenstander de fouten laten maken. Dat lijkt de PvdA niet gegeven. Nadenken doen we al jaren, analyses voldoende, ook aan ideen geen gebrek, maar het vertrouwen zoals het Nederlands elftal dat had tijdens de eerste twee wedstrijden in de EK, dat ontbreekt er soms aan. Tijdens het congres in Breda niet. We zien vooruitgang, we hebben zowat de beker leeggedronken, door al het mogelijke slijk zijn onze bewindslieden nou onderhand wel gegaan, zelfs onze grootste vijanden beginnen het toch wel een beetje te gortig te vinden. En langzaam gaan we in de aanval en, zoals dat gaat, we nemen de underdog positie over van de Verdonk, Wilders en Marijnissen van de nieuwe politiek. Ik zag een strijdlustige Mariëtte Hamer (zie mijn verslag van het politieke café, ik zag een leden democratie omarmende Lilian Ploumen, Bos die weer een uiterst genuanceerd verhaal hield, maar ook duidelijk maakte dat hij nog niet verslagen was. Het meest verrassend was het optreden van Vogelaar en van Monika Sie (zie verslag van politiek café). Zondag kwam Frans Timmermans nog even uit de grond van zijn hart de noodzakelijke liefde voor de EU betonen, nadat hij eerder al een zeer (lezensw)aardig artikel in het NRC had geschreven. Kortom, de laatste tijd weer het nodige aan politiek besteeden ik hoop dat we weg naar boven kunnen vinden en vooral resultaten kunnen laten zien.

The Worst of the Eighties

2008-06-06T10:53:00.004+02:00

In het Spant was the ShowCase van dit wervelend muziektheater. Voor een zorgvuldig geworven publiek, dat schoorvoetend de grote zaal betrad speelde zich een surrealistische terugblik op de jaren tachtig af. Met schrik en beven kwamen de hits weer bovendrijven, van echt niet te onderscheiden. Werd er nu de draak gestoken met iedereen die dit ooit mooi vond? Was het een hommage aan onze jeugd? Welgemeend lachen om Hans van der Togt, die misschien wel een beetje té overtuigend zichzelf speelde. Ik had vooral genoten van de zanger annex slangenmens en de leadzangeres, die uiteindelijk in haar eentje ("as one") We are the world ten gehore bracht, het hoogtepunt. Zie de clips op de siteclips erg leuk. Mechteld in het kikkerbadje is natuurlijk ook prachtig, vooral het gezicht wat ze daarbij trok.

Vroeg kinderen krijgen.

2008-06-06T10:30:00.004+02:00

Met zestien een kind krijgen. Je wenst het niemand toe. Een verhaal op een byzondere manier vertelt, het stelt je soms in het gelijk, soms denk je, waarom zo moeilijk doen. De schrijfstijl en het idee doet me erg denken aan het boek geschreven vanuit de visie van een autist (iets met een vermoorde hond). Ik vind het onderwerp te serieus om grappig te zijn. Ronduit ergelijk is soms de manier waarop de jonge vader zich in het ongeluk stort. Je tenen krommen, maar wat kun je doen, wat moet je doen.
In het verhaal komen twee flashforwards voor, leuke vondst. Het stelt gerust als je ergens de afloop van kan dromen, hoe desastreus ook. Het lijkt een psychologische truc waar meer in zit. We zouden ons eens wat vaker de toekomst moeten proberen te visualiseren. En zo prakkezeren we weer verder. Gisteren zijn Finkers nog: hebt u dat nou ook. Ja dat heb ik ook. Een woord kan weken mijn hersens aan het denken zetten. En daar zijn ze ook voor.

Leerkracht is een missie

2008-06-06T10:16:00.005+02:00

Ik lees graag boeken die me een kijkje in de keuken gunnen. Reality een beetje aangedikt met persoonlijke inkijkjes. Het is ook de manier waarop ik wil schrijven over bijvoorbeeld politieke bijeenkomsten. Wat doet het met je? Waar gaat het om en maar vooral hoe komt dat bij je over?
Juf met staarten op een zwarte school is een herkenbaar verhaal. Analyse is een te groot woord. Toch een boek waarmee deze witte man met grijs haar kan situaties kan meebeleven waar hij zelf niet zo snel in terecht komt. De vraag rijst of een dergelijk boek de zwarte en witte wereld dichter bijlaar of nu juist verder van elkaar af brengen. Ik denk het eerste. Ieder heeft zijn eigen aardigheden. Mijn waardering voor hen die bijdraagt aan het samen leven is groot. Mensen die er open over schrijven en het met ons delen zijn helemaal top.

Finkers begint aan een indrukwekkende eindspurt

2008-06-06T10:01:00.003+02:00

Ik ben eigenlijk nooit fan geweest van Finkers. Hij schijnt na een vrijwillige maar later noodgedwongen wat langere pauze van 7 jaren anders te zijn. Prima. Na Marc Marie in Zaandam togen we weer naar dit gezellige theater op een steenworp van Amsterdam. MM was leuk, maar zeer oppervlakkig. Finkers was leuk, maar van een andere orde. Ik moet niet teveel van deze grappen maken anders wordt ik weer depressief, zo begon hij. Maar taaltheater is het leukste wat er is. En zeker als het ergens over gaat. Het lijkt wel een afscheid, hoorde ik iemand bij het verlaten van de zaal zeggen, dat hoop ik niet. Een nieuwe periode waarbij de speelsheid van Toon Hermans en de taalstrijd van Kees van Kooten gelardeerd wordt meet een vleugje Freek de Jonge. Zijn observaties over "de vrouw" en dat je moet genieten van hoe ze denkt is onvergetelijk. Het verraad van vrienden is erger dan de klap van de vijand. Vrienden, je wenst ze je ergste vijanden nog niet toe. Gaan kijken!

Met behoud van identiteit

2008-06-03T22:30:00.002+02:00

Er is over dit boek al veel geschreven. Ik denk dat het indachtig Maks Europa ook een TV serie verdient in precies dezelfde format. Fact finding vanuit het persoonlijk perspectief. Het keerpunt in het boek ligt bij de zin: we wilden ze laten integreren met behoud van identiteit. Vanaf dat moment laat mij het woordje "met behoud van" niet meer los. Veranderen betekent loslaten. Als we iedereen in zijn waarde willen laten, moeten we een ander woord voor integreren verzinnen. Participeren lijkt me een beter doel en al moeilijk zat. Iedereen betrekken en betrokken laten raken. Engagement noemen ze dat op mijn werk. Het grootste doel, de enige ware waarde. Scheffer maakte een prachtig boek, Wilders verzamelde aardig beeldmateriaal, alles markerend het einde van religie-, multiculti- en integratie- en vrijheid-ficties. We zullen uit een ander vaatje moeten gaan tappen en onze (eigen)waarde hervinden, ons (zelf)vertrouwen terugwinnen en onze eigenaardigheid weer gaan beleven. De grote vraag rest, wat is daarbij de taak van de overheid en hoe sturen we die aan. Wordt vervolgd.

Wat willen we eigenlijk bereiken.

2008-05-04T22:41:00.000+02:00

In het Westen is het begrip waarheid onverbrekelijk verbonden met de Verlichting. Als sluitstuk van vier uitzendingen over de waarheid zoekt Tegenlicht de confrontatie met het verlichtingsfundamentalisme. De Nederlandse filosoof Rob Wijnberg (1982) gaat in debat met de Britse filosoof John Gray. Diens laatste boek Zwarte Mis. Religieus fundamentalisme en de moderne utopieën (2007) leest als een pleidooi voor de afschaffing van de utopie. Maar waar laten Westerlingen dan hun universele rechten van de mens en andere traditioneel Westerse waarden? Rest ons niets anders dan bescheidenheid en oneindig cultuurrelativisme? Regie: Jos de Putter. Interview: Rob Wijnberg. Voor iedereen een must om dit onthutsende interview te zien. We houden er volgens Gray van links tot rechts een ongezond soort utopisme op na. Het is moeilijk om een gat te schieten in zijn ideeën. De kritiek op de oorlog in Irak en Afganistan zouden wel eens mijn gedachten over het al dan niet aansturen op een parlementaire enquete veranderen. Het gaat dan niet meer zozeer over hoe het zover gekomen is, maar vooral hoe het nu verder moet, wanneer eindigt het, hoe zien we interventies in de wereld. Kijken!

Varekai erg mooi

2008-05-04T22:29:00.000+02:00

Het was al weer een hele tijd geleden dat we op het museumplein naar het Cirque du Soleil gingen. Verende trapezen, meeslepende muziek, ritmische acrobatiek. Ook nu weer een venetiaans carnaval dat de moeite meer dan waard was.

Het huis van de moskee

2008-05-04T22:16:00.000+02:00

Ook bij mij kwam de vergelijking met 100 jaar eenzaamheid op. Een kroniek en stuk geschiedenis waar je niet vrolijk van wordt. De centrale vraag stelt zich de hoofdpersoon meerdere malen:
"hoe kunnen mensen zo snel veranderen?" Worden ze massaal gemanipuleerd door infiltranten en propaganda? is het iets dat latent aanwezig is en plots ontwaakt (de veenbrand)? Is het groepshysterie, die eenmaal ontbrandt niet meer te stuiten lijkt? Is het charismatisch leiderschap of angst, is het hoop tegen beter weten in, het idee dat het niet veel slechter kan.
Laat een ding duidelijk zijn, het kan nog veel erger. Op het moment dat macht oncontroleerbaar wordt, recht niet meer bestaat, je niemand meer kan vertrouwen, je hele doen en laten wordt beheerst, dan moet je enigzins beseffen in welke vrijheid we leven en hoe zorgvuldig we daar mee om moeten gaan. Een echte 4 mei gedachte. Ik vind ook van dit boek dat iedereen dit moet hebben gelezen.
In recensies wordt steeds gerefeerd aan de milde kant van de islam. Nou als dit de milde kant is, dan is enige verontrusting toch wel op zijn plaats.

De resultaten

2008-04-25T09:29:00.000+02:00

Resultaten
De PvdA verkiest regeringsdeelname boven het pluche van de oppositie. Want in het kabinet krijgt de PvdA de kans te werken aan een sterk en sociaal Nederland. De PvdA wil investeren in een samenleving waarin sprake is van een eerlijke verdeling van geld en van gelijke kansen voor iedereen. Op pvda.nl vindt u een overzicht van enkele tot nu toe behaalde resultaten. Lees meer >

An invitation to.....

2008-04-11T13:22:00.000+02:00

De CD is in de maak, play-it-cool in de studio! Hier alvast een invitatie.

Globaliseringsdebat 4 jaar geleden.

2008-04-11T10:00:00.000+02:00

Marcel Duyvestijn gaat weg als webredacteur. Op zoek naar mailtjes en anecdotes trof ik onderstaand bericht aan. Ik had iets geschreven wat volgens hem, ik citeer: "denk ik, iets te ver van het Amsterdamse PvdA bed ligt". Ik weet het nog zo zeker niet.

"Ik heb zojuist een enge ziekte uit de VS meegenomen. "

Een grapje van Melkert tijdens het globaliseringsdebat van 1 maart 2004 in de Melkweg te Amsterdam. Ja hij kan weer grapjes maken, maar bij nader inzien zit er meer achter dat grapje. Want door velen wordt globalisering over een kam geschoren met een Amerikaanse enge ziekte. "Globalisering maakt ons in toenemende mate afhankelijk van elkaar", oreerde hij samen met de econoom en anders-globalist Robert Went en Jan Willem Gunning, ontwikkelingseconoom aan de Vrije Universiteit van Amsterdam.

Globalisering een gegeven?
"Het is niet alleen makkelijker te reizen, wereldwijd te financieren en te communiceren, het meest essentiele is dat ook het produceren overal ter wereld tegen de meest scherpe prijs kan gebeuren." Het kwam bij de debaters (al leken ze meer op docenten) niet op om tegen globalisering te zijn. Globalisering moet zeker niet worden verward met ongeregelementeerde vrije handel. Als je de deskundigen moet geloven is de discussie over globalisering een discussie over grenzen, regels en drempels, verdelen van kansen en winsten en stimuleren of afremmen, van beheersen dus. En juist omdat alles met alles samenhangt is dat beheersen ingewikkelder dan ooit. De discussie vlakte soms af naar gesteggel over wie die beheersing moet organiseren. Zo leek de zaal meer geinteresseerd te zijn in de rol van de Wereldbank, sommigen waren zelfs alleen gekomen om Melkert om fortuinlijke redenen onheus te bejegen.

Globalisering een vloek of een zegen?
Het eigenlijke onderwerp, is globalisering een zegen of een vloek kwam er wat bekaaid van af. De wijze mannen droegen aan dat globalisering de ontwikkeling van de armste landen niet in de weg staat, integendeel. Corruptie en daarbij behorende (gebrek aan) (westerse?) waarden en normen is de grootste boosdoener. Met name het gebrek aan eigendomsrecht staat boven aan de lijst van faalfactoren. Concurrentie van de landen (ook die net boven de streep), protectionisme van de rijke landen (subsidies, patenten), gebrek aan investeringen in infrastructuur en vooral onderwijs (basis en middelbaar) en last but not least de kennisvlucht als er al sprake is van kennisopbouw. Globalisering is niet de de veroorzaker van deze problemen maar maakt een oplossing ervan wel meer noodzakelijk.

Hier word je niet vrolijk van

Ik citeer de weinig hoopgevende frasen uit de lijvige notities die het debat vooruitgingen:

· "de rijke landen leggen zich dus toe op die fasen in het ontwikkelingsproces van een product die de hoogste toegevoegde waarde opleveren".

· "het ontwikkelen van een malaria vaccin komt niet van de grond omdat er geen koopkrachtige kopers voor zijn",

· "hoe rijker de landen aan oliebronnen zijn des te corrupter gedragen ze zich",

· "vast staat dat het verschil tussen rijk en arm niet meer enkel met geld is op te lossen",

· "de omvang van inkomensoverdracht van immigranten naar hun vaderland (65 miljard dollar) is meer dan dat er wereldwijd aan ontwikkelingshulp wordt gegeven",

· "het wegnemen van handelsbelemmeringen kan de ontwikkelingslanden jaarlijks 500 miljard dollar opleveren",

· "aan landbouw subsidies in Europa wordt meer uitgegeven dan aan ontwikkelingshulp",

· "van de vijf opgeleide artsen in Afrika blijft er maar een in het land van geboorte, de anderen komen hier schoonmaken",

· "illegale immegratie zal pas echt verminderen als de welvaart in het "Zuiden" substantieel is toegenomen"

Een doemscenario?

Hoe moeten we nu op een sociaal democratische verantwoorde manier tegen globalisering aankijken en wat zijn de effecten van globalisering op Amsterdam. Het uitgedeeld rapport beveelt de PvdA aan om meer duidelijkheid te verschaffen hoe globalisering het dagelijks leven van gewone burgers beinvloedt. Opmerkingen en hints waarmee we iets aan dit probleem kunnen doen heb ik tijdens het debat niet echt gehoord. Lees je de stukken dan dringt zich het volgende scenario op: Globalisering maakt ons steeds rijker, maar het werk wordt steeds ingewikkelder en niet al te hoog opgeleiden zullen stilaan te duur zijn om routine productie werk te doen. Zij zullen bovendien te laag opgeleid zijn om in de complexe wereld een noodzakelijk hoogwaardige bijdrage te leveren. De ene helft van Amsterdam zal zich suf werken aan het internet gekluisterd. De andere helft zal die ene helft in het beste geval tot dienst zijn of anders aan de zijlijn staat. Een derde groep zal het vieze werk voor ons opknappen, waarschijnlijk tegen lonen die een fractie zijn van wat wij nu minimum noemen, maar elders in de wereld ver boven de armoede grens van 1 dollar per dag zit.

Het kabinet stevent af op een samenleving waarbij illegaal via de achterdeur gekomenen worden gedoogd, terwijl degene die via de voordeur kwamen niet gelegaliseerd, en daarmee niet sociaal voorzien hoeven te worden.

Wat kunnen we dan wel doen?
Druk uitoefenen op bedrijven die oneervol werk laten verrichten in verre oorden, initiatieven tot verantwoord ondernemen afdwingen (het panel verwachte hier naar mijn mening te weinig van), steun bieden aan zelfontwikkeling van de arme landen met raad en daad, mede door immigranten te equiperen om hun eigen moederland meer democratische normen te laten overnemen en kennis te brengen, kennis netwerken te stimuleren. Daarnaast opkomen voor de afbraak van protectionistische regels of anders importheffingen op producten-onder-de-prijs gebruiken om ontwikkelingslanden in hun zelfsturend vermogen te helpen in plaats van in de zakken van de rijken te laten verdwijnen of aan uitzichtsloze beroepstakken te besteden. En natuurlijk op de goede partij stemmen, ook of juist in Europees verband.

And what about Amsterdam?

Tenslotte Amsterdam, de bakermat van globalisering, gastheer van heel wat multinationals en immigranten. Amsterdam zou de bakermat van verantwoord ondernemen kunnen worden, het kenniscentrum voor ontwikkeling van derde wereldlanden kunnen zijn. Het zou ook moeten zorgen voor een goede ontwikkeling en taakbesteding van zijn minder internationaal geschoolde burgers. Investering niet zozeer richten op de productie, die ongetwijfeld elders goedkoper kan, maar op diensten waar behoefte aan zal zijn en waarbij Amsterdam een sociaal verantwoorde trekkersrol kan vervullen. Of niet soms? Wie zet het op de agenda?

Zie voor een meer levensecht verslag, de PvdA site van Leiden.

Mart Boden

De groei voorbij.

2008-03-21T16:51:00.000+01:00

We bewegen naar een toestand waarin economische groei niet meer vanzelfsprekend zal zijn. Jaap van Duijn windt er in zijn nieuwe boek ’De groei voorbij’ geen doekjes om. Bevolkingsafname, de volheid van Nederland en de verzadiging zijn voor Van Duijn belangrijke oorzaken voor het einde van een tijdperk waarin groei centraal stond. Belangrijkste gevolg is dat er geen toekomst meer lijkt te zijn. In een wereld waar geen groei is van welvaart blijkt de welzijn nog wel groeipotentieel te hebben, want met de groei van de welvaart heeft een daling van ons welzijn ongemerkt zich ingezet. Het welzijn, het geluk van Nederland, kent zijn specifieke kanten, maar om het te breieken zijn er materiele substantiele offers nodig. De basis daarbij wordt gevormd door onderwijs en de herwaardering van de vakman. Iedereen wil maar manager worden klaagt van Duijn, wie doet er nog het werk, wie zorgt er voor brood op de plank?
Interessant boek, alleen de wat-nu vraag mog wel wat meer aandacht.

Op bezoek bij de Familie Avenir

2008-03-21T16:38:00.001+01:00

Avenir betekent toekomst, maar na 4 toneelstukken, verpakt in twee avonden zijn we aan de toekomst nog niet toegekomen. Een terugblik over een vergeten tijd. Het "verdiet van Brabant" is nu al een klassieker en wat mij betreft neemt Maria Goos de uitdaging aan de naam eer aan te doen en ook twee afleveringen in de toekomst te laten plaatsvinden. Nadat we ons voor de pauze suf hadden gelachen om de rake types op de camping, voorspelbaar naderend onheil en natuurlijk Rrrradio Pieterrrrnellll. Heerrlijk. Na de pauze volgde een: wat-er-van geworden is met een terugblik over hoe men het verleden had ervaren. Wat visuele terugblikken, met scenes uit eerder stukken hadden wat mij betreft wel gemogen. Om iedereen aan het woord te laten mocht ook wel wat minder. Ze schreef al dat dit stuk voor de liefhebbers is en het makkelijkst te schrijven, wat mij betreft mag ze er nog wel wat meer tijd aan wijden. Maar niettemin een geweldige avond.

Onder de maat?

2008-03-03T21:21:00.003+01:00

Na een jaar kabinet zijn we allemaal al weer vergeten hoe het ook alweer was. Onze blijheid over het einde van periode Zalm, Dekker, Verdonk maakte plaats voor teleurstelling. Er verandert niks is de klacht. Gisteren was er een bijeenkomst over de het boek over Den Uyl, waarin zonneklaar werd dat Den Uyl hield van grote woorden en die helaas moest koppelen aan te kleine stappen. Toch waren die stappen uiteindelijk dusdanig groot dat we, ik citeer Frits Bolkenstein, 20 jaar nodig hadden om de zaak weer op orde te krijgen. En die orde werd door de PvdA en de VVD hersteld, om vervolgens door Fortuin in 4 jaar tijd weer dusdanig door te schieten dat we waarschijnlijk weer twintig jaar nodig hebben om privatisering, zorgtoeslagen, hypotheekrente en noem maar op weer enigszins op de rails te zetten. Het blijft schommelen en in het afgelopen jaar is de slinger weer de andere kant opgegaan. Bos verwoorde dat prima in zijn Volkskrant artikel, waarin hij sprak over de vijf grote kantelingen:

1. Van Eigen Verantwoordelijkheid naar Gemeenschappelijke verantwoordelijkheid, het weer gaan over bijvoorbeeld sociale samenhang, armoedebestrijding en loonkostensubsidies.
2. Het stellingnemen tegen het idee dat marktwerking en privatisering altijd goed is voor consument en burger (nog amper een jaar geleden streden we voor Schiphol en sprak Zalm het machtswoord)
3. De sfeer van confrontatie, polarisatie en zwartepieten is vervangen door een politiek van duidelijkheid en problemen oplossen. Met name op het gebied van Huurliberalisatie en Integratie. Nog maar amper een jaar geleden vond het kabinet polarisatie nodig, die echter de problemen alleen maar groter maakte en die welke je in staat stelt problemen beter op te lossen.
4. Afstand nemen van het economisch georienteerd "gemiddelde Nederlander" denken. Naast het idee dat de burger gemiddeld steeds meer behoefte heeft aan steeds minder overheid is het ook zo dat steeds meer mensen op achterstand zijn geraakt. Gezinnen waar ouders onmachtig zijn hun kinderen op te voeden. Burgers die zich door een zich terugtrekkende politiek in de steek gelaten zouden voelen. Dit zijn burgers die dankbaar zijn als zich met de oplossing van hun problemen te bemoeien.
5. Ophouden met grote vanuit Den Haag geregiseerde systeemwijzigingen. Geen rust in de zin van niets doen, maar in de zin van investeren en ruimte geven aan de mensen op de werkvloer om aan de slag te gaan met de nieuwe regels en systemen.

De slinger gaat de andere kant uit en optisch lijkt hij dan even tot stilstand te zijn gekomen, maar hij zal langzaam weer op stoom komen. Daar vertrouw ik op en daar houden we Bos ook aan.

Yes we can!

2008-02-19T23:17:00.000+01:00

Jan J. Pietersen

2008-02-13T21:48:00.002+01:00

Net even een stukje van deze meneer gehoord. Lijkt me erg leuk. Even om voormezelf te onthouden. Hier wat voorproefjes

Boerenkiel

2008-02-11T21:57:00.003+01:00

Zoals elk jaar komt de ontnuchterende vraag altijd. Hoe was het in je boerenkiel. Voor al die mensen die het nog niet weten raad ik jullie aan deze foto's een door te nemen. That's they way, waarop wij carnaval vieren. Prachtige foto's bij een evenzo prachtig feest.