Poezie: old meets new....

Na heel wat gestress, toch een mooi product uit eigen stal.

Met een oog koning.

IN Joe Speedboot beschrijft een half verlamde zijn observaties en zieleroerselen op uiterst treffende wijze. In The Diving Bell and The Butterfly is er nog slechts een oog over om met de wereld te communiceren. Indringend beeld vanuit een eng perspectief. Ook dit is een film om aan te raden. Hoeveel beperkingen kan een mens hebben. Hoe weinig is er nodig om een ultiem doel te bereiken. Waar Joe zijn eigen intimiteit erbij betrekt, ontbreekt dat in zijn verhaal, hoewel de Butterfly anders doet vermoeden en de film gevoelens zichtbaar maakt.

Das Leben der Anderen een must!

Hij werd mij van alle kanten aangeraden, en terecht. Zeldzaam mooi. Waartoe zijn mensen in staat, als je niemand meer kan vertrouwen?
Vanavond zou er een debat zijn over Privacy en terrorisme. Wat mag worden vastgelegd en onderzocht om de staatszekerheid te bewaken.
Deze film toont aan dat vertrouwen in de overheid de basis is van onze vrije wereld. Niet ongeremde vrije meningsuiting, niet vrije wereldhandels, niet ongelimiteerde vrijheid van handelen en gedrag. Er zijn grenzen, en zo "slecht ist das nicht". Waar het om draait is het vertrouwen dat de overheid kan geven.
Op het journaal een reportage over Uruzgan: de burger herhaalden maar één ding: "de politie is niet te vertrouwen. En jullie helpen die aan de macht."
Vergeet even de opdracht om je eigen cultuur op anderen op te leggen, maar werk aan vertrouwen. Vertrouwen in elkaar en vertrouwen in de overheid. Vergeet even die koopkracht plaatjes, want in een land waar je je buurman niet meer kan vertrouwen, heb je niks aan 25 honderste procent koopkrachtverbetering. Vertrouwen is de basis voor respect, is de basis voor gedrag, is de basis voor eerlijk delen. Vertrouwen maakt leren zinvol, maakt werk nuttig, maakt sicherheit menselijk. Allemaal zien die film, op alle scholen, minstens net zo belangrijk als the unconvenient truth.

Sprakeloos: Babel

Stel, je zet al je vooroordelen over Amerikaanse films opzij. Babel is een film die je sprakeloos achterlaat. Op drie plekken op de wereld slaat het noodlot toe. Wordt mis-communicatie en vooroordeel pijnlijk voelbaar. Een film waar je aan zou willen ontsnappen, zo treffend en zo ongemakkelijk. Onvergetelijk en verder zijn er geen woorden voor. Die moet gewoon iedereen zien en horen.

De onaangename waarheid

Zojuist weer eens naar de film geweest. Ik geloof dat ik dit jaar nog geen andere gezien had. "The Inconvenient Truth" was een meer dan aardige documentaire, die al zou hij maar voor een tiende waar zijn, al genoeg tot denken aanzet. De CO2-problematiek is zo ongelofelijk, dat het haast ondenkbaar is dat dit probleem wordt opgelost zonder een WTC-achtig schokeffect, zoals Al Gore aangeeft.
Wat een beetje onderbelicht blijft is de oplossing. Er is geloof nodig in de wijze waarop we dit kunnen oplossen. Overtuigen is pas stap één, zorgen dat er ook daadwerkelijk aan een wereldwijde oplossing wordt gewerkt is zo mogelijk nog moeilijker. Een schone taak voor een nieuwe regering in Nederland. Er zijn meer problemen, maar ze hangen allemaal met hetzelfde samen: in de der beschrenkung... We zullen gelukkig moeten worden met wat we bereikt hebben en de wissel die we trekken op de omgeving moeten rechtzetten, zoniet inperken. Of ons iets snuggers laten invallen. Ga de film zien, hij is de moeite meer dan waard.

Leef, mooie beelden

Eindelijk weer eens naar de film. Leef stond hoog op mijn verlanglijstje. Terecht denk ik. Het was geen Award winnaar, maar wel heel aardig. Willem, postuum alle lof. Wat kan Amsterdam mooi zijn. Verder verklap ik maar liever niks. Gewoon gaan kijken, als je een avond de hond niet hoeft uit te laten.

Der untergang meebeleeft

Hitler zou te menselijk zijn gespeeld, nou daar heb ik weinig van gemerkt. Hij krijgt een gezicht dat wel, en stem. Hij blijkt en mens met een trillende hand. Maar daar houdt het in de film wel bij op. Van al wat menselijks is aan hem blijft niets over. Hij sleurt zijn volk mee de afgrond in en wenst zijn lot ook wanneer het misgaat te delen met zijn mensen. In het zinkende schip is hij de eerste die afhaakt en alle zin voor realiteit verliest. Wat mij erg bezighield was het lot van de Berliners die uiteindelijk aan de oostzijde nog 40 jaar in arrenmoede geleefd hebben, na alles wat ze al hadden moeten meemaken. De rol van de Russen, wat was er gebeurt als de Amerikanen niet waren gekomen, waren we nu dan een soort Baltische staat? Of had het arische ras het gered? Ik weet er allemaal te weinig van, maar vrolijk stemde mij die film niet. De onmacht om die man terzijde te schuiven vind ik ook nog altijd fascinerend. En dan de slotzin stemt tot nadenken. Wanneer grijp je in, kom je in verzet, ben je geen verrader maar een verdediger, beschermer van de mensheid. Als je eenmaal in een waanwereld verzeild raakt lijkt er geen terug. Je ziet de voorbeelden nog heden ten dagen.

Vanavond op TV, voor diegene die hem gemist hebbem!!

Het eerste voornemen van 2004 is al uitgekomen: meer naar de film. Cloaca hadden we nog gemist en nu ingehaald. Mooie film al heeft het theater zijn eigen charme, ook op het witte doek is het een overtuigend verhaal. Vooral Pierre Bokma heeft een prachtige rol. Gijs is af en toe hilarisch bezig en van de ander valt de ellende ook van het gezicht af te lezen.

Na deel 1 komt deel2 van La meglio gioventu. Voor de distributeur betekent de film één van de grote momenten uit de recente Europese filmgeschiedenis. "Wij zijn trots om daar ons steentje toe bij te dragen." Wij zijn blij die momenten te hebben meebeleefd. Het tweede deel was ook prachtig, misschien nog wel ontroerender en mooier dan het eerste deel. Nadat de broers zich in hun jeugd resoluut van een zekere toekomst hadden gedistancieerd, zo moeilijk bleek in het tweede deel het nieuwe pad te verlaten. Keuzes eerder gemaakt, zijn geen garantie voor de toekomst. Er aan t.a.t. vasthouden is wel een garantie om het je moeilijk te maken.

Cloaca na een weergaloos toneelstuk nu ook een prima film

Het eerste voornemen van 2004 is al uitgekomen: meer naar de film. Cloaca hadden we nog gemist en nu ingehaald. Mooie film al heeft het theater zijn eigen charme, ook op het witte doek is het een overtuigend verhaal. Vooral Pierre Bokma heeft een prachtige rol. Gijs is af en toe hilarisch bezig en van de ander valt de ellende ook van het gezicht af te lezen.

Bend it like Beckham: leuke film

Als we het toch over autochtonen en allochtonen hebben, deze film barst van de misplaatste vooroordelen die vakkundig en komisch op hun plaats worden gezet. Wat swingt zo'n indische bruiloft! Een film in de traditie van Billy Eliot, die laatste heb ik ook weer gezien, maar die is van de buitencategorie, maar dat wisten jullie al.

Sorry, Philemene

Vier kalveren, we zijn niet zo van de eerste week naar een film gaan, meestal komen we in de 23ste week pas aan bod in een klein achterafzaaltje. Dit keer pontificaal in het prachtige Tuschinski. Maar goed Philene was leuk, leuke effecten, toch meer een persiflage op een goede film, te veel effecten om te raken schreef het Parool, daar ben ik het wel mee eens. Leuk voor de video of Tv (BNN), beetje spijt dat we vergeten zijn in plaats van deze film naar de tweeling te gaan.

Niet Trapped, The Kiss, DeadEnd street, maar The Hours, prachtige film.
Jules vond hem een vrouwenfilm, Pieta prachtig, Truus idem, Ellen was er niet voor gevallen, ik vond hem schitterend. Mooie beelden, prachtig geluid (sfeer the Piano), vernuftig plot. Een indringend beeld van drie vrouwen die in een leven terechtkomen dat hen meesleurt naar de afgrond, en als een molensteen om hun hals hangt, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Hun ogen worden langzaam geopend, een lot uiteindelijk bezegeld door een onmogelijke kus: een vergeefse roep in de wildernis. De drie levens komen samen in een fraai en dramatisch slot, waarmee de film begint. I think that your creativity stems from your environment a lot of the time, zegt Virginia Woolf. Terug naar de stad, het is erger te sterven van verveling dan ten onder te gaan aan het leven.

Etre et avoir
Vanavond naar de film geweest, nou ja film... een documentaire over een schooltje in de provincie. Prachtige beelden van het platteland van Frankrijk, waardoor een 10 tal kinderen gevolgd worden in hun klasje bij hun geduldige meester. Jojo met de vieze handen, Tot zeven tellen, de wonderen van het copieerapparaat, amie en ami, schrijven van lussen, op stap met de slee, praten zonder woorden, ruzie uitpraten, de meester verlaten de kinderen loslaten. Een meesterwerkje.

Todo sobre mi madre
De zakdoeken zijn weer droog, gisteravond naar deze prachtige film gekeken, aanrader. Een zoon die sterft, op zoek naar zijn vader, zijn identiteit. Zijn moeder gaat in zijn naam op zoek naar haar man, die verloren is gegaan bij een transsexuele gedaanteverandering. Het hart van de zoon leeft voort in een andere man na een transplantatie. Een man in verkeerd lijf, waaraan het enige echte, de silicone en het gevoel is. Hij/zij zoekt hulp bij een non die aan aids sterft bij de geboorte van het kind, een hergeboorte van de zoon. Het kind dat zijn moeders virus meedraagt maar overwint. Zijn opa die in een andere wereld leeft, een theaterdiva die alleen op toneel haarzelf lijkt te zijn. Haar medespeelster verloren in heroine.
Wie zichzelf nog is mag het zeggen. Wat bepaalt wie je bent: wie je bent van buiten of wie je bent van binnen of wie je eigenlijk wil zijn of wie je was: de ultime vervreemding in natura. Frank Boeijen schreef al: iedereen is de weg kwijt. Maar ik begrijp wel wat haar zover heeft gebracht.