In 1999 schreef ik een leuk verhaaltje over de Smart, die in het Autodelenwagenpark was opgenomen als proef. Autodelen is ter ziele (te vroeg, te ingewikkeld), maar herrezen in het zeer effectieve Greenwheels. De eenvoudige simpele Smart heeft het niet helemaal gemaakt. Toch heeft inmiddels elk automerk zijn eigen Smart variant.
Smart had bedacht het simpeler te maken. Geheel mijn idee: Common Sense and Simplicity. Maar daarmee wordt het er niet eenvoudiger op, zoals u zult lezen. Eenzelfde ervaring heb ik nog dagelijks met mijn IMac, de simpelheid zelve zou je zeggen, maar deze verstokte Windows gebruiker voelt zich nog dagelijks een Apple-beet. Zoekend naar het trema op de i (alt-u lostlaten i), vertwijfelend afvragend waarom de Delete toets ontbreekt (alleen de backspace) en waarom op de Iphone/Ipad de pijltjestoetsen niet in het elektronische toetsenbordje zijn toegevoegd. Een levensgrote ergernis die makkelijk had kunnen worden voorkomen.
Minder toetsen lijkt wel overzichtelijk, maar is knap verwarrend. Voor de rest, net als ten aanzien van de Smart geen kwaad woord over deze innovaties. Zeker nu op de IMac ook de Apps hun intrede hebben gedaan kan een kind de was doen. And that's what it is all about!
We moeten de maatschappij niet zo ingewikkeld maken dat iedereen gestudeerd moet hebben om er in te kunnen functioneren, we moeten het functioneren zo eenvoudig maken dat niet iedereen smart hoeft te zijn om zich in zijn element te voelen. Kenniseconomie is een ecomonie die de kennis gebruikt niet een maatschappij waarbij macht alleen is voorbehouden aan hen die de kennis hebben.
Voor hen die de Smart sensatie nog een keer wil meebeleven...
We leven in 1999 er rijden in Amsterdam 10 Smarts rond, in de buurt van de PC Hooft.... Uit de oude doos:
Ja, dat wilt u wel weten; Ik zie het, u staat te popelen. Zelf in zo'n dingetje rijden dat kan natuurlijk niet, want dat is toch voor de grachtengordelaars. Maar de sensatie wil u wel beleven, niet soms?
Ik deel al anderhalf jaar auto en nu wil het feit dat Autodelen Amsterdam twee autootjes, die passen op één dure parkeerplek, wel een boeiend concept vinden. Je parkeert een Smart bijna als een winkelkarretje, al schuivend schurk je het ene tegen het andere Slimmerikje aan. Je mist alleen het kettinkje en het statiegeld.
Zaterdagochtend, boodschappen doen. We hebben veel nodig, dus toch maar even een autootje delen. Op de standplaats staan alleen maar Smart's, als dat er maar allemaal inpast. Nou ja we zien wel.
Aj, hoe gaat dat slimmeding open? Geen slot op de fors uitgevallen deur, die de hele zijbeuk beslaat. De achterklep heeft wel een slot waarmee je het raam eruit tilt en de achterklep kan laten zakken, als ware het een ambulance.
Een druk op de sleutel, wil wel eens helpen, en ja hoor... plop, de deur ontgrendeld, instappen maar.
Hij zit lekker ruim. Nu starten. Waar zit het contactslot? Schiet op mijn vrouw wacht en de kleine is alleen thuis. Zoeke, zoeke maar... Niet bij het stuur, niet op het dashboard. Ah, daar ligt wel de handleiding, die zoeken we op. Het contactslot zit bij de handrem; stom, stom, stom, dat ik daar niet aan dacht.
Hij doet het, nu oppassen dat ik de roodgele voorligger niet bumper, als de Smart tenminste beschikt over een dergelijke bufferzone: in zijn achter-uit. Ah; de pook zit tenminste op een normale plek; maar wat staat er allemaal op: +, - en nog wat letters. De R zal het wel zijn, dat heb ik meer gezien. Koppeling indrukken, waar is die nou weer, of was het een automaat? Ik zie alleen de rem en de gaspedaal. Voorzichtig gasgeven: Yes!!! hij rijdt, wat een ervaring.
Achter-uit rijden hebben we onder de knie, nou voor-uit nog. Ik probeer zenuwachtig alle standen van de pook die zonder noemenswaardig geweld te bereiken zijn, en zowaar met wat gas gaat het wagentje aan de wandel en daar is mijn vrouw ook al, wat kijkt ze boos.
"Wat heb je nou weer!... Daar krijg je mij niet in!.. Als ons maar niemand ziet!.... Nou ik zit, schakel eens door." Hoezo door, dit is een volautomatisch wonderkarretje, of toch niet? Pookje naar de plus drukken, klinkt wel clever. Waw... het lijkt wel een stadsbus, de smart duikt in een andere versnelling, tellertje op het dashboard geeft 2 aan. Aah, ik vat hem en krijg de smaak te pakken. Pardon, druk abusievelijk op de rem; effe wennen zo'n non-pedaal koppeling.
Hoppa, shoppen maar. Great, er gaat veel meer in dan je denkt in zo'n achtersleuf. Twee AH-karretjes kunnen er zonder airmails en bonuskorting makkelijk in, zeker als je wat met de (voor?)stoelen gaat schuiven.
Terug naar huis, het stoot en hobbelt wel behoorlijk moet ik zeggen maar je hebt een prachtig uitzicht, het lijkt wel of je in een rijdende vitrine rondzoemt.
Zonder brokken weer aangesloten in de parkeerrij; weer een stuk smarter en een ervaring rijker: je moet wel steeds het verkeer in het oog houden en bedenken dat je op de openbare weg zit en niet als een blij-dat-ik-rij-peuter op de Efteling rondtoert.
Gepakt en gezakt trokken we met zijn viertjes richting Italië. Het was nog vroeg in het seizoen, we durfden het aan. Kamperen aan de Italiaanse kust, op de bonnefooi. Via Frankrijk en de peperdure Frejus tunnel kwamen we terecht in de jeugdherberg van Turijn. Heerlijk, oude tijden herleven. Hij is net zo lekker als die in Namen. De stad konden we maar gedeeltelijk bezichtigen en was mooi. Daarna richting de kust, waar we een kleine knusse gezellige camping vonden met een unieke beheerder met zijn zus. Als hij kon zou hij elke avond nog iedereen even welteruste komen zeggen. 
Dit citaat trof ik aan in een artikeltje van twee "Long term assigners" die mijn stelling onderschrijven dat het verschil het leven kleur geeft en dat ons vermaledijde gelijkheidsideaal ons de das om doet. "The most important lesson to learn in my opinion is to recognise the differences, appreciate it, enjoy it and use it to improve ultimately the results of your work. This will help you in knowing yourself better, and, with a bit of luck, will make you a better person." Dit komt niet uit een boekje of is politiek correct geklets, dit komt uit het hart van twee mensen die vanuit oost Europa en India een kans werd geboden in Nederland ervaring op te doen. Zij gaan weer terug om hun bedrijfsonderdeel beter te laten functioneren en daar worden wij dan weer beter van. Zo werkt de global economy. Als wij die "important lesson" nou ook zouden kunnen leren.
Vrouwen onderhouden het sociale vangnet, dit is noodzakelijk om het voortbestaan van het soort te waarborgen. Mannen ontwikkelen en onderhouden het culturele netwerk, dat is nodig om in de maatschappij verder te komen. Vrouwen zijn voorwaardelijk, mannen zorgen voor de jus, met vallen en opstaan. Een interessante benadering van Roy Baumeister, de moeite waard om eens te lezen. Zie 
Voor degene die eens naar ons wil luisteren, ga naar: 
Ook u Brutus gaat voor de bijl. Mijn eerste aankoop via marktplaats.nl is een feit. Een spiksplinter oude versie van den Pastoor, met dubbele oo's en dubbele ee's. Nostalgie zonder weerga. Voor de oorlog kwam dit boek als een soort feuilleton uit in de krant als ik het goed heb en kon gans belgie zich eraan verlustigen, elke dag opnieuw wuivend riet, lijk melk stromende beekjes, glimlachende wijnflessen, ieders met zijner eigenen naam, al naar gelang de gever, de smaak of de streek ermee associeerde. Een ongelovige kan maar niet geloven, een pastoor komt aan het wankelen, of niet ik weet het niet meer. Als het zo gaat als met Gé Reinders: "toen ze me gingen vertellen wat ik allemaal moest geloven, geloofde ik het wel." Dan belooft niet veel goeds voor den armen Pastoor.