Donderdag naar Lennette van Dongen geweest. Het ging over bergen en dalen, over geluk dat niet gewoon is, dat niet komt aanwaaien, dat veroverd wordt, en het ultieme geluk dat je ervaart als je de noodzaak van zingeving kan weerstaan. Vroeger zeiden ze: geluk is voor de domme, maar gelukkig zijn we niet meer zo dom. Wat nu?
Er waren politieke leiders die het doel van de politiek zagen in het stimuleren van het geluk van de samenleving. Zij beseffen dat geluk niet voor het oprapen ligt en niet vanzelf gaat. Dat het niet gewoon is op het leukste plekje op aarde te wonen. Maar zij gaven het op, zie wierpen de handdoek in de ring. Nu lopen we met een blijde onverstoorde glimlach ons noodlot tegemoet. We breken af wat we moeizaam opbouwden. Ons kwam de werking zo gewoon voor, dat we dachten dat het vanzelf sprak. Het gewoon genieten, geluk voor beginnelingen, lachte) ons toe. Het is makkelijk gelukkig te zijn als de zon schijnt en je de wind mee hebt, zegt van Dongen. Nee als het tegen zit, de regen met bakken uit de hemel valt, dan begint het grote geluk voor gevorderden.
Lenette van Dongen: Hoogseizoen http://t.co/BpRDhrR Youp's spiegel zonder zuurpruimerig geroeptoeter. Verplichte kost!
Het aandeel vrouwen in de zaal was zoals bij mijn dansles al het geval was. Ik heb toen kennelijk toch iets gemist. Maar dat heb ik dan in een avond weer ingehaald. Fantastisch decor, prachtige dans, er gebeurt meer dan je kunt volgen, de zang komt pas laat op gang. Maar ik zou zo nog een keer willen.
Casanova haarfijn gefileerd in en prachtige aaneenrijging van monologogen. Wieder ein Dolchstiech mitten ins Herz, wilstu dass iech verblute? Woorden maken meer kapot dan seks kunnen goedmaken, blijkt. Casanova Pierre Bokma blaast zichzelf op om vervolgens met zijn eigen dolk te worden lekgeprikt. Geluk in eenzaamheid is onmogelijk.
In het Spant was the ShowCase van dit wervelend muziektheater. Voor een zorgvuldig geworven publiek, dat schoorvoetend de grote zaal betrad speelde zich een surrealistische terugblik op de jaren tachtig af. Met schrik en beven kwamen de hits weer bovendrijven, van echt niet te onderscheiden. Werd er nu de draak gestoken met iedereen die dit ooit mooi vond? Was het een hommage aan onze jeugd? Welgemeend lachen om Hans van der Togt, die misschien wel een beetje té overtuigend zichzelf speelde. Ik had vooral genoten van de zanger annex slangenmens en de leadzangeres, die uiteindelijk in haar eentje ("as one") We are the world ten gehore bracht, het hoogtepunt. Zie de clips op de site
Ik ben eigenlijk nooit fan geweest van Finkers. Hij schijnt na een vrijwillige maar later noodgedwongen wat langere 
Het was al weer een hele tijd geleden dat we op het museumplein naar het Cirque du Soleil gingen. Verende trapezen, meeslepende muziek, ritmische acrobatiek. Ook nu weer een venetiaans carnaval dat de moeite meer dan waard was.
Avenir betekent toekomst, maar na 4 toneelstukken, verpakt in twee avonden zijn we aan de toekomst nog niet toegekomen. Een terugblik over een vergeten tijd. Het "verdiet van Brabant" is nu al een klassieker en wat mij betreft neemt Maria Goos de uitdaging aan de naam eer aan te doen en ook twee afleveringen in de toekomst te laten plaatsvinden. Nadat we ons voor de pauze suf hadden gelachen om de rake types op de camping, voorspelbaar naderend onheil en natuurlijk Rrrradio Pieterrrrnellll. Heerrlijk. Na de pauze volgde een: wat-er-van geworden is met een terugblik over hoe men het verleden had ervaren. Wat visuele terugblikken, met scenes uit eerder stukken hadden wat mij betreft wel gemogen. Om iedereen aan het woord te laten mocht ook wel wat minder. Ze schreef al dat dit stuk voor de liefhebbers is en het makkelijkst te schrijven, wat mij betreft mag ze er nog wel wat meer tijd aan wijden. Maar niettemin een geweldige avond.
Net even een stukje van deze meneer gehoord. Lijkt me erg leuk. Even om voormezelf te onthouden. 
Prachtig toneel, heerlijke uitvluchten, de leugen regeert op zijn best. Een hele avond smullen. Ik hoop dat de moraal is dat je maar beter normaal en eerlijk kan blijven en niet achter je jonge heer moet aanlopen. Het zal ook vast wel zo zijn dat iedereen daar uiteindelijk wel eens aan bezwijkt, onder het motto: je leeft maar één keer. In dat geval vooral naar het theater blijven gaan. Dat is en stuk minder dangereus.
Terwijl zijn glossy van de drukpers loopt, wacht hij reeds op "die blumen" in Carré. Hij heeft er weer een avond vol vermaak op zitten. Het recept is inmiddels wel bekend, maar blijft leuk. Hij geeft toe in een artistieke dip te zitten en trekt zich er aan zijn schamele haren weer bovenuit. Wat gaan jullie thuis nou zeggen, hij was toch niet zo diep als anders, wat is de moraal? Dat zullen we dan maar niet roepen. Youp is Youp, hij exploiteert zijn hekels, fulmineert tegen opgeklopte rijkdom en geniet er te zelfder tijd met volle teugen van. Dat hij 's ochtends alle kranten spelt om er weer een snedige column of grap uit te peuren, het zij hem gegund.
Tussen alle voorbereidingen door ook nog effe weg, naar het theater. Een heel leuk stuk met Peter Blok, maar vooral dit keer Mark Rietman die de show steelt. Met een boodschap: Als je het ooit niet meer ziet zitten, je staart op de bank voor je uit en denkt, is dat het nou. Zet een vette punt achter wat is geweest, loop een paar straten terug op je levenslijn. Je komt vast en zeker een oude passie tegen, sla de andere weg in. Een nieuw leven is je gegund. Laat maar komen die zeven vette jaren. Tot de 17de: Veer weure hoonderd jaor veer allemaol!
Alles wat Joop brengt is van topklasse. Cabaret, natuurlijk ook. We werden enchantee door de geweldige ambiance, ontroerd door het plot en de liedjes, gecharmeerd door de bediening, wij hadden Maartje, althans dat stond op haar rokje. Een geweldig evenement, vanaf een mooie plek met dienblad en lampje op de balustrade genieten van de swingende jaren dertig muziek. Ik had wat teveel Liza Minelli in mijn hoofd en dat is misschien wel jammer, dat doet onrecht aan Pia, die de spetters ervan af zong. Het einde was dramatisch, het publiek was toch een beetje verslagen. Dan maar hopen dat er door mensen parallellen worden gelegd met wat nu dreigt te gebeuren.
Schitterend, zelden zo gelachten in de afgelopen maanden. kruistochten is meesterlijk. Drie toneelstukken, rond een weekend, vanuit drie cameraopstellen wordt de zoektocht naar liefde zichtbaar gemaakt. Geestig en overtuigend.Een must. Vokgend seizoen komt ie weer. Zie de