Erg mooi, de laatste dag en nog zo wel besteed. De taxi zou om 7 uur komen, dus we hadden nog een tripje afgesproken om de tijd te doden. Dat viel gelukkig niet tegen. We werden naar een vissersdorpje gebracht, vandaar met de boot naar een verlaten strand en toen 240 meter naar boven met trappen in de berg, weer wat naar beneden daalden we een schitterend grot in, waarlijk superb. Hij was ingestort gedeelte net als de gouffre du padurac, prachtig.
Daarna weer terug, langs de grote buddha met de monkeys, nog even zwemmen. douchen, omkleden, pizza eten en terug naar Holland. We gaan zo vertrekken.
donderdag, juli 31, 2003
Woensdag: Strand
Buddha gemaakt en That Luang nagemaakt. Afscheid genomen en de resterende foto's laten ontwikkelen.
Verder geen nieuws. Behalve dat we ons nog steeds verbazen over een wereld waarin het woord efficiency niet bestaat en hoeft te bestaan. Arbeid kost hier niks en dus is het begrip efficiency gereduceerd tot het verbruik van middelen, met name benzine en voedsel. De hele dag lopen mensen hun waren te slijten aan de toeristen. Wij roepen de hele dag: no thank you, no thank you. Je wordt er beroerd van.
Eindelijk hebben de hand weten te leggen op een stukje Durian, dat is een vrucht die zo stinkt dat je hem niet mee mag nemen in een hotel en daarom de verboden vrucht wordt genoemd. Voor ons mag die op de verboden lijst blijven, wat een troep, Pim en ik waren het allebei, het is verschrikkelijk vies, onze taxichauffeur vond het een zaligheid, jammer dat ik hem al in prullebak gemieterd heb.
We zjin wel nog naar de kapper geweest, voor 3 euro even kortgewiekt en de rest van de familie heeft zich laten masseren, hetgeen meer op een kietelpartij leek voor Simone, die kwam niet meer bij en de masseuses en wij ook niet meer. De kapperij wordt heel vaak gecombineerd met masseuse, voet-, hand en hoofd verzorging. Ik zou Ans willen adviseren een kleine cursus hoofd en nek massage te gaan volgen en iedere klant voor het knippen een massage aan te bieden, de eerste maanden gratuit en je zult zien, je boort een nieuwe markt aan.
Verder geen nieuws. Behalve dat we ons nog steeds verbazen over een wereld waarin het woord efficiency niet bestaat en hoeft te bestaan. Arbeid kost hier niks en dus is het begrip efficiency gereduceerd tot het verbruik van middelen, met name benzine en voedsel. De hele dag lopen mensen hun waren te slijten aan de toeristen. Wij roepen de hele dag: no thank you, no thank you. Je wordt er beroerd van.
Eindelijk hebben de hand weten te leggen op een stukje Durian, dat is een vrucht die zo stinkt dat je hem niet mee mag nemen in een hotel en daarom de verboden vrucht wordt genoemd. Voor ons mag die op de verboden lijst blijven, wat een troep, Pim en ik waren het allebei, het is verschrikkelijk vies, onze taxichauffeur vond het een zaligheid, jammer dat ik hem al in prullebak gemieterd heb.
We zjin wel nog naar de kapper geweest, voor 3 euro even kortgewiekt en de rest van de familie heeft zich laten masseren, hetgeen meer op een kietelpartij leek voor Simone, die kwam niet meer bij en de masseuses en wij ook niet meer. De kapperij wordt heel vaak gecombineerd met masseuse, voet-, hand en hoofd verzorging. Ik zou Ans willen adviseren een kleine cursus hoofd en nek massage te gaan volgen en iedere klant voor het knippen een massage aan te bieden, de eerste maanden gratuit en je zult zien, je boort een nieuwe markt aan.
Dinsdag: Golf, wandeling
Een kleine communicatiestoring, maar de bedoeling was dat ik en Pim gingen golven bij de Hua Hin Royal Golfclub. Het bleek echter de beste course te zijn van zuid oost azie en heel cheap, maar niet voor onze begrippen. Voor 75 euro konden we een caddy krijgen, een shirt moesten we aanschaffen, slagwapens huren etc. De baan was groot. Hebben we dus niet gedaan, we zijn wel een uurtje gaan afslaan bij een drive. Was ook leuk. Naast ons stonden twee profies, die de bal systematisch over het hek heen jasten, daarbij I don't see uitroepend. Nee dank je de koekoek, uilskuiken, de bal vloog recht door de schoorsteen van de belendede golfbeplate optrekjes, war ik liever niet zou willen wonen.
Van ons hadden de omstanders niks te duchten, alleen liet ik een keer de club uit mijn handen glijden, maar gelukkig in de richting van de green. Met gevaar voor eigen leven heb ik hem zelf opgehaald en nog een paar mooie gedenkwaardige shots gedaan. Ik ben klaar voor de broederdag en Pim met afstand verslagen. We hadden een heerlijke modderfiguur geslagen als we met de caddies op pad waren geweest, die waren nu nog niet hersteld van de lachkrampen. Goed. S avonds gelopen naar het dichtsbijzijnde dorp om naar de metershoge buddha te kijken. Helaas viel de duisternis als altijd weer snel en dit keer te snel in waardoor Ellen het unheimisch begon te vinden aan het verlaten strand. De terugweg was ook even spannend, want in Hua Hin stikt het van de toektoeks maar op het platteland niet. Maar goed we vonden toch een taxi en waren zo weer op de nightmarket. Daar hebben we goddelijk gegeten in een typisch thais volksrestaurant: TL buizen, TV aan, grote tafels, eten voor een habbekrats.
Van ons hadden de omstanders niks te duchten, alleen liet ik een keer de club uit mijn handen glijden, maar gelukkig in de richting van de green. Met gevaar voor eigen leven heb ik hem zelf opgehaald en nog een paar mooie gedenkwaardige shots gedaan. Ik ben klaar voor de broederdag en Pim met afstand verslagen. We hadden een heerlijke modderfiguur geslagen als we met de caddies op pad waren geweest, die waren nu nog niet hersteld van de lachkrampen. Goed. S avonds gelopen naar het dichtsbijzijnde dorp om naar de metershoge buddha te kijken. Helaas viel de duisternis als altijd weer snel en dit keer te snel in waardoor Ellen het unheimisch begon te vinden aan het verlaten strand. De terugweg was ook even spannend, want in Hua Hin stikt het van de toektoeks maar op het platteland niet. Maar goed we vonden toch een taxi en waren zo weer op de nightmarket. Daar hebben we goddelijk gegeten in een typisch thais volksrestaurant: TL buizen, TV aan, grote tafels, eten voor een habbekrats.
Zondag: Strand
Strand was op 200 meter afstand, heerlijk alleen wat te veel stenen. Maar, we zaten allemaal onder de sneetjes en schafwondjes maar hebben toch drie keer genoten van de stoelen, met parasol dak en het lekkere eten op de beach.
De dag in ledeigheid volbrengen is niet een sport die wij beheersen, moet ik zeggen. Pas na een paar dagen lukte het mij een zandkasteel (hier dus een buddha en een That Luang) te maken en daarna wat te dobberen in het zwembad en rondhobbelen op de nightmarket. We hebben ook opvallend veel pizza gegeten, de geur van echte pizza is werkelijk goddelijk. tegenover ons hotel hebben ze de beste pizza van Thailand, sure.
De dag in ledeigheid volbrengen is niet een sport die wij beheersen, moet ik zeggen. Pas na een paar dagen lukte het mij een zandkasteel (hier dus een buddha en een That Luang) te maken en daarna wat te dobberen in het zwembad en rondhobbelen op de nightmarket. We hebben ook opvallend veel pizza gegeten, de geur van echte pizza is werkelijk goddelijk. tegenover ons hotel hebben ze de beste pizza van Thailand, sure.
Zaterdag: Maar Hua Hin
Mooi vliegveld weet eens goed bezichtigd, we konden er zelfs even internetten. Op bangkok was de rust weer snel verdwenen. We werden opgewacht door een lieftallige dame: where are you goig to. Naar Hua Hin, aha dat treft, dat regelen we wel effe. Zij in de boeken kijken, maar een duur hotel kon ze ons aanbieden. Lat maar we gan zelf wel op onderzoek uit. Neem de taxi dat kost zoon 2000 Baht, 100 gulden. We werden een tazi ingedirigeerd voor we er erg in hadden en gingen luxe op weg naar de koninklijke badplaats. We hadden al een hotel uitgezocht, en daar konden we ook teerecht in twee kamers, heerlijk. We zouden vijf nachten genieten van PP Hotel, het zwembad en het balkon. Geen ontbijt, mooi toe want de eieren komen ons de neus uit, geef mij maar kaas en chocopasta.
Vrijdag: Naar Sukothai new and ancient city
Na wat gepieker over gisteren hebben we toch maar besloten gwoon onze gang te gaan met de chauffeur. We brachten eerst een bezoek aan de prachtige (***) oude stad. De chauffeur begreep niet dat we er op een gegeven moment wel genoeg van hadden en naar de nieuwe stad wilden. Ellen roep al, stap jij maar uit en maak een foto, anders staan we hier nog langer te wachten. Op een gegeven moment hebben we hem naar de stad gedirigeerd.
Die was erg leuk en we hebben hier een culinair hoogtepunt gehad, met name de mandarjinen shake was voortreffelijk. Voor amper 200 Baht ons buikje rondgegeten. Supermarkt: inkopen, dan hoeven we tenminste niet te verhongeren s avonds.
Het hotel was wel OK, de kamers tenminste, al is met vier man slapen op drie bedden toch niet iets voor altijd.
Genoeg gezien zit het culturele gedeelte van de vakantie erop, morgen gaan we naar het strand van Hua Hin, hoe weten we nog niet, dat zien we in bangkok wel. Met de trein is in ieder geval een optie, maar wellicht kunnen we ook met de taxi.
Die was erg leuk en we hebben hier een culinair hoogtepunt gehad, met name de mandarjinen shake was voortreffelijk. Voor amper 200 Baht ons buikje rondgegeten. Supermarkt: inkopen, dan hoeven we tenminste niet te verhongeren s avonds.
Het hotel was wel OK, de kamers tenminste, al is met vier man slapen op drie bedden toch niet iets voor altijd.
Genoeg gezien zit het culturele gedeelte van de vakantie erop, morgen gaan we naar het strand van Hua Hin, hoe weten we nog niet, dat zien we in bangkok wel. Met de trein is in ieder geval een optie, maar wellicht kunnen we ook met de taxi.
Donderdag: naar Sukotai en een historisch park
Chiang mai was erg leruk, we waren uiteindelijk toch tevreden met ons hotel en je kunt heel gemakkelijk voortbewegen in de kleine stad met een hele leuke nightmarkt, als je een onverhoedse beweging maakt in de richting van een tuktuk ben je binnen 10 minuten weer op de hotelkamer, dus pas op. Het is hier gezellig, niet al te opdringerig en goedkoper dan in Bangkok is ons verzekerd. We hebben ook de laundry aan de overkant van het hotel ontdekt, waar de handsome man (dat ben ik) zijn was voor 100 baht kon laten doen. De nabijheid van de bergen en de olifanten is ook leuk, hel thailand is eigenlijk net zo vlak als noord holland, maar dan zonder wind. Goed op naar het vliegveld.
In Sukotai werden we in een afgelegen resort afgeserveerd. Van shuttelen naar de stad was geen sprake, we zaten vast en konden alleen met privee chauffeur voor redelijk veel geld het resort verlaten.
Na een paar keer slikken hebben we dat dan toch maar gedaan. We zijn naar Chatchanai historical park gegaan, op zich ouder dan het sukothai park, het was erg mooi en uitermate rustig, geen toerist te bekennen. Na een slechte toeringcarbusdroprestaurantenmaaltijd hebben we toch hele mooie dingen gezien, na een paar uur waren we het zat en lieten we ons terug brengen.
In het hotel moesten we s avonds de maaltijd gebruiken, veel beroerder kon het niet. Terwijl een beatband taise liedjes prevelde, met skimuts op, want dat is cool hier!!!, en op de achtergrond Thailand tegen Liverpool werd er een vreselijke maaltijd geserveerd, ongetwijfeld het culinaire dieptepunt.
Morgen gaan we nar Sukothai en the ancient city, we zijn wel al een beetje verzadigd, maar goed hioer in het hotel blijven hangen zien we niet zitten.
In Sukotai werden we in een afgelegen resort afgeserveerd. Van shuttelen naar de stad was geen sprake, we zaten vast en konden alleen met privee chauffeur voor redelijk veel geld het resort verlaten.
Na een paar keer slikken hebben we dat dan toch maar gedaan. We zijn naar Chatchanai historical park gegaan, op zich ouder dan het sukothai park, het was erg mooi en uitermate rustig, geen toerist te bekennen. Na een slechte toeringcarbusdroprestaurantenmaaltijd hebben we toch hele mooie dingen gezien, na een paar uur waren we het zat en lieten we ons terug brengen.
In het hotel moesten we s avonds de maaltijd gebruiken, veel beroerder kon het niet. Terwijl een beatband taise liedjes prevelde, met skimuts op, want dat is cool hier!!!, en op de achtergrond Thailand tegen Liverpool werd er een vreselijke maaltijd geserveerd, ongetwijfeld het culinaire dieptepunt.
Morgen gaan we nar Sukothai en the ancient city, we zijn wel al een beetje verzadigd, maar goed hioer in het hotel blijven hangen zien we niet zitten.
Woensdag: rustdag in Chiang Mai
Vandaag ben ik bezig geweest met de foto's, ik heb inmiddels al zo'n 500 foto's gemaakt en een aantal wil toch wel op print zien. ni een winkeltje in de buurt was dat voor 6 bath (30c) geen probleem. Dat scheelt weer een hoop werk thuis en zo kom je dadelijk thuis met de foto's al in de aanslag. We zijn ook noch naar de mooiste tempel geweest hier in Chiang mai, met een hoop olifanten en een lichende Buddha. Pim en Simone hebben de oofers gebracht, de wierook ontstoken en een lotusbloem er neer gelegd en nu zla mijn buikpijn ook wel overgaan. Ze wilden ook nog graag een toektoek ritje maken helemaal alleen, zonder de bezielende leiding van de ouders. Pim had dmv een diepte interview achterhaald dat een uur rondrijden zo'n 100 baht moest kosten, dus gaf hij de chauffeur opdracht een uur lang doelloos ron te rijden door de stad. Helaas had hij buiten de waard gerekend, want bji de eerste de beste tempel werden de kids al uit het wagentje verordeneerd, toen P en S dit geen goed idee vonden, was het enthousiasme van de toektoeker geluwd, een uur rondrijden zou veel te veel gas kosten. Ze werden uiteindelijk even losgelaten in een nabij gelegen park en toen binnen een halfuur weer op de stoep voor het hotel gezet, toch tevreden. We hebben alles samen gedaan en dat vinden ze natuurlijk toch wel een nadeel. Ze alleen laten kan moeilijk omdat ze elkaar vrij snel in de haren zitten, ze kunnen er vaak ook niet veel aan doen, het is allemaal zo vermoeiend voor ze.
S avonds nog op de markt gegeten, het begon zowaar wat te regenen. Over het weer niets dan goeds. We hebben werkelijk geen enkel benul wat de regntijd inhoud want we hebben eigenlijk van regen geen enkele last gehad tot nu toe.
S avonds nog op de markt gegeten, het begon zowaar wat te regenen. Over het weer niets dan goeds. We hebben werkelijk geen enkel benul wat de regntijd inhoud want we hebben eigenlijk van regen geen enkele last gehad tot nu toe.
woensdag, juli 23, 2003
Dinsdag: wat ronddolen en Chiang Mai
Helaas was ik een beetje ziek, de hele familie heeft tot nu toe nmog nergens last van gehad. Dit keer was het dus een beetje mis en na een paar watten wilde ik liever naar het hotel, de kinderen wilden al voor dat we gingen niks liever dus, we toektoekten snel naar de play. Ik heb een grote bewondering voor het type WC's in het verre oosten, voor zover ze niet van het mikmikcaliber zijn. Met weinig water wordt je behoefte over een soort drempel heen gestuwd en daarna het riool in gezogen, werkelijk dit verdient een eervolle vermedling. Enfin s avinds was ik weer fit voor een helehoop inkopen: Tshirt, oorbellen, schoenen, CDs (100 baht) en uiteindelijk een Lao maaltijd, heerlijke curry en sweet en souer.
Daarnaast hebben we hotel en vluchten geboekt naar Sukutai en Bangkok. In Bangkok zien we wel weer verder voor de laatste 5 dagen.
Daarnaast hebben we hotel en vluchten geboekt naar Sukutai en Bangkok. In Bangkok zien we wel weer verder voor de laatste 5 dagen.
maandag: de olifanten
We waren gewaarschuwd door dezen en genen, de olifanten zijn een ervaring, die je gedaan moet hebben maar een pretje is het niet. Dat viel dus reuze mee. WSe hebben ontzettend genoten van een kleine safari door de bush, riviertje en langs het lunchterrein van de olifanten. Daar hebben ze een half uur aan de bomen zitten trekken en knagen. Daarvoor gingen we naar een Tribe dorpje, we hebben voor 5 baht boog geschoten, je moet toch wat. Alleen Simone joeg de pijl naar de belende tribe, wij raakten gelukkig wel het bord en ik zelfs de roos: een mango.
Na de lunch bezochten we een waterval, minder spectaculair dan in LP, en gingen we bamboe raften. Zittend op een vlot gleden we een riviertje af, met af en toe lichter kabbelingen, gezellig. Gezellig vooral omdat we twee companen hadden die les geven op hoonder Km afstand van Tokio. Zij waren hier op vakantie en vertelden ons een hoop over hun belevenissen, hier en in Japan. Erg interessant en heel leuk.
S avonds hadden we gegeten shame on us, in een deuts/nederlandse/italiaanse tent, moet hoempapa muziek. Een pizza en lasagna, sindsdien heb ik een beetje dia- Maar goed we overleven het wel, toen we buiten stonden zagen we net de twee canadezen uit de McDonalds komen: trapped!
Na de lunch bezochten we een waterval, minder spectaculair dan in LP, en gingen we bamboe raften. Zittend op een vlot gleden we een riviertje af, met af en toe lichter kabbelingen, gezellig. Gezellig vooral omdat we twee companen hadden die les geven op hoonder Km afstand van Tokio. Zij waren hier op vakantie en vertelden ons een hoop over hun belevenissen, hier en in Japan. Erg interessant en heel leuk.
S avonds hadden we gegeten shame on us, in een deuts/nederlandse/italiaanse tent, moet hoempapa muziek. Een pizza en lasagna, sindsdien heb ik een beetje dia- Maar goed we overleven het wel, toen we buiten stonden zagen we net de twee canadezen uit de McDonalds komen: trapped!
Zondag: Chiang Mai aankomst
De dag begon met een stroomstoring. heel Luang prabang had een uur lang geen stroom, geen ijkast, geen airco en ventllator. Op zich niet erg, maar we wilden naar Healthy en Fresh voor een laatste lekker ontbijt, met yoghurt en vruchten en een heerlijk soort muesli, maar helaas hij was gesloten.
Aan vliegen raken we al gewend, om twaalf uur hingen we al weer in de lucht richting Chiang Mai met zelfs een heuze Laotiaanse macaroni met shrimps, niet vies. Op het vliegveld werden we meteen gedirigeerd naar een hotel, cheap enzo, en och het was in de stad, dus misschien toch beter alsa de aanlokkelijke bungalows een end buiten de stad. Het hotel viel ons in eerste instantie tegen, we waren een beetje boos op onzelf dat we ons hierheen hadden laten lokken en het zwembad was weinig soeps, op het eerste oog. Na een paar dagen valt het toch wel mee, als we even onze draai vinden is met alles te leven.
's avonds gingen we een plek zoeken voor te eten bij de nightbazaar, dat is zoals Bangkok zou moeten zijn. Eeen beetje druk, veel stalletjes en vriendelijke mensen. Ze willen je van alles verkopen maar leuren aanzienlijk minder dan in Bangkok. Zojuist hoorden we van een Bankokenaar, dat hij hier altijd zijn inkopen komt doen (pak, zijde etc) omdat het hier veel goedkoper is, en dat wist ik ook wel, maar weet het nu zeker. Voor electronica moet je in Bangkok zijn.
We hebben eens geinformeerd naar een dagtocht in de jungle en ja hoor t o e v a l l i g was er morgen nog een plekje vrij die we voor een gereduceerd tarief konden innemen. Zodoende gaan we morgen naar de jungle, autochtonen, olifanten en bamboeraften, we zijn benieuwd.
De toektoes zijn erg aardig, de eerste moest ons terugbrengen naar het hotel, omdat we niet meer wisten waar we precies zaten en plattegronden met zonder bril en alleen maar rara tekens is ook niet jedat. Hij kreeg in het zicht van dfe haven een platten band, maar wij waren gered. Er wordt hier niet moeilijk gedaan over de prijs, zelden noemt een toektoeker een te hoge prijs.
We hebben heel lokaal gegeten op een groot eetplein voor een paar dollar en daarne slapie slapie.
Aan vliegen raken we al gewend, om twaalf uur hingen we al weer in de lucht richting Chiang Mai met zelfs een heuze Laotiaanse macaroni met shrimps, niet vies. Op het vliegveld werden we meteen gedirigeerd naar een hotel, cheap enzo, en och het was in de stad, dus misschien toch beter alsa de aanlokkelijke bungalows een end buiten de stad. Het hotel viel ons in eerste instantie tegen, we waren een beetje boos op onzelf dat we ons hierheen hadden laten lokken en het zwembad was weinig soeps, op het eerste oog. Na een paar dagen valt het toch wel mee, als we even onze draai vinden is met alles te leven.
's avonds gingen we een plek zoeken voor te eten bij de nightbazaar, dat is zoals Bangkok zou moeten zijn. Eeen beetje druk, veel stalletjes en vriendelijke mensen. Ze willen je van alles verkopen maar leuren aanzienlijk minder dan in Bangkok. Zojuist hoorden we van een Bankokenaar, dat hij hier altijd zijn inkopen komt doen (pak, zijde etc) omdat het hier veel goedkoper is, en dat wist ik ook wel, maar weet het nu zeker. Voor electronica moet je in Bangkok zijn.
We hebben eens geinformeerd naar een dagtocht in de jungle en ja hoor t o e v a l l i g was er morgen nog een plekje vrij die we voor een gereduceerd tarief konden innemen. Zodoende gaan we morgen naar de jungle, autochtonen, olifanten en bamboeraften, we zijn benieuwd.
De toektoes zijn erg aardig, de eerste moest ons terugbrengen naar het hotel, omdat we niet meer wisten waar we precies zaten en plattegronden met zonder bril en alleen maar rara tekens is ook niet jedat. Hij kreeg in het zicht van dfe haven een platten band, maar wij waren gered. Er wordt hier niet moeilijk gedaan over de prijs, zelden noemt een toektoeker een te hoge prijs.
We hebben heel lokaal gegeten op een groot eetplein voor een paar dollar en daarne slapie slapie.
zaterdag, juli 19, 2003
Zaterdag: Rustdag Luang prabang
Zaterdag: Rustdag Luang prabang
Vanochtend toch op tijd voor de monnikken stoet. Om 6 uur liepen ze met zijn honderd door de straten in de hoop ergens wat voedsel te bemachtigen. op de hoek van de straat zaten vrouwen met een grote basket plakrijst iedere monnikl en hapje in de trommel te doen. Wij kochten snel wat spul van sjaggerende kinderen en onwetend flikkerden we het spul bij de eerste de beste monnik die ons passeerde. Ik hoop dat hij het verder verdeeld, want dat was dus niet helemaal de bedoeling. Daarna weer sleepy sleepy en om negen uur ontbijten. We lieten ons voorlichten door de buren over Chiang May en gingen naar de Market, blijft leuk, mar ja alleen maar kijken is ook saai, dus we hebben weer twee sjaltes gekocht. Daarna eten bij de westersbeinvloede healthy and fresh, met een refill coffee die je weer naar thuis doet verlangen en een gesprekje met hollanders die in Maastricht en Amsterdam woonden (zij in M'tricht, hij in Amsterdam). Over marokkanen war hij mee werkte en cultuur. We krijgen wel een beeld van hoe het is in een samenleving te wonen waar leven, werken en gezin zo nauw met elkaar verweven zijn. Vanovond nog mar een keer naar de nightmarket waarbij duzende sjaltjes te koop zijn en honderden verkopertjes onder een peertje proberen de verkoop van de dag te doen. morgen naar Chinag May, volgende keer meer.
Vanochtend toch op tijd voor de monnikken stoet. Om 6 uur liepen ze met zijn honderd door de straten in de hoop ergens wat voedsel te bemachtigen. op de hoek van de straat zaten vrouwen met een grote basket plakrijst iedere monnikl en hapje in de trommel te doen. Wij kochten snel wat spul van sjaggerende kinderen en onwetend flikkerden we het spul bij de eerste de beste monnik die ons passeerde. Ik hoop dat hij het verder verdeeld, want dat was dus niet helemaal de bedoeling. Daarna weer sleepy sleepy en om negen uur ontbijten. We lieten ons voorlichten door de buren over Chiang May en gingen naar de Market, blijft leuk, mar ja alleen maar kijken is ook saai, dus we hebben weer twee sjaltes gekocht. Daarna eten bij de westersbeinvloede healthy and fresh, met een refill coffee die je weer naar thuis doet verlangen en een gesprekje met hollanders die in Maastricht en Amsterdam woonden (zij in M'tricht, hij in Amsterdam). Over marokkanen war hij mee werkte en cultuur. We krijgen wel een beeld van hoe het is in een samenleving te wonen waar leven, werken en gezin zo nauw met elkaar verweven zijn. Vanovond nog mar een keer naar de nightmarket waarbij duzende sjaltjes te koop zijn en honderden verkopertjes onder een peertje proberen de verkoop van de dag te doen. morgen naar Chinag May, volgende keer meer.
Vrijdag: De Buddha Cave en de Watervallen
We moesten vroeg uit de veren en werden per boot over de mekong eerst meegenomen naar een grot waarin Buddha beelden vezameld waren. Grotere nep heb ik tot nu toe hier nog niet meegemaakt. De Uper Cave sloeg alles. Je moest een zaklamp huren om de 10 meter diepe grot in te kunnen en de Buddha's te bezichtigen. Zelfs met zaklamp kun je nauwelijks iets ontdekken en met flits en fototoestel heb ik ook alleen maar zwarte foto's kunnen schieten.
De middag daarentegen was werelds, de watervallen lagen een stukje landinwaarts. Met een gammele toektoek-auto, waarbij de benzine uit een fles kwam nast de bestuurden, die af en toe met een slangetje probeerde de zaak aan de gang te houden. Vering had de auto ook niet terwijl er zo'n tien toeristen en autochtonen achterop de pickup waren gestopt. Enfin, we overleefden die tocht en zagen onderwijl prachtig terrasvormige rijstvelden, tot nu toe hebben we alleen plattelands rijstvelden gezien maar in terrasvormig is het allemaal nog sproekjesactiger. De watervallen waren schitterend, we liepen via een pad gewezen door de schipper naar de tweede laag watervallen, vandaruit konden we door de watervallen heen naar boven en in een bak waar de derde lag watervallen in uitkwam zwemmen. Oh er komt net een processie van monikken langs, met paraplu en goed gemutst, gaan zeker op schoolreisje. Waar was ik. Oja, we durfden natuurlijk eerst niet naar boven en zijn via een pad nar de top gegaan, vandaruit de pool aanschouwd. Uiteindelijk durfden we toch in onderbroek nar boven door de waterval heen, die helemal niet glad bleek te zijn. Goddelijk en overgetelijk. Morgen gan we weer rustdag houden en dan zit ons verblijf in Laos er al weer op.
De middag daarentegen was werelds, de watervallen lagen een stukje landinwaarts. Met een gammele toektoek-auto, waarbij de benzine uit een fles kwam nast de bestuurden, die af en toe met een slangetje probeerde de zaak aan de gang te houden. Vering had de auto ook niet terwijl er zo'n tien toeristen en autochtonen achterop de pickup waren gestopt. Enfin, we overleefden die tocht en zagen onderwijl prachtig terrasvormige rijstvelden, tot nu toe hebben we alleen plattelands rijstvelden gezien maar in terrasvormig is het allemaal nog sproekjesactiger. De watervallen waren schitterend, we liepen via een pad gewezen door de schipper naar de tweede laag watervallen, vandaruit konden we door de watervallen heen naar boven en in een bak waar de derde lag watervallen in uitkwam zwemmen. Oh er komt net een processie van monikken langs, met paraplu en goed gemutst, gaan zeker op schoolreisje. Waar was ik. Oja, we durfden natuurlijk eerst niet naar boven en zijn via een pad nar de top gegaan, vandaruit de pool aanschouwd. Uiteindelijk durfden we toch in onderbroek nar boven door de waterval heen, die helemal niet glad bleek te zijn. Goddelijk en overgetelijk. Morgen gan we weer rustdag houden en dan zit ons verblijf in Laos er al weer op.
Donderdag: Tempels, Tempels en Tempels
Om vier uur werde we wakker van het getrommel, toch maar blijven liggen, de monnikkenoptocht gemist. Vandaag hebben we de meeste tempel complexen op dit schriereiland bezocht. Luang Prabang ligt schitterend aan de Mekong en ingesloten door een daarin uitmonderende zijrivier. Zo lijkt het net een schiereiland waar sinds eeuwen de monniken hun tempels hebben gebouwd. Op dit moment wordt hier alles gerestaurerd en de monniken geleerd hoe ze dat zelf het beste kunnen doen. In de mooie tempels zagen we grote buddha's, zwarte, gouden, een schip dat zo te zien een grote urn moest overvaren, een aantal wedstrijd boten waar ze met een mannetje of twintig in kunnen zitten.
Bij de lunch hebben we de eerste vracht karten geschreven en 's middags hebben we gelanterfanterd, het was behoorlijk heet. We hebben een nieuw soort jokeren uitgevonden: sabadiaans (sabadia betekent goede dag en gebruikt men hier in Laos voor alle gelegenheden). Voor geinteresseerden kan ik de spelregels wel uitleggen, het principe komt er op neer dat we nog mar met twee type kaarten werken (rood en zwart) dat makt het leven een stuk simpeler. Morgen gaan we bootje varen, eerst naar de cave en daarna nar de watervallen, we zijn benieuwd.
Bij de lunch hebben we de eerste vracht karten geschreven en 's middags hebben we gelanterfanterd, het was behoorlijk heet. We hebben een nieuw soort jokeren uitgevonden: sabadiaans (sabadia betekent goede dag en gebruikt men hier in Laos voor alle gelegenheden). Voor geinteresseerden kan ik de spelregels wel uitleggen, het principe komt er op neer dat we nog mar met twee type kaarten werken (rood en zwart) dat makt het leven een stuk simpeler. Morgen gaan we bootje varen, eerst naar de cave en daarna nar de watervallen, we zijn benieuwd.
Woensdag: Luang Prabang
Alles liep gesmeerd vanochtend. Jack bracht ons naar het vliegveld en de ATR (god zij dank, want de chinese vliegftuigen zijn niet te vertrouwen) stond op ons te wachten. Het vliegtuig was vol en na een colatje landden we save op LP. Er was een goede limosine service voor 5500 kip nar de stad en in no time lagen we in onze kamer in het SAYO guesthouse, niet degene die we geboekt hadden helaas, mar twee kamers beneden. De een was wat erg vochtig, maar och we zijn er inmddels al aan gewend. Dankzij twee ventilatoren en de airco (pas nieuw zo te zien) en een ijskast op de kamer is het er goed toeven. S middag geluncht in een tentje aan de mekong, waar we de rest van de dagen ook geluncht en gegeten hebben, we zijn er kind aan huis. 's Avonds meteen de berg beklommen, met de stupa om de prachtige zonsondergang te aanschouwen, maar helaas een wolk gooide roet in het eten. Het is hier overigens al de vier dagen droog gebleven. Boven op de berg zat een heel rijtje toeristen (een aantal nederlanders) die zaten te kijken alsof de space shuttle werd gelanceerd. Met camera's in de aanslag.
Dinsdag: Rustdag in Vientiane
Morgenvroeg gaan we vetrekken naar Luang Prabang, we zijn nog even langs de hoogtepunten gegan, de markt: balletjes gekocht typisch Lao balletje van riet, T-shirts van BeerLao ons favoriete merk na Leeuw, daarna nar een met veel geld gerenoveerde tempel en natuurlijk als kroon op het werk: de Arc de Triumph. We hebben een ansichtkart gevonden waarin dit symbool van trots gesitueerd is midden en in tropische setting, mar in feite staat hij op een hele grote betonnen vlakte die ze net zijn om aan turnen tot heuse rotonde met zowaar lijnen op het asfalt en lantaarntjes op zijn Parijs. Ze hebben alleen geen geld om de peertjes in de lampen ook dadwerkelijk te laten branden. De arc is gebouwd van beton dat geschonken is door de amerikanen om de landingsban mee te vergroten, zo gaan die dingen. In de Arc is een groot warenhuis van toeristische artikelen. We kwamen er een Lao-pet tegen met een hema label (7.99 EURO, te koop voor 1 dollar). Het uitzicht uit de Arc is nog niet zo mejestueus, mar als we over een par jar weer komen zal dat wel anders zijn. In Vientiane zijn geen hoge gebouwen te cinden. 5 verdiepingen is wel de Limit. Het prestigeuze hotel waar we zondag aten bevat zo'n 6 verdiepingen waarvan de 4 en 5de verdieping nog niet zijn afgebouwd. in de verte zien we een look alike van de Eiffeltoren, die zorgt voor het uitzenden van de Lao TV, of telefoon dat weet ik niet. TV staat toch wel in de meeste huizen, angesloten op een satelliet antenne, zelfs in de bushbush wordt werelds TV gekeken. Rest volgt...
dinsdag, juli 15, 2003
Maandag: Wat Susaket, Wat KeoPhray en markt
Vorige week kwamen we hier aan en we zijn nu al zo vertrouwd. Een week van veel zien, veel zelf ervaren maar vooral ook van veel praten. Hele avonden praten over ontwikkelingswerk in het algemeen en Laos in het byzonder. Over de wijze van leven in dat soort landen, over de rol van de overheid en van andere landen, de valstrikken van een goedkope arbeidskrachten economie, een verzadigde markt, een 'gesloten' overheid, maar vooral een totaal gebrek aan planning en vooruit denken. Men is bezig met overleven en een paar kleine dromen, men is zich goed bewust van geluk en ongeluk, bijgeloof of geloof, schaamte spelen een prominente rol in de cultuur.
De grond is hier vruchtbaar, drie keer zoveel regenwater als in Nederland en toch komt men vaak niet verder dan voor eigen consumptie groente te verbouwen en rijst natuurlijk. Men laat wat nogal kalende kippen rondlopen, een hond ligt voor pampus voor het huis en hier een daar is een buffel gedrapeerd in het ozo kleurrijke groene landschap. Veel gezinnen gebruiken een kip voor het eten van de hele week gecombineerd met plakrijst in de kleine bamboe rieten mandjes. Plakrijst is een wat glazige korrel die je alleen met flink wrikken af kan breken van de rest van de korrels. Men woont in hutjes, soms huisjes, vaak op palen zonder uitzondering met golfplaten bedekt in de vorm van dakpannen. Gisteren kwamen we een restaurant tegen dat water over het dak spoot te koeling. Kinderen zijn de verzekering van inkomen, ze zijn geen handenbinders en al vroeg zeer zelfstandig zowel jongens als meisjes. Hoe rijker men is hoe meer men heeft te verliezen. Een paradox die een land onderontwikkeld kan houden. Men werkt continu, sjaggeren, handelen, verbouwen en diensten aanbieden. Al hebben ze maar vijf potten jam, dan staan ze al op straat om de waar te koop aan te bieden. Het vertier is schaars, al heb ik de indruk dat de lao’s zich best met elkaar kunnen vermaken, ze zijn niet zwaar op de hand en maken van een dag in de winkel of markt staan toch een sociale gebeurtenis. Ze zijn nooit alleen, ze leven met zijn allen en delen vreugde en verdriet en vieren bij elke gelegenheid (meestal religieus) feest, met veel brommers en bier..
Het leven in Vientiane is puur, zonder bijbedoelingen, het afdingen gaat simpel en straight. Ze genieten van het leven, van hun bedrijvigheid, men lacht oprecht vaak ook verlegen met je. Ze zien de toerist niet als dollarspender maar als iemand die je een plezier kan doen, ze gunnen je gewoon geen voettocht.
De strijd tegen alle elementen en tegen de omstandigheden is eenvoudig maar vreet tijd. Het spic en span houden van het huis om de mieren geen gelegeheid te geven je kostbare bezit aan te tasten is dagwerk. De insekten vallen over het algemeen wel mee. Er zijn natuurlijk muggen (geen malaria, maar gewoon), maar och dat went ook wel.
De mensen zijn allemaal middenstanders, ik herken dat zo goed. Altijd bezig met klanten, diensten, voor wat hoort wat. Ze vormen een hechte gemeenschap, hecht naar de groep maar niet vijandig naar de buitenstaanders. Tijd voor zichzelf kennen ze ziet, tijd voor ontwikkeling, voor ontspanning, speelgoed enzo bestaat niet.
Het doet me allemaal erg denken aan Griekenland 27 jaar geleden, hoe zal het hier over 27 jaar zijn. De communisten zullen wel eieren voor hun geld kiezen en langzaam vercommercialiseren, hoe het met het land zal gaan laat zich raden, verschil tussen arm en rijk zal toenemen, sommige zullen engels gaan beheersen en grote westerse maatschappijen zullen nadat alle andere goedkope landen hun oog laten vallen op Laos. Maar hoe het met die lieve hardwerkende vrolijke mensen zal gaan, ik zou het niet weten, verliezen ze hun onschuld, gaan ze individualiseren, gaan ze zich organiseren in bedrijven en baasje spelen. De tijd zal het leren. Op dit moment is een ontwikkeling nog niet echt te verwachten, het niveau van de gemiddelde Lao is laag en iets anders dan hard werken levert nauwelijks geld op.
Vanmiddag zijn we naar twee tempels gewest Susaket (19de eeuw) en KheoPhray, ook zoiets. Mooi bewaard met respectievelijk een grote gouden en een grote zwarte buddha. Van de laatste categorie zijn we het meest gecharmeerd.
Daarna na de martk, maar die liep al op zijn eind. Ellen heeft nog wel een jurk gekocht, die slank afkleed zei ze net (iets voor mij misschien, want ik raak langzaam buddha shaped, de chinese buddha wel te verstaan, want de lao buddha’s zijn allemaal slank en soms zelfs op het vrouwelijke af.
Morgen de laatste dag in Vientiane.
De grond is hier vruchtbaar, drie keer zoveel regenwater als in Nederland en toch komt men vaak niet verder dan voor eigen consumptie groente te verbouwen en rijst natuurlijk. Men laat wat nogal kalende kippen rondlopen, een hond ligt voor pampus voor het huis en hier een daar is een buffel gedrapeerd in het ozo kleurrijke groene landschap. Veel gezinnen gebruiken een kip voor het eten van de hele week gecombineerd met plakrijst in de kleine bamboe rieten mandjes. Plakrijst is een wat glazige korrel die je alleen met flink wrikken af kan breken van de rest van de korrels. Men woont in hutjes, soms huisjes, vaak op palen zonder uitzondering met golfplaten bedekt in de vorm van dakpannen. Gisteren kwamen we een restaurant tegen dat water over het dak spoot te koeling. Kinderen zijn de verzekering van inkomen, ze zijn geen handenbinders en al vroeg zeer zelfstandig zowel jongens als meisjes. Hoe rijker men is hoe meer men heeft te verliezen. Een paradox die een land onderontwikkeld kan houden. Men werkt continu, sjaggeren, handelen, verbouwen en diensten aanbieden. Al hebben ze maar vijf potten jam, dan staan ze al op straat om de waar te koop aan te bieden. Het vertier is schaars, al heb ik de indruk dat de lao’s zich best met elkaar kunnen vermaken, ze zijn niet zwaar op de hand en maken van een dag in de winkel of markt staan toch een sociale gebeurtenis. Ze zijn nooit alleen, ze leven met zijn allen en delen vreugde en verdriet en vieren bij elke gelegenheid (meestal religieus) feest, met veel brommers en bier..
Het leven in Vientiane is puur, zonder bijbedoelingen, het afdingen gaat simpel en straight. Ze genieten van het leven, van hun bedrijvigheid, men lacht oprecht vaak ook verlegen met je. Ze zien de toerist niet als dollarspender maar als iemand die je een plezier kan doen, ze gunnen je gewoon geen voettocht.
De strijd tegen alle elementen en tegen de omstandigheden is eenvoudig maar vreet tijd. Het spic en span houden van het huis om de mieren geen gelegeheid te geven je kostbare bezit aan te tasten is dagwerk. De insekten vallen over het algemeen wel mee. Er zijn natuurlijk muggen (geen malaria, maar gewoon), maar och dat went ook wel.
De mensen zijn allemaal middenstanders, ik herken dat zo goed. Altijd bezig met klanten, diensten, voor wat hoort wat. Ze vormen een hechte gemeenschap, hecht naar de groep maar niet vijandig naar de buitenstaanders. Tijd voor zichzelf kennen ze ziet, tijd voor ontwikkeling, voor ontspanning, speelgoed enzo bestaat niet.
Het doet me allemaal erg denken aan Griekenland 27 jaar geleden, hoe zal het hier over 27 jaar zijn. De communisten zullen wel eieren voor hun geld kiezen en langzaam vercommercialiseren, hoe het met het land zal gaan laat zich raden, verschil tussen arm en rijk zal toenemen, sommige zullen engels gaan beheersen en grote westerse maatschappijen zullen nadat alle andere goedkope landen hun oog laten vallen op Laos. Maar hoe het met die lieve hardwerkende vrolijke mensen zal gaan, ik zou het niet weten, verliezen ze hun onschuld, gaan ze individualiseren, gaan ze zich organiseren in bedrijven en baasje spelen. De tijd zal het leren. Op dit moment is een ontwikkeling nog niet echt te verwachten, het niveau van de gemiddelde Lao is laag en iets anders dan hard werken levert nauwelijks geld op.
Vanmiddag zijn we naar twee tempels gewest Susaket (19de eeuw) en KheoPhray, ook zoiets. Mooi bewaard met respectievelijk een grote gouden en een grote zwarte buddha. Van de laatste categorie zijn we het meest gecharmeerd.
Daarna na de martk, maar die liep al op zijn eind. Ellen heeft nog wel een jurk gekocht, die slank afkleed zei ze net (iets voor mij misschien, want ik raak langzaam buddha shaped, de chinese buddha wel te verstaan, want de lao buddha’s zijn allemaal slank en soms zelfs op het vrouwelijke af.
Morgen de laatste dag in Vientiane.
maandag, juli 14, 2003
zaterdag, juli 12, 2003
Zaterdag: Naar LaoPako en uiteten
We zijn net terug van een heuze jungle tocht, met de 4WD in volle actie. Het had vannacht de hele nacht geregend dus de wegen waren een en al modder buiten de hoofdwegen zijn alle wegen van een rood soort grint (lijkt wat op leem/gravel). De weg erheen was al een belevenis. Prachige rijstvelden in volle bedrijf, dat is nu weer het leuke van de regentijd, in de droge periode grazen er wat buffels op de kale en gele vlakten, maar nu is het een en al groen en water wat de klok slaat en een en al bedrijvigheid. Na een barre tocht van 20 KM door de modder kwamen we aan een serie hutten op palen aan een belangrijke rzijrivier van de Mekong Ngum of zoiets. We maakten een leuke en spannende wandeling, we waren de muggenolie in het restaurantje laten liggen. Pim werd bespringen door een spin, hij liep recht het web in waardoor hij in paniek ineendook en nu onder de douche staat, maar verder alles goed. We kwamen langs eenm lao-sauna en we aten heerlijk lao voedsel gecombineerd met spaghetti en friten en een heuze lao gebakken wiener snitsel. Terug gingen we met de boot de rivier op. Na een uur varen pikte Jack ons weer op en reden we weer de prachtige weg terug. vanavond gaan we uiteten in Vientiane, de oppas is al geregeld.
Vrijdag: Buddha Park en Cultural Park Vientiane
Het was vandaag niet zo heet , leek het. in de ochtend ben ik met de fiets naar de stad geweest (15 minuten fietsen), altijd weer een ervaring. Het is eigenlijk een grote weg naar de rivier toe, je komt tientalle toektoeks tegen, wat bussen, heel veel brommers van chinese makelij die in Vientiane in elkaar worden gezet en daarmee een stuk goedkoper zijn geworden in de afgelopen jaren (scheelt belasting), zo worden ook 'nieuwe' auto's gemaakt uit oude en nieuwe onderdelen, dat scheelt erg veel aan invoerrechten voor de arme Laotieanen. De Lao is eigenlijk de hele week week aan het werk met het hele gezin. De kok/oppas aan huis werkt van 8 tot 6 hier, gaat verder op de markt staan om haar man afg te lossen, het hele gezin wordt ingeschakeld. Verder wordt er gewerkt op het land, je ziet nu iedereen de rijst planten een prachtig gezicht. De verse rijstvelden zijn nog veel mooier en kleurrijker dan de wijvelden bij de rhone of de rode daken van italie. Tickets voor de reizen zijn binnen, boodschappen gedaan in een winkeltje speciaal voor de westerlingen: brood, pindakaas etc. ik was een klein kapitaal kwijt voor de lunch spullen. 's middags zijn we met de toektoek naar het Buddha park geweest. Fantastisch. Ongeveer 100 vierkante meter gevuld met buddha's, mantra's chabis of weet ik veel hoe die dingen heten. Sommige waren met mozaik versierd maar zo plain van beton of steen is ook al prachtig. De slapende buddha is het meest bekend, maar de chabis die een buddha draagt van zo'n 15 meter hoog is ook mooi.
Daarna lieten we ons, door onze prive toektoekmeneer (15 dollar voor de hele middag) afzetten bji het cultureel park waar we door en 80 jarige enthousiaste Lao lond lieter leiden door de drie type huizen. Je kon zien dat ze in de laaglanden veel geld verdienen in verhouding tot de hooglanden, waar ze zelfs schuilkelders hadden nagemaakt. In de hooglanden zijn tijdens de Vietnam oorlog meer bommen gevallen dan in de hele tweede wereldoorlog op heel Europa. Delen van Laos zijn nog niet begaanbaar vanwege de radioactieve troep die de amerikanen daar hebben neergegooid. De meisjes in de klederdracht gestoken en op de foto, net als mijn ouders in Volendam en toen weer snel naar huis. Tijd voor het LaoBeer.
Daarna lieten we ons, door onze prive toektoekmeneer (15 dollar voor de hele middag) afzetten bji het cultureel park waar we door en 80 jarige enthousiaste Lao lond lieter leiden door de drie type huizen. Je kon zien dat ze in de laaglanden veel geld verdienen in verhouding tot de hooglanden, waar ze zelfs schuilkelders hadden nagemaakt. In de hooglanden zijn tijdens de Vietnam oorlog meer bommen gevallen dan in de hele tweede wereldoorlog op heel Europa. Delen van Laos zijn nog niet begaanbaar vanwege de radioactieve troep die de amerikanen daar hebben neergegooid. De meisjes in de klederdracht gestoken en op de foto, net als mijn ouders in Volendam en toen weer snel naar huis. Tijd voor het LaoBeer.
donderdag, juli 10, 2003
Donderdag: Naar de stad, inkopen doen en reis geboekt naar Luang Prabang en Chiang Mai
Vandaag voelen we ons echt op ons gemak, we hebben Vientiane helemaal in de broekzak, ik ben met jack meegeweest naar kantoor en heb de terugweg met de gammele fiets afgelegd, Langs de fraai opreizende Pat Luang, zie gisteren. In de ochtend waren we met de toektoek naar de stad, hebben een trektocht proberen te boeken, maar dat lukte niet omdat dit alleen met minimaal 6 personen kan. Op de deur hing een poster met de tocht die we wilden boeken, maar binnen deden ze alsof ze het in Keulen hoorden donderen. Terwijl alle zakelui je dan nog iets anders, alternatiefs proberen aan te bieden, in deze zaak niet. Apatiesch werd wat tegen je geglimlacht zolang dat je vanzelf de deur weer opzocht, er viel niets te regelen, dat was duidelijk. Aziaten zeggen nooit nee, ze beginnen wat te brabbelen of leiden je aandacht op iets anders af: dat betekend nee. Ongeveer zoals een echtgenoot probeert te doen als hij voor zijn vrouw een klusje moet klaren waar hij geen zin in heeft, maar waarvan hij weet dat hij er toch niet onderuit kan.
Dinsdag: Buurt verkend, met de toektoek op stap, terrasje aan de Mekong, olie massage
We hadden nog geen kip (10.500 kip is een dollar) dus onze actieradius was beperkt. Ik ben mijn richtingsgevoel helemaal kwijt, ik loop continu de verkeerde kant op . Ik kan onmogelijk zien aan de zonnestand waar zuid, oost en west is omdat de zon zo hoog staat en zo snel op en ondergaat. Binnen een kwartier is het pikkedonker, schemer schijnt in dit soort landen niet te bestaan. Wat zal dat in de winter dan wel niet zijn.
Ofschoon we voor mijn gevoel geen cirkel liepen kwamen we toch weer op dezelfde plek uit: de tempel aan het eind van de straat: koelkast en mechafoons aan boord. De slapende buddha voor het gebouw was pas nieuw hoorden we later, verder viel op dat veel olifanten verwerkt waren in de versiering waar normaal de slag en draak hun opwachting maken.
's middags met de toektoek op stap. Heerlijk een terrasje gepikt aan de mekong. Ik ruik al de kookkunst van Moon. Noodle soup op speciaal verzoek van Jack, zijn favourite. ' s Avonds aten we brood uit de westerse winkel (Pimphone en Healthy and Fresh). Hier koop je knackebraod voor 5 dollar en Peanutbutter of koeleman Appelmoes. Alle brood uit de winkel opgekocht en weer huiswaarts gekeerd. De fontijn op hety hoofdplein van Vientiane deed het helaas niet, anders zou het wel een idyullisch pleintje kunnen worden. Waren de meeste trottoirs in Bangkok gelardeerd met gaten, in Vientiane hebben ze op veel plaatsen het trottoir nog niet ontdekt, wel een sleuf waar het regenwater in moet afvloeien, afgedekt met betonnen tegels, die niet zelden instortbaar lijken. Termieten blijken in veel gevallen de veroorzakers te zijn van plotselinge verzakkingen.
Op de terugweg zijn we langs de ochtendmarkt geweest, die dus gewoon 's middags ook open is.
's avonds naar de massage.....
Ofschoon we voor mijn gevoel geen cirkel liepen kwamen we toch weer op dezelfde plek uit: de tempel aan het eind van de straat: koelkast en mechafoons aan boord. De slapende buddha voor het gebouw was pas nieuw hoorden we later, verder viel op dat veel olifanten verwerkt waren in de versiering waar normaal de slag en draak hun opwachting maken.
's middags met de toektoek op stap. Heerlijk een terrasje gepikt aan de mekong. Ik ruik al de kookkunst van Moon. Noodle soup op speciaal verzoek van Jack, zijn favourite. ' s Avonds aten we brood uit de westerse winkel (Pimphone en Healthy and Fresh). Hier koop je knackebraod voor 5 dollar en Peanutbutter of koeleman Appelmoes. Alle brood uit de winkel opgekocht en weer huiswaarts gekeerd. De fontijn op hety hoofdplein van Vientiane deed het helaas niet, anders zou het wel een idyullisch pleintje kunnen worden. Waren de meeste trottoirs in Bangkok gelardeerd met gaten, in Vientiane hebben ze op veel plaatsen het trottoir nog niet ontdekt, wel een sleuf waar het regenwater in moet afvloeien, afgedekt met betonnen tegels, die niet zelden instortbaar lijken. Termieten blijken in veel gevallen de veroorzakers te zijn van plotselinge verzakkingen.
Op de terugweg zijn we langs de ochtendmarkt geweest, die dus gewoon 's middags ook open is.
's avonds naar de massage.....
Maandag: Aankomst in Laos, Vientiane, slapen
De nacht in de trein was luxe, lekker koel en goede bedden. Ellen had als enige echt goed geslapen, ik verwacht eigenlijk ook niet dat ik kan slapen, maar heb toch af en toe ook een stuk van de nacht gemist. Hij reed in een keer door naar Nonkai, hij stopte wel maar geen gerangeer of zo, we waren bijna op tijd in nonkay, waar Jack ons stond op te wachten. Zo’n westerling tussen al die kleine mierenhoperige aziaten is toch wel een apart gezicht, heeft een beetje missionaris of koloniaals. Thailand uit ging heel wat sneller dan Laos in. We hoefden voor Simone geen visum te kopen omdat een visum kennelijk paspoort gerelateerd lijkt te zijn. We werden op SARS gecontroleerd. Ik had 34 graden ‘koorts’ toch reden om accuut te worden opgenomen in het plaatselijk ziekenhuis dat toch al niet zo’n goede naam heeft. Ik denk dat ik koeler was dan de buitentemperatuur, maar na dit openthoud trokken we over de brug van de vriendschap een nieuw avontuur tegemoet. De treinrails is alvast aangelegd op de brug alleen aan de thaise kant, de helft van Laos heeft nog geen rails in het midden. In Laos gaat alles met de boot en met de bus. Met de bus naar Hanoi lijkt geen probleem, maar ik vrees dat dit niet zo confortabel is als we gewend zijn. Vietnam schijnt toch ook niet het prettigste land te zijn om rond te reizen: veel handel op straat en op dit moment zijn er tyfoons, het is zeer de vraag of we naar de baai van Hanong kunnen. We besluiten dan ook toch maar linksom te gaan en naar Luang Prabang, Chiang May en Sukutay en daarna naar Hua Hin. Geen reis naar het zuiden met de auto, want je mag hier niet met een gewoon rijbewijs rondrijden. We blijven nog een dikke week in Vientiane en in het weekend zullen we nog twee uitstapjes maken.
We hebben lekker gegeten van de laotiaanse keuken van Moon en daarna op de thaise mat in slaap gevallen, het lijkt even of de jetleg met een kleine vertraging op gang is gekomen. Het huis huis is hoog en heeft maar een verdieping , Moon en dochter TongKeo zijn de hele dag bezig de mieren weg te vegen, de vloer is mooi betegeld, donkerblauw, wit schaakbord. In de keuken staat alles op omgekeerde waterbakjes om de mieren een halt toe te roepen. in de tuin wordt organisch afval door kolonnes mieren verorberd. De tuinman komt net binne met een 10 literfles drinkwater, uit de kraan drinken zou kunnen maar is niet aan te bevelen. De tuinman is geletterd spreekt goed engels maar is grotendeels doof en vandaar al dik tevreden met zijn tuintje. We zitten bijna de hele dag op de veranda, zonder ramen maar met gaas en begroeid met planten. De hagedisjes zitten de hele dag te spieden op een mugje en de gekko maakt laat af en toe van zich horen. De haan en de kippen zitten achter het huis, de eerste laat zich elke morgen gelden.
Daarna tijd om met Jack en ingrid bangkok te evalueren. Bangkok lijkt een beetje op Athene in het kwadraat, chaotisch, onoverzichtelijk, veel (te veel) handel, te weinig parken en stratem om ongehinderd te relaxen en tot jezelf te komen, slenteren kan niet echt, je wordt automatisch de drukte in gezogen of je wil of niet er is geen ontkomen aan. Toppers: de rivierboot, paleis, chinatown. De uitstapjes die we gedaan hebben waren wel aardig. De kennismaking met de voor ons nieuwe of zeg maar andere wereld was een fikse cultuurshock.
Jack gaf aan dat een dergelijke structuur of eigenlijk non-structuur kenmerkend is voor een ontwikkelingsland. Geen planning (nog), niet nagedacht over een infrastructuur, te snelle groei van de steden, leegtrekken van het platteland. Sjaggeraars, bedelaars, geen vangnet, voorzieiningen, geen besluitvormingsprocessen, rol van een held (de koning), geen prijzenstructuur, geen transparantie. Op de markt in Vientiane is het onmogelijk om duidelijk te krijgen wat nu wat kost in verhouding tot nederland. Sommige dingen zijn veel duurder andere zijn een tiende van onze prijzen, ook gewoon vergelijkbare producten (Pepsi, McDonalds). Arbeidsintensief spul (zoals eten, weefwerk, massage, kapper, taxi) is super goedkoop. Het stemt tot nadenken, door onze loonkosten stelselmatig te verhogen leggen we de efficiency-lat ook steeds hoger. In Thailand kijkt gewoon iedereen TV tijdens het wachten, wat hier core business lijkt te zijn voor de meeste werkers. Wij hebben het kaarten tussen de middag toch al weer zo'n 20 jaar geleden afgeschaft.
We hebben lekker gegeten van de laotiaanse keuken van Moon en daarna op de thaise mat in slaap gevallen, het lijkt even of de jetleg met een kleine vertraging op gang is gekomen. Het huis huis is hoog en heeft maar een verdieping , Moon en dochter TongKeo zijn de hele dag bezig de mieren weg te vegen, de vloer is mooi betegeld, donkerblauw, wit schaakbord. In de keuken staat alles op omgekeerde waterbakjes om de mieren een halt toe te roepen. in de tuin wordt organisch afval door kolonnes mieren verorberd. De tuinman komt net binne met een 10 literfles drinkwater, uit de kraan drinken zou kunnen maar is niet aan te bevelen. De tuinman is geletterd spreekt goed engels maar is grotendeels doof en vandaar al dik tevreden met zijn tuintje. We zitten bijna de hele dag op de veranda, zonder ramen maar met gaas en begroeid met planten. De hagedisjes zitten de hele dag te spieden op een mugje en de gekko maakt laat af en toe van zich horen. De haan en de kippen zitten achter het huis, de eerste laat zich elke morgen gelden.
Daarna tijd om met Jack en ingrid bangkok te evalueren. Bangkok lijkt een beetje op Athene in het kwadraat, chaotisch, onoverzichtelijk, veel (te veel) handel, te weinig parken en stratem om ongehinderd te relaxen en tot jezelf te komen, slenteren kan niet echt, je wordt automatisch de drukte in gezogen of je wil of niet er is geen ontkomen aan. Toppers: de rivierboot, paleis, chinatown. De uitstapjes die we gedaan hebben waren wel aardig. De kennismaking met de voor ons nieuwe of zeg maar andere wereld was een fikse cultuurshock.
Jack gaf aan dat een dergelijke structuur of eigenlijk non-structuur kenmerkend is voor een ontwikkelingsland. Geen planning (nog), niet nagedacht over een infrastructuur, te snelle groei van de steden, leegtrekken van het platteland. Sjaggeraars, bedelaars, geen vangnet, voorzieiningen, geen besluitvormingsprocessen, rol van een held (de koning), geen prijzenstructuur, geen transparantie. Op de markt in Vientiane is het onmogelijk om duidelijk te krijgen wat nu wat kost in verhouding tot nederland. Sommige dingen zijn veel duurder andere zijn een tiende van onze prijzen, ook gewoon vergelijkbare producten (Pepsi, McDonalds). Arbeidsintensief spul (zoals eten, weefwerk, massage, kapper, taxi) is super goedkoop. Het stemt tot nadenken, door onze loonkosten stelselmatig te verhogen leggen we de efficiency-lat ook steeds hoger. In Thailand kijkt gewoon iedereen TV tijdens het wachten, wat hier core business lijkt te zijn voor de meeste werkers. Wij hebben het kaarten tussen de middag toch al weer zo'n 20 jaar geleden afgeschaft.
Zondag: Dusit Zoo en Tempel, trein naar Laos.
Na een week hebben we normaal altijd een dip, het lijkt erop dat we hem al gehad hebben. We lopen toch al een week op de toppen van onze flexibiliteit, we geven ons er nog niet aan over, dat maakt het moeilijk. Geld uitgeven is niet aan ons, we willen toch zoveel mogelijk zien en op een of andere manier jagen we onszelf op, terwijl we het graag rustig aan hadden willen doen. Het probleem is een beetje het onderscheid. We hebben nog geen gevoel ontwikkeld van verhoudingen, wat is mooi en wat is kitch, wat is echt en wat is namaak, wat is gemeend en wat is gemaakt. We gaan het vandaag rustig aandoen, proberen te genieten. De ene tempel is mooi, maar de ander net zo, soms doet het ons erg aan d efteling denken, maar dat mogen we natuurlijk niet zo zien. Ik ben benieuwd of we nog echt gaan genieten , op een relexte manier. Of we nog de verschillen gaan zien en van de natuur gaan genieten. We zijn benieuwd of de kinderen hun draai nog gaan vinden met elkaar. Soms gaat het heel goed, maar te lang op de hotelkamer of het begint weer te botsen en we moeten weer actie hebben. Simone wilde vanmiddag geen stap meer verzetten. Maar door een klein spelletje werd ze toch weer over de streep getrokken en werd het een heel gezellige middag. In de dierentuin hebben we een geweldige regenbui overleeft, terwijl we de chipjes en cola op de 7/11 oppeuzelden. De nijlpaarden waren leuk, de olifanten en de giraf was ook leuk. De slangen en reptielen waren het hoogte punt, de nachtdieren waren even naar de tempel geloof ik, niks te zien in het donker.
Nog een mooie tempel gezien, met een grote buddha, bruggetjes en een speciale trom met een grote toeter aan.
Toen tegen vijven met de taxi naar Hotel Zenith en meteen door naar het station. De taxi wou ons ook wel naar Vientiane brengen voor zo’n 100 dollar. Maar we wilden toch de ervaring van de nachttrein meemaken. Op het station hebben we weer lekker gegeten (de soep was geen succes, ik had ook de verkeerde gekozen) en toen konden we naar de twee aan elkaar geschakelde coupes vertrekken. Precies op tijd reden we het station uit.
Nog een mooie tempel gezien, met een grote buddha, bruggetjes en een speciale trom met een grote toeter aan.
Toen tegen vijven met de taxi naar Hotel Zenith en meteen door naar het station. De taxi wou ons ook wel naar Vientiane brengen voor zo’n 100 dollar. Maar we wilden toch de ervaring van de nachttrein meemaken. Op het station hebben we weer lekker gegeten (de soep was geen succes, ik had ook de verkeerde gekozen) en toen konden we naar de twee aan elkaar geschakelde coupes vertrekken. Precies op tijd reden we het station uit.
Zaterdag: Ayuttuya
Attayuta stond op het programma, voor zo’n 1500 Baht, 36 euro per persoon werden we met de bus naar een antal plekken van de oude hoofdstad van Thailand gebracht en met de boot weer terug gebracht in Bangkok. Het regende flink toen we eindelijk om 8 uur de sta verlieten. We kwamen langs een soort Bijlmer. Ze proberen de mensen stilaan de stad uit te krijgen door het bouwen van een grote stad een tiental KM van bangkok met alle voorzieningen en werk. Voorlopig leidt het waarschijnlijk alleen maar tot meer files, maar het idee is lovenswaardig, want een kip kan zine dat dit hier falikant mis gaat met het verkeer. We gingen eerst naar het buitenverblijf van de koning, best aardig met name het chinese huis was de moeite waard. Ook hier weer veel geschenken uit de rest van de wereld aan de koning tentoongesteld. Het tempeltje in het water is beroemd, staat vaak op foto’s, maar was een beetje petitterig.
Daarna deden we nog drie stops. De eerste stop was een terrein met een tempel en het Boeddha hoof vergroeid in een boom. Het leek wel een beetje op Knossos, maar dan van baksteen. Een grote ruine, een tempel in het verleden kapot gemaakt door Birma.
Ook onderweg zagen we enorm veel tempels. Deze gids vertelde ons ook een en ander over het Thaise volk. De gemeenschappen betalen de tempels. Hoe meer de mensen vetrouwen hebben in de monnik van het klosster behorende bij de tempel hoe meer geld ze schenken. De rijken zorgen dat ze begraven worden in begraafzuilen, die om een tempelterrein staan, meestal met de foto van de overledene.
Monnik kun je worden en de kleren kun je vrijwillig ook weer afleggen. Je gaat de monk spelen voornamelijk om je ouders in de hemel te krijgen.
De gemiddelde middenklasse iemand (ambtenaar) verdient 12.000 Baht per maand, 300 dollar. Degene die niet voor zichzelf kunnen zorgen krijgen een baan van de authoriteiten van bangkok voor 169 Baht per dag, 80 dollar per maand. De werkgever verzorgt het onderdak en hoofdmaal, van het karige salaris moetne ze eigenlijk alleen de vrijetijd bekostigen. Van de twaalf miljoen inwoners van Bangkok zijn er ongeveer 4 die niet permanent in Bangkok zijn, maar tijdelijk in pensions leven. Ze gaan af en toe terug naar het noorden om te zaaien of te oogstn en de mensen op het land helpen. Belasting is laag, de laagste inkomens betalen 5% belasting, de middenklasse betaald 10%. De mensen met een eigen bedrijf betalen een ander soort belasting, die kan oplopen tot 45%. Er is geen sociale zekerheid, de thele toeristenbanche drijft op freelancers die het fooien moeten hebben.
Na de slapende buddha gingen we weer richting Bangkok, nu met de boot. We lunchten uitgebreid. Voor Simone was er genoeg te snaaien, maar het Thais voedsel werd nog steeds gemeden. Op het dek hadden we moeite te kijken vanwege de felle zon, die we in Bangkok eigenlijk door de smog nog niet hadden gezien.
Mijn pak is aangekomen en goedgekeurd, we hebben nog lekker op het dak gezwommen, Mc Donalds gegeten (ik at een aziatische variant met rijst) en nu moet er geslapen worden, want morgen wordt het vast weer een moeilijke nacht in de trein.
Daarna deden we nog drie stops. De eerste stop was een terrein met een tempel en het Boeddha hoof vergroeid in een boom. Het leek wel een beetje op Knossos, maar dan van baksteen. Een grote ruine, een tempel in het verleden kapot gemaakt door Birma.
Ook onderweg zagen we enorm veel tempels. Deze gids vertelde ons ook een en ander over het Thaise volk. De gemeenschappen betalen de tempels. Hoe meer de mensen vetrouwen hebben in de monnik van het klosster behorende bij de tempel hoe meer geld ze schenken. De rijken zorgen dat ze begraven worden in begraafzuilen, die om een tempelterrein staan, meestal met de foto van de overledene.
Monnik kun je worden en de kleren kun je vrijwillig ook weer afleggen. Je gaat de monk spelen voornamelijk om je ouders in de hemel te krijgen.
De gemiddelde middenklasse iemand (ambtenaar) verdient 12.000 Baht per maand, 300 dollar. Degene die niet voor zichzelf kunnen zorgen krijgen een baan van de authoriteiten van bangkok voor 169 Baht per dag, 80 dollar per maand. De werkgever verzorgt het onderdak en hoofdmaal, van het karige salaris moetne ze eigenlijk alleen de vrijetijd bekostigen. Van de twaalf miljoen inwoners van Bangkok zijn er ongeveer 4 die niet permanent in Bangkok zijn, maar tijdelijk in pensions leven. Ze gaan af en toe terug naar het noorden om te zaaien of te oogstn en de mensen op het land helpen. Belasting is laag, de laagste inkomens betalen 5% belasting, de middenklasse betaald 10%. De mensen met een eigen bedrijf betalen een ander soort belasting, die kan oplopen tot 45%. Er is geen sociale zekerheid, de thele toeristenbanche drijft op freelancers die het fooien moeten hebben.
Na de slapende buddha gingen we weer richting Bangkok, nu met de boot. We lunchten uitgebreid. Voor Simone was er genoeg te snaaien, maar het Thais voedsel werd nog steeds gemeden. Op het dek hadden we moeite te kijken vanwege de felle zon, die we in Bangkok eigenlijk door de smog nog niet hadden gezien.
Mijn pak is aangekomen en goedgekeurd, we hebben nog lekker op het dak gezwommen, Mc Donalds gegeten (ik at een aziatische variant met rijst) en nu moet er geslapen worden, want morgen wordt het vast weer een moeilijke nacht in de trein.
Vrijdag, ChinaTown, Station, SiamSquare
Vandaag ging het weer crescendo. Bij het ontbijten was het nog even moeilijk toen we weer terugdachten aan gisteren en vooral vooruit dachten aan nog 25 dagen hectiek. Maar hierna ging het prima. Ook nu weer mooi weer, wat warmer dan gisteren leek het. Het weer is uberhaupt niet problematisch, wordt het te heet dan vluchten we even in een warenhuis of de skytrain. Het energiegebruik moet immens zijn, waanzinnig veel auto’s, 13 baht per liter (35 eurocent) en dan natuurlijk de koelinstallaties.
Vanochtend eerst naar een warenhuis geweest (Robinson), Ellen fleurde helemaal op. We hebben een racket gevonden voor Simone (Hammer), toen met de boot naar chinatown. Prachtig al die nauwe straatjes met de handelswaar voor het grijpen, net een grandbazaar. Elke straat heeft zijn thema: pennen, horloges, groente, vis, touwen, loodgietersspullen, lasspullen enz. In de groothandel voor horloges bleek een horloges nog geen 120 mBaht te kosten (3 dollar), later op de dag hebben we ergens 300 betaald voor een kapotte namaak Rolex. Och ja, je bent toerist of je bent het niet.
Vanuit Chinatown zijn we naar het station gelopen en daar eindelijk de schroom overwonnen en lekker gewoon thais gegeten. Veel groente en sate zowaar met pinda/cocos saus. Pim verslikte zich in een pepertje, maar we hadden het prima naar onze zin en dat voor zo’n 200 Baht.
Ondertussen hadden we de was laten doen in het hotel, voor een belachelijke prijs. Ik denk dat we alles nieuw hadden kunnen kopen, was goedkoper geweest. Nu resten nog twee taboes: de massage en de taxi. Vanuit het station de taxi gepakt naar het hotel. Totaal geen probleem, de meter ging aan (begon op 35) en ging pass na een paar km echt lopen en voor nog geen 2 dollar waren we weer thuis, heerlijk airgeconditioned afgeleverd. In nederland krijg je daar de benzine nog niet voor. We snappen nu waarom de Thais ons maf vinden als we te voet een stukje willen gaan, dat is in Bangkok not done. Je zou zelfs de toektoek nemen om aan de overkant van de straat te komen.
We merken dat we al wat wennen aan de aanprijstoestanden, ze merken het al aan onze uitstraling dat we al voorzien zijn of geen trek meer hebben in de prullaria. Nog een ijsje voor een kwartje en dan naar huis, pardon hotel.
’s Avonds zijn we nog naar Siamcenter geweest een enorm winkel uitgaansgebied. Hoe de mensen hier hun weg moeten kunnen vinden is mij een raadsel, zo’n grote verzameling winkeltjes heb ik nog nooit gezien. Scholieren, nog in uniform, stonden voor een groot scherm mee te hip hoppen op amerikaanse muziek, rare wereld.
Mijn pak moet inmiddels bij de receptie liggen, dat gaan we morgen wel bekijken, we moeten vroeg naar bed want morgen rest een lange dag, de wekker staat op 5.25. We gaan naar Attayuta.
Vanochtend eerst naar een warenhuis geweest (Robinson), Ellen fleurde helemaal op. We hebben een racket gevonden voor Simone (Hammer), toen met de boot naar chinatown. Prachtig al die nauwe straatjes met de handelswaar voor het grijpen, net een grandbazaar. Elke straat heeft zijn thema: pennen, horloges, groente, vis, touwen, loodgietersspullen, lasspullen enz. In de groothandel voor horloges bleek een horloges nog geen 120 mBaht te kosten (3 dollar), later op de dag hebben we ergens 300 betaald voor een kapotte namaak Rolex. Och ja, je bent toerist of je bent het niet.
Vanuit Chinatown zijn we naar het station gelopen en daar eindelijk de schroom overwonnen en lekker gewoon thais gegeten. Veel groente en sate zowaar met pinda/cocos saus. Pim verslikte zich in een pepertje, maar we hadden het prima naar onze zin en dat voor zo’n 200 Baht.
Ondertussen hadden we de was laten doen in het hotel, voor een belachelijke prijs. Ik denk dat we alles nieuw hadden kunnen kopen, was goedkoper geweest. Nu resten nog twee taboes: de massage en de taxi. Vanuit het station de taxi gepakt naar het hotel. Totaal geen probleem, de meter ging aan (begon op 35) en ging pass na een paar km echt lopen en voor nog geen 2 dollar waren we weer thuis, heerlijk airgeconditioned afgeleverd. In nederland krijg je daar de benzine nog niet voor. We snappen nu waarom de Thais ons maf vinden als we te voet een stukje willen gaan, dat is in Bangkok not done. Je zou zelfs de toektoek nemen om aan de overkant van de straat te komen.
We merken dat we al wat wennen aan de aanprijstoestanden, ze merken het al aan onze uitstraling dat we al voorzien zijn of geen trek meer hebben in de prullaria. Nog een ijsje voor een kwartje en dan naar huis, pardon hotel.
’s Avonds zijn we nog naar Siamcenter geweest een enorm winkel uitgaansgebied. Hoe de mensen hier hun weg moeten kunnen vinden is mij een raadsel, zo’n grote verzameling winkeltjes heb ik nog nooit gezien. Scholieren, nog in uniform, stonden voor een groot scherm mee te hip hoppen op amerikaanse muziek, rare wereld.
Mijn pak moet inmiddels bij de receptie liggen, dat gaan we morgen wel bekijken, we moeten vroeg naar bed want morgen rest een lange dag, de wekker staat op 5.25. We gaan naar Attayuta.
Donderdag, Floating Market en Vikkanen Mansion
Al vroeg iedereen uit de veren, we hadden natuurlijk slecht geslapen, veel over geld gepiekerd, terwijl daar alles behalve reden voor is. Op de een of andere manier obsedeert je deze goedkoopte en afdingcultuur. Je hebt altijd het gevoel dat je minder zou kunnen betalen en je hebt nooit vergelijkingsmateriaal behalve als je zaken vaak koopt, dan weet je de prijs. Het gevoel van desorientering zijn we nog lang niet kwijt. De stad is ongewoon en ongepland, maar ook de verhoudingen tussen de mensen en hun manier van omgaan met de dingen zijn vreemd, je kan er moeilijk vat op krijgen. We hebben Pat de toeristenrondleidster gevraagd hoe de mensen leven, zij heeft bijvoorbeeld een klein appartement gekocht op 15 km van de stad voor zo’n 4.000 euro en betaalt maandelijks 15 euro aan rente voor de komende dertig jaar. De rente is praktisch niks sinds de economische crisis van enkele jaren geleden. Ze zal ongeveer 200 dollar per maand verdienen. De mensen werken de hele dag en hebben weinig tijd om zaken te kopen, als zij wat willen kopen weten ze de prijzen en de plekken en krijgen de spullen ongetwijfeld nopg 2 of drie keer zo goedkoop als wij. De lage lonen zorgen ervoor dat er enorm veel in de dienstverlening wordt gedaan en in de handel. De winkels staan vol met verveeld uit de ogen kijkende meisjes, die zelfs mijn toch behoorlijk kale kop nog een knipbeurt willen geven voor 100 Baht of zo. Een massage van 2 uur kost 300 baht. Op de stoep slapen verkoopsters boven hun waar of kijkt men je smekend aan toch vooral iets te kopen, do it for me! Aan bedelaars heb ik niet veel gezien. In de buurt waar wij rondliepen zo’n tien, met als absoluut dieptepunt een man zonder benen, die zich over het trottoir als een krokodil voortbewoog, klanken uitstotend om de passant, die genoodzakt werd over hem heen te stappen tot een gave te brengen. Over iemand heen stappen is in Boeddistische landen ongeveer het ergste wat je kan doen. Als je over eten stapt zal een boeddhist het niet meer aanraken.
Ik vroeg haar hoe het met de medical care stond. Je kunt een behandeling in een zieknhuis krijgen voor 60 Baht, kinderen onder de 2 en bejaarden boven de 60 krijgen gratis verzorging. Deze goedkope behandeling leidt ooik tot lange wachttijden en goedkope medicijnen, waar iedereen rijkelijk mee strooit. Ben je wat meer kapitaalkrachtig dan kun je voor een 20 tal baht alle behandelingen ook bij een prive ziekenhuis afnemen met betere service. Men is snel geneigd pillen te verstrekken in de categorie vitamine, paracetamol etc. Jack was dit weekend hier nog in Bangkok in het beste ziekenhuis van Azie (vlak achter ons hotel) om naar zijn oren te laten kijken, ook hij kreeg wat pillen meer voor als hij last van zijn oren kreeg: hij kon ze niet weigeren. Kennelijk zijn de medicijnen een bron van inkomsten voor de dienstdoende arts.
Op de weg naar de drijvende markt bezochtigen we nog een toeristische markt, dat hoort er zo bij. Handcraft en natuurlijk wat er allemaal met een cocosboom wordt gedaan. De cocus boom is een ideale boom. Je kunt de noten gebruiken (voor lepels van te maken), de melk (drank, zie je veel, doorzichtig niet wit, niet echt lekker), het vruchtvlees (wordt geschraapt), de bladeren (voor papier en inpakken) en uiteindelijk het hout. Je moet een paar jaar wachten voordat de kokosboom produceert, maar dan heb je er je hele leven plezier van.
De drijvende markt was redelijk (6-) maar de weg ernaartoe door de klongs, een soort Gierhoorn, maar dan met snelle platte bodems was erg leuk. Onze eerste kennismaking met de natuur. Rond Bangkok is men bezig de rijstvelden te vervangen door visvijvers, diversificeren. Vissen brengen meer op en leveren minder problemen op bij overstromingen. Het komt ook omdat men hier waarschijnlijk toch ook wel water heeft in de droge periode, dat is wel anders in de hoger gelegen delen van Thailand en Laos.
Ik werd nog gemasseerd tegen mijn zin in, Pim kocht een kralenketting en we aten gebakken pisang en natuurlijk ons fotoschoteltje, dat een prominente plek zal krijgen in de kast (achter de boeken).
Op de terugweg werden we afgezet bij het Viennevekka Mansion (zoeken we op) het was de grootste teakhouten mansion van de wereld. Ik werd in een sarong gestopt en op blote voeten werden we langs alle geschenken aan koning Rama 5. Je kunt zien dat vooral Engeland zijn uiterste best deed om op vriendschappelijke voet te blijven met de Siamezen.
Op de terugweeg durfde ik nog steeds niet de taxi te gebruiken, bang om afgezet te worden, de hele stad rondgereden te worden etc. Bang dat ik het niet in de hand heb. Na een kleine en heftige echtelijke twist trokken we toch een passerende bus in, die de verkeerde kant uit bleek te gaan. Uitstappen en aan de overkant weer instappen in de openstaande deuren. Het zweet brak ons uit toen Simone de kont tegen de krib gooide en weigerde bij de open deuren vandaan te gaan terwijl de bus soms 100 soms abrupt remmend weer tot stilstaan werd gedwongen. Bij Ellen kwamen de tranen, als er een vliegtuig klaar had gestaan, waren we zo thuis geweest.
S avonds zijn we bij de Indian restaurant geweest in de straat van het hotel. Was niet veel maar wel lekker en binnen budget (1100 Baht). Ik typ het een paar dagen later in en moet er wel om lachen want voor dat bedrag kun je in vientiane met 8 man vorstelijk eten in het grote hotel aan de Mekong, met folkloristische dans en spel included. Maar goed in Bangkok durven we nog niet veel en vinden we het vooral belangrijk dat de kinderen ook een beetje eten binnen krijgen. Simone heeft eigenlijk nog niks oosters genuttigd en daar beginnen we ons toch ook wel zorgen om te maken. Simone heeft het toch het moeilijkst, zij valt op de verkeerde momenten in slaap, ze eet niet goed en volet zich niet op zijn gemak en dat heeft op ons ook een hulpeloos gevoel tot gevolg. We hopen dat het bij Jack een beetje beter gaat anders zullen we toch onze reis wat moeten bekorten. Met de kinderen hebben we uitgebreid gediscussieerd over armoede en waarom dan toch iedereen een auto erop nahoudt. Simone heeft het er maar moeilijk mee, ze ziet dat de mensen niet echt happy zijn, hier in bangkok, ze zitten er ook voor een groot deel niet vrijwillig en dat voelt ze feilloos aan.
Ik vroeg haar hoe het met de medical care stond. Je kunt een behandeling in een zieknhuis krijgen voor 60 Baht, kinderen onder de 2 en bejaarden boven de 60 krijgen gratis verzorging. Deze goedkope behandeling leidt ooik tot lange wachttijden en goedkope medicijnen, waar iedereen rijkelijk mee strooit. Ben je wat meer kapitaalkrachtig dan kun je voor een 20 tal baht alle behandelingen ook bij een prive ziekenhuis afnemen met betere service. Men is snel geneigd pillen te verstrekken in de categorie vitamine, paracetamol etc. Jack was dit weekend hier nog in Bangkok in het beste ziekenhuis van Azie (vlak achter ons hotel) om naar zijn oren te laten kijken, ook hij kreeg wat pillen meer voor als hij last van zijn oren kreeg: hij kon ze niet weigeren. Kennelijk zijn de medicijnen een bron van inkomsten voor de dienstdoende arts.
Op de weg naar de drijvende markt bezochtigen we nog een toeristische markt, dat hoort er zo bij. Handcraft en natuurlijk wat er allemaal met een cocosboom wordt gedaan. De cocus boom is een ideale boom. Je kunt de noten gebruiken (voor lepels van te maken), de melk (drank, zie je veel, doorzichtig niet wit, niet echt lekker), het vruchtvlees (wordt geschraapt), de bladeren (voor papier en inpakken) en uiteindelijk het hout. Je moet een paar jaar wachten voordat de kokosboom produceert, maar dan heb je er je hele leven plezier van.
De drijvende markt was redelijk (6-) maar de weg ernaartoe door de klongs, een soort Gierhoorn, maar dan met snelle platte bodems was erg leuk. Onze eerste kennismaking met de natuur. Rond Bangkok is men bezig de rijstvelden te vervangen door visvijvers, diversificeren. Vissen brengen meer op en leveren minder problemen op bij overstromingen. Het komt ook omdat men hier waarschijnlijk toch ook wel water heeft in de droge periode, dat is wel anders in de hoger gelegen delen van Thailand en Laos.
Ik werd nog gemasseerd tegen mijn zin in, Pim kocht een kralenketting en we aten gebakken pisang en natuurlijk ons fotoschoteltje, dat een prominente plek zal krijgen in de kast (achter de boeken).
Op de terugweg werden we afgezet bij het Viennevekka Mansion (zoeken we op) het was de grootste teakhouten mansion van de wereld. Ik werd in een sarong gestopt en op blote voeten werden we langs alle geschenken aan koning Rama 5. Je kunt zien dat vooral Engeland zijn uiterste best deed om op vriendschappelijke voet te blijven met de Siamezen.
Op de terugweeg durfde ik nog steeds niet de taxi te gebruiken, bang om afgezet te worden, de hele stad rondgereden te worden etc. Bang dat ik het niet in de hand heb. Na een kleine en heftige echtelijke twist trokken we toch een passerende bus in, die de verkeerde kant uit bleek te gaan. Uitstappen en aan de overkant weer instappen in de openstaande deuren. Het zweet brak ons uit toen Simone de kont tegen de krib gooide en weigerde bij de open deuren vandaan te gaan terwijl de bus soms 100 soms abrupt remmend weer tot stilstaan werd gedwongen. Bij Ellen kwamen de tranen, als er een vliegtuig klaar had gestaan, waren we zo thuis geweest.
S avonds zijn we bij de Indian restaurant geweest in de straat van het hotel. Was niet veel maar wel lekker en binnen budget (1100 Baht). Ik typ het een paar dagen later in en moet er wel om lachen want voor dat bedrag kun je in vientiane met 8 man vorstelijk eten in het grote hotel aan de Mekong, met folkloristische dans en spel included. Maar goed in Bangkok durven we nog niet veel en vinden we het vooral belangrijk dat de kinderen ook een beetje eten binnen krijgen. Simone heeft eigenlijk nog niks oosters genuttigd en daar beginnen we ons toch ook wel zorgen om te maken. Simone heeft het toch het moeilijkst, zij valt op de verkeerde momenten in slaap, ze eet niet goed en volet zich niet op zijn gemak en dat heeft op ons ook een hulpeloos gevoel tot gevolg. We hopen dat het bij Jack een beetje beter gaat anders zullen we toch onze reis wat moeten bekorten. Met de kinderen hebben we uitgebreid gediscussieerd over armoede en waarom dan toch iedereen een auto erop nahoudt. Simone heeft het er maar moeilijk mee, ze ziet dat de mensen niet echt happy zijn, hier in bangkok, ze zitten er ook voor een groot deel niet vrijwillig en dat voelt ze feilloos aan.
Woensdag, Grote Paleis en toektoek toer
Na een goede nachtrust stond een goed ontbijt voor ons klaar en konden we op stap, op naar de grote tempel en nog meer avonturen.
Eerst hebben we een tripje naar de floating market geboekt, ofschoon de gids aangeeft dat dat niet veel soeps is, maar het lijkt ons toch wel karakteristiek en het is buiten Bangkok, lijkt ons toch ook een ervaring. Met de skytrain gingen we naar de rivier en zochten een stadsboot, die ons naar het grote paleis zou brengen. Na enig dralen en het ontwijken van de toeristenboten (iedereen wil je wel even naar het grote paleis brengen) kwamen we toch in de goede boot terecht, die ons voor 8 baht (later bleek dit 10 te moeten zijn) een flinks stuk de over de rivier meenam. Erg leuk. Bij het grote paleis wachtte ons de teleurstelling: het paleis was tot drie uur gesloten, tenminste dat was de boodschap van enkele ongeloofwaardige toektoek chauffeurs die onze tjd wel even wilde doden met wat bezoekjes her en der in de stad. Daar trappen we dus niet in. We kwamen een marineofficier tegen in een net pak, die ons bevestigde dat inderdaad het paleis gesloten was omdat de koning er zijn gebed kwam houden en dat we inderdaad maar beter een toektoek konden nemen naar een aantal Wat’s (tempels). Dast zou ongeveer 20 Baht moeten kosten (halve euro). Hij hield een gemotoriseerd fietsje tegen onderhandelde wat en zichtbaar tevreden durfden we in de toektoek te stappen en lieten ons naar een temple brengen, terwijl de chauffeur wachtte konden wij het complex bezoeken en naar binnen gluren bij het heiligste, waar net een ceremonie aan de gang was. Daarna weer verder, niet naar het paleis dat we op het oog hadden, want daar was de koning net (die was toch..), maar naar een kleermaker, dat was een koopje. Enfin om een lang verhaal kort te maken, ik kwam met een mooi zomerpak en 3 shirts er genadig vanaf. 145 dollar of zoiets, maar dan wel van echt kashmir wol. Later vroeg ik aan jack of hij ook wel eens een pak had laten maken, en inderdaad hij had nog meer betaald, maar het was dan wel echt kashmir, wij lachen natuurlijk, want Jack heeft net zo weinig verstand van wol als wij en had zich wellicht hetzelfde op de mouw laten spelden. Van de weeromstuit was ik mijn pincode kwijtgeraakt, ook lekker stom. Enfin als een James Bond werden we weer door de drukke stad geloodst en met gevaar voor eigen leven voor het paleis gedropt. We moesten wel nog eerst langs een julelier langs, want daar kreeg de chauffeur zijn benzine, voor wat hoort wat. Al met al een spannende ervaring en het feit dat we belazerd waren heeft ons toch nog wel enkele dagen parten gespeeld. De temple bleek nog slechts geopend tot 4 uur, maar na het lenen van passende kledij (dat kun je overal gratis doen) voor Ellen, (zij was de enige die een sjaal bij zich had voor de schouders, hetgeen achteraf te kleurrijk was voor de grotepaleisbewakers) konden we toch nog een goede indruk krijgen van het complex. Erg mooi en inderdaad uitzonderlijk. We hadden moeite om tot ons door te laten dringen wat we allemaal zagen. Je hebt geen enkel referentiekader, het doet je denken aan de Efteling, het is in grote lijnen kitcherig en overdreven, maar de details zijn mooi, de mozaiken, de draken, de trappen. De kleuren zijn schreeuwerig en de stupa’s zijn kleurloos en ademen meer statigheid uit. De boeddha’s zijn een beetje klein uitgevallen, in eerste instantie gaf dit een mannekepis gevoel, maar omdat ze van goud zijn en niety allen in die kleur zijn geschilderd krijgen ze toch iets goddelijks. Het feit dat je geen referentie kader hebt, niet weet wat mooi is en wat iets uitzonderlijk maakt speelde ons parten. De indruk dat we iets byzonders zagen kwam toch wel binnen en de foto’s zullen dat nog beter zichtbaar maken nu we al heel wat meer gezien hebben. Met de boot weer terug, skytrain en tot slot een etentje bij MacDonalds (89 Baht voor een supermenu, 2.5 euro). We waren nog niet gewend, al hadden we onze ontgroening gehad, we durven nog niks van de straat te eten, alles stinkt of ruikt naar de oosterse keuken en de smog zorgt ervoor dat de zon, die rijkelijk schoon geen pijn aan de ogen deed. We zijn nog steeds niet ziek, geen jetleg en zelfs de cola in de taylorshop hebben we doorstaan. We geven veel te veel geld uit als is het hier allemaal goedkoop, zo kunnen we niet doorgaan, maar nu proberen te genieten. Het geld rekenen is na zo’n 7 dagen toch langzaam overgegaan, maar heeft in het begin toch wel wat uurtjes gepieker gekost. ’s Avonds lekker naar Wimbledon gekeken. Daarna slapen, de airco hoeft niet aan, benieuwd wat ons morgen zal brengen.
Eerst hebben we een tripje naar de floating market geboekt, ofschoon de gids aangeeft dat dat niet veel soeps is, maar het lijkt ons toch wel karakteristiek en het is buiten Bangkok, lijkt ons toch ook een ervaring. Met de skytrain gingen we naar de rivier en zochten een stadsboot, die ons naar het grote paleis zou brengen. Na enig dralen en het ontwijken van de toeristenboten (iedereen wil je wel even naar het grote paleis brengen) kwamen we toch in de goede boot terecht, die ons voor 8 baht (later bleek dit 10 te moeten zijn) een flinks stuk de over de rivier meenam. Erg leuk. Bij het grote paleis wachtte ons de teleurstelling: het paleis was tot drie uur gesloten, tenminste dat was de boodschap van enkele ongeloofwaardige toektoek chauffeurs die onze tjd wel even wilde doden met wat bezoekjes her en der in de stad. Daar trappen we dus niet in. We kwamen een marineofficier tegen in een net pak, die ons bevestigde dat inderdaad het paleis gesloten was omdat de koning er zijn gebed kwam houden en dat we inderdaad maar beter een toektoek konden nemen naar een aantal Wat’s (tempels). Dast zou ongeveer 20 Baht moeten kosten (halve euro). Hij hield een gemotoriseerd fietsje tegen onderhandelde wat en zichtbaar tevreden durfden we in de toektoek te stappen en lieten ons naar een temple brengen, terwijl de chauffeur wachtte konden wij het complex bezoeken en naar binnen gluren bij het heiligste, waar net een ceremonie aan de gang was. Daarna weer verder, niet naar het paleis dat we op het oog hadden, want daar was de koning net (die was toch..), maar naar een kleermaker, dat was een koopje. Enfin om een lang verhaal kort te maken, ik kwam met een mooi zomerpak en 3 shirts er genadig vanaf. 145 dollar of zoiets, maar dan wel van echt kashmir wol. Later vroeg ik aan jack of hij ook wel eens een pak had laten maken, en inderdaad hij had nog meer betaald, maar het was dan wel echt kashmir, wij lachen natuurlijk, want Jack heeft net zo weinig verstand van wol als wij en had zich wellicht hetzelfde op de mouw laten spelden. Van de weeromstuit was ik mijn pincode kwijtgeraakt, ook lekker stom. Enfin als een James Bond werden we weer door de drukke stad geloodst en met gevaar voor eigen leven voor het paleis gedropt. We moesten wel nog eerst langs een julelier langs, want daar kreeg de chauffeur zijn benzine, voor wat hoort wat. Al met al een spannende ervaring en het feit dat we belazerd waren heeft ons toch nog wel enkele dagen parten gespeeld. De temple bleek nog slechts geopend tot 4 uur, maar na het lenen van passende kledij (dat kun je overal gratis doen) voor Ellen, (zij was de enige die een sjaal bij zich had voor de schouders, hetgeen achteraf te kleurrijk was voor de grotepaleisbewakers) konden we toch nog een goede indruk krijgen van het complex. Erg mooi en inderdaad uitzonderlijk. We hadden moeite om tot ons door te laten dringen wat we allemaal zagen. Je hebt geen enkel referentiekader, het doet je denken aan de Efteling, het is in grote lijnen kitcherig en overdreven, maar de details zijn mooi, de mozaiken, de draken, de trappen. De kleuren zijn schreeuwerig en de stupa’s zijn kleurloos en ademen meer statigheid uit. De boeddha’s zijn een beetje klein uitgevallen, in eerste instantie gaf dit een mannekepis gevoel, maar omdat ze van goud zijn en niety allen in die kleur zijn geschilderd krijgen ze toch iets goddelijks. Het feit dat je geen referentie kader hebt, niet weet wat mooi is en wat iets uitzonderlijk maakt speelde ons parten. De indruk dat we iets byzonders zagen kwam toch wel binnen en de foto’s zullen dat nog beter zichtbaar maken nu we al heel wat meer gezien hebben. Met de boot weer terug, skytrain en tot slot een etentje bij MacDonalds (89 Baht voor een supermenu, 2.5 euro). We waren nog niet gewend, al hadden we onze ontgroening gehad, we durven nog niks van de straat te eten, alles stinkt of ruikt naar de oosterse keuken en de smog zorgt ervoor dat de zon, die rijkelijk schoon geen pijn aan de ogen deed. We zijn nog steeds niet ziek, geen jetleg en zelfs de cola in de taylorshop hebben we doorstaan. We geven veel te veel geld uit als is het hier allemaal goedkoop, zo kunnen we niet doorgaan, maar nu proberen te genieten. Het geld rekenen is na zo’n 7 dagen toch langzaam overgegaan, maar heeft in het begin toch wel wat uurtjes gepieker gekost. ’s Avonds lekker naar Wimbledon gekeken. Daarna slapen, de airco hoeft niet aan, benieuwd wat ons morgen zal brengen.
Maandag/Dinsdag: Op naar Bangkok
We zijn inmiddels zo’n anderhalve week op stap. Het lijkt al wel een eeuwigheid geleden dat we uit Amsterdam vertrokken naar Bangkok. Simone was gelukkig weer op tijd koortstvrij en met een paar pilletjes voor de hoofdpijn konden we al snel het vliegtuig in. Er viel niet veel te slapen, we keken naar the Hours, met wat essentiele stukken eruit geknipt, maar een wijsheid bleef overeind: You cannot find peace by avoiding noice. We kregen chinees eten en voor we het wisten zaten we in Bangkok in de busje naar het hotel. Midden in de noice. We zouden de rest van de week de peace niet kunnen vinden. Bangkok is Athene in het kwadraat. Een regelrechte cultuurshock kun je je moeilijk voor de geest halen, je moet hem aan den lijve ondervinden. Een ongeorganiseerde mierenhoop komt nog het meest in de buurt. Als loopt door elkaar heen, verkeersregels schijnen er niet te bestaan, van milieuproblematiek nog nooit gehoord, iedereen handelt en klampt je aan op straat of je nog wat prullaria wil kopen. Het begon allemaal met een plensbui, alsog op bestelling, we kwamen tenslotte in het regenseizoen. Om drie uur was het opgehouden met regenen en konden we voorzichtig uit onze schulp kruipen, naar later bleek de wat agressievere pornoplaats van Bangkok. Ik heb er een neus voor om in een stad meteen verzeild te raken in de hoerenbuurt. Maar goed we moesten de treinreis naar Laos maar zo snel mogelijk boeken bij Suzanne (een bekende traveljuffrouw, zeg maar mevrouw) die ons door Jack was aangeraden. Daarna liepen we door naar het dichtsbijzijnde shoppingcentrum, waar hele verdiepingen ingericht waren met boksen, geen thai boxen maar stereo boxen. Daarna hebben we met de skytrain even de stad doorgecrosst tot aan de rivier. Op de terugweg was er zomogelijk nog meer drukte op straat. Alle stoepen waren bezaait met eetstalletjes, waar we ons voorlopig nog niet aan wagen, de winkels worden bevolkt door een overdosis aan goedkope arbeidskrachten, die verveeld in de rondte staren of je smekend vragen binnen te komen. Zelfs de kapper wou dat we naar binnenkwamen terwijl we net zijn gekortwiekt met het oog op de vakantie. ’s Avonds aten we in het hotel een compleet menu voor ons van 200 Bath (5 euro) en Pim at een biefstuk voor het viervoudige (voor deze keer). Bij het zwembad op de roof was net een photoshooting aan de gang van een of andere Thaise schone, we keken beschaafd de andere kant op vanuit de jacusse.
zondag, juni 29, 2003
Jefke Leufkens
Het was de laatste dag van school, hij reed naar huis op zijn fietsje, hij was over naar de tweede klas, (nu groep 3). Het ging mis op de Neuij Brugk. Iets wat je als kind nooit meer vergeet. Remco verloor zijn dochter Marieke, ook in de vakantie, 2 jaar geleden. Hartvriendinnen treuren nog altijd om dat verlies, dat zal zo blijven. Uit mijn lagere schooltijd denk ik nog maar aan weinig kinderen, die nu allang grote mensen zijn: Polke, Harold, Paul en Willy, waar ik altijd bussjofeurtje mee speelde en Jefke natuurlijk. Sterkte Remco
donderdag, juni 26, 2003
Debuut in Odeon
Zondagavond, aan de gracht. Het Odeon lag aan onze voeten. In de theaterzaal trad ik op met mijn wokshop band Play it Cool. En cool was het. Het programma liep lekker uit de hand, terwijl bededen 'rustig werd ademgehaald' en een mooie smartlap werd gezongen, mochten de kinderen boven de theaterzaal op stelten zetten met alles wat geluid maakte. Daarna moesten wij het podium op. We hadden een volle bezetting en deden vier nummers, die redelijk tot goed gingen. De avond werd gecompleteerd door de docentenband van het MuziekPakHuis, een geweldig spectacle in een geweldig leuke tent. Wellicht komen we nog een keer terug om te swingen.
Bijna op stap
We kunnen haast niet meer wachten, nog een paar nachtjes slapen en dan zitten we in het verre oosten. Het plan is nu een weekje BangKok een weekje Vientiane, een weekje zuid Laos, een weekje Hanoi en Halong Bay als ik mijn vrouw zo gek krijg. Misschien dat ik via deze site jullie op de hoogte houw, maar misschien ga ik gewoon heerlijk voor mezelf genieten van de cultuur en de natuur.
Als je ons zoekt zijn we hier ergens
Als je ons zoekt zijn we hier ergens
Breznjev aan de amstel
Overgenomen van Remco Boas, die de werkgroep communicatie leidt.
Vandaag wel mijn eerste politieke succesje geboekt. Ik ben “trekker” van een werkgroep die de communicatie moet verbeteren met de PvdA Leden in Amsterdam. En met die werkgroep hadden we zoals het hoort bij een fris enthousiaste ploeg mensen hoog ingezet op een hoop veranderingen. De afgelopen weken resulteerde dat dan ook dat ik op de meest onvoorspelbare plekken boze hoofdredacteuren, boze gemeenteraadsleden en andere over me heen kreeg. Ons plan gooit namelijk wel enige bastions om van mensen die op Breznjev achtige wijze dachten een onaantastbare machtspositie te bezitten. Maar vandaag heb ik in direct gesprek met het bestuur van de PvdA-fractie in op de Stopera in Amsterdam groen licht gekregen om de ingeslagen weg in te gaan. Dit ging wel gepaard met een hoop gemopper, geklaag en getier van een zeker gemeenteraadslid en in mindere mate van één van onze eigen mede-bestuurders. Maar het is heerlijk om tegen dat soort “dat is de afgelopen 20 jaar al zo vaak geprobeerd dus is het kut” iconen toch de ruimte te verlaten met je gelijk. Op naar het volgende heilige huisje!!!
Als je het leuk vind om te zien hoe het concept eruit ziet ; Plan Communicatie PvdA
Met hem ook mijn eerste succesje dus, van heilige huisjes snap ik nog niet veel, ik weet nog minder dan Remco. Van: dat hebben we al zo vaak geprobeerd, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar tijden veranderen en het blijft de moeite waard het te proberen.
Overgenomen van Remco Boas, die de werkgroep communicatie leidt.
Vandaag wel mijn eerste politieke succesje geboekt. Ik ben “trekker” van een werkgroep die de communicatie moet verbeteren met de PvdA Leden in Amsterdam. En met die werkgroep hadden we zoals het hoort bij een fris enthousiaste ploeg mensen hoog ingezet op een hoop veranderingen. De afgelopen weken resulteerde dat dan ook dat ik op de meest onvoorspelbare plekken boze hoofdredacteuren, boze gemeenteraadsleden en andere over me heen kreeg. Ons plan gooit namelijk wel enige bastions om van mensen die op Breznjev achtige wijze dachten een onaantastbare machtspositie te bezitten. Maar vandaag heb ik in direct gesprek met het bestuur van de PvdA-fractie in op de Stopera in Amsterdam groen licht gekregen om de ingeslagen weg in te gaan. Dit ging wel gepaard met een hoop gemopper, geklaag en getier van een zeker gemeenteraadslid en in mindere mate van één van onze eigen mede-bestuurders. Maar het is heerlijk om tegen dat soort “dat is de afgelopen 20 jaar al zo vaak geprobeerd dus is het kut” iconen toch de ruimte te verlaten met je gelijk. Op naar het volgende heilige huisje!!!
Als je het leuk vind om te zien hoe het concept eruit ziet ; Plan Communicatie PvdA
Met hem ook mijn eerste succesje dus, van heilige huisjes snap ik nog niet veel, ik weet nog minder dan Remco. Van: dat hebben we al zo vaak geprobeerd, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar tijden veranderen en het blijft de moeite waard het te proberen.
dinsdag, juni 10, 2003
Hoe aktief is een slapend lid.
De doelstelling is om het contact met de leden te verbeteren. De latenten, de slapenden de actieven de plakkers, folderaars, de debaters, de dromers en de stokpaardjes, de schreeuwers en de stillen, de betalers en bestuurders, de beroeps en de vrijwilligers. Donkerrood of halfpaars.
Gisteren heb ik mijn eerste stap gezet op het podium of eigenlijk in de achterkamertjes. Ben ik nu een actief lid, of was ik dat al?
In ieder geval zullen we proberen de leden als antenne te positioneren in de samenleving om signalen te kunnen opvangen, zullen we de ervaringsdeskundige samenlevers een kanaal bieden voor ideeenvorming, zullen we de voorverkiezers ruimte geven op het partijprogramma van de juiste accenten te kunnen voorzien en zullen we de bestuurders uitdagen verantwoording af te laten leggen aan de beste verkopers van de sociale idealen: de leden. Zij zijn uiteindelijk de beïnvloeders die met de voeten in de klei de buurman overhalen voortaan ook rood te stemmen.
Het valt niet mee om lid te zijn en even moeilijk is het om daarbij te blijven slapen, want zelfs een kleine hint aan een toevallige passant, een klein mailtje aan een werkgroep of een ja of nee op een klein vraagje of voorkies stem op een programma onderdeel doet de verworpene der aarde al ras ontwaken en maakt een slapende partij tot een actie partij die met beide poten in de samenleving staat.
De doelstelling is om het contact met de leden te verbeteren. De latenten, de slapenden de actieven de plakkers, folderaars, de debaters, de dromers en de stokpaardjes, de schreeuwers en de stillen, de betalers en bestuurders, de beroeps en de vrijwilligers. Donkerrood of halfpaars.
Gisteren heb ik mijn eerste stap gezet op het podium of eigenlijk in de achterkamertjes. Ben ik nu een actief lid, of was ik dat al?
In ieder geval zullen we proberen de leden als antenne te positioneren in de samenleving om signalen te kunnen opvangen, zullen we de ervaringsdeskundige samenlevers een kanaal bieden voor ideeenvorming, zullen we de voorverkiezers ruimte geven op het partijprogramma van de juiste accenten te kunnen voorzien en zullen we de bestuurders uitdagen verantwoording af te laten leggen aan de beste verkopers van de sociale idealen: de leden. Zij zijn uiteindelijk de beïnvloeders die met de voeten in de klei de buurman overhalen voortaan ook rood te stemmen.
Het valt niet mee om lid te zijn en even moeilijk is het om daarbij te blijven slapen, want zelfs een kleine hint aan een toevallige passant, een klein mailtje aan een werkgroep of een ja of nee op een klein vraagje of voorkies stem op een programma onderdeel doet de verworpene der aarde al ras ontwaken en maakt een slapende partij tot een actie partij die met beide poten in de samenleving staat.
De aspirant musketier.
De kapperszoon uit het zuiden trok naar de grote stad. Hij wou musketier worden. Net als zijn vader, was hij dol op politiek en redeneren, toen nog bekvechten genoemd. Eenmaal in de grote stad werd hij afgeleid door werk en zijn Tooske. Ofschoon hij zich bij de musketiers aansloot, jaren later, wist hij de 'anschluss' nog niet te maken. De muziek klonk geweldig, het toneel was fenomenaal, ja de grote roerganger had het weer goed voor elkaar en sprak vriend en vijand weer aan. Het publiek kon goed verstaan wat er gezegd werd en de liefde straalde van de zingende gezichten af. De climax naderde, de aspirant musketier moest voor de poorten van de hel, over schuimende golven het lot van de natie uit handen van de vijand halen, die al snel niet meer in dubbelzinnen praatte maar begreep dat het lot van zijn oude liefde lag in de handen van de doorweekte blondeling. Helaas Tooske sneuvelde iets te vroeg, terwijl ik me had ingesteld op een heldhaftige dood van de aankomend schermheer, ook Pia stortte zich uit het torenkamertje de hofvijver in en zo zegevierde de drie musketiers en kwam de kapperszoon in de commissie communicatie terecht van de PvdA in Amsterdam. De ware beproeving moest nog komen.
De kapperszoon uit het zuiden trok naar de grote stad. Hij wou musketier worden. Net als zijn vader, was hij dol op politiek en redeneren, toen nog bekvechten genoemd. Eenmaal in de grote stad werd hij afgeleid door werk en zijn Tooske. Ofschoon hij zich bij de musketiers aansloot, jaren later, wist hij de 'anschluss' nog niet te maken. De muziek klonk geweldig, het toneel was fenomenaal, ja de grote roerganger had het weer goed voor elkaar en sprak vriend en vijand weer aan. Het publiek kon goed verstaan wat er gezegd werd en de liefde straalde van de zingende gezichten af. De climax naderde, de aspirant musketier moest voor de poorten van de hel, over schuimende golven het lot van de natie uit handen van de vijand halen, die al snel niet meer in dubbelzinnen praatte maar begreep dat het lot van zijn oude liefde lag in de handen van de doorweekte blondeling. Helaas Tooske sneuvelde iets te vroeg, terwijl ik me had ingesteld op een heldhaftige dood van de aankomend schermheer, ook Pia stortte zich uit het torenkamertje de hofvijver in en zo zegevierde de drie musketiers en kwam de kapperszoon in de commissie communicatie terecht van de PvdA in Amsterdam. De ware beproeving moest nog komen.
zondag, juni 01, 2003
Kees van Kooten's juweeltjes
Ik ben dol op positivo's. Mensen die niet alleen de ellende weten uit te vergroten, maar oog hebben voor de pareltjes en die uit de werkelijkheid weten te plukken. Bril is er zo een, maar Kees van Kooten is bij tijd en wijlen nog vernuftiger in het vinden van een eigenkijk wereld. Zijn nieuwste collectie (in de Humo reeds eerder verschenen) tafereeltjes: tijdelijk nieuw las ik afgelopen weekend in een ruk uit en vandaag las ik Annie, het verhaal over het verbejaardehuizen en overlijden van zijn dierbare moeder. De glimlach op haar laatste gezicht, de bevrijding van alle zorg, is ook wat ik herinner van mijn eigen ma. Zo staat ze op mijn schoorsteen, niet zoals ze altijd was, maar zoals ze altijd zal zijn. Los van werelds leed, zichzelf. Zo ook Kees en zo ook Bril, zo is als ik zijn wil, broeder.
Ik ben dol op positivo's. Mensen die niet alleen de ellende weten uit te vergroten, maar oog hebben voor de pareltjes en die uit de werkelijkheid weten te plukken. Bril is er zo een, maar Kees van Kooten is bij tijd en wijlen nog vernuftiger in het vinden van een eigenkijk wereld. Zijn nieuwste collectie (in de Humo reeds eerder verschenen) tafereeltjes: tijdelijk nieuw las ik afgelopen weekend in een ruk uit en vandaag las ik Annie, het verhaal over het verbejaardehuizen en overlijden van zijn dierbare moeder. De glimlach op haar laatste gezicht, de bevrijding van alle zorg, is ook wat ik herinner van mijn eigen ma. Zo staat ze op mijn schoorsteen, niet zoals ze altijd was, maar zoals ze altijd zal zijn. Los van werelds leed, zichzelf. Zo ook Kees en zo ook Bril, zo is als ik zijn wil, broeder.
maandag, mei 26, 2003
Communicatie te over?
Veel ambtenaren verdienen met communicatie hun brood. De stad spreekt met 300 monden kopt het Parool nogal suggestief. Het zou me niet verbazen als meer dan de helft van een gemeente bezig is met communiceren. Wat is besturen anders dan argumenten uitwisselen, voorlichting geven en luisteren...en het repareren van een suggestieve artikelen die de belasting betalende burger stelselmatig op het verkeerde been zetten. Iets wat goed gaat is geen nieuws. In het nieuws komt alleen wat afwijkt van de norm, de afwijking wordt de ervaren werkelijkheid, feelings worden facts. Ooit zal wat normaal is weer op de voorpagina komen.
Veel ambtenaren verdienen met communicatie hun brood. De stad spreekt met 300 monden kopt het Parool nogal suggestief. Het zou me niet verbazen als meer dan de helft van een gemeente bezig is met communiceren. Wat is besturen anders dan argumenten uitwisselen, voorlichting geven en luisteren...en het repareren van een suggestieve artikelen die de belasting betalende burger stelselmatig op het verkeerde been zetten. Iets wat goed gaat is geen nieuws. In het nieuws komt alleen wat afwijkt van de norm, de afwijking wordt de ervaren werkelijkheid, feelings worden facts. Ooit zal wat normaal is weer op de voorpagina komen.
vrijdag, mei 23, 2003
PvdA en de integratie.
Dinsdag was ik een jaar lid van de PvdA en voor deze gelegeheid had de PvdA een bijeenkomst belegd in de Rode Hoed. Op de agenda stonden: de vernieuwing in de partij, de integratienota en de ombuigingen in Amsterdam.
Binnen de PvdA voel ik me een beetje een allochtoon. Ik ben geen geboren PvdA-lid en moet nu zien te integreren in de PvdA gemeenschap. Nou dat valt me niet mee, moet ik zeggen. Ik ben maar een drietal keren op een vergadering geweest, steeds dezelfde mensen voeren het hoogste woord. Vaak schreeuwen ze emotioneel hun stokpaardjes naar het geduldig forum en grijpen de microfoon als hij even te kort in de buurt is om hem niet meer los te laten voordat ze hun tirade weer ten beste hebben gegeven.
Wat zoek ik daar dan? Is dit de club waar ik iets in te brengen heb? Die de kloof met mij als burger moet dichten. Het onderwerp vernieuwing werd verengd tot een technisch beleidsplan van het bestuur. Na het spuien van de 7 bullets ging men snel over naar een 'interessanter' onderwerp.
Maar OK, er waren interessante sprekers, net als de vorige keren trouwens. Ofschoon zij slechts vijf minuten tijd gegund waren om de toehoorders op het goede spoor te zetten. De manier waarop de vergadering en presentaties georganiseerd werden viel mij de vorige keer al op, maar het wordt eigelijk steeds pregnanter. Geen sheets, geen discussie vragen, geen alternatieve keuzes, geen speerpunten, geen rust. Alle ruimte om weer in dezelfde discussie te verzeilen. Op een gegeven moment presteerde iemand ook nog te beweren dat integratie een niet bestaand probleem is, dat lost zich allemaal gewoon vanzelf op. Dat integratie alleen lijkt te gaan over allochtonen en niet over de rest van de samenleving die zich door hen bedreigd voelt kwam ook niet duidelijk uit de verf.
Rob Oudkerk is een leuke joker, hart op de goede plaats en behoorlijk de pest in dat de VVD zo op de rem trapt en GroenLinks er alles aan doet om het stadbestuur te splijten. Maar hij doet zijn best er wat van te maken en dat waardeer ik. Wat hem en mij aansprak was de kreet van een Belgische lijsttrekker: de mensen willen geen recepten: ze willen gerechten dat noemt Balk daadkracht.
Het hoofd van het ROC in Utrecht (zelf islamiet) ging in op de manier waarop islamieten gewend zijn tegen burgerschap en overheid aan te kijken. Ze zijn gewend de overheid te wantrouwen, nooit democratie meegemaakt, het woord rechten komt niet voor in hun vocabulair en de omgeving is deel van hun. Om allochtonen te laten inburgeren moet heel wat meer gedaan worden dan een stukje training en wat Nederlandse woordjes, vertrouwen in de overheid en in de werking van de samenleving. Daarnaast moet ook de autochtone burger duidelijk worden gemaakt dat je toch wel enig respect mag tonen voor de andere medemens (dus kom niet meer aan met een fles wijn voor een Islamiet, succo)
De tweede gastspreker had aan de hand van onderzoek vastgesteld dat netwerken, het doet er niet toe welke, de integratie bevorderen. Hoe meer hoe beter, hoe meer relaties tussen netwerken des te beter. Democratische netwerken blijken besmettelijk, de niet-democratische netwerken worden er op de lange duur ermee gedemocratiseerd. Deel uitmaken van een netwerk verhoogt je/het sociale kapitaal voor de samenleving.
De vraag blijft nu, hoe kan ik ooit deeluitmaken van het PvdA netwerk teneinde mijn sociaal kapitaal een injectie te geven. Zal het democratisch gehalte ook winnen binnen die partij van emotionele stokpaard schreeuwers, genodigde sprekers, die meer worden bekritiseert dan dat er naar geluisterd wordt, uitverkoren bestuurders, die het echt kunnen weten en druipen van pragmatisme, want met recepten kunnen ze niets.
Ik voel me voorlopog nog een naief, dagdromerig-' makkelijk-praten' -socialisje in de dop. Wordt vervolgd.
Dinsdag was ik een jaar lid van de PvdA en voor deze gelegeheid had de PvdA een bijeenkomst belegd in de Rode Hoed. Op de agenda stonden: de vernieuwing in de partij, de integratienota en de ombuigingen in Amsterdam.
Binnen de PvdA voel ik me een beetje een allochtoon. Ik ben geen geboren PvdA-lid en moet nu zien te integreren in de PvdA gemeenschap. Nou dat valt me niet mee, moet ik zeggen. Ik ben maar een drietal keren op een vergadering geweest, steeds dezelfde mensen voeren het hoogste woord. Vaak schreeuwen ze emotioneel hun stokpaardjes naar het geduldig forum en grijpen de microfoon als hij even te kort in de buurt is om hem niet meer los te laten voordat ze hun tirade weer ten beste hebben gegeven.
Wat zoek ik daar dan? Is dit de club waar ik iets in te brengen heb? Die de kloof met mij als burger moet dichten. Het onderwerp vernieuwing werd verengd tot een technisch beleidsplan van het bestuur. Na het spuien van de 7 bullets ging men snel over naar een 'interessanter' onderwerp.
Maar OK, er waren interessante sprekers, net als de vorige keren trouwens. Ofschoon zij slechts vijf minuten tijd gegund waren om de toehoorders op het goede spoor te zetten. De manier waarop de vergadering en presentaties georganiseerd werden viel mij de vorige keer al op, maar het wordt eigelijk steeds pregnanter. Geen sheets, geen discussie vragen, geen alternatieve keuzes, geen speerpunten, geen rust. Alle ruimte om weer in dezelfde discussie te verzeilen. Op een gegeven moment presteerde iemand ook nog te beweren dat integratie een niet bestaand probleem is, dat lost zich allemaal gewoon vanzelf op. Dat integratie alleen lijkt te gaan over allochtonen en niet over de rest van de samenleving die zich door hen bedreigd voelt kwam ook niet duidelijk uit de verf.
Rob Oudkerk is een leuke joker, hart op de goede plaats en behoorlijk de pest in dat de VVD zo op de rem trapt en GroenLinks er alles aan doet om het stadbestuur te splijten. Maar hij doet zijn best er wat van te maken en dat waardeer ik. Wat hem en mij aansprak was de kreet van een Belgische lijsttrekker: de mensen willen geen recepten: ze willen gerechten dat noemt Balk daadkracht.
Het hoofd van het ROC in Utrecht (zelf islamiet) ging in op de manier waarop islamieten gewend zijn tegen burgerschap en overheid aan te kijken. Ze zijn gewend de overheid te wantrouwen, nooit democratie meegemaakt, het woord rechten komt niet voor in hun vocabulair en de omgeving is deel van hun. Om allochtonen te laten inburgeren moet heel wat meer gedaan worden dan een stukje training en wat Nederlandse woordjes, vertrouwen in de overheid en in de werking van de samenleving. Daarnaast moet ook de autochtone burger duidelijk worden gemaakt dat je toch wel enig respect mag tonen voor de andere medemens (dus kom niet meer aan met een fles wijn voor een Islamiet, succo)
De tweede gastspreker had aan de hand van onderzoek vastgesteld dat netwerken, het doet er niet toe welke, de integratie bevorderen. Hoe meer hoe beter, hoe meer relaties tussen netwerken des te beter. Democratische netwerken blijken besmettelijk, de niet-democratische netwerken worden er op de lange duur ermee gedemocratiseerd. Deel uitmaken van een netwerk verhoogt je/het sociale kapitaal voor de samenleving.
De vraag blijft nu, hoe kan ik ooit deeluitmaken van het PvdA netwerk teneinde mijn sociaal kapitaal een injectie te geven. Zal het democratisch gehalte ook winnen binnen die partij van emotionele stokpaard schreeuwers, genodigde sprekers, die meer worden bekritiseert dan dat er naar geluisterd wordt, uitverkoren bestuurders, die het echt kunnen weten en druipen van pragmatisme, want met recepten kunnen ze niets.
Ik voel me voorlopog nog een naief, dagdromerig-' makkelijk-praten' -socialisje in de dop. Wordt vervolgd.
D'r is er een jarig, ook ik moet eraan geloven
Hartelik dank voor die mooie bloemen, alleen het weer kan wel wat beter. Met de CVD in Heaven, bekend van radio en TV, ben ik zeer gelukkig en voel ik me een beetje in de hemel. Mooie live en unplugged zingende vrouwen, gelijk engeltjes die in je oor fluisteren. Vanmiddag ben ik op de tennisbaan bij Pim, dus ik spaar het echte verjaardagsgevoel voor morgen. Van Laura Opdebeke kreeg ik het volgende gedicht, gemaakt op de typmachine, waar ze erg blij mee is, zo lees ik:
Jarig...
Een keer in het jaar
gebeurt het maar
Ik word wakker en hoor zingen
Er gaat iets vreemds beginnen
Er is visite speciaal voor mij
Daarvan word ik toch zo blij
Ik krijg cadeaux en snoep
Taart en peperkoek
De avond is aan het komen
ik begin langzaam te dromen
De dag is voorbij
de dag speciaal voor mij
Bedankt Lau, ik voel me ook heel speciaal.
Hartelik dank voor die mooie bloemen, alleen het weer kan wel wat beter. Met de CVD in Heaven, bekend van radio en TV, ben ik zeer gelukkig en voel ik me een beetje in de hemel. Mooie live en unplugged zingende vrouwen, gelijk engeltjes die in je oor fluisteren. Vanmiddag ben ik op de tennisbaan bij Pim, dus ik spaar het echte verjaardagsgevoel voor morgen. Van Laura Opdebeke kreeg ik het volgende gedicht, gemaakt op de typmachine, waar ze erg blij mee is, zo lees ik:
Jarig...
Een keer in het jaar
gebeurt het maar
Ik word wakker en hoor zingen
Er gaat iets vreemds beginnen
Er is visite speciaal voor mij
Daarvan word ik toch zo blij
Ik krijg cadeaux en snoep
Taart en peperkoek
De avond is aan het komen
ik begin langzaam te dromen
De dag is voorbij
de dag speciaal voor mij
Bedankt Lau, ik voel me ook heel speciaal.
maandag, mei 19, 2003
The drummers of Yamato
Ik ben dol op drummen, grote trommels, kleine. Maar twee uur praktisch dezelfde ritmes is een beetje tegenvallend. Geen springende dansers, geen vuurspuwende draken, veel kleine trommels en veel geroffel. Vijf gongslagen. Het was een belevenis in Carre, maar ik heb het nou wel gezien. Wat me opviel was het publiek, was al een veeg teken, heel veel mensen op leeftijd, zal ik maar zegge. De grappen waren van een bedroevend nivo. Nee, jammer, gelukkig is niet alles perfect. Wewllicht had ik wat korter bij moeten zitten, dan had ik de inspanning wat meer van de gezichten af kunnen lezen, zoals mijn broer terecht opmerkte.
Ik ben dol op drummen, grote trommels, kleine. Maar twee uur praktisch dezelfde ritmes is een beetje tegenvallend. Geen springende dansers, geen vuurspuwende draken, veel kleine trommels en veel geroffel. Vijf gongslagen. Het was een belevenis in Carre, maar ik heb het nou wel gezien. Wat me opviel was het publiek, was al een veeg teken, heel veel mensen op leeftijd, zal ik maar zegge. De grappen waren van een bedroevend nivo. Nee, jammer, gelukkig is niet alles perfect. Wewllicht had ik wat korter bij moeten zitten, dan had ik de inspanning wat meer van de gezichten af kunnen lezen, zoals mijn broer terecht opmerkte.
zondag, mei 18, 2003
Cuccurrucucu
Die hem gezien hebben weten het al, ik ben naar Habla con ella geweest. Beautiful, ik kan er niks aan doen. Blijven praten is het devies. Praat met haar. Aanrader
Die hem gezien hebben weten het al, ik ben naar Habla con ella geweest. Beautiful, ik kan er niks aan doen. Blijven praten is het devies. Praat met haar. Aanrader
vrijdag, mei 16, 2003
Midi muziek maken en bewerken
Vandaag via via een leuk freeware programma gevonden om midi muziek te maken op een redelijk makkelijke manier. Prima om piano en drum mee te oefenen. Kijk bij Anvil studio.
Daarna een fantastisch site gevonden met allemaal midi muziek. Met behulp van Anvil kun je er notenschrift en drum noten van maken! Great.
Vandaag via via een leuk freeware programma gevonden om midi muziek te maken op een redelijk makkelijke manier. Prima om piano en drum mee te oefenen. Kijk bij Anvil studio.
Daarna een fantastisch site gevonden met allemaal midi muziek. Met behulp van Anvil kun je er notenschrift en drum noten van maken! Great.
dinsdag, mei 13, 2003
Festen, een weergaloos feest van een drama
NUHR viert zijn 15-jarig jubileum in stijl, met echte acteurs en een heus drama. En dan zijn er mensen op internet die dat vergelijken met de film. Dat slaat natuurlijk nergens op. Vergeleken met cabaret is dit van originele klasse. De wisseling van personages, de humor tussen de heftige scene, we konden er niet genoeg van krijgen. Overdreven, teveel van het goede, warrig? Flauwe kul, het was gewoon ontzettend leuk, de laatste voorstelling in Carre, waar iedereen al na 10 seconden een staande ovatie gaf.
NUHR viert zijn 15-jarig jubileum in stijl, met echte acteurs en een heus drama. En dan zijn er mensen op internet die dat vergelijken met de film. Dat slaat natuurlijk nergens op. Vergeleken met cabaret is dit van originele klasse. De wisseling van personages, de humor tussen de heftige scene, we konden er niet genoeg van krijgen. Overdreven, teveel van het goede, warrig? Flauwe kul, het was gewoon ontzettend leuk, de laatste voorstelling in Carre, waar iedereen al na 10 seconden een staande ovatie gaf.
maandag, mei 12, 2003
Niet Trapped, The Kiss, DeadEnd street, maar The Hours, prachtige film.
Jules vond hem een vrouwenfilm, Pieta prachtig, Truus idem, Ellen was er niet voor gevallen, ik vond hem schitterend. Mooie beelden, prachtig geluid (sfeer the Piano), vernuftig plot. Een indringend beeld van drie vrouwen die in een leven terechtkomen dat hen meesleurt naar de afgrond, en als een molensteen om hun hals hangt, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Hun ogen worden langzaam geopend, een lot uiteindelijk bezegeld door een onmogelijke kus: een vergeefse roep in de wildernis. De drie levens komen samen in een fraai en dramatisch slot, waarmee de film begint. I think that your creativity stems from your environment a lot of the time, zegt Virginia Woolf. Terug naar de stad, het is erger te sterven van verveling dan ten onder te gaan aan het leven.
Jules vond hem een vrouwenfilm, Pieta prachtig, Truus idem, Ellen was er niet voor gevallen, ik vond hem schitterend. Mooie beelden, prachtig geluid (sfeer the Piano), vernuftig plot. Een indringend beeld van drie vrouwen die in een leven terechtkomen dat hen meesleurt naar de afgrond, en als een molensteen om hun hals hangt, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Hun ogen worden langzaam geopend, een lot uiteindelijk bezegeld door een onmogelijke kus: een vergeefse roep in de wildernis. De drie levens komen samen in een fraai en dramatisch slot, waarmee de film begint. I think that your creativity stems from your environment a lot of the time, zegt Virginia Woolf. Terug naar de stad, het is erger te sterven van verveling dan ten onder te gaan aan het leven.
Nooit meer oorlog?
27 April was de herdenking van Ravensbruck, we gaan er elk jaar naar toe. Op het Museumplein is een korte herdenkingsplechtigheid die wordt gelardeerd met bloemen en gedichten van kinderen uit groep 7 van de Nic. Maesschool. Sinds Pim erbij aanwezig was zijn we elk jaar geweest. Volgend jaar is Simone aan de beurt om naar de verhalen van mevrouw Grader te luisteren, ze zag er nog vief en strijdbaar uit. Ze sprak haar verbazing uit over hoeveel de kinderen wisten te vragen en hoeveel belangstelling ze hadden voor de oorlog.
Nooit meer oorlog was en is ook dit jaar het devies. Ik stond er als enige met mijn NoBombs speldje, denkend aan het verzet, dat die mensen hebben geleverd. Het verzet is de oorlog of is de bezetter de oorlog. Ik worstel nog steeds met dit tweeledig gevoel. De manier waarop de Amerikanen te keer zijn gegaan kun je eigenlijk nauwelijks oorlog noemen (denk ik wel eens). Er was geen tegenstander, het had meer te maken met een grote schoonmaak, gebaseerd op overmacht en intimidatie. De oorlog zal nooit meer dezelfde zijn, nooit meer zoals in 40-45. Zelfs het gestuntel in Sebrenica zullen we nooit meer hoeven meemaken. Er is maar een voorwaarde, het schoon te vegen land moet over voldoende potentieel beschikken om de schoonmaakactie rendabel te maken, helaas zijn er maar een paar landen in de wereld die zich hiervoor lenen. De andere landen zullen door moeten burgervechten, bomaanslagen en zelfverbranden.
27 April was de herdenking van Ravensbruck, we gaan er elk jaar naar toe. Op het Museumplein is een korte herdenkingsplechtigheid die wordt gelardeerd met bloemen en gedichten van kinderen uit groep 7 van de Nic. Maesschool. Sinds Pim erbij aanwezig was zijn we elk jaar geweest. Volgend jaar is Simone aan de beurt om naar de verhalen van mevrouw Grader te luisteren, ze zag er nog vief en strijdbaar uit. Ze sprak haar verbazing uit over hoeveel de kinderen wisten te vragen en hoeveel belangstelling ze hadden voor de oorlog.
Nooit meer oorlog was en is ook dit jaar het devies. Ik stond er als enige met mijn NoBombs speldje, denkend aan het verzet, dat die mensen hebben geleverd. Het verzet is de oorlog of is de bezetter de oorlog. Ik worstel nog steeds met dit tweeledig gevoel. De manier waarop de Amerikanen te keer zijn gegaan kun je eigenlijk nauwelijks oorlog noemen (denk ik wel eens). Er was geen tegenstander, het had meer te maken met een grote schoonmaak, gebaseerd op overmacht en intimidatie. De oorlog zal nooit meer dezelfde zijn, nooit meer zoals in 40-45. Zelfs het gestuntel in Sebrenica zullen we nooit meer hoeven meemaken. Er is maar een voorwaarde, het schoon te vegen land moet over voldoende potentieel beschikken om de schoonmaakactie rendabel te maken, helaas zijn er maar een paar landen in de wereld die zich hiervoor lenen. De andere landen zullen door moeten burgervechten, bomaanslagen en zelfverbranden.
zondag, mei 04, 2003
Laos, the making
Nog een kleine twee maanden, dan zitten we in Thailand en Laos, de prikken zijn gezet, de reis betaald en over SARS denken we maar voorlopig niet na. Simone is bezig met een werkstuk over Laos en zo komen we ook het een ander te weten. Huizen op palen, mensen met spleetogen, rijst bouw, Vientiane gelegen aan de moeder van de rivieren, boedhisme, tempels. We zien veel foto's ter illustratie voorbij komen en krijgen er behoorlijk zijn in. Zie hier alvast een voorproefje
Nog een kleine twee maanden, dan zitten we in Thailand en Laos, de prikken zijn gezet, de reis betaald en over SARS denken we maar voorlopig niet na. Simone is bezig met een werkstuk over Laos en zo komen we ook het een ander te weten. Huizen op palen, mensen met spleetogen, rijst bouw, Vientiane gelegen aan de moeder van de rivieren, boedhisme, tempels. We zien veel foto's ter illustratie voorbij komen en krijgen er behoorlijk zijn in. Zie hier alvast een voorproefje
Daar ben ik weer
Lang niks meer geblogd, maar dat betekent niet dat er niks is gebeurd. Te veel geen tijd om het op te tekenen. In de komende tijd zal ik dat nog proberen in te halen. Wat vond ik van The Hours (Great!), Festen (Super), optreden voor radio Heemskerk (1 mei-gevoel), De kwaliteit van een krant, D66 in de regering, Herdenking Ravensbruck en nooit meer oorlog?, De waterleiding duinen, koninginnedag 2003, de laatste afleveringen van Cold Feet (tears in heaven).
Lang niks meer geblogd, maar dat betekent niet dat er niks is gebeurd. Te veel geen tijd om het op te tekenen. In de komende tijd zal ik dat nog proberen in te halen. Wat vond ik van The Hours (Great!), Festen (Super), optreden voor radio Heemskerk (1 mei-gevoel), De kwaliteit van een krant, D66 in de regering, Herdenking Ravensbruck en nooit meer oorlog?, De waterleiding duinen, koninginnedag 2003, de laatste afleveringen van Cold Feet (tears in heaven).
zaterdag, april 19, 2003
Bos geeft uitleg:
De informatie mislukte uiteindelijk niet omdat we er niet dreigden uit te komen, maar omdat we er wel dreigden uit te komen. Het CDA weigerde afgelopen donderdag een voorstel van de informateurs te accepteren dat goed was voor economie en werkgelegenheid. In plaats daarvan legde het een eigen bezuinigingsplan op tafel dat slechter uitpakte voor economie en werkgelegenheid en ook nog eens het mes zette in allerlei sociale voorzieningen. Daarnaast was er sprake van bezuinigingen op stadsvernieuwing en grote stedenbeleid en een enorme bezuiniging op de AWBZ, de zorgverzekering waar we onder andere ouderenzorg, de gehandicaptenzorg en de geestelijk gezondheidszorg uit betalen. Dat was voor de PvdA onaanvaardbaar.
De informatie mislukte uiteindelijk niet omdat we er niet dreigden uit te komen, maar omdat we er wel dreigden uit te komen. Het CDA weigerde afgelopen donderdag een voorstel van de informateurs te accepteren dat goed was voor economie en werkgelegenheid. In plaats daarvan legde het een eigen bezuinigingsplan op tafel dat slechter uitpakte voor economie en werkgelegenheid en ook nog eens het mes zette in allerlei sociale voorzieningen. Daarnaast was er sprake van bezuinigingen op stadsvernieuwing en grote stedenbeleid en een enorme bezuiniging op de AWBZ, de zorgverzekering waar we onder andere ouderenzorg, de gehandicaptenzorg en de geestelijk gezondheidszorg uit betalen. Dat was voor de PvdA onaanvaardbaar.
vrijdag, april 18, 2003
Hoe raken we de weg niet kwijt.
Vrijdag naar het theater: eten met vrienden gezien. Ofschoon de professionele kritieken het stuk minder vonden dan Who's afraid of... (nou noem je ook wel wat) en ik mensen schamperend hoorde praten over scenes die leken te zijn voorgelezen en een plot die er duimenbreed bovenop zou liggen. Wij hebben ons zeer goed vermaakt en veel gelachen over zoveel herkenbaars. Het stuk biedt genoeg aanknopingspunten om op terug te vallen als wij de weg een keer mochten kwijtraken. We waren vooral gecharmeerd van Huub Stapel (bij mij toch niet bekend als top theater acteur). De wijze waarop hij zijn ongemakkelijkheid etaleerde bij het te berde brengen van de eigen relatie was een genot om te aanschouwen. Natuurlijk het had allemaal wel wat voorspelbaars, maar misschien is het grappige dat je dingen bij een ander wel makkelijk kan voorspellen, maar zelf niet doorhebt wanneer je de weg kwijtraakt. Het gevoel dat echtscheidende vrienden ook een beetje jezelf in de steek laten, het feit dat zij je te laat in vertrouwen nemen waarmee de rol van vriendschap ter discussie komt te staan, de verdediging van hoe het hoort en het afwijzen van het verraad dat overkomt als het kiezen voor de "makkelijke zelfzuchtige" weg, maar waarschijnlijk zeker niet zo is. De jaloezie die ontstaat als bljikt dat het paar dat voor zijn eigen geluk gaat meelij krijgt met het braaf doorploeterende paar. Het geeft te denken.
Vrijdag naar het theater: eten met vrienden gezien. Ofschoon de professionele kritieken het stuk minder vonden dan Who's afraid of... (nou noem je ook wel wat) en ik mensen schamperend hoorde praten over scenes die leken te zijn voorgelezen en een plot die er duimenbreed bovenop zou liggen. Wij hebben ons zeer goed vermaakt en veel gelachen over zoveel herkenbaars. Het stuk biedt genoeg aanknopingspunten om op terug te vallen als wij de weg een keer mochten kwijtraken. We waren vooral gecharmeerd van Huub Stapel (bij mij toch niet bekend als top theater acteur). De wijze waarop hij zijn ongemakkelijkheid etaleerde bij het te berde brengen van de eigen relatie was een genot om te aanschouwen. Natuurlijk het had allemaal wel wat voorspelbaars, maar misschien is het grappige dat je dingen bij een ander wel makkelijk kan voorspellen, maar zelf niet doorhebt wanneer je de weg kwijtraakt. Het gevoel dat echtscheidende vrienden ook een beetje jezelf in de steek laten, het feit dat zij je te laat in vertrouwen nemen waarmee de rol van vriendschap ter discussie komt te staan, de verdediging van hoe het hoort en het afwijzen van het verraad dat overkomt als het kiezen voor de "makkelijke zelfzuchtige" weg, maar waarschijnlijk zeker niet zo is. De jaloezie die ontstaat als bljikt dat het paar dat voor zijn eigen geluk gaat meelij krijgt met het braaf doorploeterende paar. Het geeft te denken.
dinsdag, april 15, 2003
Etre et avoir
Vanavond naar de film geweest, nou ja film... een documentaire over een schooltje in de provincie. Prachtige beelden van het platteland van Frankrijk, waardoor een 10 tal kinderen gevolgd worden in hun klasje bij hun geduldige meester. Jojo met de vieze handen, Tot zeven tellen, de wonderen van het copieerapparaat, amie en ami, schrijven van lussen, op stap met de slee, praten zonder woorden, ruzie uitpraten, de meester verlaten de kinderen loslaten. Een meesterwerkje.
Vanavond naar de film geweest, nou ja film... een documentaire over een schooltje in de provincie. Prachtige beelden van het platteland van Frankrijk, waardoor een 10 tal kinderen gevolgd worden in hun klasje bij hun geduldige meester. Jojo met de vieze handen, Tot zeven tellen, de wonderen van het copieerapparaat, amie en ami, schrijven van lussen, op stap met de slee, praten zonder woorden, ruzie uitpraten, de meester verlaten de kinderen loslaten. Een meesterwerkje.
maandag, april 07, 2003
Het Naardermeer: een flink balkenend
Vrijdag heerlijk gewandeld met Paul langs het Naardermeer. Het was niet te warm en we hielden het droog. Vanuit de uitkijkposten observeerden we met de verrekijker voor ogen de grauwe eend en de brilduiker en bespraken en passant de situatie in de wereld. Zo vredig en rustig als het is balancerend op het met balken geplavuisde laarzenpad, zo turbulent is het in de wereld. 's Avonds zagen we de beelden van een "friendly" hellevuur. We kregen in beeld wat we de andere 20 dagen niet te zien kregen aan Iraakse kant, waar 10 of misschien wel 100 keer zoveel slachtoffers vallen, uiteengereten de dood ingejaagd door Saddam, zonder pardon afgeslacht in naam van de vrede. Maar goed, we zagen vandaag het eerste gejuig. Hoewel een zwaluw nog geen lente maakt is de manier waarop de Iraakse minister van informatie tekeer gaat toch wel een teken dat het einde nabij is. We hadden toch nog een beetje zon opgedaan en pijn aan de voeten.
Vrijdag heerlijk gewandeld met Paul langs het Naardermeer. Het was niet te warm en we hielden het droog. Vanuit de uitkijkposten observeerden we met de verrekijker voor ogen de grauwe eend en de brilduiker en bespraken en passant de situatie in de wereld. Zo vredig en rustig als het is balancerend op het met balken geplavuisde laarzenpad, zo turbulent is het in de wereld. 's Avonds zagen we de beelden van een "friendly" hellevuur. We kregen in beeld wat we de andere 20 dagen niet te zien kregen aan Iraakse kant, waar 10 of misschien wel 100 keer zoveel slachtoffers vallen, uiteengereten de dood ingejaagd door Saddam, zonder pardon afgeslacht in naam van de vrede. Maar goed, we zagen vandaag het eerste gejuig. Hoewel een zwaluw nog geen lente maakt is de manier waarop de Iraakse minister van informatie tekeer gaat toch wel een teken dat het einde nabij is. We hadden toch nog een beetje zon opgedaan en pijn aan de voeten.
Paaseieren zoeken
Effe relaxed. Allemaal even paaseieren in het goede mandje doen, nu de kippen de pest aan eieren leggen hebben, moeten we maar met de computer ons best doen. Voor alle kids en ouders. Ik ben bij level 12, maar Simone en Pim zitten natuurlijk al weer veel hoger: www.dierennatuur.nl/games
Effe relaxed. Allemaal even paaseieren in het goede mandje doen, nu de kippen de pest aan eieren leggen hebben, moeten we maar met de computer ons best doen. Voor alle kids en ouders. Ik ben bij level 12, maar Simone en Pim zitten natuurlijk al weer veel hoger: www.dierennatuur.nl/games
Kenniscentra, een hyp over zijn hoogtepunt?
Vanmiddag naar een seminar geweest over de toegevoegde waarde van kenniscentra. Drie sprekers probeerden ons inzage te geven in wat de kwaliteit van een kenniscentrum bepaalt. Het blijkt dat de wereld van de kenniscentra een beetje met zichzelf vecht. Ze schieten als paddestoelenn uit de grond, maar leiden niet zelden na een paar jaar een zieltogend bestaan en hun doelstelling lijkt nog slechts zijn: het overleven. De overheid is een grote financier van kenniscentra en met de aanstaande bezuinigingen lijkt voor een aantal het lot bezegeld. Veel kenniscentra bestrijken overlappende gebieden en de vraag ias of er niet tot een herclustering moet worden overgegaan, zelfs of vanuit de overheid niet een indeling en speerpunt dient te worden aangewezen. Iemand probeerde duidelijk te maken hoe het in Finland onder regeringsregie van de grond kwam, later las ik dat daarvoor rigureuze offers zijn gepleegd in de tijd dat wij tot loonmatiging overgingen (poldermodel) besloten zij alle effort te steken in de kenniseconomie. Resultaat is nu een tamelijk florererend land, met een groot deel (vooral ouderen) in de armoede, omdat die de ontwikkelingen niet meer hebben kunnen bijbenen. Jan Kingma besloot het seminar met een scan van kenniscentra, helaas ging dat voornamelijk over de kwaliteit van de kenniscentrum inrichting en organisatie en ik waag te betwijfelen of een goede organisatie ook garant staat voor een goed kenniscentrum, ik meen toch dat content king is, hoe mooi en procedureel je de richting, inrichting, verrichting en inlichting ook hebt geregeld en vastgelegd. Toch wel een aardige bijeenkomst omdat ik de vraag naar de life cycle van een kenniscentrum toch heb kunnen bepraten met de deskundigologen. De levencyclus is iets waar iedereen mee worstelt blijkt, in ons geval gaat het om het permanent beschikbaar stellen van kennis, het bijhouden van bestaande kennis is een low level activiteit, het activeren van kenniskringen heeft alleen maar zin, wanneer en een duidelijke behoefte is aan nieuwe kennis.
Vanmiddag naar een seminar geweest over de toegevoegde waarde van kenniscentra. Drie sprekers probeerden ons inzage te geven in wat de kwaliteit van een kenniscentrum bepaalt. Het blijkt dat de wereld van de kenniscentra een beetje met zichzelf vecht. Ze schieten als paddestoelenn uit de grond, maar leiden niet zelden na een paar jaar een zieltogend bestaan en hun doelstelling lijkt nog slechts zijn: het overleven. De overheid is een grote financier van kenniscentra en met de aanstaande bezuinigingen lijkt voor een aantal het lot bezegeld. Veel kenniscentra bestrijken overlappende gebieden en de vraag ias of er niet tot een herclustering moet worden overgegaan, zelfs of vanuit de overheid niet een indeling en speerpunt dient te worden aangewezen. Iemand probeerde duidelijk te maken hoe het in Finland onder regeringsregie van de grond kwam, later las ik dat daarvoor rigureuze offers zijn gepleegd in de tijd dat wij tot loonmatiging overgingen (poldermodel) besloten zij alle effort te steken in de kenniseconomie. Resultaat is nu een tamelijk florererend land, met een groot deel (vooral ouderen) in de armoede, omdat die de ontwikkelingen niet meer hebben kunnen bijbenen. Jan Kingma besloot het seminar met een scan van kenniscentra, helaas ging dat voornamelijk over de kwaliteit van de kenniscentrum inrichting en organisatie en ik waag te betwijfelen of een goede organisatie ook garant staat voor een goed kenniscentrum, ik meen toch dat content king is, hoe mooi en procedureel je de richting, inrichting, verrichting en inlichting ook hebt geregeld en vastgelegd. Toch wel een aardige bijeenkomst omdat ik de vraag naar de life cycle van een kenniscentrum toch heb kunnen bepraten met de deskundigologen. De levencyclus is iets waar iedereen mee worstelt blijkt, in ons geval gaat het om het permanent beschikbaar stellen van kennis, het bijhouden van bestaande kennis is een low level activiteit, het activeren van kenniskringen heeft alleen maar zin, wanneer en een duidelijke behoefte is aan nieuwe kennis.
zondag, april 06, 2003
Todo sobre mi madre
De zakdoeken zijn weer droog, gisteravond naar deze prachtige film gekeken, aanrader. Een zoon die sterft, op zoek naar zijn vader, zijn identiteit. Zijn moeder gaat in zijn naam op zoek naar haar man, die verloren is gegaan bij een transsexuele gedaanteverandering. Het hart van de zoon leeft voort in een andere man na een transplantatie. Een man in verkeerd lijf, waaraan het enige echte, de silicone en het gevoel is. Hij/zij zoekt hulp bij een non die aan aids sterft bij de geboorte van het kind, een hergeboorte van de zoon. Het kind dat zijn moeders virus meedraagt maar overwint. Zijn opa die in een andere wereld leeft, een theaterdiva die alleen op toneel haarzelf lijkt te zijn. Haar medespeelster verloren in heroine.
Wie zichzelf nog is mag het zeggen. Wat bepaalt wie je bent: wie je bent van buiten of wie je bent van binnen of wie je eigenlijk wil zijn of wie je was: de ultime vervreemding in natura. Frank Boeijen schreef al: iedereen is de weg kwijt. Maar ik begrijp wel wat haar zover heeft gebracht.
De zakdoeken zijn weer droog, gisteravond naar deze prachtige film gekeken, aanrader. Een zoon die sterft, op zoek naar zijn vader, zijn identiteit. Zijn moeder gaat in zijn naam op zoek naar haar man, die verloren is gegaan bij een transsexuele gedaanteverandering. Het hart van de zoon leeft voort in een andere man na een transplantatie. Een man in verkeerd lijf, waaraan het enige echte, de silicone en het gevoel is. Hij/zij zoekt hulp bij een non die aan aids sterft bij de geboorte van het kind, een hergeboorte van de zoon. Het kind dat zijn moeders virus meedraagt maar overwint. Zijn opa die in een andere wereld leeft, een theaterdiva die alleen op toneel haarzelf lijkt te zijn. Haar medespeelster verloren in heroine.
Wie zichzelf nog is mag het zeggen. Wat bepaalt wie je bent: wie je bent van buiten of wie je bent van binnen of wie je eigenlijk wil zijn of wie je was: de ultime vervreemding in natura. Frank Boeijen schreef al: iedereen is de weg kwijt. Maar ik begrijp wel wat haar zover heeft gebracht.
maandag, maart 31, 2003
Aldi
In mijn schoonfamilie zit een notoire Aldi fan. En nu zit ik achter een supersonische computer, met TV en LCD scherm. Op woensdag kwam er een lading PC's aan, stond in het krantje. Ik dacht, dat lijkt me wel wat. Ik ging om 8 uur kijken en trof als echte AH-er (door dik en dun) een ware opstoot aan voor de dichtsbijzinde Aldi-vestiging in de Pijp. De politie heeft uiteindelijk met traangas de wachtende meute yuppen in bedwang weten te houden (ietwat overdreven), maar toen zag ik al in dat mijn missie tevergeefs was. Naar later bleek kwam er op vrijdag nog een zending, en ja hoor mijn roeping was geslaagd. Maandag kwam nog een lading LCD schermen en nu ben ik de koning te rijk. Uit dank voor de Aldi fan (zelf overigens tevens een Apple addict) heb ik mijn computer Richard gedoopt.
In mijn schoonfamilie zit een notoire Aldi fan. En nu zit ik achter een supersonische computer, met TV en LCD scherm. Op woensdag kwam er een lading PC's aan, stond in het krantje. Ik dacht, dat lijkt me wel wat. Ik ging om 8 uur kijken en trof als echte AH-er (door dik en dun) een ware opstoot aan voor de dichtsbijzinde Aldi-vestiging in de Pijp. De politie heeft uiteindelijk met traangas de wachtende meute yuppen in bedwang weten te houden (ietwat overdreven), maar toen zag ik al in dat mijn missie tevergeefs was. Naar later bleek kwam er op vrijdag nog een zending, en ja hoor mijn roeping was geslaagd. Maandag kwam nog een lading LCD schermen en nu ben ik de koning te rijk. Uit dank voor de Aldi fan (zelf overigens tevens een Apple addict) heb ik mijn computer Richard gedoopt.
Lente
Op een mooie vrijdag daagde een vriend me uit om eens te bomen over de zin van het werkzame leven. Altijd goed om over de wereld en jezelf daarin na te denken. Iedereen heft waarschijnlijk zo zijn eigen drijfveer. Een beeld/visie of visioen helpt je vooruit.
Toevallig (nou toevallig) zag ik een interview met Wouter Bos, waarin hem de vraag voorgelegd werd: wat wil je nu eigenlijk in de komende jaren met de PvdA bereiken. Hij moest lang (iets te lang voor zijn doen) nadenken, het bleef stil, hij keek naar het plafond. Toen kwam hij toch met een soort droombeeld: het Nokia beeld, waarbij de PvdA als een soort ideeen machine voorop moest lopen: vernieuwend, een oplossinggerichte sociale denktank. Wat is nu mijn droom. Ik ben eens nagegaan wat me gelukkig maakt. Ik hou al een tijdje in de gaten welke dagen me blij maken en welke me teleurstellen. Ik kwam tot de ontdekking dat in alle momenten dat het geluk me toelacht ik iets ontdek, zie of liefst zelfs bijdraag aan de ontplooing. Ontwikkeling van mezelf maar ook mijn collega's en mijn gezin. Ze ontplooiend bezig zien en daarbij een handje te helpen, dat is wat me bezig houdt. Ik merk dat deze droom ook in mijn dagelijks leven een rol speelt en zich niet beperkt tot het werk-elijke leven. En dit op te schrijven helpt me weer om er een volgende keer aan herinnerd te worden als het weer even geen lente is.
Op een mooie vrijdag daagde een vriend me uit om eens te bomen over de zin van het werkzame leven. Altijd goed om over de wereld en jezelf daarin na te denken. Iedereen heft waarschijnlijk zo zijn eigen drijfveer. Een beeld/visie of visioen helpt je vooruit.
Toevallig (nou toevallig) zag ik een interview met Wouter Bos, waarin hem de vraag voorgelegd werd: wat wil je nu eigenlijk in de komende jaren met de PvdA bereiken. Hij moest lang (iets te lang voor zijn doen) nadenken, het bleef stil, hij keek naar het plafond. Toen kwam hij toch met een soort droombeeld: het Nokia beeld, waarbij de PvdA als een soort ideeen machine voorop moest lopen: vernieuwend, een oplossinggerichte sociale denktank. Wat is nu mijn droom. Ik ben eens nagegaan wat me gelukkig maakt. Ik hou al een tijdje in de gaten welke dagen me blij maken en welke me teleurstellen. Ik kwam tot de ontdekking dat in alle momenten dat het geluk me toelacht ik iets ontdek, zie of liefst zelfs bijdraag aan de ontplooing. Ontwikkeling van mezelf maar ook mijn collega's en mijn gezin. Ze ontplooiend bezig zien en daarbij een handje te helpen, dat is wat me bezig houdt. Ik merk dat deze droom ook in mijn dagelijks leven een rol speelt en zich niet beperkt tot het werk-elijke leven. En dit op te schrijven helpt me weer om er een volgende keer aan herinnerd te worden als het weer even geen lente is.
Optreden in BIMhuis
Zondag moest ik optreden met Play it Cool in het BIMhuis, de vorige keer hadden we aan een kwartier niet genoeg om ons hele oeuvre ten gehore te brengen, nu leken onze drie nummertjes wat te weinig. De blazers worden duidelijk beter en wij rammen er lustig op los. Waar ik vroeger nog een beetje me gedeisd moest houden, nu kan ik redelijk tempo en volume creeeren. We gaan vooruit. Hele gezellige sfeer. We gaan nog een ritje door met de band.
Zondag moest ik optreden met Play it Cool in het BIMhuis, de vorige keer hadden we aan een kwartier niet genoeg om ons hele oeuvre ten gehore te brengen, nu leken onze drie nummertjes wat te weinig. De blazers worden duidelijk beter en wij rammen er lustig op los. Waar ik vroeger nog een beetje me gedeisd moest houden, nu kan ik redelijk tempo en volume creeeren. We gaan vooruit. Hele gezellige sfeer. We gaan nog een ritje door met de band.
Even stilte
Al een paar dagen niks meer laten horen, valt er niets meer te genieten, niks meer on my mind? Dat valt wel mee. Na het schrijven van onderstaande blog trok ik naar het Museumplein, met een beetje zwaar gemoed. De oorlog was er toch en nu hij er toch was, dan moest ook maar snel een einde gemaakt worden aan Saddam, ik zal het allemaal wel verkeerd zien. Ik ben waarschijnlijk terecht voor naif uitgemaakt. Ik prikte een No-bombs speldje op en vond dat ik genoeg had gedaan om de oorlog te voorkomen. Inmiddels zo'n tien dagen verder is niemand meer overtuigd van een snelle overwinning en het is zelfs de vraag of de Irakezen niet met de dag meer achter Saddam gaan staan. Ik lees wel meer verhalen over de hervorming van de VN, dat lijkt me hoog tijd. in het Parool stond een mooi interview met Paul Rosenmuller, die het dieptepunt van de diplomatie het omkopen van kleine afrikaanse staten door de VS en Frankrijk vond. Inmiddels is een kleine samenvatting bij het journaal nog het enige dat herinnert aan de oorlog, het wachten is op het moment dat ook de voorpagina van de krant niet meer rond de oorlog is gestyled. Ondertussen zal de ellende in de grote iraakse steden wel om zich heen slaan. Vandaag werd al nar Iran en Syrie uitgehaald door Powel, Turkije en de koerden staan ook al klaar om hun deel uit de buit op te halen. Nog iemand die iets positiefs over de oorlog te melden heeft?
Al een paar dagen niks meer laten horen, valt er niets meer te genieten, niks meer on my mind? Dat valt wel mee. Na het schrijven van onderstaande blog trok ik naar het Museumplein, met een beetje zwaar gemoed. De oorlog was er toch en nu hij er toch was, dan moest ook maar snel een einde gemaakt worden aan Saddam, ik zal het allemaal wel verkeerd zien. Ik ben waarschijnlijk terecht voor naif uitgemaakt. Ik prikte een No-bombs speldje op en vond dat ik genoeg had gedaan om de oorlog te voorkomen. Inmiddels zo'n tien dagen verder is niemand meer overtuigd van een snelle overwinning en het is zelfs de vraag of de Irakezen niet met de dag meer achter Saddam gaan staan. Ik lees wel meer verhalen over de hervorming van de VN, dat lijkt me hoog tijd. in het Parool stond een mooi interview met Paul Rosenmuller, die het dieptepunt van de diplomatie het omkopen van kleine afrikaanse staten door de VS en Frankrijk vond. Inmiddels is een kleine samenvatting bij het journaal nog het enige dat herinnert aan de oorlog, het wachten is op het moment dat ook de voorpagina van de krant niet meer rond de oorlog is gestyled. Ondertussen zal de ellende in de grote iraakse steden wel om zich heen slaan. Vandaag werd al nar Iran en Syrie uitgehaald door Powel, Turkije en de koerden staan ook al klaar om hun deel uit de buit op te halen. Nog iemand die iets positiefs over de oorlog te melden heeft?
zaterdag, maart 22, 2003
Ik wil meestal wel gelijk hebben, maar nu even niet
Ik hoop dat ik het falikant mis heb en
- dat het zo gepiept is en er weinig slachtoffers en getraumatiseerden overblijven
- dat de iraakse oppositie eensgezind een land kan opbouwen en zich kan gaan ontwikkelen
- dat ze daar niet de rest van hun leven aan worden herinnerd
- dat alle buurlanden dat een fantastisch idee vinden en spontaan ook een democratie gaan installeren
- dat ze de oude overheersers niet naar de hel sturen, maar een brave waarheidscommisie gaan inrichten
- dat geen enkele moslim zich voelt aangevallen, het gaat immers om Saddams bende
- dat Sharon en Arafat weten dat zij de volgende zijn, waar schoon schip gemaakt wordt
- dat niemand van importantie vanaf de kansel een wereldwijde intifada uitroept en eeuwige wraak zweert
- dat de fransen niet de grootste huichelaars zijn
- dat de VN een club wordt waar de belangen van de wereld en niet van de deenemers worden behartigd
- dat de VS niet echt menen dat wie niet voor hun is, tegen hun is
- dat 40 miljard goed besteed is
- dat Saddam zijn massavernietigswapens niet in het buitenland heeft vertopt
- dat de wereld er veiliger en begripvoller van wordt.
Soms hoop je dat je de wereld niet meer hoeft te verbeteren.
Ik hoop dat ik het falikant mis heb en
- dat het zo gepiept is en er weinig slachtoffers en getraumatiseerden overblijven
- dat de iraakse oppositie eensgezind een land kan opbouwen en zich kan gaan ontwikkelen
- dat ze daar niet de rest van hun leven aan worden herinnerd
- dat alle buurlanden dat een fantastisch idee vinden en spontaan ook een democratie gaan installeren
- dat ze de oude overheersers niet naar de hel sturen, maar een brave waarheidscommisie gaan inrichten
- dat geen enkele moslim zich voelt aangevallen, het gaat immers om Saddams bende
- dat Sharon en Arafat weten dat zij de volgende zijn, waar schoon schip gemaakt wordt
- dat niemand van importantie vanaf de kansel een wereldwijde intifada uitroept en eeuwige wraak zweert
- dat de fransen niet de grootste huichelaars zijn
- dat de VN een club wordt waar de belangen van de wereld en niet van de deenemers worden behartigd
- dat de VS niet echt menen dat wie niet voor hun is, tegen hun is
- dat 40 miljard goed besteed is
- dat Saddam zijn massavernietigswapens niet in het buitenland heeft vertopt
- dat de wereld er veiliger en begripvoller van wordt.
Soms hoop je dat je de wereld niet meer hoeft te verbeteren.
zondag, maart 16, 2003
Het is niet Irak, maar de visie die ons verdeeld (ingezonden brief gepubliceerd dinsdag 19 3 in Het Parool)
Het gaat niet om de oorlog, het gaat niet om de olie en het gaat niet om de moslims en evenmin om Irak en Sharon of Bush.
Het gaat om wereldvisies die botsen. De ene gebaseerd op economische vooruitgang, groei, welvaart, rijkdom, democratie en vrijheid en de andere gebaseerd op duurzame vooruitgang, balans, welzijn en rechtvaardige verdeling van middelen macht en culturele waarden.
11-9 maakte duidelijk dat de moslims de economische vooruitgang niet kunnen bijbenen en ze zich in hun wezen voelen aangevallen door de moderne communicatiemediale wereld. Het Irak-conflict maakt duidelijk dat de rest van de wereld de Angelsaksische vooruitgangsideologie niet meer wensen bij te benen.
Boekhoudkundige schandalen in de VS brengen ernstige schade toe aan de bedrijven in continentaal Europa en zijn een druppel die de emmer doet overlopen. Het zijn de gevolgen van een uit het lood geslagen economisch model. De beurs voelt de naderende scheiding der geesten goed aan.
Iemand moet Bush duidelijk maken dat er een signaal is afgegeven wat hij zich ter harte moet nemen. Niet als door een wesp gestoken zijn krant te voorschijn halen; daar maak de de andere wespen alleen maar bozer mee.
De superioriteit van het Amerikaanse denken is een klap toegebracht en het zou ze sieren als ze daar eens goed over nadachten. Ik voel dat de publieke opinie kan helpen dat denken te veranderen. Ik zie overeenkomsten met de kernwapen-discussie (de Nederlandse ziekte, weet u nog). En als dat denken weer in lijn is met Europa, dan gaan ook wij mee oorlog voeren tegen dictators en tirannen. Breng respect op voor de moslim-in-de-straat, zodat die zich (en ons) kan bevrijden van de opgejaagde en hun kans grijpende fundamentalisten, voor wie het oorlogsdenken eerder de legetimatie vormt dan de beoogde afschrikking.
Het gaat niet om de oorlog, het gaat niet om de olie en het gaat niet om de moslims en evenmin om Irak en Sharon of Bush.
Het gaat om wereldvisies die botsen. De ene gebaseerd op economische vooruitgang, groei, welvaart, rijkdom, democratie en vrijheid en de andere gebaseerd op duurzame vooruitgang, balans, welzijn en rechtvaardige verdeling van middelen macht en culturele waarden.
11-9 maakte duidelijk dat de moslims de economische vooruitgang niet kunnen bijbenen en ze zich in hun wezen voelen aangevallen door de moderne communicatiemediale wereld. Het Irak-conflict maakt duidelijk dat de rest van de wereld de Angelsaksische vooruitgangsideologie niet meer wensen bij te benen.
Boekhoudkundige schandalen in de VS brengen ernstige schade toe aan de bedrijven in continentaal Europa en zijn een druppel die de emmer doet overlopen. Het zijn de gevolgen van een uit het lood geslagen economisch model. De beurs voelt de naderende scheiding der geesten goed aan.
Iemand moet Bush duidelijk maken dat er een signaal is afgegeven wat hij zich ter harte moet nemen. Niet als door een wesp gestoken zijn krant te voorschijn halen; daar maak de de andere wespen alleen maar bozer mee.
De superioriteit van het Amerikaanse denken is een klap toegebracht en het zou ze sieren als ze daar eens goed over nadachten. Ik voel dat de publieke opinie kan helpen dat denken te veranderen. Ik zie overeenkomsten met de kernwapen-discussie (de Nederlandse ziekte, weet u nog). En als dat denken weer in lijn is met Europa, dan gaan ook wij mee oorlog voeren tegen dictators en tirannen. Breng respect op voor de moslim-in-de-straat, zodat die zich (en ons) kan bevrijden van de opgejaagde en hun kans grijpende fundamentalisten, voor wie het oorlogsdenken eerder de legetimatie vormt dan de beoogde afschrikking.
vrijdag, maart 14, 2003
De duim omhoog voor de vedette
Gisteren naar Lennette van Dongen geweest: vedette lennette. Ze kreeg een uitverkocht Nieuwe de la Mar helemaal plat, al moesten rijgenoten toch af en toe even afhaken bij een van haar wervelstormen. De term hilarisch komt het meest in de buurt van hoe ze overkomt. 'In dit gave mozaïek van conferences, verhalen en songs weet Lenette van Dongen het persoonlijke algemeen te maken en algemene persoonlijk"schreef het NRC over haar vorige show: "Ze is een bedreven cabaretière die makkelijk contact maakt met het publiek (…) zelfs in de liedjes is ze een chansonnière met een trefzeker geluid dat beurtelings kan stralen en strelen.' Dat komt er in deze show nog iets beter uit, lijkt het. Verlangend naar waardering, maar bij aanzet tot applaus deze meteen te kop indrukkend, geeft ze continu blijk van de spagaat waarin een vedet(te) zich bevindt. Het gaat niet om haar, het gaat om de boodschap... of om de performance.... of om de verpakking?? Nee uiteindelijk gaat het niet om de met veel moeite gevonden skippy-bal-op-maat, maar om de "thumbs up" van de trotse pa van Dongen, een ontroerend slot. Een aanrader.
Gisteren naar Lennette van Dongen geweest: vedette lennette. Ze kreeg een uitverkocht Nieuwe de la Mar helemaal plat, al moesten rijgenoten toch af en toe even afhaken bij een van haar wervelstormen. De term hilarisch komt het meest in de buurt van hoe ze overkomt. 'In dit gave mozaïek van conferences, verhalen en songs weet Lenette van Dongen het persoonlijke algemeen te maken en algemene persoonlijk"schreef het NRC over haar vorige show: "Ze is een bedreven cabaretière die makkelijk contact maakt met het publiek (…) zelfs in de liedjes is ze een chansonnière met een trefzeker geluid dat beurtelings kan stralen en strelen.' Dat komt er in deze show nog iets beter uit, lijkt het. Verlangend naar waardering, maar bij aanzet tot applaus deze meteen te kop indrukkend, geeft ze continu blijk van de spagaat waarin een vedet(te) zich bevindt. Het gaat niet om haar, het gaat om de boodschap... of om de performance.... of om de verpakking?? Nee uiteindelijk gaat het niet om de met veel moeite gevonden skippy-bal-op-maat, maar om de "thumbs up" van de trotse pa van Dongen, een ontroerend slot. Een aanrader.
maandag, maart 10, 2003
De Carnavalsfoto's zijn er!!
Het kan wel eve duren voordat je ze op je scherm hebt....
Maar dan heb je ook wel wat.
Het kan wel eve duren voordat je ze op je scherm hebt....
Maar dan heb je ook wel wat.
Cold Feet: aanrader
De serie van de VARA op Nederland 3 op zondag 20.10 is te gek. Hij schijnt al eeuwen aan de gang te zijn, maar nu pas ondekt dankzij J & P (thanks). Werkelijk genieten, heerlijik.
De serie van de VARA op Nederland 3 op zondag 20.10 is te gek. Hij schijnt al eeuwen aan de gang te zijn, maar nu pas ondekt dankzij J & P (thanks). Werkelijk genieten, heerlijik.
zaterdag, maart 08, 2003
Gelovigen, uit de Volkskrant 8 maart.
Vertrouwen in Amerikaans leiderschap maakt blind
NOG STEEDS geloven sommige Europeanen in de goede bedoelingen van de Amerikanen. Zij menen dat de Verenigde Staten ons aller steun verdienen om de wereld te ontdoen van slechte dictators en hun massavernietigingswapens. Zij vinden de goede band met de VS zoveel waard, dat ze bereid zijn achter elke Amerikaanse president aan te lopen, waarheen hij hen ook leidt.
Dat geloof krijgt geen knauw wanneer een Amerikaanse topmilitair als de vorige NAVO-bevelhebber Wesley Clark zich zorgen maakt over de oorlog in Irak en over het gebrek aan steun bij traditionele bondgenoten in de NAVO en de Verenigde Naties. ‘We hebben ze voor het blok gezet’, zegt Clark. Nietwaar, dat was leiderschap, getuigt de gelovige.
Zijn devotie loopt geen deuk op als de Amerikaanse leiders niet duidelijk kunnen maken waarom er oorlog gevoerd moet worden. Eerst ging het om de strijd tegen het terrorisme, vervolgens om massavernietigingswapens, en nu om de ‘opbouw van de democratie’ in het Midden-Oosten. Maakt niet uit, want de Amerikanen tonen leiderschap.
Het geloof blijft ongeschokt wanneer de Britse geheime dienst ‘bewijzen’ voor het bestaan van Iraakse massavernietigingswapens blijkt te hebben overgeschreven uit een wetenschappelijk werkje van tien jaar oud. Het vertrouwen blijft even groot wanneer de belangrijkste onderzoeker van nu, VN-diplomaat Blix, in de Veiligheidsraad, korte metten maakt met het door de Amerikanen aangedragen bewijsmateriaal.
Dat de Amerikanen ondertussen de ene internationale afspraak na de andere met voeten treden, maakt de ware gelovige niets uit. Het ABM-verdrag, dat de ontwikkeling van antiraketraketten verbiedt, het Kyoto-verdrag tegen de broeikasgassen, de frustratie van het internationaal strafhof in Den Haag: de VS kunnen hun gang gaan, vinden de gelovigen, want ‘dat getuigt van leiderschap’.
Voor zover de Amerikanen al enige steun krijgen van andere landen, mogen ze die best kopen - daar is niks mis mee, want omkoping is een gangbare diplomatieke praktijk, die al bestaat zolang internationale relaties bestaan. Dat zo dollars in de plaats komen van de ratio en de portemonnee het wint van de moraliteit, is voor de gemeenschap van gelovigen niet relevant.
En zoals elke religieuze commune, heeft ook deze een vijand nodig. De boze dictator alleen volstaat niet; nee, de ware vijand is een wolf in schaapskleren, degene die zich voordoet als vriend maar feitelijk een verrader is.
Het ‘oude Europa’ is een perfecte kandidaat voor deze rol. Dit Europa weigert de realiteiten en de gevaren van de moderne tijd onder ogen te zien. Het oude Europa leidt niet, maar pleegt obstructie. Het oude Europa heeft geen ideeën en geen lef. Het oude Europa teert op vergane glorie en heeft geen toekomst. De toekomst is aan het nieuwe Europa en aan de andere volgelingen van de Verenigde Staten.
Wat die toekomst waard is, weten ze in Afghanistan inmiddels ook. De Afghanen realiseren zich dat de Amerikaanse beloften ongeveer zoveel waard zijn als die in een wasmiddelenreclame.
De ware gelovigen verdedigen hun vertrouwen met de hardnekkige overtuiging van de leden van een bedreigde sekte. Tegen beter weten in houden ze vol dat de oorlog in Irak werkelijk noodzakelijk is. Maar in Europa verliezen ze het pleit.
Zelfs een enkele Britse diplomaat, die toch als een hogepriester het geloof zou moeten verkondigen, laat in privégesprekken doorschemeren grote twijfels te koest ren over de wijsheid van het beleid van zij regering, de belangrijkste profeet van de Amerika-vooruit-doctrine.
Woensdag sloten Duitsland, Frankrijk e Rusland de handen ineen. ‘Wij zullen geel resolutie laten passeren die het gebruik van geweld autoriseert’, zeiden de drie. Om er een adem aan toe te voegen dat het beleid van president Bush inzake het hele Middel Oosten, niet alleen Irak maar ook omtrent Israël en de Palestijnen, ondeugdelijk is. Het was de luidste ‘nee’ die in een halve eeuw tijd over de Atlantische Oceaan is gestuurd.
Tjonge. Een prachtige kans om het terrorisme echt een klap toe te brengen in de eendrachtigste internationale coalitie ooit gesmeed na 11 september 2001, is om zee geholpen. Aan wie zou dat nou liggen? Aan het laffe, afwachtende, oude Europa met zijn profiteurgedrag? Of aan het moedige optreden van de Amerikaanse president, aan wiens hand de wereld een zonnige toekomst zonder dictators en massavernietigingswapens tegemoet wandelt?
Geert-Jan Bogaerts
Vertrouwen in Amerikaans leiderschap maakt blind
NOG STEEDS geloven sommige Europeanen in de goede bedoelingen van de Amerikanen. Zij menen dat de Verenigde Staten ons aller steun verdienen om de wereld te ontdoen van slechte dictators en hun massavernietigingswapens. Zij vinden de goede band met de VS zoveel waard, dat ze bereid zijn achter elke Amerikaanse president aan te lopen, waarheen hij hen ook leidt.
Dat geloof krijgt geen knauw wanneer een Amerikaanse topmilitair als de vorige NAVO-bevelhebber Wesley Clark zich zorgen maakt over de oorlog in Irak en over het gebrek aan steun bij traditionele bondgenoten in de NAVO en de Verenigde Naties. ‘We hebben ze voor het blok gezet’, zegt Clark. Nietwaar, dat was leiderschap, getuigt de gelovige.
Zijn devotie loopt geen deuk op als de Amerikaanse leiders niet duidelijk kunnen maken waarom er oorlog gevoerd moet worden. Eerst ging het om de strijd tegen het terrorisme, vervolgens om massavernietigingswapens, en nu om de ‘opbouw van de democratie’ in het Midden-Oosten. Maakt niet uit, want de Amerikanen tonen leiderschap.
Het geloof blijft ongeschokt wanneer de Britse geheime dienst ‘bewijzen’ voor het bestaan van Iraakse massavernietigingswapens blijkt te hebben overgeschreven uit een wetenschappelijk werkje van tien jaar oud. Het vertrouwen blijft even groot wanneer de belangrijkste onderzoeker van nu, VN-diplomaat Blix, in de Veiligheidsraad, korte metten maakt met het door de Amerikanen aangedragen bewijsmateriaal.
Dat de Amerikanen ondertussen de ene internationale afspraak na de andere met voeten treden, maakt de ware gelovige niets uit. Het ABM-verdrag, dat de ontwikkeling van antiraketraketten verbiedt, het Kyoto-verdrag tegen de broeikasgassen, de frustratie van het internationaal strafhof in Den Haag: de VS kunnen hun gang gaan, vinden de gelovigen, want ‘dat getuigt van leiderschap’.
Voor zover de Amerikanen al enige steun krijgen van andere landen, mogen ze die best kopen - daar is niks mis mee, want omkoping is een gangbare diplomatieke praktijk, die al bestaat zolang internationale relaties bestaan. Dat zo dollars in de plaats komen van de ratio en de portemonnee het wint van de moraliteit, is voor de gemeenschap van gelovigen niet relevant.
En zoals elke religieuze commune, heeft ook deze een vijand nodig. De boze dictator alleen volstaat niet; nee, de ware vijand is een wolf in schaapskleren, degene die zich voordoet als vriend maar feitelijk een verrader is.
Het ‘oude Europa’ is een perfecte kandidaat voor deze rol. Dit Europa weigert de realiteiten en de gevaren van de moderne tijd onder ogen te zien. Het oude Europa leidt niet, maar pleegt obstructie. Het oude Europa heeft geen ideeën en geen lef. Het oude Europa teert op vergane glorie en heeft geen toekomst. De toekomst is aan het nieuwe Europa en aan de andere volgelingen van de Verenigde Staten.
Wat die toekomst waard is, weten ze in Afghanistan inmiddels ook. De Afghanen realiseren zich dat de Amerikaanse beloften ongeveer zoveel waard zijn als die in een wasmiddelenreclame.
De ware gelovigen verdedigen hun vertrouwen met de hardnekkige overtuiging van de leden van een bedreigde sekte. Tegen beter weten in houden ze vol dat de oorlog in Irak werkelijk noodzakelijk is. Maar in Europa verliezen ze het pleit.
Zelfs een enkele Britse diplomaat, die toch als een hogepriester het geloof zou moeten verkondigen, laat in privégesprekken doorschemeren grote twijfels te koest ren over de wijsheid van het beleid van zij regering, de belangrijkste profeet van de Amerika-vooruit-doctrine.
Woensdag sloten Duitsland, Frankrijk e Rusland de handen ineen. ‘Wij zullen geel resolutie laten passeren die het gebruik van geweld autoriseert’, zeiden de drie. Om er een adem aan toe te voegen dat het beleid van president Bush inzake het hele Middel Oosten, niet alleen Irak maar ook omtrent Israël en de Palestijnen, ondeugdelijk is. Het was de luidste ‘nee’ die in een halve eeuw tijd over de Atlantische Oceaan is gestuurd.
Tjonge. Een prachtige kans om het terrorisme echt een klap toe te brengen in de eendrachtigste internationale coalitie ooit gesmeed na 11 september 2001, is om zee geholpen. Aan wie zou dat nou liggen? Aan het laffe, afwachtende, oude Europa met zijn profiteurgedrag? Of aan het moedige optreden van de Amerikaanse president, aan wiens hand de wereld een zonnige toekomst zonder dictators en massavernietigingswapens tegemoet wandelt?
Geert-Jan Bogaerts
vrijdag, maart 07, 2003
Songteksten en accoorden, waw
Ligt voor de hand maar een prachtige site met songteksten en zelfs accoorden, ook Nederlandse:http://www.musiclinks.nl/songteksten/, de accoorden staan op http://www.guitarfiles.be/
Ligt voor de hand maar een prachtige site met songteksten en zelfs accoorden, ook Nederlandse:http://www.musiclinks.nl/songteksten/, de accoorden staan op http://www.guitarfiles.be/
woensdag, maart 05, 2003
Platform of platvloer
Van onze Brusselse vrienden kreeg ik Hoelebeks boek platform. Thailand, toepasselijk we gaan er in de zomer heen. Over massage-toerisme en over de samenleving waarmee het langzaam droevig gesteld is met de moraal, of niet? Het boek eindigt in een catastrofe gelijk die bij Bali (amper een paar maanden later na het uitgeven van het boek!!). Een catastrofe die duidt op het feit dat de westerse mens te ver is gegaan. Ik heb een gemixt gevoel bij het boek, ik had het zeker niet willen missen, maar ik geneerde me wel bij tijd en wijle. Hoe het ook zij, feit is dat er in het boek voor de geïnteresseerden volop passieloze seksscènes staan beschreven en het verhaal genoeg denkstof oplevert voor een nieuwe beschouwing over onze consumptiemaatschappij waarin het individu eenzaam zijn eigen weg moet vinden. Met volop reisboekenstijl beschrijvingen over de magische stranden in Thailand. (citaat boekbespreking
Het boek las ik uit op de terugweg naar huis van Carnaval, door velen in het westen gezien als het toppunt van genot. Niet ten onrechte overigens, maar helaas wel gebaseerd op een verkeerd beeld. Bij tijd en wijle afstand nemen, onderdompelen in een warm bad van wat elkaar bindt zou de wereld er een stuk beter uit laten zien. Vandaag schreef Raoul Heertje dat het tijd wordt dat we met zijn allen eens een paar weekjes op vakantie gaan en dan opnieuw gaan beginnen. Genieten van wat we allemaal verworven hebben en de elementaire dingen in het leven. Ik ben weer fluitend begonnen met mijn werk en fluit na twee dagen nog steeds en wil dat nog 350 dagen, 21 uur, 17 minuten en 49 seconden volhouden....
Van onze Brusselse vrienden kreeg ik Hoelebeks boek platform. Thailand, toepasselijk we gaan er in de zomer heen. Over massage-toerisme en over de samenleving waarmee het langzaam droevig gesteld is met de moraal, of niet? Het boek eindigt in een catastrofe gelijk die bij Bali (amper een paar maanden later na het uitgeven van het boek!!). Een catastrofe die duidt op het feit dat de westerse mens te ver is gegaan. Ik heb een gemixt gevoel bij het boek, ik had het zeker niet willen missen, maar ik geneerde me wel bij tijd en wijle. Hoe het ook zij, feit is dat er in het boek voor de geïnteresseerden volop passieloze seksscènes staan beschreven en het verhaal genoeg denkstof oplevert voor een nieuwe beschouwing over onze consumptiemaatschappij waarin het individu eenzaam zijn eigen weg moet vinden. Met volop reisboekenstijl beschrijvingen over de magische stranden in Thailand. (citaat boekbespreking
Het boek las ik uit op de terugweg naar huis van Carnaval, door velen in het westen gezien als het toppunt van genot. Niet ten onrechte overigens, maar helaas wel gebaseerd op een verkeerd beeld. Bij tijd en wijle afstand nemen, onderdompelen in een warm bad van wat elkaar bindt zou de wereld er een stuk beter uit laten zien. Vandaag schreef Raoul Heertje dat het tijd wordt dat we met zijn allen eens een paar weekjes op vakantie gaan en dan opnieuw gaan beginnen. Genieten van wat we allemaal verworven hebben en de elementaire dingen in het leven. Ik ben weer fluitend begonnen met mijn werk en fluit na twee dagen nog steeds en wil dat nog 350 dagen, 21 uur, 17 minuten en 49 seconden volhouden....
Vastelaovund same...
De rege trok weg
de wolleke maakte plek
de traone verdreve
meestreech bleif te gek
ut beer leep gesmeerd
veer zonge us heis
ut leste dun doors
inspireerde de geis
al woord ut soms laat
hadde veer las vaan ut look
haolde neet eederein de meet
en raakte menig hart aon de kook
veer kieke met trots
trogk op us stad,
elkaar en de sjoenen tied
dee veer weer hubbe gehad
Ut waor weer geweldig
Ut is weer veurbeij
Ut keump wel weer trugk
Zeen veer weer debeij
Vastelaovund 2003
De rege trok weg
de wolleke maakte plek
de traone verdreve
meestreech bleif te gek
ut beer leep gesmeerd
veer zonge us heis
ut leste dun doors
inspireerde de geis
al woord ut soms laat
hadde veer las vaan ut look
haolde neet eederein de meet
en raakte menig hart aon de kook
veer kieke met trots
trogk op us stad,
elkaar en de sjoenen tied
dee veer weer hubbe gehad
Ut waor weer geweldig
Ut is weer veurbeij
Ut keump wel weer trugk
Zeen veer weer debeij
Vastelaovund 2003
Abonneren op:
Posts (Atom)