Zaterdag 17 november geven Ellen en ik een groots feest ter ere van het feit dat we samen honderd worden, maar vooral omdat we graag onze vrienden en onszelf op een onvergetelijk moment willen tracteren.
Je kunt in de buurt van de Albert Cuyp pas na zessen parkeren, tegen een exurbitant tarief. Ik raad iedereen aan om te gaan parkeren in het Olympisch Stadion. Het kost 5.50 voor de hele dag/avond en je krijgt retourkaartjes met de tram gratis. Je neemt tram 24 of 16 naar de Albert Cuyp, loopt vervolgens nog zo'n 200 meter door over de markt. Aan je linkerhand is dan de BadCuyp (ter hoogte van het standbeeld van Andre Hazes)
Na lang beraad hebben we besloten toch ons uit te spreken over eventuele wensen. De grootste wens is dat iedereen die we kennen komt. We beseffen dat vrienden, familie en collega's ons grootste goed is. Dit feestje moet een einde markeren waarin we te weinig tijd voor elkaar hadden. Als jullie iets leuks weten te verzinnen is dat fantastisch. Als jullie het niet laten kunnen ons iets te willen schenken, dan gaan wij dat besteden aan de tuin. We willen volgend jaar iets met de tuin doen. We Daarvoor stellen wij een kleine bijdragebus ter beschikking, maar alleen als je de veleiding niet kan weerstaan, want wij zijn al blij met jullie komst.
Het getal 7 wordt als geluksgetal beschouwd. God schiep de wereld in 6 dagen, waarbij de zevende dag (de sjabbat) een heilige dag is. Joden houden op deze dag een rustdag. Dit bepaalt ook de lengte van de week. In de antroposofie wordt het leven in fases van 7 jaren ingedeeld. de oorsprong van deze gedachte ligt in de astrologie; de omwenteling van de planeet Uranus om de zon en die van de maan om de aarde.De Rooms-katholieke Kerk kent 7 sacramenten. Er zijn 7 chakra's. Er zijn 7 kleuren van de regenboog, 7 wereldwonderen, 7 hoofdzonden, 7 werken van barmhartigheid, zeven zeeën en zeven schoonheden. En wij zijn vandaag drie keer 7 jaar getrouwd. Rest de discussie of we nu beginnen met 7 nieuwe vette jaren of 7 magere. Ik hou het op vette, met alle redenen daarvoor: nieuwe baan, groot feest, de vijftig veilig gepasseerd, rug weer in orde, tanden bijna, weer vrije tijd om leuke dingen te doen. 2007-2014 worden top.
IN Joe Speedboot beschrijft een half verlamde zijn observaties en zieleroerselen op uiterst treffende wijze. In The Diving Bell and The Butterfly is er nog slechts een oog over om met de wereld te communiceren. Indringend beeld vanuit een eng perspectief. Ook dit is een film om aan te raden. Hoeveel beperkingen kan een mens hebben. Hoe weinig is er nodig om een ultiem doel te bereiken. Waar Joe zijn eigen intimiteit erbij betrekt, ontbreekt dat in zijn verhaal, hoewel de Butterfly anders doet vermoeden en de film gevoelens zichtbaar maakt.
Lovende kritieken, en terecht. Modern, snel, beeldend, boeiend, interessant. Gewoon lezen.
Ik had hier niks over geschreven bleek. Jammer, want het was een wonderlijk boek. Een autist gaat tegen zijn gewoonte in op zoek naar de moordenaar van de hond van de buren. Dat wordt hem verboden, hij wordt van speurder zelfs even verdachte. Maar dan blijkt de wereld toch even iets anders in elkaar te zitten dan gedacht. De werkelijkheid door de ogen van een autistisch kind. Een must om te lezen.
Geert Hofstede™ Cultural Dimensions " Culture is more often a source of conflict than of synergy. Cultural differences are a nuisance at best and often a disaster." Prof. Geert Hofstede, Emeritus Professor, Maastricht University.
Leuk om te lezen. Toen mijn zoon geneeskunde ging studeren, kozen heel veel klasgenoten geneeskunde. Concreet, je kunt je er makkelijk iets bij voorstellen. Wellicht niet precies wat in dat boek staat. Meer boeken over ervaringen in beroepen zouden de keus voor scholieren wellicht wat makkelijker maken. Een goed voorbeeld doet goed volgen, wie schrijft er een boek over de handel en wandel van de accountant, de systeemontwikkelaar, de communicatie adviseur, de business manager cq manus van alles. En dan graag een beetje realistisch, sappig en met humor. Het hoeven niet allemaal Voskuiltjes te zijn, het kan ook op zijn Anne Hermans. I love it.
Hij werd mij van alle kanten aangeraden, en terecht. Zeldzaam mooi. Waartoe zijn mensen in staat, als je niemand meer kan vertrouwen? 
Na Nimes, Avignon, Uzes, Dijon en Luxemburg hadden we weer een leuke vakantie achter de rug. Veel gelezen, goed weer, lekker gegeten en veel gezien. Het wandelen doen we eind september in de Pindos.
Ogenschijnlijk onschuldige ingredienten zorgen uiteindelijk voor een explosief mengels. De belangrijkste ingredient: gebrek aan respect en desintresse. Nooit serieus genomen vlucht een puber in de koran en wordt in een desastreuze positie gemanouvreerd. Je verwacht een vettere onderbouwing van deze opoffering, mar het zou best wel een kunnen zijn dat de omwereld de terrorist in spe tot terrorist verheft voordat hij hetzelf doorheeft. Ook dit lektuur voor over na te denken.
Het zal allemaal niet waar gebeurt zijn. Het zal gedramatiseerd zijn. Misschien overdreven. De boodschap is duidelijk. Duizend schitterende zonnen, zorgen voor een verzengende hitte, die erger is dan die van meneer Gore. Het beeld van Afganistans fundamentalisme geeft eens te meer aan, dat ook onze abrupte cultuurverandering van de laatste 50 jaar de mensen op aarde wel eens te veel zou kunnen worden. Nog zo'n ongemakkelijke waarheid.
In de vakantie drie boeken gelezen, het laatste: de Wandelaar van Adriaan van Dis. Een aangrijpend beeld van een wereld die ik niet ken, niet wil kennen, lang bleef ontkennen met vele partijgenoten, maar waar we nu niet meer omheen kunnen. Een hond neemt de wandelaar langs de ellende die grote wereld ons opdringt. De wandelaar, en in zijn kielzog de lezer, neemt waar, het dringt door, hij wil er wat aan doen. Zijn naïviteit breekt hem bijna op. De spanning stijgt de wandelaar naar het hoofd, maar wordt ook te veel voor de metropool. De stad is het ideale doel voor degene die huis en haard moesten verlaten op weg naar een menswaardiger bestaan. Niets te verliezen, alles bij elkaar gelogen ("ze hebben allemaal een oorlog van buiten geleerd" en geef ze eens ongelijk). De wandelaar gelooft in een beetje goed doen, goed is wat zijn geweten hem ingeeft. Het geweten dat boodschappen doet bij God, mooi gezegd. Geen boek om vrolijk van de worden, maar stemt tot nadenken.
We moesten er toch een keer heen. Drums en spektakel, volle zalen. leek me wel wat. Metr de rentepunten in de aanslag was het ook nog wel redelijk betaalbaar. De verwchtingen waren hoog gespannen, te hoog. Het was leuk, we zaten wat te ver weg, we werden niet nat en we hadden de hoogtepunten eigenlijk al eens ergens gezien. Toch een beetje dure grap.
