Wie niet tegen mij is voor mij...

Dit jaar is gestart met grote politieke debatten. Niet alleen met vrienden aan de nieuwjaarsontbijt tafel (en eeuwenoude traditie) maar ook op de PvdA site en zelf op GeenStijl. Het scherpt de geest zal ik maar zeggen. Ik heb drie grote bijdragen aan het debat geleverd. Het debat ging over democratie en de rol van communicatie. Ik nam met name Wilders als voorbeeld voor de PvdA. Hetgeen natuurlijk snel werd uitgelegd als sympatisant van... Want wie niet tegen is, is voor? Zie hier mijn bijdrage aan het debat:

Wilders, wie niet tegen hem is voor hem?
Gepost op: vrijdag 4 januari '08 - 14:42

Wilders speelt kennelijk een cruciale rol in de discussie. Negeren of Aanvallen, Begrijpen of Verketteren. Ik denk dat we er goed aandoen hem te leren begrijpen en hem op inhoud aan te vallen.

Mijn Wilders fascinatie valt in twee delen uiteen: de manier waarop hij zijn 'boodschap' aan de man weet te brengen. En zijn sensibiliteit van de problematiek en de snaren die bij een groot deel van ook onze achterban leven. In geen geval heb ik ook maar enig warm gevoel bij hetgeen hij aan oplossingen presenteert. In mindere mate geldt dit voor Verdonk, Kamp en Marijnesse. Mijn pleidooi is erop gericht dat we met hen de strijd aangaan met hem op basis van onze ideeën (helemaal eens met Terstall), hem niet verdacht maken en daarmee zijn aanhang diskwalificeren, maar zijn argumenten en oplossingen van repliek dienen.
Een voorbeeld: Ik ben op aanraden van een vriend Kamps verhaal over integratie goed aan het bestuderen, zijn onderbouwing en benadering. Ofschoon ik het met heel wat zaken eens ben, is er toch iets mis met de fundamentele benadering en die probeer ik van antwoord te voorzien. Daarbij puttend uit het antwoord van de PvdA (Rapport Pattijn). Op die manier komt de inhoud aan bod en blijven we niet steken in verdachtmakingen en reflexen. Als we niet door die personen heen kunnen kijken, kunnen we hen niet bestrijden.

Daarnaast zijn er zoveel thema's die zij links laat liggen, die echter met dezelfde verve naar voren kunnen worden gebracht, omdat zij óók snaren raken in de samenleving, alleen hebben ze daar geen antwoorden voor. De PvdA wel en doet er wat aan: Geld naar de armen en niet naar de zoveelste opvijzeling van het Museumplein, geld naar sport- en buurthuiswerk om mensen uit hun isolement te halen, geld naar de ouderenzorg, om hen een veiliger gevoel te geven en niet te laten vereenzamen omdat wij het goedkoper vinden om hun thuis te laten ipv in een goed bemensd verzorgingshuis, geld naar onderwijs, zowel de voorzieningen als de docenten, zowel naar studiemateriaal als hulpmiddelen, geld naar koppeling school -vrije tijd managemen, geld naar werk stimuleringsprojecten en stagemarkten, geld naar versnelde bijscholing van migranten, die niet in hun eigen baan kunnen werken omdat ze Europese papieren missen, geld naar beveiliging en veiligheidsmonitoren (zie de veiligheidsindex een prachtig rijk instrument, dat je goed inzicht geeft in wat er werkelijk loos is), Geld naar emancipatieprojecten, safe-houses, geld naar projecten die daders in contact brengen met slachtoffers, geld naar versnelde en heldere immigratieprocedures, geld naar probleemwijken (niet alleen voor de steen), geld voor opvoedingsondersteuning (als faciliteit), geld naar opvoedingsdebat, om opvoeden bespreekbaar te maken tussen mensen, eigen kracht netwerken stimuleren, noem maar op.

We doen daar prachtig werk, alleen krijgen we het kennelijk niet in de "hearts and minds" van de mensen die ons hebben verkozen. We kampen met wantrouwen en alleen transparantie kan daarin helpen. Ik vind dan ook dat men terecht hekelt dat onze ideeën en maatregelen een hapsnap karakter lijken te hebben en meer woord dan daad lijken te zijn. Ik vind dat je je daarbij veel diepgaander moet verantwoorden: Waarom die maatregel, welke rendement kun je daarvan verwachten, wie gaat dit doen en welke mate van ondersteuning is er voor aanwezig in de samenleving, effect op werkgelegenheid, pamper-index (effect op de zelfredzaamheid), welke alternatieven heb je afgewezen en waarom, wat zijn de side effects (sociaal effect rapportage, zal ik maar zeggen). het gaat niet alleen maar om de financiele onderbouwing.

Daar kunnen we veel beter over in debat gaan op de site, in plaats van al die negatieve aandacht maar over ons heen te laten komen. We kunnen demonstreren dat we over dingen hebben nagedacht, dat we zaken hebben afgewogen en dat we onze keuze hebben gemaakt en waarom. We kunnen toegang verlenen aan anders denkenden, die andere keuzes maken, die zelf niet met plannen komen.

We moeten die transparantie de norm maken, voor onszelf en voor de bovengenoemden. Dat mensen wel maar ook niet op de PvdA stemmen is inherent aan een democratie. Maar voorwaarde voor democratie is dat we er alles aan moeten doen deze keuze zo gemotiveerd mogelijk te laten plaatsvinden.

Mart Boden

Praktijk veranderen, zonder principes overboord te gooien

Het compromis is geen collaboratie

In het Betoog in de laatste Volkskrant van 2008 betoogt Nausicaa Marbe dat 2007 het jaar van de afgunst is. Pieter Hilhorst ziet het even wat anders en dat is zeer belangwekkend, en ik kan het niet beter formuleren en iedereen aan raden dit ter harte te nemen. Kort samengevat: het huidige debat gaat niet meer over onderhandelbare verdeelkwesties, maar over ononderhandelbare identiteit. Toegeven is opgeven. We moeten onze praktijk veranderen, niet onze principes, is zijn oplossing.

Ik zou niet willen ruilen.
Wie jaloers is op het succes van een ander zal wel met hem willen ruilen. Dat is geen afgunst maar heeft een ander karakter. Mensen winden zich niet zozeer op over mensen die het beter hebben dan zij, maar vooral om mens en die het minder goed hebben getroffen. Er is sprake van wat Bas van Stokkom neerwaartse jaloezie heeft genoemd.

Pamperen
Mensen vinden dat de zwakkeren van de samenleving wel erg gemakkelijk wegkomen, ze moeten uit hun slachtofferrol worden gesleurd. Genoeg gepamperd! Vooral Marokkanen krijgen het flink voor hun kiezen. Toch zal niemand graag met die Marokkanen willen ruilen. Andersom is de nijd van boze allochtonen evenmin ouderwetse jaloezie. Ze hunkeren helemaal niet naar het leven van de autochtonen. Ze walgen ervan.

Ging het maar over wie wat krijgt.
Dat is een klassiek verdelingsvraagstuk. Dat is een belangenconflict waar de politiek prima mee om kan gaan. Daar kan over worden onderhandeld. Het kenmerk van veel van de twisten die nu het publieke debat domineren, is dat het om ononderhandelbare kwesties gaat: Over de vrijheid van meningsuiting, de gelijkheid van mannen en vrouwen, homo's en hetero's of het recht op geloofsafval valt niet te onderhandelen. Wie dat wel doet, is een collaborateur. (MB: theedrinken)

Het conflict wordt een identiteitskwestie.
In halszaken gaat het niet meer om wat je vindt of waar je belangen liggen, maar om wie je bent. Het conflict wordt een identiteitskwestie. Zelfs zaken die eigenlijk een verdelingsvraagstuk zijn, zoals het combineren van zorg en arbeid, kunnen zich ontwikkelen, tot een identiteitskwestie. Kritiek op vrouwen die in deeltijdwerken wordt dan ervaren als een persoonlijke aanval, waarop even persoonlijk wordt teruggemept.

Van onderhandelen naar het stellen van ultimatums
Bram de Swaan heeft gezegd dat we leven in een onderhandelingshuishouding. De tijd dat mensen hun leven door anderen laten bepalen, is voorbij. Niemand wil nog luisteren naar bevelen. Dat betekent dat mensen hun gedrag in goed overleg moeten afstemmen. Maar het vertrouwen dat dit kan, lijkt verdwenen. De onderhandelingshuishouding is verworden tot een ultimatumhuishouding.

Toegeven is opgeven.
Mensen hebben het idee dat als ze niet op hun strepen staan, alles verloren is. Het is genoeg geweest. Tot hier en niet verder. In een onderhandelingshuishouding is alles bespreekbaar, in een ultimatumhuishouding is alles beschreeuwbaar.
Elk compromis is een capitulatie. Toegeven is opgeven.

Meer praten over praktijken en het veranderen daarvan.
De enige manier om uit de hysterie te komen, is om minder te praten over principes en meer over praktijken. Natuurlijk is er een recht op geloofsafval. Maar wat loop je daarvoor als je vervolgens wordt verstoten door je ouders en je broers en zussen? En als je volwassen bent, hebben ze dat recht. De overheid kan mensen ten slotte niet dwingen om met elkaar om te gaan. Waarmee maar is bewezen dat een vertoog in termen van rechten niet helpt om de sociale dwang te ontmantelen. Het veranderen van een praktijk gaat gepaard met geven en nemen. Jullie accepteren dat ik niet geloof en ik beloof dat ik het niet van de daken zal schreeuwen. Zulke compromissen zijn niet fraai, maar maken conflicten wel leefbaar.

Praktijken veranderen kun je doen zonder jezelf te verloochenen.
Principes kan je niet opgeven zonder jezelf te grabbel te gooien, maar praktijken kan je wel veranderen zonder zelfverlies. Marbe schrijft smalend over het door het kabinet gepredikte wij-gevoel. Zij hoort alleen de preek en heeft geen oog voor het corvee dat nodig is om dat wij-gevoel waar te maken. Dat vergt namelijk een offensieve participatiepolitiek. Om de schooluitval te verminderen, de arbeidsparticipatie te verhogen en overlast op straat te verminderen, helpt het niet om te tamboereren op principes. Dan komt het aan op het veranderen van praktijken.
Dat kan alleen als je bereid bent je te verplaatsen in een ander en probeert zijn beweegredenen te doorgronden. Helaas is die bereidheid in de huidige ultimatumhuishouding schaars.

Pieter Hilhorst is gespreksleider en publicist. Zijn column staat elke dinsdag op de Forum-pagina. Hij slaat de spijker op zijn kop.

Het recht op vrijheid van meningsuiting

In het boek van Frissen kwam ik een citaat tegen van Quoc Loc Hong datmij opviel: "Het recht op vrijheid van meningsuiting is niet primair ons recht, maar vooral dat van anderen, van onze tegenstanders, om (ons) te beledigen, te shockeren en te verstoren. Het is hier een kwestie van recht geven en niet van recht nemen."

Verschil maken en koesteren.

De staat van verschil
Het gaat erom het verschil te maken, niet om alle verschillen te egaliseren en daarmee met de wijsheid in pacht de norm te stellen en af te dwingen. Onze verzorgingsstaat is te veel verworden tot een doel-middel machine, die met maatregelen (voor ons!) lovenswaardige doelen probeert te entameren. Minderheden worden geminacht en meerderheden krijgen totalitaire trekjes.
Daar waar biodiversiteit in de natuur het grootste goed is, schijnt dat in onze sociale werkelijkheid niet nastrevenswaardig. Frissen vindt het de moeite waard om bij dat gelijkheidsparadigma vraagtekens te zetten. Een staat moet amoreel zijn, in die zin dat het zelf geen moraal moet opleggen, maar moralen de kans moet geven naast elkaar tot wasdom te komen. Daarbij wakend voor processen en orde en belasting middelen. De macht moet gebaseerd zijn op tijdelijkheid en bescheidenheid, want in een ander tijdsgewricht kunnen besluiten heel anders uitpakken en besluiten mogen niet ten koste vaan van de cultuurdiversiteit.
In zijn boek (zie interview of luister naar zijn cabarateske uiteenzetting) staan slechts enkele voorbeelden genoemd, wordt een karikatuur gemaakt van het gelijkheidsstreven en wordt een portie taalgeweld gebruikt, die je moet liggen. Grote delen van het boek zijn voor iemand die niet in dit jargon is opgegroeid niet te begrijpen. Begrippen als negatieve vrijheid, discursiviteit, reflexieve contexten, atopisch, aporetisch.

Maar toch..
Ergens is er een snaartje geraakt. Langzaam vallen je die zaken op, waarbij we gelijkheid als te vanzelfsprekend vinden en het koesteren van verschillen even wordt vergeten.
Het is duidelijk geen “multicultu onzin”. De kracht van pluriformiteit, de kans van cultiversiteit, de zelf-organiserend vermogen van de samenleving het zouden moeten kunnen winnen bureaucratische afgedwongen keurslijven, risicomijdend eenhapsdenken en een post-achterlijke eenheidsworst moraal. Maatregelen om een eerlijke start of zelfs gelijke eindpositie te bereiken (positieve discriminatie, levenslange subsidies, ouder – kind opvoedcentra, CITO toets) het zijn allemaal voorbeelden van eeuwig durende correctiemiddelen om uiteindelijk iedereen de gulden middelmaat te kunnen nemen. Elke maatregel heeft zo zijn onbedoelde effecten, die weer met nieuwe maatregelen moeten worden aangepakt. Zolang totdat we op een gegeven moment meer bezig zijn met de ongewenste neveneffecten dan met de gewenste doelen. De wereld is niet eerlijk, dankzij Frissen heb je het vermoeden dat dit maar goed ook is.

Juul, bedankt voor het boek en de wijze gedachten, we houden het in de gaten.

Hoe schrijf ik dat nou: De google hulplijn

Ik moet veel Engels schrijven en soms weet ik het even niet. ik gebruik steds meer google om er achter te komen hoe je bepaalde zinnen of uitdrukkingen schrijft. Bijvoorbeeld "can be send/t to". Google je op "send" 169.000 hits, "sent": 826.000 hits. Nou dan zal het wel can be sent to zijn. Kijk je dan alleen naar de Nederlandse sites, da's leuk, dan blijkt dat ik niet de enige ben die er moeite mee heeft: "send": 6.440 hits en "sent": 733. Kortom die 169.000 hits komen voor een merendeel van niet Engelse sites. Deze truck is ook handig bij spreekwoorden, uitdrukkingen en wat ik ook veel fout doe voorzetsels zoals to be xxx on/of/by/to yyy.

Door spijt achtervolgt

Datumloze dagen een een grote monoloog waarin een vader, inmiddels de zestig gepasseerd, zijn schande probeert te verklaren, zijn spijt te betuigen. Hoe een leven kan lopen. Mooi, innemend boek, je kunt je haast niet voorstellen dat de schrijver (Jeroen Brouwers) niet de hoofdpersoon is. In een ruk uitgelezen. Elek zin is een juweeltje. Bedankt Rob en Toos.

Nadenken heeft zo zijn beperkingen.

Denken met gevoel
Waarom helpt nadenken vaak niet bij het nemen van beslissingen? Waarom vinden we een liedje dat al weken op nummer 1 staat in de hitlijsten leuker dan een liedje dat we voor het eerst horen? En hadden Mozart en Einstein een beter functionerend bewustzijn dan wij, of was het hun onbewuste dat hen tot genieën maakte?

We plaatsen het bewustzijn op een voetstuk, zien het als de kroon op de evolutie en denken dat het ons onderscheidt van andere dieren. We denken dat het ons verstandig en rationeel maakt, dat het de baas is in ons brein en dat het ons gedrag stuurt.

Ons onbewuste daarentegen zien we als ondergeschikt. Het is niet meer dan een hulpje van het bewustzijn. Freud zag het als als een vergaarbak van ellendige herinneringen en dierlijke driften die door het bewustzijn beteugeld moeten worden.

Het slimme onbewuste laat zien dat deze zienswijze onzinnig is en dat het onbewuste juist alles stuurt. Ons onbewuste bepaalt (met een verwerkingscapaciteit die ongeveer 200.000 keer zo groot is als die van het bewustzijn) ons gedrag, ons denken en onze gevoelens.

Interessant boek, stemt tot nadenken, of juist niet. Geeft je vertrouwen in je intuitie, maakt je accepteren dat sommige beslissingen ogenschijnlijk niet rationeel genomen worden maar toch verstandig zijn. Het begrip "primen" is buitengewoon boeiend. Ik heb het boek met stijgende verbazing gelezen. Ik durf nu wat sneller iets op te schrijven, zonder dat ik het zelf begrijp. Leuk. Bedankt Robert.

Populisme? Gezond boerenverstand!

Vrijdag na Sinterklaas was er weer PvdA politiek café. Een interessante avond, niet om de inhoud (opvoeden en de Staat), maar om Marcouch en zijn benadering. Wat maakt hem zo populair?
Ik zag het een beetje als het einde van de politiek. Hij maakte met wat simpele voorbeelden (zie mijn verslag) Duidelijk dat:

Het gaat niet om politieke correctheid, het gaat om overdreven correctheid
Het gaat niet om efficientie door specialisatie, maar om daadkracht door samenhang
Het gaat niet om politieke keuzes, maar om keuzes die werken
Het gaat niet om analyse of filosofie, maar op best practices en situationele kennis
Het gaat niet om profilering van verschillen, maar om elkaar ruimte en vertrouwen te geven om op te lossen.

Dat alles doen wij nu af met het woord populisme. Maar ik vrees dat wew ten onrechte wantrouwig zijn tegen gedachten die het volk aanspreken, we doen ten onrechte laatdunkend hierover omdat dit de dames en heren beroepspolitici te makkelijk overkomt. Maar als je Marcouch hoort praten, besef je dat de politiek het probleem ook echt moeilijker maakt dan het op veel terreinen soms uiteindelijk is. En dat dit voor normale mensen (het volk) niet meer te volgen is, dat begrijp ik dan wel weer. Maar ik ben bang dat het uiteindelijk voor "doorgeleerde" mensen ook niet meer te begrijpen is. Als het doel voorbij is geschoten, moet je op je schreden terugkeren. Dat doe je niet door angst te gaan zaaien, iedereen af te zeiken, de leemten in oplossingen te benadrukken, of door een makkelijke zondebok te zoeken, maar door praktisch te zijn, je gezond boeren verstand te gebruiken en aan te pakken. Er hoeft niks mis te zijn met Das gesundes Volksempfinden, tenzij je dat om eigener gewin gaat manipuleren.

In Buitenhof vanochtend nog zo'n mooi staaltje van Marcouch. De politiekorpsen mogen nu zelf beslissen of ze hoofddoek dragende agenten al dan niet op straat willen. Dat is een probleem kennelijk, want de PVV en VVD maken hier een nummer van.
Wat maakt de politiek en staat ervan: Als één korps: dan alle korpsen, Als het mag is het een recht, Als je een doekje draagt ben je je ambt niet meer waardig. Daarnaast moet er ook een afspiegeling van de samenleving in het korps komen, maar dat is dan gewoon weer een wervingsprobleempje.
Wat zegt Marcouch: we hebben behoefte aan mensen die in de gebieden, waar politie het meest nodig is, de aldaar vereiste deskundigheid opbouwen. Elke maatregel die dit doel moeilijker maakt dan nodig is niet handig.
De politiek en staat zijn er om problemen op te pakken en niet om ze te creeren. Een PVV creeert een probleem, legt de schuld bij een makkelijke prooi, en krijgt alweer zijn zin. Een wij zijn weer een stapje verder van de oplossing af. Dat is geen populisme, ik ken een ander -isme voor deze manier van politiek bedijven.

Gevaarlijke connecties

Prachtig toneel, heerlijke uitvluchten, de leugen regeert op zijn best. Een hele avond smullen. Ik hoop dat de moraal is dat je maar beter normaal en eerlijk kan blijven en niet achter je jonge heer moet aanlopen. Het zal ook vast wel zo zijn dat iedereen daar uiteindelijk wel eens aan bezwijkt, onder het motto: je leeft maar één keer. In dat geval vooral naar het theater blijven gaan. Dat is en stuk minder dangereus.

Youp kan weer rustig slapen

Terwijl zijn glossy van de drukpers loopt, wacht hij reeds op "die blumen" in Carré. Hij heeft er weer een avond vol vermaak op zitten. Het recept is inmiddels wel bekend, maar blijft leuk. Hij geeft toe in een artistieke dip te zitten en trekt zich er aan zijn schamele haren weer bovenuit. Wat gaan jullie thuis nou zeggen, hij was toch niet zo diep als anders, wat is de moraal? Dat zullen we dan maar niet roepen. Youp is Youp, hij exploiteert zijn hekels, fulmineert tegen opgeklopte rijkdom en geniet er te zelfder tijd met volle teugen van. Dat hij 's ochtends alle kranten spelt om er weer een snedige column of grap uit te peuren, het zij hem gegund.

Wat kunnen we nog meer willen?

Een grandioos feest, met al wat ons liefheeft (of althans bijna iedereen was er). Goede mix, heerlijke uitgelaten sfeer, sketches, sinterklaas, verrassingen, zonnige bril, een uitgebreide Play-It-Cool, die van geen wijken wist. Zang en dans, drank, eten en vlaai vers uit Maastricht (Matthieu Hermans!!), enorme hoop boeken cadeau, geld voor tuinwerken, uitrust weekend en bezoek aan Barcelona. Het kon niet op. Ik hoop, en weet eigenlijk wel zeker dat iedereen hartstikke genoten heeft van alles en we kunnen jullie alleen nog maar bedanken voor jullie aanwezigheid en spontane beleving. Een volle Badcuyp, een dansende massa voor je en een uitzinnig applaus daar kunnen we behoorlijk oud mee worden. Ik ga nu aan de slag om foto's, geluid en video met elkaar in verband te brengen. Dus hou de site in de gaten.

17 November, 100 Jaar feest!!

In de Badcuyp in Amsterdam vieren we ons 100 jarig bestaan. 's Avonds vieren we met een gevarieerd optreden van Play-it-Cool hopenlijk met wat nog wat ebnthousiaste vrienden, dat Ellen en Mart samen op die dag op de kop af 100 jaar zijn geworden. We gaan met zijn allen wat moois beleven en er wat moois van maken, dus hou de avond vrij, en mis dit spektakel niet. Click een paar keer op de foto!

Columnisme, een vorm van elitaire populisme?

Op de PvdA site heb ik een verslag geschreven van de bijeenkomst met Marcel van Dam. Leuk al die columns, maar waar blijft een samenhangend verhaal waar we mee vooruit kunnen: the rest is still unwritten....

Ik ben weg: schitterende rol voor Rietman

Tussen alle voorbereidingen door ook nog effe weg, naar het theater. Een heel leuk stuk met Peter Blok, maar vooral dit keer Mark Rietman die de show steelt. Met een boodschap: Als je het ooit niet meer ziet zitten, je staart op de bank voor je uit en denkt, is dat het nou. Zet een vette punt achter wat is geweest, loop een paar straten terug op je levenslijn. Je komt vast en zeker een oude passie tegen, sla de andere weg in. Een nieuw leven is je gegund. Laat maar komen die zeven vette jaren. Tot de 17de: Veer weure hoonderd jaor veer allemaol!

Play it cool set lijst (onder voorbehoud)

SETLIJST PLAY IT COOL, 17 nov 2007

1. African Market Place
2. Cantaloupe
3. Manteca
4. Sunny
5. Soul Bossa Nova
6. Soulpower
7. Sir Duke
8. Relight my Fire
9. Limburgse Verrassing

1. Take Five
2. Fat Man -
3. Daddy’s home
4. Pinzon/ Switi hot kaseko -
5. Bumpin’ -
6. Yeh Yeh –
7. Five High –
8. I Wish
9. Happiness

Wie komt allemaal?

Zaterdag 17 november geven Ellen en ik een groots feest ter ere van het feit dat we samen honderd worden, maar vooral omdat we graag onze vrienden en onszelf op een onvergetelijk moment willen tracteren.

Wie hebben we uitgenodigd is natuurlijk de vraag. Iedereen die we kennen is van harte welkom. Als we mensen niet hebben gemaild of een kaartje hebben gestuurd heeft dat maar één reden: we willen niemand verplichten of in een moeilijk pakket brengen. "Doe niet zo gek", hoor ik jullie denken. We zijn op dat vlak een beetje gestoord, ik geef het toe. We hebben zelf moeite met feestjes waar we weinig mensen kennen, maar gelukkig is niet iedereen is zoals ons. Dus iedereen die ons persoonlijk goed kent zijn meer dan welkom vanaf 20.00. De zaal is groot genoeg en hoe meer zielen hoe meer vreugde.

Parkeren tijdens feest.

Je kunt in de buurt van de Albert Cuyp pas na zessen parkeren, tegen een exurbitant tarief. Ik raad iedereen aan om te gaan parkeren in het Olympisch Stadion. Het kost 5.50 voor de hele dag/avond en je krijgt retourkaartjes met de tram gratis. Je neemt tram 24 of 16 naar de Albert Cuyp, loopt vervolgens nog zo'n 200 meter door over de markt. Aan je linkerhand is dan de BadCuyp (ter hoogte van het standbeeld van Andre Hazes)
Bij de terugweg gaat de tram iedere 7,5 minuut tot 0.45, dus dat is makkelijk te halen. De garage is dag en nacht open. Hou de volgende regels in de gaten:

De P+R-regels voor parkeerkorting
Trek een parkeerkaart bij de inrit.
Gebruik s.v.p. géén creditcard bij de inrit, die geeft géén recht op korting.
Lever uw parkeerkaart in bij de beheerder en vraag om de korting.
Het tarief van € 5,50 per 24 uur geldt voor maximaal vier aaneengesloten dagen, oftewel voor maximaal 96 uur. Na 96 uur betaalt u het normale parkeertarief.
De beheerder geeft u maximaal twee (en van 1 oktober 2007 t/m 6 januari 2008: vijf) retourkaartjes voor de tram/bus/metro (GVB). Bij het Olympisch stadion kunt u ook maximaal twee fietsen lenen in plaats van met het openbaar vervoer te reizen.
Stempel op de heenreis het GVB kaartje af.
Let op: Het NS kaartje heeft al een dagstempel
Bezoek de stad en bewaar al uw kaartjes zorgvuldig!
Indien u uw OV-kaartjes niet of niet juist gebruikt, vervalt het recht op korting en betaalt u dus het normale tarief.
Stempel op de terugreis het GVB kaartje af. De GVB kaartjes zijn maximaal 96 uur geldig.
Lever uw parkeerkaart én de NS- of GVBkaartjes in bij de balie. Bij de beheerder kunt u afrekenen met pin of creditcard. Contante betaling kan alleen in de betaalautomaat.
Meer informatie?
Neem contact op met Parkeergebouwen Amsterdam via 020 563 2911 of stuur een email naar info.parkeergebouwen@dab.amsterdam.nl

Gaven, gifts, kado's, wensen

Na lang beraad hebben we besloten toch ons uit te spreken over eventuele wensen. De grootste wens is dat iedereen die we kennen komt. We beseffen dat vrienden, familie en collega's ons grootste goed is. Dit feestje moet een einde markeren waarin we te weinig tijd voor elkaar hadden. Als jullie iets leuks weten te verzinnen is dat fantastisch. Als jullie het niet laten kunnen ons iets te willen schenken, dan gaan wij dat besteden aan de tuin. We willen volgend jaar iets met de tuin doen. We Daarvoor stellen wij een kleine bijdragebus ter beschikking, maar alleen als je de veleiding niet kan weerstaan, want wij zijn al blij met jullie komst.

De 7 vette jaren of de 7 magere jaren.

Het getal 7 wordt als geluksgetal beschouwd. God schiep de wereld in 6 dagen, waarbij de zevende dag (de sjabbat) een heilige dag is. Joden houden op deze dag een rustdag. Dit bepaalt ook de lengte van de week. In de antroposofie wordt het leven in fases van 7 jaren ingedeeld. de oorsprong van deze gedachte ligt in de astrologie; de omwenteling van de planeet Uranus om de zon en die van de maan om de aarde.De Rooms-katholieke Kerk kent 7 sacramenten. Er zijn 7 chakra's. Er zijn 7 kleuren van de regenboog, 7 wereldwonderen, 7 hoofdzonden, 7 werken van barmhartigheid, zeven zeeën en zeven schoonheden. En wij zijn vandaag drie keer 7 jaar getrouwd. Rest de discussie of we nu beginnen met 7 nieuwe vette jaren of 7 magere. Ik hou het op vette, met alle redenen daarvoor: nieuwe baan, groot feest, de vijftig veilig gepasseerd, rug weer in orde, tanden bijna, weer vrije tijd om leuke dingen te doen. 2007-2014 worden top.

FAME de musical, grandioos

Dit weekend kon niet op, de musical Fame leek me wel aardig, maar was super. Ik zou zo nog een keer gaan. Hartstikke leuk. Later begreep ik van de echte experts, dat de danspasjes niet altijd even gelijk waren en de stemmen weleens niet helemaal zuiver. Met name de leraren bakten er weinig van. Dus als je je daar aan stoort, kun je beter thuisblijven. Ik heb me kostelijuk vermaakt, omdat de lol ervan afspoot.