Zondag: De grote uittocht. lake Ngum en de dam eten in communistisch hotel

Waw!!! komt nog

Zaterdag: Naar LaoPako en uiteten

We zijn net terug van een heuze jungle tocht, met de 4WD in volle actie. Het had vannacht de hele nacht geregend dus de wegen waren een en al modder buiten de hoofdwegen zijn alle wegen van een rood soort grint (lijkt wat op leem/gravel). De weg erheen was al een belevenis. Prachige rijstvelden in volle bedrijf, dat is nu weer het leuke van de regentijd, in de droge periode grazen er wat buffels op de kale en gele vlakten, maar nu is het een en al groen en water wat de klok slaat en een en al bedrijvigheid. Na een barre tocht van 20 KM door de modder kwamen we aan een serie hutten op palen aan een belangrijke rzijrivier van de Mekong Ngum of zoiets. We maakten een leuke en spannende wandeling, we waren de muggenolie in het restaurantje laten liggen. Pim werd bespringen door een spin, hij liep recht het web in waardoor hij in paniek ineendook en nu onder de douche staat, maar verder alles goed. We kwamen langs eenm lao-sauna en we aten heerlijk lao voedsel gecombineerd met spaghetti en friten en een heuze lao gebakken wiener snitsel. Terug gingen we met de boot de rivier op. Na een uur varen pikte Jack ons weer op en reden we weer de prachtige weg terug. vanavond gaan we uiteten in Vientiane, de oppas is al geregeld.

Vrijdag: Buddha Park en Cultural Park Vientiane

Het was vandaag niet zo heet , leek het. in de ochtend ben ik met de fiets naar de stad geweest (15 minuten fietsen), altijd weer een ervaring. Het is eigenlijk een grote weg naar de rivier toe, je komt tientalle toektoeks tegen, wat bussen, heel veel brommers van chinese makelij die in Vientiane in elkaar worden gezet en daarmee een stuk goedkoper zijn geworden in de afgelopen jaren (scheelt belasting), zo worden ook 'nieuwe' auto's gemaakt uit oude en nieuwe onderdelen, dat scheelt erg veel aan invoerrechten voor de arme Laotieanen. De Lao is eigenlijk de hele week week aan het werk met het hele gezin. De kok/oppas aan huis werkt van 8 tot 6 hier, gaat verder op de markt staan om haar man afg te lossen, het hele gezin wordt ingeschakeld. Verder wordt er gewerkt op het land, je ziet nu iedereen de rijst planten een prachtig gezicht. De verse rijstvelden zijn nog veel mooier en kleurrijker dan de wijvelden bij de rhone of de rode daken van italie. Tickets voor de reizen zijn binnen, boodschappen gedaan in een winkeltje speciaal voor de westerlingen: brood, pindakaas etc. ik was een klein kapitaal kwijt voor de lunch spullen. 's middags zijn we met de toektoek naar het Buddha park geweest. Fantastisch. Ongeveer 100 vierkante meter gevuld met buddha's, mantra's chabis of weet ik veel hoe die dingen heten. Sommige waren met mozaik versierd maar zo plain van beton of steen is ook al prachtig. De slapende buddha is het meest bekend, maar de chabis die een buddha draagt van zo'n 15 meter hoog is ook mooi.
Daarna lieten we ons, door onze prive toektoekmeneer (15 dollar voor de hele middag) afzetten bji het cultureel park waar we door en 80 jarige enthousiaste Lao lond lieter leiden door de drie type huizen. Je kon zien dat ze in de laaglanden veel geld verdienen in verhouding tot de hooglanden, waar ze zelfs schuilkelders hadden nagemaakt. In de hooglanden zijn tijdens de Vietnam oorlog meer bommen gevallen dan in de hele tweede wereldoorlog op heel Europa. Delen van Laos zijn nog niet begaanbaar vanwege de radioactieve troep die de amerikanen daar hebben neergegooid. De meisjes in de klederdracht gestoken en op de foto, net als mijn ouders in Volendam en toen weer snel naar huis. Tijd voor het LaoBeer.

Donderdag: Naar de stad, inkopen doen en reis geboekt naar Luang Prabang en Chiang Mai

Vandaag voelen we ons echt op ons gemak, we hebben Vientiane helemaal in de broekzak, ik ben met jack meegeweest naar kantoor en heb de terugweg met de gammele fiets afgelegd, Langs de fraai opreizende Pat Luang, zie gisteren. In de ochtend waren we met de toektoek naar de stad, hebben een trektocht proberen te boeken, maar dat lukte niet omdat dit alleen met minimaal 6 personen kan. Op de deur hing een poster met de tocht die we wilden boeken, maar binnen deden ze alsof ze het in Keulen hoorden donderen. Terwijl alle zakelui je dan nog iets anders, alternatiefs proberen aan te bieden, in deze zaak niet. Apatiesch werd wat tegen je geglimlacht zolang dat je vanzelf de deur weer opzocht, er viel niets te regelen, dat was duidelijk. Aziaten zeggen nooit nee, ze beginnen wat te brabbelen of leiden je aandacht op iets anders af: dat betekend nee. Ongeveer zoals een echtgenoot probeert te doen als hij voor zijn vrouw een klusje moet klaren waar hij geen zin in heeft, maar waarvan hij weet dat hij er toch niet onderuit kan.

Woensdag: Naar Pat Luang, Australia club en tennis

Dinsdag: Buurt verkend, met de toektoek op stap, terrasje aan de Mekong, olie massage

We hadden nog geen kip (10.500 kip is een dollar) dus onze actieradius was beperkt. Ik ben mijn richtingsgevoel helemaal kwijt, ik loop continu de verkeerde kant op . Ik kan onmogelijk zien aan de zonnestand waar zuid, oost en west is omdat de zon zo hoog staat en zo snel op en ondergaat. Binnen een kwartier is het pikkedonker, schemer schijnt in dit soort landen niet te bestaan. Wat zal dat in de winter dan wel niet zijn.
Ofschoon we voor mijn gevoel geen cirkel liepen kwamen we toch weer op dezelfde plek uit: de tempel aan het eind van de straat: koelkast en mechafoons aan boord. De slapende buddha voor het gebouw was pas nieuw hoorden we later, verder viel op dat veel olifanten verwerkt waren in de versiering waar normaal de slag en draak hun opwachting maken.

's middags met de toektoek op stap. Heerlijk een terrasje gepikt aan de mekong. Ik ruik al de kookkunst van Moon. Noodle soup op speciaal verzoek van Jack, zijn favourite. ' s Avonds aten we brood uit de westerse winkel (Pimphone en Healthy and Fresh). Hier koop je knackebraod voor 5 dollar en Peanutbutter of koeleman Appelmoes. Alle brood uit de winkel opgekocht en weer huiswaarts gekeerd. De fontijn op hety hoofdplein van Vientiane deed het helaas niet, anders zou het wel een idyullisch pleintje kunnen worden. Waren de meeste trottoirs in Bangkok gelardeerd met gaten, in Vientiane hebben ze op veel plaatsen het trottoir nog niet ontdekt, wel een sleuf waar het regenwater in moet afvloeien, afgedekt met betonnen tegels, die niet zelden instortbaar lijken. Termieten blijken in veel gevallen de veroorzakers te zijn van plotselinge verzakkingen.

Op de terugweg zijn we langs de ochtendmarkt geweest, die dus gewoon 's middags ook open is.
's avonds naar de massage.....

Maandag: Aankomst in Laos, Vientiane, slapen

De nacht in de trein was luxe, lekker koel en goede bedden. Ellen had als enige echt goed geslapen, ik verwacht eigenlijk ook niet dat ik kan slapen, maar heb toch af en toe ook een stuk van de nacht gemist. Hij reed in een keer door naar Nonkai, hij stopte wel maar geen gerangeer of zo, we waren bijna op tijd in nonkay, waar Jack ons stond op te wachten. Zo’n westerling tussen al die kleine mierenhoperige aziaten is toch wel een apart gezicht, heeft een beetje missionaris of koloniaals. Thailand uit ging heel wat sneller dan Laos in. We hoefden voor Simone geen visum te kopen omdat een visum kennelijk paspoort gerelateerd lijkt te zijn. We werden op SARS gecontroleerd. Ik had 34 graden ‘koorts’ toch reden om accuut te worden opgenomen in het plaatselijk ziekenhuis dat toch al niet zo’n goede naam heeft. Ik denk dat ik koeler was dan de buitentemperatuur, maar na dit openthoud trokken we over de brug van de vriendschap een nieuw avontuur tegemoet. De treinrails is alvast aangelegd op de brug alleen aan de thaise kant, de helft van Laos heeft nog geen rails in het midden. In Laos gaat alles met de boot en met de bus. Met de bus naar Hanoi lijkt geen probleem, maar ik vrees dat dit niet zo confortabel is als we gewend zijn. Vietnam schijnt toch ook niet het prettigste land te zijn om rond te reizen: veel handel op straat en op dit moment zijn er tyfoons, het is zeer de vraag of we naar de baai van Hanong kunnen. We besluiten dan ook toch maar linksom te gaan en naar Luang Prabang, Chiang May en Sukutay en daarna naar Hua Hin. Geen reis naar het zuiden met de auto, want je mag hier niet met een gewoon rijbewijs rondrijden. We blijven nog een dikke week in Vientiane en in het weekend zullen we nog twee uitstapjes maken.

We hebben lekker gegeten van de laotiaanse keuken van Moon en daarna op de thaise mat in slaap gevallen, het lijkt even of de jetleg met een kleine vertraging op gang is gekomen. Het huis huis is hoog en heeft maar een verdieping , Moon en dochter TongKeo zijn de hele dag bezig de mieren weg te vegen, de vloer is mooi betegeld, donkerblauw, wit schaakbord. In de keuken staat alles op omgekeerde waterbakjes om de mieren een halt toe te roepen. in de tuin wordt organisch afval door kolonnes mieren verorberd. De tuinman komt net binne met een 10 literfles drinkwater, uit de kraan drinken zou kunnen maar is niet aan te bevelen. De tuinman is geletterd spreekt goed engels maar is grotendeels doof en vandaar al dik tevreden met zijn tuintje. We zitten bijna de hele dag op de veranda, zonder ramen maar met gaas en begroeid met planten. De hagedisjes zitten de hele dag te spieden op een mugje en de gekko maakt laat af en toe van zich horen. De haan en de kippen zitten achter het huis, de eerste laat zich elke morgen gelden.

Daarna tijd om met Jack en ingrid bangkok te evalueren. Bangkok lijkt een beetje op Athene in het kwadraat, chaotisch, onoverzichtelijk, veel (te veel) handel, te weinig parken en stratem om ongehinderd te relaxen en tot jezelf te komen, slenteren kan niet echt, je wordt automatisch de drukte in gezogen of je wil of niet er is geen ontkomen aan. Toppers: de rivierboot, paleis, chinatown. De uitstapjes die we gedaan hebben waren wel aardig. De kennismaking met de voor ons nieuwe of zeg maar andere wereld was een fikse cultuurshock.
Jack gaf aan dat een dergelijke structuur of eigenlijk non-structuur kenmerkend is voor een ontwikkelingsland. Geen planning (nog), niet nagedacht over een infrastructuur, te snelle groei van de steden, leegtrekken van het platteland. Sjaggeraars, bedelaars, geen vangnet, voorzieiningen, geen besluitvormingsprocessen, rol van een held (de koning), geen prijzenstructuur, geen transparantie. Op de markt in Vientiane is het onmogelijk om duidelijk te krijgen wat nu wat kost in verhouding tot nederland. Sommige dingen zijn veel duurder andere zijn een tiende van onze prijzen, ook gewoon vergelijkbare producten (Pepsi, McDonalds). Arbeidsintensief spul (zoals eten, weefwerk, massage, kapper, taxi) is super goedkoop. Het stemt tot nadenken, door onze loonkosten stelselmatig te verhogen leggen we de efficiency-lat ook steeds hoger. In Thailand kijkt gewoon iedereen TV tijdens het wachten, wat hier core business lijkt te zijn voor de meeste werkers. Wij hebben het kaarten tussen de middag toch al weer zo'n 20 jaar geleden afgeschaft.

Zondag: Dusit Zoo en Tempel, trein naar Laos.

Na een week hebben we normaal altijd een dip, het lijkt erop dat we hem al gehad hebben. We lopen toch al een week op de toppen van onze flexibiliteit, we geven ons er nog niet aan over, dat maakt het moeilijk. Geld uitgeven is niet aan ons, we willen toch zoveel mogelijk zien en op een of andere manier jagen we onszelf op, terwijl we het graag rustig aan hadden willen doen. Het probleem is een beetje het onderscheid. We hebben nog geen gevoel ontwikkeld van verhoudingen, wat is mooi en wat is kitch, wat is echt en wat is namaak, wat is gemeend en wat is gemaakt. We gaan het vandaag rustig aandoen, proberen te genieten. De ene tempel is mooi, maar de ander net zo, soms doet het ons erg aan d efteling denken, maar dat mogen we natuurlijk niet zo zien. Ik ben benieuwd of we nog echt gaan genieten , op een relexte manier. Of we nog de verschillen gaan zien en van de natuur gaan genieten. We zijn benieuwd of de kinderen hun draai nog gaan vinden met elkaar. Soms gaat het heel goed, maar te lang op de hotelkamer of het begint weer te botsen en we moeten weer actie hebben. Simone wilde vanmiddag geen stap meer verzetten. Maar door een klein spelletje werd ze toch weer over de streep getrokken en werd het een heel gezellige middag. In de dierentuin hebben we een geweldige regenbui overleeft, terwijl we de chipjes en cola op de 7/11 oppeuzelden. De nijlpaarden waren leuk, de olifanten en de giraf was ook leuk. De slangen en reptielen waren het hoogte punt, de nachtdieren waren even naar de tempel geloof ik, niks te zien in het donker.
Nog een mooie tempel gezien, met een grote buddha, bruggetjes en een speciale trom met een grote toeter aan.

Toen tegen vijven met de taxi naar Hotel Zenith en meteen door naar het station. De taxi wou ons ook wel naar Vientiane brengen voor zo’n 100 dollar. Maar we wilden toch de ervaring van de nachttrein meemaken. Op het station hebben we weer lekker gegeten (de soep was geen succes, ik had ook de verkeerde gekozen) en toen konden we naar de twee aan elkaar geschakelde coupes vertrekken. Precies op tijd reden we het station uit.

Zaterdag: Ayuttuya

Attayuta stond op het programma, voor zo’n 1500 Baht, 36 euro per persoon werden we met de bus naar een antal plekken van de oude hoofdstad van Thailand gebracht en met de boot weer terug gebracht in Bangkok. Het regende flink toen we eindelijk om 8 uur de sta verlieten. We kwamen langs een soort Bijlmer. Ze proberen de mensen stilaan de stad uit te krijgen door het bouwen van een grote stad een tiental KM van bangkok met alle voorzieningen en werk. Voorlopig leidt het waarschijnlijk alleen maar tot meer files, maar het idee is lovenswaardig, want een kip kan zine dat dit hier falikant mis gaat met het verkeer. We gingen eerst naar het buitenverblijf van de koning, best aardig met name het chinese huis was de moeite waard. Ook hier weer veel geschenken uit de rest van de wereld aan de koning tentoongesteld. Het tempeltje in het water is beroemd, staat vaak op foto’s, maar was een beetje petitterig.

Daarna deden we nog drie stops. De eerste stop was een terrein met een tempel en het Boeddha hoof vergroeid in een boom. Het leek wel een beetje op Knossos, maar dan van baksteen. Een grote ruine, een tempel in het verleden kapot gemaakt door Birma.

Ook onderweg zagen we enorm veel tempels. Deze gids vertelde ons ook een en ander over het Thaise volk. De gemeenschappen betalen de tempels. Hoe meer de mensen vetrouwen hebben in de monnik van het klosster behorende bij de tempel hoe meer geld ze schenken. De rijken zorgen dat ze begraven worden in begraafzuilen, die om een tempelterrein staan, meestal met de foto van de overledene.

Monnik kun je worden en de kleren kun je vrijwillig ook weer afleggen. Je gaat de monk spelen voornamelijk om je ouders in de hemel te krijgen.

De gemiddelde middenklasse iemand (ambtenaar) verdient 12.000 Baht per maand, 300 dollar. Degene die niet voor zichzelf kunnen zorgen krijgen een baan van de authoriteiten van bangkok voor 169 Baht per dag, 80 dollar per maand. De werkgever verzorgt het onderdak en hoofdmaal, van het karige salaris moetne ze eigenlijk alleen de vrijetijd bekostigen. Van de twaalf miljoen inwoners van Bangkok zijn er ongeveer 4 die niet permanent in Bangkok zijn, maar tijdelijk in pensions leven. Ze gaan af en toe terug naar het noorden om te zaaien of te oogstn en de mensen op het land helpen. Belasting is laag, de laagste inkomens betalen 5% belasting, de middenklasse betaald 10%. De mensen met een eigen bedrijf betalen een ander soort belasting, die kan oplopen tot 45%. Er is geen sociale zekerheid, de thele toeristenbanche drijft op freelancers die het fooien moeten hebben.

Na de slapende buddha gingen we weer richting Bangkok, nu met de boot. We lunchten uitgebreid. Voor Simone was er genoeg te snaaien, maar het Thais voedsel werd nog steeds gemeden. Op het dek hadden we moeite te kijken vanwege de felle zon, die we in Bangkok eigenlijk door de smog nog niet hadden gezien.
Mijn pak is aangekomen en goedgekeurd, we hebben nog lekker op het dak gezwommen, Mc Donalds gegeten (ik at een aziatische variant met rijst) en nu moet er geslapen worden, want morgen wordt het vast weer een moeilijke nacht in de trein.

Vrijdag, ChinaTown, Station, SiamSquare

Vandaag ging het weer crescendo. Bij het ontbijten was het nog even moeilijk toen we weer terugdachten aan gisteren en vooral vooruit dachten aan nog 25 dagen hectiek. Maar hierna ging het prima. Ook nu weer mooi weer, wat warmer dan gisteren leek het. Het weer is uberhaupt niet problematisch, wordt het te heet dan vluchten we even in een warenhuis of de skytrain. Het energiegebruik moet immens zijn, waanzinnig veel auto’s, 13 baht per liter (35 eurocent) en dan natuurlijk de koelinstallaties.

Vanochtend eerst naar een warenhuis geweest (Robinson), Ellen fleurde helemaal op. We hebben een racket gevonden voor Simone (Hammer), toen met de boot naar chinatown. Prachtig al die nauwe straatjes met de handelswaar voor het grijpen, net een grandbazaar. Elke straat heeft zijn thema: pennen, horloges, groente, vis, touwen, loodgietersspullen, lasspullen enz. In de groothandel voor horloges bleek een horloges nog geen 120 mBaht te kosten (3 dollar), later op de dag hebben we ergens 300 betaald voor een kapotte namaak Rolex. Och ja, je bent toerist of je bent het niet.

Vanuit Chinatown zijn we naar het station gelopen en daar eindelijk de schroom overwonnen en lekker gewoon thais gegeten. Veel groente en sate zowaar met pinda/cocos saus. Pim verslikte zich in een pepertje, maar we hadden het prima naar onze zin en dat voor zo’n 200 Baht.

Ondertussen hadden we de was laten doen in het hotel, voor een belachelijke prijs. Ik denk dat we alles nieuw hadden kunnen kopen, was goedkoper geweest. Nu resten nog twee taboes: de massage en de taxi. Vanuit het station de taxi gepakt naar het hotel. Totaal geen probleem, de meter ging aan (begon op 35) en ging pass na een paar km echt lopen en voor nog geen 2 dollar waren we weer thuis, heerlijk airgeconditioned afgeleverd. In nederland krijg je daar de benzine nog niet voor. We snappen nu waarom de Thais ons maf vinden als we te voet een stukje willen gaan, dat is in Bangkok not done. Je zou zelfs de toektoek nemen om aan de overkant van de straat te komen.

We merken dat we al wat wennen aan de aanprijstoestanden, ze merken het al aan onze uitstraling dat we al voorzien zijn of geen trek meer hebben in de prullaria. Nog een ijsje voor een kwartje en dan naar huis, pardon hotel.

’s Avonds zijn we nog naar Siamcenter geweest een enorm winkel uitgaansgebied. Hoe de mensen hier hun weg moeten kunnen vinden is mij een raadsel, zo’n grote verzameling winkeltjes heb ik nog nooit gezien. Scholieren, nog in uniform, stonden voor een groot scherm mee te hip hoppen op amerikaanse muziek, rare wereld.

Mijn pak moet inmiddels bij de receptie liggen, dat gaan we morgen wel bekijken, we moeten vroeg naar bed want morgen rest een lange dag, de wekker staat op 5.25. We gaan naar Attayuta.

Donderdag, Floating Market en Vikkanen Mansion

Al vroeg iedereen uit de veren, we hadden natuurlijk slecht geslapen, veel over geld gepiekerd, terwijl daar alles behalve reden voor is. Op de een of andere manier obsedeert je deze goedkoopte en afdingcultuur. Je hebt altijd het gevoel dat je minder zou kunnen betalen en je hebt nooit vergelijkingsmateriaal behalve als je zaken vaak koopt, dan weet je de prijs. Het gevoel van desorientering zijn we nog lang niet kwijt. De stad is ongewoon en ongepland, maar ook de verhoudingen tussen de mensen en hun manier van omgaan met de dingen zijn vreemd, je kan er moeilijk vat op krijgen. We hebben Pat de toeristenrondleidster gevraagd hoe de mensen leven, zij heeft bijvoorbeeld een klein appartement gekocht op 15 km van de stad voor zo’n 4.000 euro en betaalt maandelijks 15 euro aan rente voor de komende dertig jaar. De rente is praktisch niks sinds de economische crisis van enkele jaren geleden. Ze zal ongeveer 200 dollar per maand verdienen. De mensen werken de hele dag en hebben weinig tijd om zaken te kopen, als zij wat willen kopen weten ze de prijzen en de plekken en krijgen de spullen ongetwijfeld nopg 2 of drie keer zo goedkoop als wij. De lage lonen zorgen ervoor dat er enorm veel in de dienstverlening wordt gedaan en in de handel. De winkels staan vol met verveeld uit de ogen kijkende meisjes, die zelfs mijn toch behoorlijk kale kop nog een knipbeurt willen geven voor 100 Baht of zo. Een massage van 2 uur kost 300 baht. Op de stoep slapen verkoopsters boven hun waar of kijkt men je smekend aan toch vooral iets te kopen, do it for me! Aan bedelaars heb ik niet veel gezien. In de buurt waar wij rondliepen zo’n tien, met als absoluut dieptepunt een man zonder benen, die zich over het trottoir als een krokodil voortbewoog, klanken uitstotend om de passant, die genoodzakt werd over hem heen te stappen tot een gave te brengen. Over iemand heen stappen is in Boeddistische landen ongeveer het ergste wat je kan doen. Als je over eten stapt zal een boeddhist het niet meer aanraken.

Ik vroeg haar hoe het met de medical care stond. Je kunt een behandeling in een zieknhuis krijgen voor 60 Baht, kinderen onder de 2 en bejaarden boven de 60 krijgen gratis verzorging. Deze goedkope behandeling leidt ooik tot lange wachttijden en goedkope medicijnen, waar iedereen rijkelijk mee strooit. Ben je wat meer kapitaalkrachtig dan kun je voor een 20 tal baht alle behandelingen ook bij een prive ziekenhuis afnemen met betere service. Men is snel geneigd pillen te verstrekken in de categorie vitamine, paracetamol etc. Jack was dit weekend hier nog in Bangkok in het beste ziekenhuis van Azie (vlak achter ons hotel) om naar zijn oren te laten kijken, ook hij kreeg wat pillen meer voor als hij last van zijn oren kreeg: hij kon ze niet weigeren. Kennelijk zijn de medicijnen een bron van inkomsten voor de dienstdoende arts.

Op de weg naar de drijvende markt bezochtigen we nog een toeristische markt, dat hoort er zo bij. Handcraft en natuurlijk wat er allemaal met een cocosboom wordt gedaan. De cocus boom is een ideale boom. Je kunt de noten gebruiken (voor lepels van te maken), de melk (drank, zie je veel, doorzichtig niet wit, niet echt lekker), het vruchtvlees (wordt geschraapt), de bladeren (voor papier en inpakken) en uiteindelijk het hout. Je moet een paar jaar wachten voordat de kokosboom produceert, maar dan heb je er je hele leven plezier van.

De drijvende markt was redelijk (6-) maar de weg ernaartoe door de klongs, een soort Gierhoorn, maar dan met snelle platte bodems was erg leuk. Onze eerste kennismaking met de natuur. Rond Bangkok is men bezig de rijstvelden te vervangen door visvijvers, diversificeren. Vissen brengen meer op en leveren minder problemen op bij overstromingen. Het komt ook omdat men hier waarschijnlijk toch ook wel water heeft in de droge periode, dat is wel anders in de hoger gelegen delen van Thailand en Laos.

Ik werd nog gemasseerd tegen mijn zin in, Pim kocht een kralenketting en we aten gebakken pisang en natuurlijk ons fotoschoteltje, dat een prominente plek zal krijgen in de kast (achter de boeken).

Op de terugweg werden we afgezet bij het Viennevekka Mansion (zoeken we op) het was de grootste teakhouten mansion van de wereld. Ik werd in een sarong gestopt en op blote voeten werden we langs alle geschenken aan koning Rama 5. Je kunt zien dat vooral Engeland zijn uiterste best deed om op vriendschappelijke voet te blijven met de Siamezen.
Op de terugweeg durfde ik nog steeds niet de taxi te gebruiken, bang om afgezet te worden, de hele stad rondgereden te worden etc. Bang dat ik het niet in de hand heb. Na een kleine en heftige echtelijke twist trokken we toch een passerende bus in, die de verkeerde kant uit bleek te gaan. Uitstappen en aan de overkant weer instappen in de openstaande deuren. Het zweet brak ons uit toen Simone de kont tegen de krib gooide en weigerde bij de open deuren vandaan te gaan terwijl de bus soms 100 soms abrupt remmend weer tot stilstaan werd gedwongen. Bij Ellen kwamen de tranen, als er een vliegtuig klaar had gestaan, waren we zo thuis geweest.

S avonds zijn we bij de Indian restaurant geweest in de straat van het hotel. Was niet veel maar wel lekker en binnen budget (1100 Baht). Ik typ het een paar dagen later in en moet er wel om lachen want voor dat bedrag kun je in vientiane met 8 man vorstelijk eten in het grote hotel aan de Mekong, met folkloristische dans en spel included. Maar goed in Bangkok durven we nog niet veel en vinden we het vooral belangrijk dat de kinderen ook een beetje eten binnen krijgen. Simone heeft eigenlijk nog niks oosters genuttigd en daar beginnen we ons toch ook wel zorgen om te maken. Simone heeft het toch het moeilijkst, zij valt op de verkeerde momenten in slaap, ze eet niet goed en volet zich niet op zijn gemak en dat heeft op ons ook een hulpeloos gevoel tot gevolg. We hopen dat het bij Jack een beetje beter gaat anders zullen we toch onze reis wat moeten bekorten. Met de kinderen hebben we uitgebreid gediscussieerd over armoede en waarom dan toch iedereen een auto erop nahoudt. Simone heeft het er maar moeilijk mee, ze ziet dat de mensen niet echt happy zijn, hier in bangkok, ze zitten er ook voor een groot deel niet vrijwillig en dat voelt ze feilloos aan.

Woensdag, Grote Paleis en toektoek toer

Na een goede nachtrust stond een goed ontbijt voor ons klaar en konden we op stap, op naar de grote tempel en nog meer avonturen.
Eerst hebben we een tripje naar de floating market geboekt, ofschoon de gids aangeeft dat dat niet veel soeps is, maar het lijkt ons toch wel karakteristiek en het is buiten Bangkok, lijkt ons toch ook een ervaring. Met de skytrain gingen we naar de rivier en zochten een stadsboot, die ons naar het grote paleis zou brengen. Na enig dralen en het ontwijken van de toeristenboten (iedereen wil je wel even naar het grote paleis brengen) kwamen we toch in de goede boot terecht, die ons voor 8 baht (later bleek dit 10 te moeten zijn) een flinks stuk de over de rivier meenam. Erg leuk. Bij het grote paleis wachtte ons de teleurstelling: het paleis was tot drie uur gesloten, tenminste dat was de boodschap van enkele ongeloofwaardige toektoek chauffeurs die onze tjd wel even wilde doden met wat bezoekjes her en der in de stad. Daar trappen we dus niet in. We kwamen een marineofficier tegen in een net pak, die ons bevestigde dat inderdaad het paleis gesloten was omdat de koning er zijn gebed kwam houden en dat we inderdaad maar beter een toektoek konden nemen naar een aantal Wat’s (tempels). Dast zou ongeveer 20 Baht moeten kosten (halve euro). Hij hield een gemotoriseerd fietsje tegen onderhandelde wat en zichtbaar tevreden durfden we in de toektoek te stappen en lieten ons naar een temple brengen, terwijl de chauffeur wachtte konden wij het complex bezoeken en naar binnen gluren bij het heiligste, waar net een ceremonie aan de gang was. Daarna weer verder, niet naar het paleis dat we op het oog hadden, want daar was de koning net (die was toch..), maar naar een kleermaker, dat was een koopje. Enfin om een lang verhaal kort te maken, ik kwam met een mooi zomerpak en 3 shirts er genadig vanaf. 145 dollar of zoiets, maar dan wel van echt kashmir wol. Later vroeg ik aan jack of hij ook wel eens een pak had laten maken, en inderdaad hij had nog meer betaald, maar het was dan wel echt kashmir, wij lachen natuurlijk, want Jack heeft net zo weinig verstand van wol als wij en had zich wellicht hetzelfde op de mouw laten spelden. Van de weeromstuit was ik mijn pincode kwijtgeraakt, ook lekker stom. Enfin als een James Bond werden we weer door de drukke stad geloodst en met gevaar voor eigen leven voor het paleis gedropt. We moesten wel nog eerst langs een julelier langs, want daar kreeg de chauffeur zijn benzine, voor wat hoort wat. Al met al een spannende ervaring en het feit dat we belazerd waren heeft ons toch nog wel enkele dagen parten gespeeld. De temple bleek nog slechts geopend tot 4 uur, maar na het lenen van passende kledij (dat kun je overal gratis doen) voor Ellen, (zij was de enige die een sjaal bij zich had voor de schouders, hetgeen achteraf te kleurrijk was voor de grotepaleisbewakers) konden we toch nog een goede indruk krijgen van het complex. Erg mooi en inderdaad uitzonderlijk. We hadden moeite om tot ons door te laten dringen wat we allemaal zagen. Je hebt geen enkel referentiekader, het doet je denken aan de Efteling, het is in grote lijnen kitcherig en overdreven, maar de details zijn mooi, de mozaiken, de draken, de trappen. De kleuren zijn schreeuwerig en de stupa’s zijn kleurloos en ademen meer statigheid uit. De boeddha’s zijn een beetje klein uitgevallen, in eerste instantie gaf dit een mannekepis gevoel, maar omdat ze van goud zijn en niety allen in die kleur zijn geschilderd krijgen ze toch iets goddelijks. Het feit dat je geen referentie kader hebt, niet weet wat mooi is en wat iets uitzonderlijk maakt speelde ons parten. De indruk dat we iets byzonders zagen kwam toch wel binnen en de foto’s zullen dat nog beter zichtbaar maken nu we al heel wat meer gezien hebben. Met de boot weer terug, skytrain en tot slot een etentje bij MacDonalds (89 Baht voor een supermenu, 2.5 euro). We waren nog niet gewend, al hadden we onze ontgroening gehad, we durven nog niks van de straat te eten, alles stinkt of ruikt naar de oosterse keuken en de smog zorgt ervoor dat de zon, die rijkelijk schoon geen pijn aan de ogen deed. We zijn nog steeds niet ziek, geen jetleg en zelfs de cola in de taylorshop hebben we doorstaan. We geven veel te veel geld uit als is het hier allemaal goedkoop, zo kunnen we niet doorgaan, maar nu proberen te genieten. Het geld rekenen is na zo’n 7 dagen toch langzaam overgegaan, maar heeft in het begin toch wel wat uurtjes gepieker gekost. ’s Avonds lekker naar Wimbledon gekeken. Daarna slapen, de airco hoeft niet aan, benieuwd wat ons morgen zal brengen.

Maandag/Dinsdag: Op naar Bangkok

We zijn inmiddels zo’n anderhalve week op stap. Het lijkt al wel een eeuwigheid geleden dat we uit Amsterdam vertrokken naar Bangkok. Simone was gelukkig weer op tijd koortstvrij en met een paar pilletjes voor de hoofdpijn konden we al snel het vliegtuig in. Er viel niet veel te slapen, we keken naar the Hours, met wat essentiele stukken eruit geknipt, maar een wijsheid bleef overeind: You cannot find peace by avoiding noice. We kregen chinees eten en voor we het wisten zaten we in Bangkok in de busje naar het hotel. Midden in de noice. We zouden de rest van de week de peace niet kunnen vinden. Bangkok is Athene in het kwadraat. Een regelrechte cultuurshock kun je je moeilijk voor de geest halen, je moet hem aan den lijve ondervinden. Een ongeorganiseerde mierenhoop komt nog het meest in de buurt. Als loopt door elkaar heen, verkeersregels schijnen er niet te bestaan, van milieuproblematiek nog nooit gehoord, iedereen handelt en klampt je aan op straat of je nog wat prullaria wil kopen. Het begon allemaal met een plensbui, alsog op bestelling, we kwamen tenslotte in het regenseizoen. Om drie uur was het opgehouden met regenen en konden we voorzichtig uit onze schulp kruipen, naar later bleek de wat agressievere pornoplaats van Bangkok. Ik heb er een neus voor om in een stad meteen verzeild te raken in de hoerenbuurt. Maar goed we moesten de treinreis naar Laos maar zo snel mogelijk boeken bij Suzanne (een bekende traveljuffrouw, zeg maar mevrouw) die ons door Jack was aangeraden. Daarna liepen we door naar het dichtsbijzijnde shoppingcentrum, waar hele verdiepingen ingericht waren met boksen, geen thai boxen maar stereo boxen. Daarna hebben we met de skytrain even de stad doorgecrosst tot aan de rivier. Op de terugweg was er zomogelijk nog meer drukte op straat. Alle stoepen waren bezaait met eetstalletjes, waar we ons voorlopig nog niet aan wagen, de winkels worden bevolkt door een overdosis aan goedkope arbeidskrachten, die verveeld in de rondte staren of je smekend vragen binnen te komen. Zelfs de kapper wou dat we naar binnenkwamen terwijl we net zijn gekortwiekt met het oog op de vakantie. ’s Avonds aten we in het hotel een compleet menu voor ons van 200 Bath (5 euro) en Pim at een biefstuk voor het viervoudige (voor deze keer). Bij het zwembad op de roof was net een photoshooting aan de gang van een of andere Thaise schone, we keken beschaafd de andere kant op vanuit de jacusse.

Jefke Leufkens

Het was de laatste dag van school, hij reed naar huis op zijn fietsje, hij was over naar de tweede klas, (nu groep 3). Het ging mis op de Neuij Brugk. Iets wat je als kind nooit meer vergeet. Remco verloor zijn dochter Marieke, ook in de vakantie, 2 jaar geleden. Hartvriendinnen treuren nog altijd om dat verlies, dat zal zo blijven. Uit mijn lagere schooltijd denk ik nog maar aan weinig kinderen, die nu allang grote mensen zijn: Polke, Harold, Paul en Willy, waar ik altijd bussjofeurtje mee speelde en Jefke natuurlijk. Sterkte Remco

Debuut in Odeon

Zondagavond, aan de gracht. Het Odeon lag aan onze voeten. In de theaterzaal trad ik op met mijn wokshop band Play it Cool. En cool was het. Het programma liep lekker uit de hand, terwijl bededen 'rustig werd ademgehaald' en een mooie smartlap werd gezongen, mochten de kinderen boven de theaterzaal op stelten zetten met alles wat geluid maakte. Daarna moesten wij het podium op. We hadden een volle bezetting en deden vier nummers, die redelijk tot goed gingen. De avond werd gecompleteerd door de docentenband van het MuziekPakHuis, een geweldig spectacle in een geweldig leuke tent. Wellicht komen we nog een keer terug om te swingen.

Bijna op stap

We kunnen haast niet meer wachten, nog een paar nachtjes slapen en dan zitten we in het verre oosten. Het plan is nu een weekje BangKok een weekje Vientiane, een weekje zuid Laos, een weekje Hanoi en Halong Bay als ik mijn vrouw zo gek krijg. Misschien dat ik via deze site jullie op de hoogte houw, maar misschien ga ik gewoon heerlijk voor mezelf genieten van de cultuur en de natuur.
Als je ons zoekt zijn we hier ergens

Breznjev aan de amstel
Overgenomen van Remco Boas, die de werkgroep communicatie leidt.
Vandaag wel mijn eerste politieke succesje geboekt. Ik ben “trekker” van een werkgroep die de communicatie moet verbeteren met de PvdA Leden in Amsterdam. En met die werkgroep hadden we zoals het hoort bij een fris enthousiaste ploeg mensen hoog ingezet op een hoop veranderingen. De afgelopen weken resulteerde dat dan ook dat ik op de meest onvoorspelbare plekken boze hoofdredacteuren, boze gemeenteraadsleden en andere over me heen kreeg. Ons plan gooit namelijk wel enige bastions om van mensen die op Breznjev achtige wijze dachten een onaantastbare machtspositie te bezitten. Maar vandaag heb ik in direct gesprek met het bestuur van de PvdA-fractie in op de Stopera in Amsterdam groen licht gekregen om de ingeslagen weg in te gaan. Dit ging wel gepaard met een hoop gemopper, geklaag en getier van een zeker gemeenteraadslid en in mindere mate van één van onze eigen mede-bestuurders. Maar het is heerlijk om tegen dat soort “dat is de afgelopen 20 jaar al zo vaak geprobeerd dus is het kut” iconen toch de ruimte te verlaten met je gelijk. Op naar het volgende heilige huisje!!!

Als je het leuk vind om te zien hoe het concept eruit ziet ; Plan Communicatie PvdA

Met hem ook mijn eerste succesje dus, van heilige huisjes snap ik nog niet veel, ik weet nog minder dan Remco. Van: dat hebben we al zo vaak geprobeerd, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar tijden veranderen en het blijft de moeite waard het te proberen.

Hoe aktief is een slapend lid.
De doelstelling is om het contact met de leden te verbeteren. De latenten, de slapenden de actieven de plakkers, folderaars, de debaters, de dromers en de stokpaardjes, de schreeuwers en de stillen, de betalers en bestuurders, de beroeps en de vrijwilligers. Donkerrood of halfpaars.
Gisteren heb ik mijn eerste stap gezet op het podium of eigenlijk in de achterkamertjes. Ben ik nu een actief lid, of was ik dat al?
In ieder geval zullen we proberen de leden als antenne te positioneren in de samenleving om signalen te kunnen opvangen, zullen we de ervaringsdeskundige samenlevers een kanaal bieden voor ideeenvorming, zullen we de voorverkiezers ruimte geven op het partijprogramma van de juiste accenten te kunnen voorzien en zullen we de bestuurders uitdagen verantwoording af te laten leggen aan de beste verkopers van de sociale idealen: de leden. Zij zijn uiteindelijk de beïnvloeders die met de voeten in de klei de buurman overhalen voortaan ook rood te stemmen.
Het valt niet mee om lid te zijn en even moeilijk is het om daarbij te blijven slapen, want zelfs een kleine hint aan een toevallige passant, een klein mailtje aan een werkgroep of een ja of nee op een klein vraagje of voorkies stem op een programma onderdeel doet de verworpene der aarde al ras ontwaken en maakt een slapende partij tot een actie partij die met beide poten in de samenleving staat.

De aspirant musketier.
De kapperszoon uit het zuiden trok naar de grote stad. Hij wou musketier worden. Net als zijn vader, was hij dol op politiek en redeneren, toen nog bekvechten genoemd. Eenmaal in de grote stad werd hij afgeleid door werk en zijn Tooske. Ofschoon hij zich bij de musketiers aansloot, jaren later, wist hij de 'anschluss' nog niet te maken. De muziek klonk geweldig, het toneel was fenomenaal, ja de grote roerganger had het weer goed voor elkaar en sprak vriend en vijand weer aan. Het publiek kon goed verstaan wat er gezegd werd en de liefde straalde van de zingende gezichten af. De climax naderde, de aspirant musketier moest voor de poorten van de hel, over schuimende golven het lot van de natie uit handen van de vijand halen, die al snel niet meer in dubbelzinnen praatte maar begreep dat het lot van zijn oude liefde lag in de handen van de doorweekte blondeling. Helaas Tooske sneuvelde iets te vroeg, terwijl ik me had ingesteld op een heldhaftige dood van de aankomend schermheer, ook Pia stortte zich uit het torenkamertje de hofvijver in en zo zegevierde de drie musketiers en kwam de kapperszoon in de commissie communicatie terecht van de PvdA in Amsterdam. De ware beproeving moest nog komen.

Kees van Kooten's juweeltjes
Ik ben dol op positivo's. Mensen die niet alleen de ellende weten uit te vergroten, maar oog hebben voor de pareltjes en die uit de werkelijkheid weten te plukken. Bril is er zo een, maar Kees van Kooten is bij tijd en wijlen nog vernuftiger in het vinden van een eigenkijk wereld. Zijn nieuwste collectie (in de Humo reeds eerder verschenen) tafereeltjes: tijdelijk nieuw las ik afgelopen weekend in een ruk uit en vandaag las ik Annie, het verhaal over het verbejaardehuizen en overlijden van zijn dierbare moeder. De glimlach op haar laatste gezicht, de bevrijding van alle zorg, is ook wat ik herinner van mijn eigen ma. Zo staat ze op mijn schoorsteen, niet zoals ze altijd was, maar zoals ze altijd zal zijn. Los van werelds leed, zichzelf. Zo ook Kees en zo ook Bril, zo is als ik zijn wil, broeder.