Der untergang meebeleeft

Hitler zou te menselijk zijn gespeeld, nou daar heb ik weinig van gemerkt. Hij krijgt een gezicht dat wel, en stem. Hij blijkt en mens met een trillende hand. Maar daar houdt het in de film wel bij op. Van al wat menselijks is aan hem blijft niets over. Hij sleurt zijn volk mee de afgrond in en wenst zijn lot ook wanneer het misgaat te delen met zijn mensen. In het zinkende schip is hij de eerste die afhaakt en alle zin voor realiteit verliest. Wat mij erg bezighield was het lot van de Berliners die uiteindelijk aan de oostzijde nog 40 jaar in arrenmoede geleefd hebben, na alles wat ze al hadden moeten meemaken. De rol van de Russen, wat was er gebeurt als de Amerikanen niet waren gekomen, waren we nu dan een soort Baltische staat? Of had het arische ras het gered? Ik weet er allemaal te weinig van, maar vrolijk stemde mij die film niet. De onmacht om die man terzijde te schuiven vind ik ook nog altijd fascinerend. En dan de slotzin stemt tot nadenken. Wanneer grijp je in, kom je in verzet, ben je geen verrader maar een verdediger, beschermer van de mensheid. Als je eenmaal in een waanwereld verzeild raakt lijkt er geen terug. Je ziet de voorbeelden nog heden ten dagen.

Linkse samenwerking, een ander Nederland

Debat gehad over een ander Nederland, ik zie het nu weer wat positiever in, geheel in de gedachte van onze grote roerganger. Er is hoop, het duurt alleen effe. Zie mijn verslag

Dit houdt Oud-Zuid bezig

Vandaag konden we een kijkje nemen onder het Rijks, de fietsdoorgang (11.000 fietsers per dag) gecombineerd met de hoofdingang, is dat wel of niet een goed idee. "Och je kunt voorspellen hoe dat gaat, dat ding gaat open, de fietsers fietsen een paar weken voorzichtig en dan sneuvelt de eerste Amerikaanse toerist en besluit het stadsdeel het te sluiten voor fietsers want het is te gevaarlijk, read my lips" Ik ben niet zo'n cynicus, meer van het naïve type. We komen er wel uit. Een hekje meer of minder, kan je de kop niet kosten. Het openen van de zijmuren is een openbaring, letterlijk en figuurlijk. Helaas moeten we nog een paar jaartjes wachten.

Toen Mohammed kwam in Amsterdam of de prijs die we betalen voor de moderne tijd.

Geert Mak was te gast bij een literair genootschap in Amersfoort. Vele fans, vooral van zijn historisch werk een behoorlijk belegen en belezen gezelschap dat het kleine bijgebouw van de Flint vulde. Mak is in het nieuws, omdat hij een zeer succesvol boekenverkoper en mede-uitgever is en juist zich gemengd heeft in het debat met zijn pamflet: “gedoemd tot kwetsbaarheid”.
En interviewer leidde Mak door zijn oeuvre. Bekend met Jorwerd, het leest makkelijk weg, maar was weerbarstig om te schrijven. Mak heeft grote moeite met de lijnen die de historie met de toekomst verbinden. Een Jorwerdse boer die hij laatst nog sprak, zei: “het is allemaal veel comfortabeler geworden, maar er is geen barst meer aan”. Het is geen rede om nostalgisch te doen, maar wel een rede om stil te staan bij de huidige tijd. Het is niet vreemd dat er heel wat mensen zich onwennig voelen hetgeen het risico inhoud voor politieke nostalgie en nog veel ergere ideeën.

Over “De eeuw van zijn vader”, waarin hij aan de hand van familie overleveringen de geschiedenis van de 20ste eeuw luchtigjes doorexerceert, zei hij, dat veel mensen voor het eerst contact maakten met het calvinistische verleden. Een stagiaire deed hem zelfs versteld staan toen ze zei dat ze nog nooit van de eerste wereldoorlog had gehoord. “Er is iets mis met ons geschiedenis onderwijs was zijn conclusie”. “Ik heb een aantal gruwelijke fouten gemaakt, bij nader inzien, maar die zijn inmiddels allemaal rechtgezet gelukkig.”

De populariteit van de pil Europa verbaasde iedereen en niet in de laatste plaats hemzelf. Hij verdiende een fortuin aan een geschiedenisboek dat zelfs op de campings favoriet bleek bij vooral heren van middelbare leeftijd. Waarom: Een nieuw patriottisch gevoel, hier heb ik overigens zelf niks mee, omdat ook de zwarte bladzijden niet vergeten mogen worden. Tweede reden is de behoefte aan wortels en identiteit, multiculturele nostalgie, hij noemt het de wens om achteruitlopend de toekomst in te gaan. Last but not least: de gaten in de kennis, omdat het onderwijs meer het accent licht op het ontwikkelen van vaardigheden.

Tot slot kwam natuurlijk zijn pamflet aan de orde. Geschreven vanuit een journalistieke traditie (zijn oude stiel, Groene Amsterdammer / NRC handelsblad) Wat hem erg hoog zit is het feit dat de huidige politieke macht angst een kans geeft: terror-isme is gebaseerd op het zaaien van angst en die zin is Mohammed B. perfect geslaagd in zijn missie. Juist in Nederland is de angst toegenomen, hetgeen in het buitenland verbaasde reacties oproept: “Wat is daar in hemelsnaam aan de hand”. De reactie had hij verwacht, maar hij had gehoopt dat het meer over de strekking zou gaan dan de details en op de man spelen. Hijzelf heeft ook moeite met afstand nemen van wat er gebeurt is, maar vond toch dat hij het moest schrijven. Het is een treffend boekje geworden, de historische context is grappig bedoeld. Het is een pamflet, met een beperkte houdbaarheid. Een signaal van iemand die gespecialiseerd is in het kijken naar oorzaak en gevolgen in een historische context. De parallel met Servië en het Derde Rijk zijn illustrerend en overtuigend maar niet bedoeld als profetie, in tegendeel. Nederland voldoet niet aan de omstandigheden die de voedingsbodem vormen voor desastreuze effecten: weinig armoede, geen gefrustreerde soldaten. We moeten wel rekening houden met 20% ultra of neo-rechtste stemmers.
Hij verhaalde dat de titel door de secretaresse is verzonnen, er was nog geen voor handen. “Kwetsbaarheid is je kracht” betoogde hij en het woordje gedoemd is dan ook niet bedoeld als onafwendbaar onheil, maar meer als logisch gevolg.
Ik heb ook maar geprobeerd in het woud een paadje te hakken” relativeerde hij het snelweglezend boekje. Ik moest het schrijven, het was wederom niet eenvoudig, pijnlijk, ik wilde me er liever niet mee bezighouden. Het is meer gène dan woede dat me boekje deed schrijven, een vingerwijzing een waarschuwing maar ik heb er het volste vertrouwen in dat we ermee zullen weten om te gaan. Dat stelde me toch wel op mijn geMak.

Boudewijn in de reprise verdient een beter publiek

En weer op stap: nu naar Amstelveen. Boudewijn de Groot was uitverkocht in Carré dus maar naar deze zaal uitgeweken. Jammer, het concert was prima, de band was aardig bezig, wat te veel gefrunnik met de gitaren, ze leken er niet echt bij. Boudewijn deed zijn best, maar het is geen podium beest en heeft iets byzonders nodig om er een swingende avond van te maken. Een publiek dat alleen tussen de nummers en voor een toegift enthousiast klapt helpt dan ook niet. Kortom, zijn muziek is prima, de teksten schitterend. Maar Amstelven liever niet meer (sorry voor de A'veners onder de lezers). Oja, die haren zo van bovenaf is mijn schrikbeeld, een hoop wol in een rondje en daarbinnen kale leegte. Op de foto ziet dat er een stuk florissanter uit.
PS zijn mooie foto mocht niet gejat worden volgens zijn webmaster, dus mijn website is vanaf vandaag een officiele publicatie, tis maar dat je het weet. Als je zijn foto wil zien dan moet je naar www.boudewijndegroot.nl

Samen sterk naar Amsterdam 2020

Er valt je midden in de nacht iets in, je denkt geniaal. Vervolgens lig je daar de rest van de nacht wakker van. 's ochtends denk, och leuk. Morgen denk ik waar slaat dat nu op. Toch is het grappig dat die woorden in elkaar vervlochten duidelijk maken hoe we moeten werken aan 2020: samen. Kijk naar mijn 'visie' voor Nieuw Amsterdam 2020. Maar bedenk wel dat ik mijn mening nog mag verruilen voor een betere, zie column. En als je toch bezig ben het was een jolige jaarvergadering van de PvdA gisteravond. ook Geert Mak kwam aan bod. Zijn laatste boekje ben ik aan het lezen en zondag ga ik naar een lezing van hem met Paul in Amersfoort.

Hoezo broeikasteffect?

Antiquariaat Oblomov gaat ten onder, van Vleuten en Muiswinkel geenzins.

Door Cup a Soup overleeft de stem van Mandela Robbinaailand, door te schnabbelen houdt van Muiswinkel het hoofd boven water. Door Oblomov kan van Vleuten zichzelf zijn en genieten van alles wat de eerste lezer aan kwaliteit heeft gedumpt bij de tweede hands boekenzaak. Van de afdeling Erotica tot oorlog. “Dan kan ik u een boek over de tweede oorlog aanbevelen, verreweg de meest spectaculaire”. Bij de open deur hoor je de bouwgeluiden van de megaboekenstore in aanbouw, het zwaard van Damocles waar van Vleuten zich geen zorgen over maakt. Een wereld van “we zien wel” is van Muiswinkel vreemd. Als je het niet doet vragen ze je een volgende keer, dus je kunt geen gelegenheid missen: je ontkomt er immers toch niet aan. Onbezorgd plezier in wat je doet, van je hobby je beroep maken, niet terugkijken en niet vooruit, genieten van het moment is de kunst die van Vleuten ons wil duidelijk maken, met veel humor. De muzikale odes aan het boek van Gilbert en Sullivan kunnen wat mij betreft geschrapt worden, zij geven de voorstelling een oubollig karakter terwijl beiden nog voldoende stof hebben om te behandelen. Bovenal was het lachen om de herhalingen, spitsvondigheden en ook best wel actuele grappen.

Het Toneel "Raak me aan" mist dramatische ontknoping

Het bleek een try-out, we zaten als enige op de bovenste ring van de schouwburg. Het was apart, maar ook een beetje op afstand. Het verhaal van een Limburgse broer en zus, waarvan de eerste ongeneeslijk ziek blijkt en de andere de bevrijding van haar net gestorven ouders moeilijk in daden kan omzetten. Goed gespeeld door Carine Crutzen en Marc Rietman, de broer-zus haat liefde verhouding die ik hier in huis ook wel waarneem, maar zelf nooit heb meegemaakt. Het ene moment oprechte liefde het ander grenzeloze haat: rot op. Het ene moment verbonden het andere moment verstikt. De climax komt niet onverwacht, het einde kon krachtiger en dat is meestal een veeg teken. Een goed toneelstuk moet als een goede column opgebouwd worden, quasi achteloos naar een pointe leiden en uiteindelijk moet geheel onverwachts de bom barsten en het publiek uit de stoel veren, dat is het mooiste. De slechte toneelstukken herken je als er te hard gewerkt moet worden door de acteurs. Dat was niet aan de orde, de dialogen waren goed, intiem en overtuigend. Het was en goed toneelstuk met een aardig thema, maar miste de klasse van een goede ontknoping. Misschien komt dat nog na de première en als de zaal wel geheel vol zit.

Maurice de Hond-en-poep

Gisteren op stap naar Rotterdam voor een wandelreunie. Ik kijk altijd mijn ogen uit in een andere stad. Vooral Rotterdam, op zoek naar: is het hier beter geregeld dan in Amsterdam. In de tram was er een lopende conducteur, die me op tijd de deur uit wees en kaartjes verkocht aan degene die geen kaartje had. De tram reed stiller dan de Amsterdamse. We passeerden eerst een beetje oude buurt met op zichzelf mooie huizen, maar duidelijk onderkomen. In Amsterdam is men de stadsvernieuwing van binnenuit (Centrum) begonnen, dus daar kom je dit soort buurten pas tegen bij de eindpunten van de tram. Het werd langzaam beter, de belwinkels maakten plaats voor de Correct en de Albert Hein en weldra was ik, sneller als gedacht, in een hele chique wijk(Hillegersberg) met een meer en met vrijstaande villa's. Niets deed meer denken aan het Rotterdam van enkele minuten geleden. In een vrijstaande boerderij was de reunie. Nou eigenlijk meer vrijstond, want sinds de aankoop van de boerderij door de toen nog harmonieuze woongroep is alles erin en eromheen veranderd en staat de boerderij nu temidden van bouwkavels waar nieuwe villa's spoedig zullen verrijzen. Binnen ontspon zich en discussie over hondenpoep, altijd leuk voor de borrel. Hondenontlasting is overlast nummer 1 in de burgermonitoren Nederlandbreed. Het verhogen van de hondenbelasting zou volgens de reisgenoot en onderzoeker significante invloed hebben op de uitlaatoverlast. Hetzelfde geldt voor de mate waarop de politie toezag. In de Amsterdamse Diamantbuurt bleek de hel los toen al enkele jaren lang jongeren pestend de straat bevuilden (zie PvdA website). Toch was ook daar ergernis nummer 1 met stip, de erop los poepende hond. Wat moet je met dit soort cijfers, en hoe wordt de politiek het bos in gestuurd door deze oppervlakkige Maurice-de-Hond benadering van het welbevinden van de burger. Mijn wandelgenoot bleek bekend met een andere vorm van onderzoek: niet vragen naar de bekende weg, maar kijken naar hoe de burger, de consument zich gedraagd. Zeg maar de Bonuskaart methode. Ik hecht daar meer waarde aan, omdat in het gedrag zich daadwerkelijk uit wat de burger/klant bezig houdt.

Grappig uit de kroeg komen

Ja ik kan soms grappig uit de kroeg komen, wilde Youp (leuke website, flikker toch een end op zeg, ga een boek lezen!) ons doen geloven. De grote vraag was: “hoe gaat het ermee?”. Hij worstelde er de hele avond mee. Een hoop werd weer een end opgeflikkerd, de zaal die ad rem reageerde op zijn retorisch vraag: zeg nou wat kom ik nou tekort: een rijbewijs! kreeg er van langs. Het was heel plesant en we hebben goed gelachen. Zelfs over de Tsunami en Ruud Lubbers werden grappen gemaakt die prima konden. Ja en wat was De Boodschap: dat we niet moesten mopperen en er zelf wat van moesten maken. Maar daar waren we al achter. Al moet je daarna een week bed houden, we gaan ervoor.

Heerom Jan is niet meer onder ons.

Heerom Jan is niet meer onder ons. Afgelopen maandag is hij naar zijn laatste rustplaats gebracht. In de Eiffel, waar hij de laatste 17 jaar subsidiar kapelaan was, werd hij in een bomvol kerkje met 20 medebroeders rond het altaar alle lof toegezwaaid. Vreemd genoeg lag hij toen al naar Duits gebruik te wachten op het kerkhof.
Sterven op je hoogtepunt, en begraven worden op het hoogste punt van het dorp, onder hen die hij liefhad en die hem liefhadden. Wat is er mooier. Daarboven een weerzien met de twee zussen, die hem al lang waren voorgegaan. "Hij zal een goed woordje voor ons doen", was de positieve draai die de snotterende medebroeder en vriend eraan probeerde te geven.
Een lange stoet vanuit het kerkje naar het kerkhof terwijl de voorganger met megafoon het Vater Unser, Jan's favoriete gebed, liet klinken. Bijna filmisch. De blaaskapel die dodenmars gedragen en toch opgewekt speelde terwijl de kist de berg op werd gereden. Het olijftakje met wijwater dat op de kist moest worden gelegd. Indruk wekkend en geheel in stijl van het Duitse dorp.

De Caranavals foto's zijn compleet en natuurlijk de link naar de gezèt vaan 2005 is present

Commentaar vaan de maker: zoewie gebrukelik is ‘t e bitsje ‘ne rebzjie, veural die vaan de aovend, wie zow dat toch kaome Paul? Kiek mer
En hier die van familie Boden en aander rebzjie. Kijk ook naar het uitrukken van de brandvrouweMaud en Kees en es lètste, mer verreweg ut mies interessant: DE GEZET /krant/ vaan 2005 en de de foto's van Pé.

2 oor boonte störrem: de geschiedenis vaan Karnaval met authentieke straotgeluide.

Dit is fantastisch, dat moot geer hure!! Grensverkeer -> Afleveringen -> Vpro's nachtleven: grensverkeer

Veur de Hollenders: Carnaval is méér dan alleen zuipen en achter de wijven aan! De recente cd-productie De Boonte Störm over Maastrichts straatcarnaval bewijst dat. In een bonte soundscape van straatgeluiden, historische hits en vooroorlogse liedjes wordt duidelijk dat carnaval teruggaat naar een ver verleden.
Het album toont aan dat ‘vastelaovend’ zich heeft ontwikkeld als een sociaal feest met een belangrijke culturele waarde. Programmamaker Bart Vonk gaat in het eerste uur in op hoe de carnavalsmuziek zich in Maastricht ontwikkeld heeft door de loop der eeuwen: van eenvoudige soldatenliedjes uit de 19de eeuw, naar de Rijnlandse hoempa van vlak na de oorlog, via Braziliaanse samba, naar Afrikaanse percussie zoals je die tegenwoordig hoort op de straten en pleinen van Maastricht. Zie ook het stokstaartje en u veurproefke
Ut sjeint tot iech achter wiever aon had moote goon, iech hub al u wief. En iech bin her Lépke: volgens d'n dictionair: unne lap vaan unne vent: slappe vent, knul. Kinste nao goan wat u lèpKE is.

Mèr es ut snottere weer is opgehawwe
de koorts weer hielemaol is gezak
de pekskes netjes opgevawwe
alles weer netjes in ut pak
daan zinge veer in usse kop
de ganse daag al die weis
ut kump veulopig noets mee stop
ut is de meestreechter geis.

Geert Mak is boos, en niet alleen hij.

Weer uit het hart gegrepen, nu uit de mond van Geert Mak (zie zijn artikel). Er zijn nu al een helehoop verstandige mensen die de teloorgang van de vercommercialiseerde samenleving onder de aandacht brengen. Het wordt tijd dat we er wat mee doen.

PvdA Congres, een belevenis.

Op de website van de pvdA mijn verslag van deze belevenis. Samen met Paul trok ik naar Delft. In de auto werden we nog in de maling genomen door een presentator, die de PvdA met alle winden meewaaierig vond. Nou, je kunt veel zeggen na zo'n dag van amenderen. Er zat weinig beweging in de standpunten van het bestuur. OK relaisme noemen ze dat bij de PvdA, luisteren naar de samenleving en aanpakken. Ik vond het mooi. Smaakt naar meer. trouwens de aula van de TU Delft is ook een bijzonder geschikte plek voor dit soort bijeenkomsten.

hellep, allein veur mestreechtenere....

Paul sjreef: Leef luijj,

Beginne zoe langzamerhand die zönnekes al weer e bitsje in die hertsjes te sjijne....?

D’n aonläöp is e bitsje trager dit jaor, geluif iech, (in eder geval bijj miech.....). G’r realiseert uuch toch wel allemaol tot v’r euver dik twie weke de pruuk al weer ophöbbe, de confetti in de haore, en ‘t beer in de stroot.....? Allein mien zuster is geluif iech al stevig in de sfeer. Die kreig traone in häör aoge vaan Johnny Blenco’s Stokstraot (sjoen nummer, Maud!).

Um de herses e bitsje op gaank te bringe, goej iech mer ins eve ‘n ech mestreechs crypto-räödselke op de mail, wat spontaan hijj veurig wiekend op tafel kaom. Hijj keump ‘t

“Welke irritante mestreechse hajding (us alle vreemp netuurlik), steit gesjreve op ‘ne lege powerpoint slide?”

Oplossinge huur iech gere veur vastelaovendszoondag 12.00 oor bijj ‘t mooswief! En veur de harde kern netuurlik: zaoterdagaovend deveur.

Hellup, iech bin zoe slech in dit soort dinger. Wee heet un idee?

Six feet under begint een beetje moeilijk

Ik was een flinke fan van Six feet under. Voortreffelijk werk onamerikaans. De tweede serie is begonnen en ik mis Brenda, komt ze nog terug? Het gaat ook een betje moeizaam, veel verhaal lijnen, maar begint weer te komen. Blijft een aanrader. Voor diegene die wer willen aanhaken informatie op de website

Van happy worker naar happy meal

"Het ontstaan van de Intensieve Menshouderij is het gevolg van een simpel mechanisme. Aanvankelijk maken we mooie producten en daarmee verdienen we goed geld. Vervolgens moeten (!) we veel geld verdienen, daarom maken we producten en die aan minimum eisen moeten voldoen anders krijgen we een schadeclaim. Als je vertrekt vanuit het perspectief van het individu, praat je over de transformatie van bijvoorbeeld een restaurant waar u een gewaardeerde kok bent, naar een fastfood-restaurant waarin u via ‘een oortje’ hoort wat er moet gebeuren en waarbij u aan een counter gecertificeerde happy-meal-doosjes richting de kleine veelvraatjes schuift." Aldus Jaap Peters, schrijver van twee boeken over de intensieve menshouderij.

Zie hier dit rake artikel. Ik vrees dat dit vreselijk waar is allemaal. Op één ding na. Ook het aantal accountants en riskmanagers ter voorkoming van fraudes is in de intensieve menshouderijen niet meer tot stilstand te brengen. Maar dat maakt het allemaal geloof ik alleen maar schrijnender. Wat doen we er aan???

Lieve op zijn barok

Nog vergeten te melden. Ik ben met mijn team naar Lieve geweest en we hebben daar heel lekker gegeten. Voor twee personen worden 10 gerechten geserveerd, naar eigen keus of door de chef samengesteld. 3 voor, 4 midden en 3 na. Heel gezellig.