Waar is Bos? Ik hoor het zo vaak. Hij laat niks van zich horen. Bos is de PvdA aan het omturnen en dat kost tijd, daarnaast moeten er nieuwe wegen gevonden worden, die praktisch realiseerbaar zijn en dat moet dan ook nog eens gedragen worden door de honderden bestuurders, die op elk niveau in de nieuwe lijn moeten geloven en deze ook uitvoeren. Hij is op zoek naar eenvoudige woorden, begrippen die begrip geven en richting aan je besturen.
Paul stuurde me een aardig interview op met hem. Een van de laatste zinnen uit Interview Trouw, Wouter Bos / 'Grotere ongelijkheid is noodzaak' door Ruud van Heese en Lex Oomkes van 2005-04-29:
Het antwoord van Bos op deze 'solidariteitscrisis' is decentralisatie en maatwerk. En voor een ander deel toegeven aan de directe vraag van koopkrachtige groepen. Bos: ,,Waarom zouden ouderen, die voor een groot deel een behoorlijke koopkracht hebben, niet de zorg mogen kopen die ze willen. Op die manier houd je ze betrokken bij de publieke zaak in plaats van dat ze hun heil elders zoeken. Die geëmancipeerde burger hebben we zelf als PvdA gewild!''
Niet dat, nu dat ideaal verwezenlijkt is, de PvdA aan de winkeldeur het bordje 'wegens succes gesloten' op zou kunnen hangen. Bos wijst erop dat er nog steeds een onderklasse is en, gevaarlijker, dat mensen steeds permanenter van die onderklasse onderdeel lijken uit te maken.
,,Als sociale mobiliteit moeilijker wordt, zal de middenklasse nog minder bereid zijn solidair te zijn. Omdat solidariteit dan gelezen moet worden als betalen voor anderen. Als je daarbij bedenkt dat de onderklasse steeds meer een etnisch stempel draagt, dan wordt de stelling nog scherper: de witte kritische belastingbetaler zal zich minder in solidaire regelingen herkennen. Dan is de solidariteit echt kapot. De oplossing zal moeten worden gevonden in radicale bestrijding van achterstanden, meer ambitie bij integratie, meer vrijheid voor eigen keuzes voor die middenklasse en meer maatwerk in de dienstverlening van de overheid en in het overheidsbeleid, zodat iedereen het gevoel heeft mee te betalen aan iets waar men wat aan heeft.''
Weer een keer naar het voetbal geweest, samen met Juul, Paul, Emma en Lukas. Nou erg getracteerd werden we niet, al waren we opgelucht dat de vesting can Doetinchem uiteindelijk tch gesloopt werd. Maar het ging te traag, niet diep genoeg, de vleugels gingen er niet overeen, er werd niet in de diepte gespeeld en nog wat van de alom bekende kreten. We liepen in de buitenspelval, of in de trechter, of tegen een muur. De fluiter irritant en nog wat van de zakne waar we heerlijk op konden kankeren. En de beste stuurlui zaten allemaal aan de kant: Maxwell, Trabelsi, Galasek, van der Vaart. En op het veld was er maar een die iets mocht doen: Sneyder. Alleen de pakweg 90 vrije trappen van De Graafschap vanwege buitenspel lopend Ajax mocht ie niet nemen, voor de rest heeft hij alle ballen in het spel gebracht. Als we zo Europa inmoeten, dan laat AZ maar gaan, als daar nog wat van overblijft tenminste.
Ook in je vrije tijd blijf je leren. Afgelopen zaterdag helaas de halfjaarlijkse wandeling gemist, maar wel een echte persconferentie bijgewoond. Al word je snel voor naïef versleten als je toegeeft wat geleerd te hebben, het was de moeite waard. 
Op de 6-wekendienst van Jan in Duitsland zond de herder ons weg met de mededeling: jullie moeten goed bidden voor een goede nieuwe paus. Dus kom niet klagen, als de nieuwe paus niet deugt, heb je het aan jezelf te wijten! Nou dat was niet aan dovemansoren besteed, en wij zitten nu met de gebackene birnen.
Als je een van een cliché en cliché gaat maken begeef je je op glad ijs. Er zijn cabaratiers die ermee weg komen, nog sterker je continu op het verkeerde been zetten, je je laten schamen omdat je lacht om diepe droefenis en omgekeerd. Maar nee, dit is noch cabaret, noch theater. Geen niveau (komt niet van de grond, zoals een 
Hitler zou te menselijk zijn gespeeld, nou daar heb ik weinig van gemerkt. Hij krijgt een gezicht dat wel, en stem. Hij blijkt en mens met een trillende hand. Maar daar houdt het in de film wel bij op. Van al wat menselijks is aan hem blijft niets over. Hij sleurt zijn volk mee de afgrond in en wenst zijn lot ook wanneer het misgaat te delen met zijn mensen. In het zinkende schip is hij de eerste die afhaakt en alle zin voor realiteit verliest. Wat mij erg bezighield was het lot van de Berliners die uiteindelijk aan de oostzijde nog 40 jaar in arrenmoede geleefd hebben, na alles wat ze al hadden moeten meemaken. De rol van de Russen, wat was er gebeurt als de Amerikanen niet waren gekomen, waren we nu dan een soort Baltische staat? Of had het arische ras het gered? Ik weet er allemaal te weinig van, maar vrolijk stemde mij die film niet. De onmacht om die man terzijde te schuiven vind ik ook nog altijd fascinerend. En dan de slotzin stemt tot nadenken. Wanneer grijp je in, kom je in verzet, ben je geen verrader maar een verdediger, beschermer van de mensheid. Als je eenmaal in een waanwereld verzeild raakt lijkt er geen terug. Je ziet de voorbeelden nog heden ten dagen.
Debat gehad over een ander Nederland, ik zie het nu weer wat positiever in, geheel in de gedachte van onze grote roerganger. Er is hoop, het duurt alleen effe. 
Vandaag konden we een kijkje nemen onder het Rijks, de fietsdoorgang (11.000 fietsers per dag) gecombineerd met de hoofdingang, is dat wel of niet een goed idee. "Och je kunt voorspellen hoe dat gaat, dat ding gaat open, de fietsers fietsen een paar weken voorzichtig en dan sneuvelt de eerste Amerikaanse toerist en besluit het stadsdeel het te sluiten voor fietsers want het is te gevaarlijk, read my lips" Ik ben niet zo'n cynicus, meer van het naïve type. We komen er wel uit. Een hekje meer of minder, kan je de kop niet kosten. Het openen van de zijmuren is een openbaring, letterlijk en figuurlijk. Helaas moeten we nog een paar jaartjes wachten.
Geert Mak was te gast bij een literair genootschap in Amersfoort. Vele fans, vooral van zijn historisch werk een behoorlijk belegen en belezen gezelschap dat het kleine bijgebouw van de Flint vulde. Mak is in het nieuws, omdat hij een zeer succesvol boekenverkoper en mede-uitgever is en juist zich gemengd heeft in het debat met zijn pamflet: “gedoemd tot kwetsbaarheid”.
Gisteren op stap naar Rotterdam voor een wandelreunie. Ik kijk altijd mijn ogen uit in een andere stad. Vooral Rotterdam, op zoek naar: is het hier beter geregeld dan in Amsterdam. In de tram was er een lopende conducteur, die me op tijd de deur uit wees en kaartjes verkocht aan degene die geen kaartje had. De tram reed stiller dan de Amsterdamse. We passeerden eerst een beetje oude buurt met op zichzelf mooie huizen, maar duidelijk onderkomen. In Amsterdam is men de stadsvernieuwing van binnenuit (Centrum) begonnen, dus daar kom je dit soort buurten pas tegen bij de eindpunten van de tram. Het werd langzaam beter, de belwinkels maakten plaats voor de Correct en de Albert Hein en weldra was ik, sneller als gedacht, in een hele chique wijk(Hillegersberg) met een meer en met vrijstaande villa's. Niets deed meer denken aan het Rotterdam van enkele minuten geleden. In een vrijstaande boerderij was de reunie. Nou eigenlijk meer vrijstond, want sinds de aankoop van de boerderij door de toen nog harmonieuze woongroep is alles erin en eromheen veranderd en staat de boerderij nu temidden van bouwkavels waar nieuwe villa's spoedig zullen verrijzen. Binnen ontspon zich en discussie over hondenpoep, altijd leuk voor de borrel. Hondenontlasting is overlast nummer 1 in de burgermonitoren Nederlandbreed. Het verhogen van de hondenbelasting zou volgens de reisgenoot en onderzoeker significante invloed hebben op de uitlaatoverlast. Hetzelfde geldt voor de mate waarop de politie toezag. In de Amsterdamse Diamantbuurt bleek de hel los toen al enkele jaren lang jongeren pestend de straat bevuilden (
Ja ik kan soms grappig uit de kroeg komen, wilde