Hoe de ziel verdween uit een familie

De geschiedenis van de familie Avenir gezien, deel 1 en 2. De jaren vijftig en zestig passeerden ongecensureerd, hilarisch, vol herkenning. "Wie gaat die mensen dan helpen bij het kiezen uit drie soorten koffie?" "De reklame". Ergens heeft de jeugd iets ontdekt wat wij nog niet ontdekt hebben" En wa is dat dan? "Dat hebben we dus nog niet ontdekt, zeg ik toch." De ziel. Als de pater familias dood is, ontdekt iedereen het gemis. Als de verloren zoon terug is, voel je zijn hart. In zijn brieven schrijft hij wat zijn mond niet zeggen kon. Mooie, treffende beelden. Ik kijk uit naar deel 3 en 4 van Maria Goos.

Een sprankelend 2007

Dit jaar staat in het teken van de zeven. 2007 is een jaar om erbovenop te komen, is een jaar om naar uit te zien, vooruit te kijken en te gaan. Te sprankelen, dat wensen we. Niet elke dag, maar op gezette momenten, genieten met mate, maar dan wel goed. Dit jaar worden we op 16 november samen 100 jaar, er zal wat te vieren zijn. Haal met nieuwjaar de dop er eraf en laat het sprankelen.

De onaangename waarheid

Zojuist weer eens naar de film geweest. Ik geloof dat ik dit jaar nog geen andere gezien had. "The Inconvenient Truth" was een meer dan aardige documentaire, die al zou hij maar voor een tiende waar zijn, al genoeg tot denken aanzet. De CO2-problematiek is zo ongelofelijk, dat het haast ondenkbaar is dat dit probleem wordt opgelost zonder een WTC-achtig schokeffect, zoals Al Gore aangeeft.
Wat een beetje onderbelicht blijft is de oplossing. Er is geloof nodig in de wijze waarop we dit kunnen oplossen. Overtuigen is pas stap één, zorgen dat er ook daadwerkelijk aan een wereldwijde oplossing wordt gewerkt is zo mogelijk nog moeilijker. Een schone taak voor een nieuwe regering in Nederland. Er zijn meer problemen, maar ze hangen allemaal met hetzelfde samen: in de der beschrenkung... We zullen gelukkig moeten worden met wat we bereikt hebben en de wissel die we trekken op de omgeving moeten rechtzetten, zoniet inperken. Of ons iets snuggers laten invallen. Ga de film zien, hij is de moeite meer dan waard.

Ben je al de klap te boven?

"Ben je al de klap te boven?" wordt mij dagelijks gevraagd. Ik moet eerlijk zeggen, ik had de pest in en ik heb de uislag ook niet verwacht. Ik vond dat de PvdA een zeer realistisch verkiezingsprogramma had/heeft, een antwoord voor alle problemen, in ieder geval een richting. Natuurlijk, Bos had gemanouvreerd om zoveel mogelijk draagvlak te creeeren binnen de PvdA en binnen zijn aanhang. Maar dat was logisch, we willen een bindende leider, niet eentje met de rug naar de samenleving.

De teleurstelling kreeg ik veel eerder, toen bleek dat Balkenende niet inzag welk huzarenstukje Bos binnen de PvdA heeft gepresteerd. Door dat niet te erkennen, nog sterker, Bos daarvoor de oren te wassen en te schamperen heeft hij Bos en het land en uiteindelijk ook zichzelf een slechte dienst bewezen.

Achteraf is het makkelijk praten en is het resultaat wel begrijpelijk. Toch mogen we nog van geluk spreken dat de VVD en het CDA ook hebben ingeleverd. Waardoor men haast niet onder Bos uitkomt. Wat mij zoal opviel bij de commentaren en waar ik me in kan vinden...

1. Emocratie: Feelings are facts, zoniet dan: feelings become facts
Partijen die het (angst)gevoel de boventoon hebben laten voeren in de campagne zijn de winnaars (angst voor europa, angst voor moslims, angst voor verandering)
Partijen die de werkbaarheid, oplossingen en redelijkheid hebben proberen over te brengen zijn more or less gesneuveld.
Les: je moet je compromis niet communiceren, maar gaan voor wat je vindt. Je moet niet met concrete oplossingen hoe vervelend dat ook is, kun je beter het verwijt krijgen dat er geen oplossing wordt geboden dan dat iedereen het wel met één van je plannetjes niet eens is en daarom op iemand anders stemt. Je moet de gevoelens van de kiezers gebruiken als je stemmen wil winnen, wat je er later mee doet schuif je af op de coalitiepartner (compromis). Maar geef mij maar eerlijkheid en een paar zetels minder.

2 Peilingen: self-fullfilling prophacy
Als een partij volgens de peilingen een factor van macht wordt, wordt hij dat ook echt. Want de horden zwevende kiezer willen uiteindelijk bij de winnaar horen en willen uiteindelijk invloed.
Toen duidelijk werd dat de SP er toe zou doen, hoefde men ook niet meer strategisch te stemmen op de PvdA, nog sterker je kon beter strategisch stemmen op de SP.

3. Authenticiteit van personen: misschien wel het belangrijkste
Authentieke personen winnen de verkiezingen, niet de managers (Bos, Rutte, Pechtold, Femke). Leiderschap wordt bepaald door authenticiteit en niet door intelligentie, kwaliteit, welbespraaktheid of leiderschap. Bos is nooit geloofd op authenticiteit als het gaat om echt linkse thema's, omdat hij beredeneerd links is en niet authentiek links (ik kan er van meepraten). Hij is authentiek een sociale manager, die vooral naar de toekomst kijkt. Bos zal het prima doen als premier, want dat zijn zijn kwaliteit. Hij is namelijk wel een authentieke manager, veel meer dan Balkenende.

Hoe verder? Sociaal democratisch Appèl
Ik denk dat de PvdA 34 zetels heeft gewonnen, de tweede partij is van Nederland, met een nieuwe basis, niet meer alleen de allochtoon, niet meer de vrouwen, niet meer de arbeiders, maar het maatschappelijk middenveld en de sociaal liberale intellectuelen en veelverdieners, voor wie het best wel wat minder kan. Alleen als de PvdA de linker en rechterflank overtuigend heeft vrijgeven, heeft Bos toekomst, maar dan vrees ik wel dat de naam moet veranderen in: Sociaal Democratisch Appèl. Dat samen moet bouwen aan een nieuw Nederland. Een nieuw nederland dat...Zie Bodens visie http://www.nieuwamsterdam.org/nieuwsbericht/1306

Nog een paar dagen....

Voor die het nog niet weten

Met welke problemen krijgt het volgende kabinet te maken? De Volkskrant heeft de afgelopen weken partijprogramma’s vergeleken. In deze speciale editie van de webkrant worden de belangrijkste standpunten tegen het licht gehouden. Handig overzicht! Alleen dat de SPer niet bij staat. Ga naar: verkiezingen Alle belangrijke verschillen in 4 A4-tjes.

Groeten uit de treveszaal

Je wordt er langzaam mismoedig van. 45% van de mensen weet nog niet wat ze stemmen, ze zijn nog aan het draaikonten zal ik maar zeggen. Hoe is het mogelijk? Omdat Bos af en toe zijn mening bijstelt? Is het een schande om te zoeken naar wat er mogelijk is om een zo breed mogelijk draagvlak te creeeren? 4 jaar gewerkt aan een partij die oog heeft voor sociale issues, toch ook wil vernieuwen en de gewone man niet uit het oog wil verliezen, wordt die spagaat ons noodlottig. Zeker nu Balkenende en met name Verhage niet thuisgeven lijkt die strategie problematisch. Over links gaan is helemaal kansloos. Uit alle peilingen blijken het totaal van links al weken stabiel. We zitten gevangen in de klauwen van het CDA dat als een poes met het muisje speelt. Af en toe aait, om daarna genadeloos uit te halen. Ze gaan nog maar gezellig effe door. Dit weekend riep iemand de de overwinningsnederlaag van 86 weer in herinnering. Nu lijken we de de nederlaag al voor de verkiezingen te beleven, hoe mooi zou het zijn als die 45% Balkenende IV door overmoed zien sneuvelen. Het zou niet de eerste ker zijn dat Jan Peter glimlachend tenonder gaat. We worstelen en komen boven. zie mijn column op de PvdA site.

Marijuana...

Researchers have found that a distraction such as your cell phone ringing, has a greater impact on your concentration than smoking some marijuana.

De ultieme geluksmeter

Wil je weten of je gelukkig bent? Geluk is in de mode bij de onderzoekers tegenwoordig, met de vragenlijst hieronder kan je je eigen geluks score laten uitrekenen, je wordt daarbij vergeleken met andere landgenoten en de rest van de wereld, ook je levensverwachting en ecological foot print worden berekend, allemaal heel aardig en instructief compleet met tips hoe je gelukkiger kunt worden. Veel geluk gewenst namens het ministerie van well-being en de jonge onderzoeker Juul.

http://www.itint.co.uk/hpisurvey/

Open je ogen.

WomanAid

De sleutel tot veel oplossingen ligt bij vrouwen, dat bedacht ik al eerder. Een grotere rol bij besluitvorming, bij leidinggeven. Een grote rol in kinderen krijgen en opvoeden, in zorg en onderwijs en dienstverlening. Op zoek naar meer informatie over MicroKredieten en vrouwen (een project in Zeeburg) stuitte ik op een pagina met feiten van de hand van WomenAid. Ook in de ontwikkelingslanden ligt de sleutel zo blijkt bij de ontwikkeling van vrouwen. Het ontwikkelen van een man, helpt een persoon; het ontwikkelen van een vrouw helpt een heel gezin. Toch iets om bij stil te staan.
Ook in Nederland? Taal en Cultuur beperken de deelname van veel vrouwen aan het arbeidsproces en aan het succesvol opgroeien van hun kinderen. De maatschappij plukt uiteindelijk de wrange vruchten. Kinderen eerst, zeer zeker; maar vrouwen misschien nog net iets eerder. In Zeeburg blijken geintegreerde vrouwen moeite te hebben een baan te vinden. Het belang zij duidelijk. Fatima Elatik bedacht dat MicroKredieten ook in Nederland een oplossing zouden kunnen zijn om vrouwen een zetje te geven en uit een vicieus ogende cirkel te breken.

Willkommen, bienvenue iets teveel theater iets te weinig musical

Alles wat Joop brengt is van topklasse. Cabaret, natuurlijk ook. We werden enchantee door de geweldige ambiance, ontroerd door het plot en de liedjes, gecharmeerd door de bediening, wij hadden Maartje, althans dat stond op haar rokje. Een geweldig evenement, vanaf een mooie plek met dienblad en lampje op de balustrade genieten van de swingende jaren dertig muziek. Ik had wat teveel Liza Minelli in mijn hoofd en dat is misschien wel jammer, dat doet onrecht aan Pia, die de spetters ervan af zong. Het einde was dramatisch, het publiek was toch een beetje verslagen. Dan maar hopen dat er door mensen parallellen worden gelegd met wat nu dreigt te gebeuren.

Steun actie tegen geldverslindende verhuiscircus Europees parlement

Via de website www.oneseat.eu voert een groep europarlementariërs sinds kort actie tegen het geldverslindende verhuiscircus van het Europees Parlement tussen Brussel en Straatsburg.

Het Europees Parlement vergadert drie weken per maand in Brussel, en een week per maand in Straatsburg. Die afspraak ligt vast in het Europees Verdrag en kan alleen met instemming van alle EU-lidstaten worden gewijzigd.

De maandelijkse verhuizing kost de Europese belastingbetaler ongeveer 200 miljoen euro per jaar. Daarnaast neemt de verhuizing iedere keer weer veel tijd in beslag. Bij verkiezingen voor het Europees Parlement blijkt telkens weer dat het verhuiscircus veel burgers een doorn in het oog is.

Het zou efficiënter zijn de werkzaamheden de activiteiten te concentreren in Brussel. Dat is ook de wens van een meerderheid van de europarlementariërs, waaronder die van de PvdA. Maar vooralsnog weigeren de regeringsleiders te luisteren. Deze week heeft PvdA-Kamerlid Frans Timmermans hier vragen over gesteld aan premier Balkenende.

De initiatiefnemers van www.oneseat.eu proberen 1 miljoen elektronische handtekeningen te verzamelen, om daarmee druk uit te oefenen op de Europese regeringsleiders, die binnenkort over de kwestie vergaderen. Wij ondersteunen dit initiatief van harte en roepen de leden van de PvdA de oproep te ondertekenen en door te sturen naar vrienden en bekenden. Inmiddels hebben al meer dan 250.000 mensen de verklaring getekend.

Simply Life

Rust in huis en in je hoofd. Minder rommel, minder getob en ergernis, geen zeurende kinderen, geen schuldgevoel, meer tijd voor dingen die er echt toe doen. SimplifyLife staat vol met tips, informatie en producten die je helpen om je leven te vereenvoudigen. Van superpraktisch, zoals makkelijke recepten en opvoedtips, tot en met antwoorden op de vraag hoe je anders omgaat met een wereld waarin er veel kan, en je van alles wilt en 'moet'.

Triumviraal, een 50jarige tweeling en ik…..

Een toespraak:

Ik denk dat het wel speciaal is om bevriend te zijn met twee broers. Een tweeling nog wel. Nou zou je op het eerste gezicht zeggen. Ja als je bevriend bent met de een, dan is het logisch dat het ook klikt met de ander, je krijgt als het ware twee voor de prijs van één. Maar zo simpel ligt dat toch niet, omdat er hier sprake is van een byzondere vorm van een twee eiïg species. Het is op het eerste gezicht tamelijk ingewikkeld om eigenschappen te vinden die ze gemeenschappelijk hebben, op hun geboortedatum en familie na.

Ik ben zelf ook en tweeling, maar dan als sterrenbeeld, en dat verklaart misschien, waarom ik zowel met de ene als de ander op een meer dan plezierige manier omga. Wanneer ze bij ons op bezoek zijn heb ik vaker het gevoel dat ik tussen hen in sta dan dat ik bij hen aanschuif. Vanaf de eerste keer dat we samen op vakantie gingen in 1977 als ik het goed heb, bewaar ik prettige herinneringen aan ons driemanschap, dat onder tragische omstandigheden zijn start kende. Sinds die tijd heb ik heel wat vakanties met deze of gene of allebei doorgebracht. Wandelend door de bergen natuur, etend door bergen spaghetti, kletsend door zeeën van tijd. Legendarisch zijn onze jaarwendes, een traditie die toch al zo’n kleine dertig jaar standhoudt, zelfs in America wisten we van de aanstormende jaarwisseling nog een onvergetelijk evenement te maken. Terwijl het in Nederland 12 uur sloeg, sloegen wij met de Maverick bijna over de kop. Naar een hotel gesleept keken we naar de festiviteiten die via de respectievelijke tijdzones van Oost naar westkust naderbij kwam.

Mooie herinneringen. Alleen gemeenschappelijke avonturen maken een langdurige vriendschap meer dan een periodiek ophalen van vergane glorie. Bij ons is het op vandaag na nooit een: weet–je-nog-van-toen-weerzien.

De jarige broeders vertegenwoordigen zonder twijfel twee uitersten, die zich in mij proberen te verzoenen: de een de rationele macro econoom (mijn wiskunde bloeit weer op nu ik mijn dochter weer de edele kunsten van de x-en-y mag bijbrengen), verzot op modellen en wetmatigheden. (als je maar weet: het enige model dat iets aan de werkelijkheid toevoegt is een foto model) Vaste waarden en zekerheden en de wil kennis te ventileren als zodanig. Stuur hem op pad in een wildvreemde stad en binnen enkele minuten is hij je aan het gidsen door straatjes waar hij zelf ook nog nooit is geweest. Hij zuigt tijdschriften, films en boeken in zich op, verslindt de krant en doet dit alles uit puur altruïstische motieven ten einde de wereld te beleren, te vermaken en zijn eigen zin aan het leven te geven en in het leven te vergaren. Als vriend geniet ik van zoveel op maat gesneden kennis en voedt hem waar nog nodig met knikjes en verzie hem met stimulerende opmerkingen. Ofschoon ik niet meteen het idee krijg, dat wat ik naar voren breng onmiddellijk in zijn gedachtengoed wordt verankerd, het scherpt mijn geest en verrijkt mijn inzicht en kennis, waarvoor dank. We zijn het ook wel eens niet met elkaar eens. Het kan immers voorkomen dat de koppigheid van de twee vrienden elkaar kruisen. Als we het niet met elkaar eens zijn, dan is dat meestal ook meteen erg heftig en gaat het om ’s werelds meest belangrijke worstelingen, en torsen we even het leed van de wereld mee in ons dispuut.

In dat geval vind ik steun bij de van origine agrarische voorgesorteerde sociaal academicus aan de andere zijde van de twee-eenheid. Bij hem staat net als bij mijn alter ego niet het model maar de werkelijkheid zelf centraal. De mens, zijn kunst, zijn oerkracht en natuurlijk de praktische ordening daarvan. Als heeft zo zijn eigen plek. Al wandelend beschouwt hij de wereld door de cameralens, ziet tevreden naar de schepping en rust de zevende dag, en wellicht ook al af en toe tussendoor.
Zijn noeste personeelswerk werd ruw verstoord toen hij zijn toevlucht tot het penitentiaire domein moest nemen. Daar kruisen de vernieuwingen overgewaaid uit het bedrijfsleven zijn pad en probeert hij er het beste van te maken. Ook met hem wordt driftig gedelibereerd over het wel en wee van vernieuwingen, sociaal zijn en toch reëel blijven. Alles vergezeld van een pint en een rustgevende achtergrond muziek. Zodra hij uit zijn slaapzak kruipt, want als de horde uit België er is, rest een plek in de huiskamer, gaat de CD aan, de krant bij de hand en ontwaakt hij bij een kop koffie en een goed gesprek. Precies als 30 jaar geleden op de Esdoornlaan, waar hij op zondag avond Brian Ferry over de afdeling liet spoken. Do the strand, roept bij mij nog warme herinneringen op.

Al memoriserend kom je toch nog wel wat parallen tegen, ze vallen op door trouw aan hun vrienden en eerlijkheid, door eigengereidheid en bereidheid, door onderwijzend en raadgevendheid, door interesse in wat de wereld bezielt en hoe dat te veranderen, ze houden van hun comfort en hun rust, ze praten liever over iemand of iets anders dan over henzelf, ze koesteren het verleden en blinken niet uit in veranderingsgezindheid. Ze zijn dol op hokjes en ordenen en bovenal verzamelen.

Ik heb 3 verzamelingen meegenomen, waarvan er ieder een kan worden toegevoegd aan de hunne. Als een echte tweeling heb ik natuurlijk zwaar lopen twijfelen wie nou welk cadeautje het best kan krijgen. Ik kan ze zelf laten kiezen, al zou het leuk zijn om ook de hulplijnen of het publiek in te schakelen bij deze moeilijk keus.

Ze hebben de keus uit:
1. Vick van der Rijt’s verzamelde Duits werk, van Hildegard Knef tot Nena
2. Youp van het Hek, de mooiste liedjes samen met een 3 stemmig orkestje
3. Mijn plezierbrevier + CD. Kees van Kooten heeft met zijn boeken al hele volksstammen aan het lachen gemaakt, maar waar moet hij zelf om lachen? Mijn Plezierbrevier geeft het antwoord. Een tijdloze bundel vol Engels-Amerikaanse humor, met de natuurleukste korte verhalen van ultra-grappige grootheden als James Thurber, Stephen Leacock en S.J. Perelman. Maar ook met verrassend komische stukken van tientallen minder bekende of (ten onrechte) vergeten humoristen uit de vorige.

Al snel vile Youp van het hek weg, alhoewel best goed verzekerde mij een disgenoot.De keus was toen verder niet moeilijk. Nog even wachten op de herdruk van Plezierbevrier.

Hersenschimmen en gedachtensponsels

Ik had het boek ook gelezen, prachtig. Maar via mijn moeder ook meebeleeft hoe het in werkelijkheid gaat. Dan is een prachtige voorstelling toch te kort om het porces te laten sluimeneren. Dan is het toch een beetje niet waar en gespeeld, daar kan de theater de werkelijkheid en het trage boek niet inhalen. Ofschoon mooi en zware kost, aardig gevisualiseerd, de echte herinnering, die ik nog gelukkig heb aan de aftakeling van mijn moeder zweefde door mijn gedachten en het feir dat bij geestelijke aftakeling ook onvermijdelijk lichamelijke aftakeling verschijnt (maar niet op toneel) maakte het stuk toch een beetje te weinig echt. Anderenw aren lovender in hun kritiek zie het parool . Het was allesbehalve slecht, maar toch... Ik hou het toch liever bij mijn eigen herinneringen zolang ik ze nog kan bewaren,

De Wet van Wederkerigheid

Het rapport gaat over een kernvraag van de sociaal-democratie: hoe organiseren we in de toekomstige samenleving de noodzakelijke solidariteit? Het organiseren van sociale zekerheid is onlosmakelijk aan onze beweging verbonden. De verzorgingsstaat is echter nodig aan modernisering toe. Hoe krijgen we zoveel mogelijk mensen aan het werk? Hoe houden we rekening met de individualisering zonder de solidariteit los te laten? Hoe houden we de verzorgingsstaat betaalbaar? Wat is de rol van de burgers, de overheid en de maatschappelijke organisaties hierbij?Publicatiedatum:
6 december 2005: PvdA_ProjectgroepVerzorgingsstaat_WetvanWederkerigheid

NUHR: Vendetta, hard werken

Als je ze ziet zwoegen, dan is is eigenlijk niet goed genoeg. Als je "the making of" leest dan krijg je ook het gevoel dat het teveel moest en gezien de omstandigheden (de dood van van der Sande Bakhuysen) eigenlijk het hoofd er niet naar stond. De voorstelling is wel aardig, er zitten grapjes in, maar het heeft naar mijn mening weinig diepgang en overtuiging. Najib redt de uitvoering, maar legt tevens de trucjes van de Ploeg een beetje bloot. Het moet wat toevoegen aan de werkelijkheid, je tot inkeer of nadenken stemmen. Maar dit knalfestijn of slachtpartij komt niet tot op het niveau dat we gewend zijn van NUHR. Volgende keer beter.

Kruistochten: 5 uur en nog te kort

Schitterend, zelden zo gelachten in de afgelopen maanden. kruistochten is meesterlijk. Drie toneelstukken, rond een weekend, vanuit drie cameraopstellen wordt de zoektocht naar liefde zichtbaar gemaakt. Geestig en overtuigend.Een must. Vokgend seizoen komt ie weer. Zie de folder en de trailer

Als de wereld uit 100 mensen zou bestaan....

Ik vond onderstaande quote op de citaten site van Gurteen. Goed om je te realiseren.
"If we could shrink the earth's population to a village of precisely 100 people, with all the existing human ratios remaining the same, it would look something like the following:

57 Asians
21 Europeans
14 from the Western Hemisphere, both north and south
8 Africans

52 would be female
48 would be male

70 would be non-white
30 would be white

70 would be non Christian
30 would be Christian

89 would be heterosexual
11 would be homosexual

6 people would possess 59% of the entire world's wealth and all 6 would be from the United States

80 would live in substandard housing

70 would be unable to read

50 would suffer from malnutrition

1 would be near death - 1 would be near birth

1 (yes, only 1) would have a college education

1 would own a computer

When one considers our world from such a compressed perspective, the need for both acceptance, understanding and education becomes glaringly apparent.

Bouwen aan vertrouwen.

Hoe gaat dat nou tijdens een debat, waar je je soms heel klein voelt tussen professoren en columnisten, die het allemaal beter weten....

Tijdens het debat over de dienstverlening in den Haag(5 april jl) probeerde ik met vinger in de lucht een opmerking te maken. Ik werd over hoofd gezien. Maar het bloed steeg me naar het hoofd. Ik vocht innerlijk voor mijn punt. Helder probeerde ik te formuleren wat ik als een gemiste kans zag. De opwinding won het van de ergernis. “De fles is half vol en niet half leeg”, zie je dat dan niet? Mijn vinger ging weer in de lucht en tot opluchting werd ik weer overzien door de hoofdredacteur van de Volkskrant, die het gesprek in goede banen leidde. Ik zuchtte. Mensen in mijn buurt keken naar mij. Wat heeft die nou te zeggen. Moet ik mijn naam en functie noemen? Ben geen professor, ambtenaar of onderwijzer maar een bedrijfslever, moet ik dat zeggen? Of ben ik een politicus in de dop, lid van de PvdA? Het zweet brak me uit, maar de wil om wat te roepen won het weer even. Ik stak mijn vinger aarzelend in de hoogte. Maar weer ging de microfoon aan mijn neus voorbij, ik zette een interventie uit mijn hoofd. De rust keerde niet weer, want er was een snaar geraakt: iemand had beweerd: “De politiek is georganiseerd wantrouwen”.

Ik werk binnen een interne accountantsdienst van een financiële instelling en ook wij worstelen met een negatief imago. Regels omwille van de regels? Incidenten en krantenberichten dwingen ons tot een toename van inefficiënte en overmatige controledruk. Organiseren wij wantrouwen?
Met hetzelfde recht kun je zeggen dat wij net als de politiek bovenal dienen te werken aan het organiseren van vertrouwen. De politiek zou stelselmatig moeten zoeken naar openingen om niet te hoeven controleren. En schept regels om juist vrijheid en vertrouwen te kunnen schenken.
De voorstellen van Meurs om een V-systeem in te voeren, waarbij regels alleen worden ingezet en gecontroleerd op die plekken waar dat vertrouwen consequent ontbreekt, spreken mij zeer aan. Zij zijn net als al haar voorstellen ook in het bedrijfsleven van groot belang. Wanneer een dienst beter “in control” is, zou de regellast kunnen worden verminderd en de controle beperkt tot het verifiëren van die “in control”-status. De Tomashuizen zijn daarvan een goed voorbeeld. De noodzaak tot controle in kleinschalige organisaties is veel minder pregnant omdat de risico’s navenant minder zijn. Minder risico’s, minder regels. Gevolg een opbloei van passie en toename van de kwaliteit van de dienstverlening. Een toezichthouder zou niets liever moeten willen, dan dat regels alleen op de juiste momenten worden ingebracht en gecontroleerd. Regels toepassen wanneer reële risico’s het doel van de professionele dienstverlener (kunnen) belemmeren.

Het is een goed idee bewust vertrouwen te organiseren en te schenken. Ik zou dan ook als 5de tip van Meurs willen formuleren: Organiseer vertrouwen. Zorg voor mechanismen waarbij regels pas hoeven te worden toegepast als zij noodzakelijk zijn, een reëel risico afdekken en wanneer zonder regels de ondernemer en dienstverlener out-of-control raakt. Het gaat dan ook niet alleen om de hoeveelheid regels. Door deze meer te relateren aan risico’s in plaats van ze “algemeen bindend” te verklaren stijgt het vertrouwen en komen we af van incidentalisme. Het overbodig opleggen en controleren van regels stuwt het wantrouwen en smoort de passie in de kiem. En passie is de kurk waar de professional op drijft.