Dode Hoek

Van de week zag ik een ongeluk met een bus. Gelukkig geen gewonden of problemen, maar wel een goede instructie van wat er gebeurt als een bus naar rechts gaat en de fietser rechtdoor. Wat je je niet realiseert is dat je als fietser opgesloten raakt en dat de bus als hij naar links gaat eigenlijk een achterwaartse beweging maakt. De fietser gaat stil staan, maar wordt teruggedrongen door de bus. De fietser begon op de bus te slaan, maar had er verstandiger aan gedaan af te stappen en weg te lopen. Het zou ook geholpen hebben als hij met de bus was meegereden, naar rechts. Ik vroeg Simone of ze wel eens van een dode hoek had gehoord (ze heeft net haar verkeersexamen gedaan), NEE, was het antwoord, laat staan geoefend wat je in dit soort situaties moet doen. Sta er nu eens bij stil, en niet als de bus naar rechts gaat.

Na de vakantie wordt alles anders

Leuk artikel in de Volkskrant (intermezzo 21/8/2004) In het artikel wordt veel verwezen naar Alain de Bottom (de kunst van het reizen) en naar het onderzoek van Centerparcs naar het vakantiebeleven van de gemiddelde Nederlander. Zo geeft een behoorlijke meerderheid van de vakantiegangers aan, dat het belangrijkste gespreksonderwerp tijdens de vakantie de volgende bestemming is: waar gaan we morgen/volgend jaar heen. We kijken kennelijk liever vooruit dan te genieten van het moment. Ik heb ongelofelijk genoten van de vallende zon in Couze (bij Bergerac, zie foto) Niet alleen omdat die vallende zon de koelte aankondigde maar ook doordat de zon de belendende heuvel Italiaans uitlichtte. Byzonder mooi, vond ik ook de weg naar Verdun, waarbij we werden getrakteerd op een eindeloos glooiend vers geschoren korenveld, zonder enige boom, zonder enig huisje. Tuffen met een Ford Transit kris kras door Frankrijk levert meer rust dan vliegend door Zuid-Oost Azie, al zou ik die ervaring niet hebben willen missen.

We kwamen niet ver, heerlijk lui hoppend langs picturesque plekjes in Frankrijk, hangend in de wat ongemakkelijk te beslapen opvouwstoeltjes. Mijmerend over hoe het leven zou zijn zonder reclame, zonder krant, zonder TV, zonder mail, zonder Google, zonder mobiel. Nu zitten we weer naar het kleiduivenschieten te kijken, spellen we de krant en zijn we weer online.

"50,9% van de Nederlanders die in 2003 een lange zomervakantie vierden voelden zich meer ontspannen na de vakantie dan voor vertrek, maar het tragische was dat die groep het gevoel van ontspanning na thuiskomst slechts enkele uren tot hooguit een week wist vast te houden."

Deze website is even op storing

Edwin maakt niet alleen mooie foto's maar ook leuke screendumps. Zijn blog is niet altijd even goed begrijpbaar, maar als ooit iets niet snapt kun je je beroepen op JC: “Als ik zou willen dat je het begreep, zou ik het wel beter hebben uitgelegd.”

PvdA Van Voor Amsterdamse Afdelingen

De laatste maanden ben ik druk bezig geweest met de Partij. Er zijn tijden geweest dat ik op de partij stemde met het gevoel: ik doe het niet voor mezelf, ik doe het voor al diegene die moeite hebben bij het peloton te blijven. In 2002 werd me duidelijk dat ik in Amsterdam niet gelukkig blijf als ik elke dag een bedelaar tegenkom, als woningen verpauperen, uitgeprocedeerden de illigaliteit ingaan, de commerciele media de macht krijgen en als een groot deel van de stad de aansluiting verliest. Juist in de wijken van Amsterdam gebeurt het. Daar staat of valt het. Daar maakt de partij het verschil, daar wordt de wedstrijd gewonnen of verloren.
Ik weet het, de PvdA blinkt niet uit in communiceren, ze oogt gesloten en veel met zichzelf bezig. Ze hebben altijd meer op de wens van de gedachte geleefd dan op de realiteit. Toch gebeurt er door honderden vrijwilligers en een paar betaalde krachten meer dan je voor mogelijk houdt. Je zou het missen als het niet meer gebeurt. En de partij verandert, al gaat dat langzaam en met pijn.
Mijn doel is het om het werk in de klei zichtbaar te maken en beinvloedbaar te krijgen. Niet door oplagebeluste media, schreeuwerige fundamentalen, of baantjesjagende bestuurders, maar door jou en mij. Of mijn missie slaagt of niet, het is het proberen meer dan waard. Zie www.amsterdam.pvda.nl (met name het afdelingsdeel is mijn werk en staat nog in de stijgers).

Polen in beeld

Nu zowat al mijn vrienden connecties hebben met Polen is het meer dan de moeite waard om er een kijkje te gaan nemen. Edwin en zijn Iza zijn een mooi fotoboek aan het maken en hier zien al wat samples. Chapeau. vergeet niet op de duimnagels te klikken het is waarlijk beziensbarend.

Breitners fascinatie

Een tijdje gelden alweer bezochten we de tentoonstelling van Breitner in het Amsterdams Historisch Museum. Prachtig zoals hij Amsterdam rond 1900 schilderde, extra interessant omdat dat de tijd is waarop ons huisje werd gebouwd en ook het verhaal van Thomas Roosenboom speelt (Publieke werken). Een aanrader.

Foto Site gevonden, tip

Zie www.schlijper.nl

"What I hear, I forget. What I see, I remember.What I do, I understand

Niet helemaal waar, ik heb vandaag een mooi stuk gelezen over een SNV-er uit Laos, die je een dag laat meeleven met een jarige vrijwilligerswerker in Laos. Van harte aanbevolen. Ik heb al heel wat van Laos gezien, mooie herinneringen. Maar als ik dit lees begrijp ik toch wat meer wat Jack en consorten er zoeken.

Beatrix Potter op Amstelveense buhne

Na haar piano debuut, nu het debuut op de amstelveense buhne. In een dubbel uitverkochte zaal waren we getuigen van een prachtige ballet uitvoering van de balletschool van Marieke. Tientallen kinderen als konijn, varkentje, van-de-boom-vallend appeltje, wespje gewoon zichzelf maakten van de jubileum uitvoering van de dansschool een vermakelijk en onvergetelijk gebeuren. Dat later op de avond nog meer gedenkswaardig gebeurde laten we maar even buiten beschouwing. (gvdmrrr76*&^&^$%^*(!!)

Toch nog het antwoord op de vraag: waartoe op aarde.

Gisteren bij Jansen Praat lukte het niet echt, maar Brat Pitt had het antwoord: eeuwige roem, of zoals Paul de Leeuw het zegt: een steen verleggen. En hoe dat te bereiken: door passie. Bij het doormidden klieven van loslopend voetvolk of door de meest onbereikbare te beminnen, of door vol verbetenheid een voorzet van rechts te geven en uiteindelijk de bal in een flits langs Kahn te schieten. Het doet er niet toe. Go for it tot je er bij neervalt.

Jansen praat een end raak

Hij moest op TV, zenuwachtig, gehaast en toch niet op zijn gemak. Zijn broer scheen overleden te zijn, of dat de waarheid was bleef in het midden. Wat wel de waarheid was, werd uiteindelijk allerminst duidelijk en daarmee faalde de opzet van de praatsessie. Het doel van het leven is vermaak: de grap is de bron van vermaak, jansen's leven is goed besteed: hij houdt zich al 15 jaar bezig met het doel van ieders leven. Och er zaten leuke stukken, de liedjes waren vast heel mooi, maar omdat we op de eerste rij zaten hoorden wij alleen van het meest gevoelige liedje de tekst, de rest ging letterlijk over ons heen. De band vond ik erg leuk, zou ik grag ook in meespelen. moet je er heen. och als je kaartjes hebt weten te bemachtigen is dat geenszins verkerd, maar ik zou er niet uren voor in de rij gaan staan.

Clinic

Pim fluistert de heren Elting en Haarhuis nog enkele laatste tips in de oren voordat zij aan de tennis clinic beginnen ter ere van het DDV 100 jarig bestaan. Belangrijkste tips: op tijd indraaien, uitzwaaien, de bal volgen, pas lopen als je weet waar de bal naar toe gaat, niet te hard volleyen, plaatsen is belangrijker bij de volley. Makkie toch?

STEM en doe de stemwijzer

Wat voor vuist kan een parlement maken als het maar door een handje vol mensen is gekozen. Wat voor vuist is nodig om Europa niet te laten verworden tot een tweede VS. Wie slaat er voor u met de vuist op tafel als het gaat om het verdedigen van sociale waarden en het weerstaan van de spierballen van de commercie. Doe de stemwijzer en ga stemmen: maak een vuist.

De vuile was van Jopie Huisman

Na ons bezoek aan Sneek togen we op weg naar Workum. Het verhaal ging dat een lokaal realistisch schilder zijn werk nimmer te koop aanbood teneinde het aan de gemeenschap te kunnen tonen. Een mooie collectie is nu in het Jopie Huisman museum te bewonderen. Het blijkt niet moeilijk een Jopie Huisman kenner te worden en ik kan eenieder aanraden, wanneer je in de buurt van Workum bent, de brug niet open staat en de p[inkster wielerkoers je niet te veel voor de wielen rijdt dit practig museumpje te bezoeken. Nog meer voorbeelden

Oude wijn in nieuwe zakken: Het Stay Away concept

Dit weekend waren we weer op stap met de Ballegooiers. Dit keer in een Jeugdherberg, ingericht zoals menigeen zich een jeugdherberg ook voorstelt, maar zoals het allang niet meer is, tenminste buiten Sneek. We hadden mooi weer en geheel voldaan na een schitterende last minute zegen op Festina van Pim, reden we al bijna in het donker het industrie terrein van Sneek op. Naast de Rang, King en XYfresh fabriek lag de omgebouwde boerderij. Deze ingreep dateerde waarschijnlijk van vlak na de oorlog, toen onderduikers het NJHC concept hadden uitgevonden. De raampjes van de kamers zaten dusdanig hoog dat de buitenstaanders de onderduikende gasten niet kunnen ontwaren en de stalen fabrieken op hun beurt aan de ogen van de gasten werden onttrokken. Een jeugdherberg regime is prima, maar je moet er niet een StayOkay concept op loslaten. Bij slaapzalen en galmende verblijfruimtes hoort een strenge moeder die je op tijd in bed jaagt en zorgt dat alles stil is en blijft. De Bar werd beheerd door een Spijkersmetkoppen-Bar-achtig duo, dat foute moppen vertelde en verkeerde zieligheid verwarde met demonstratieve gastvrijheid (wat kunnen jullie blij zijn dat we nog even ...).
Het weekend werd gelukkig niet verpest, daarvoor was het gezelschap te goed, het weer prima en het zwemmen en zeilen uiterst relaxed. De file op de terugweg, je kunt geen kant op op de afsluitdijk, das bekend, zorde ervoor dat we met plezier onze Scenic weer inleverde bij Budget. Vermoeid maar voldaan konden we weer tot de orde van de dag over gaan. Op de vraag of we volgend jaar weer op stap zouden gaan zei Joppe veelbetekenend dat wellicht het concept zijn langste tijd heeft gehad. We zullen zien. By the way, Bonifacius is gesneuveld in 754, Yes toch gelijk gehad...

Zuur voor Carver, maar toch de moeite waard

Het was weer zover, ze gingen niet staan. Maar waarom is me dan toch een raadsel. Weer Gerardjan Rijnders en ook in dit geval was het slot niet best. Ik ben het niet vaak eens met kritieken maar onderstaande kritiek is aardig goed. Het was heel leuk, ik had het niet willen missen. Maar je hebt steeds het gevoel dat er meer komt en het blijft uiteindelijk een beetje hangen in een cliché. De enscenering deed me erg denken aan the Simpsons, het prettig op elkaar inhakend langs elkaar heen praten, het trekken van de verkeerde conclusies en het met zichzelf bezig zijn werd treffend neergezet. De droom-intermezzo's waren mooi. Maar toch, na een tijdje trad een zekere verzuring op. En het kabbelend eind was artistiek verantwoord, zullen we maar zeggen. Carver is in de gevarenzone: geen subsidie. Zuur, maar als zo'n topspelers nog subsidie nodig hebben dan zit er toch wel iets goed mis in de toneelwereld.

Vertaalmachina, maakt elke saaie tekst leuk. Niet op de Achterknoop drukken!

Lang verwacht maar toch eindelijk is die er: de automatische vertaalmachine, en nogwel gratis op internet: Babel Fish vertaling. de vorige 'post' is door deze machine in het Nederlands vertaald. Resultaat:

"Als u probeert bevredigend iedereen, beëindigt u omhoog frustrerend iedereen. Telkens als u iets aan uw website toevoegt neemt u weg iets anders: aandacht. Telkens als u een stuk van inhoud toevoegt u uw website een weinig moeilijker maakt te navigeren. Er een punt zal komen waar uw website ook verwarrend wordt. De mensen zijn impatient. Geef de meerderheid wat zij willen. Maak het eenvoudig. Maak het duidelijk. Maak snel het. Anders, zullen zij voor hun favoriete knoop bereiken: de Achterknoop."

Leuk of niet?
Dan gaan we vervolgens dit weer terug in het Engels laten vertalen:

"If you try satisfactory everyone, you conclude omhoog frustrating everyone. Each time you add something to your Internet site you remove something else: attention. Each time you add a piece of contents you your Internet site little more difficult makes to navigate. A point will come where your Internet site becomes also confusing. People are impatient. Give the majority what they want. Make it simple. Make it clear. Make rapidly it. Differently, they will reach for their favoriete button: the Achterknoop."

Iedereen naar de zin maken

McGovern weer in de bocht:
If you try satisfying everybody, you end up frustrating everybody.
Every time you add something to your website you take something else away: attention.
Every time you add a piece of content you make your website a little more difficult to navigate. There will come a point where your website becomes too confusing. People are impatient.
Give the majority what they want. Make it simple. Make it clear. Make it fast. Otherwise, they will reach for their favorite button: the Back button.
http://www.gerrymcgovern.com

Hakuna Matata: grandioos

Ik ben niet zo dol op verjaardag vieren, om eerlijk te zijn. Vandaag was echter een feest. We waren met kids en Willy/Ans naar de Lion King in Scheveningen: werkelijk genieten. Van te voren waren we al gewaarschuwd dat het wel eens mooi kon zijn en we waren bang dat de verwachtingen te hoog gespannen waren. Al na drie minuten waren we al helemaal overtuigd van het gelijk van degene die ons voorgingen. Decors, kleren, muziek, special effects; allemaal superb. Zou er nog wel een keer heen: er valt zoveel te zien, dat je een tweede keer nog steeds je ogen uitkijkt. Pim en Simone waren voor het eerst mee, ik vrees dat die nu niet meer met een kluitje in het riet kunnen worden gestuurd. "Bij mij op school zullen ze wel jaloers zijn", merkte Pim terecht op. Kortom een mooie verjaardag. Bedankt iedereen die heeft gebeld of heeft willen bellen, kaart gestuurd heeft of een mailtje en anderszins aan mij gedacht heeft. We gaan op voor de 48ste ronde... en denk eraan:

Hakuna Matata!
What a wonderful phrase
Hakuna Matata!
Ain't no passing craze

It means no worries
For the rest of your days
It's our problem-free philosophy
Hakuna Matata!

Diva in spe

Jong geleerd is oud gedaan, tijdens een speurtocht in de klerenkist bij Rosa komt er wel eens wat boven water. Niet te veel zo te zien. Dat gecombineerd met en prachtig rode achtergrond en de carriere als diva staat in de pumps.

Goddelijk eten: La Vallada eindelijk een plekje

We hebben het al vaker geprobeerd, maar het valt inderdaad niet mee om een pleklje te krijgen in La Vallade. Maar de linkerbovenburen hadden het voor elkaar: een retourtje Frankrijk aan de ringdijk. Zie de beschrijving, waar geen woord van gelogen is.

Zonder wrijving geen glans

Ik las dat dit de gemeentesecretaris van Amsterdam pleegt uit te roepen. Wel een leuke om treurnis en frustatie mee weg te redeneren. Ik vond trouwens nog een leuke site met allerlei uitroepen: kindregards

advocaatje eef je nog

Polke, ik zat naast hem. We waren dikke maatjes. 2 jaar geleden zag ik hem op TV, dikke kop. Ik herkende zijn trekken meteen. Hij sloot zijn advocatenpraktijk, na een aanslag. Nu een documentaire van gemaakt

Het leven is een speurtocht

Vandaag bij de viering van de geboorte van een boek, een eenmalig boek lijkt het. Speurtochten verzameld en bedacht door Erica en Ellen (een andere dan de mijne), met prachtige tekeningen van Axel. De eerste speurtocht betreft een foto-speurtocht die origineel van Pieta afkomstig is, her en der wat bewerkt en uiteindelijk in dit boek is beland. Als presentje en gedichtje:

Het leven is een speurtocht, van kinds af op zoek
benieuwd, nieuwsgierig, wat vind ik in dit boek
Een goede neus, een fingerspitsengevoel?
een zevende zintuig, een ladder of een stoel?

Wapens in de strijd, om de waarheid te vinden,
de diepte te beduiken, geen doekjes om te winden
de oorlog tegen: ik heb het niet gewoest,
de hoop, de kans, de onrust die nooit meer roest

al vind je het nooit, was je waar het net is geweest
zoeken en speuren, de tocht alleen al, is het feest

Amsterdam, 16 mei 2004
Weer een steentje verlegd.

Tip: Rekenen met google

Rekenen uit het hoofd is niet makkelijk en wie heeft niet Google bij de hand. Tik een som in de google-bar en je ziet zo het resultaat.

Het zit er weer op

De afgelopen weken heel hard gewerkt aan het magazine voor Amsterdam. 14 afdelingen benaderd, 13 contactpersonen gekregen, 11 die willen meewerken. Daarna 8 bijdrages gekregen en drie geplukt van de site en 1 zelf verzonnen. 2 Afdelingen zullen ontbreken. vergadering georganiseerd waarbij 7 contactpersonen aanwezig waren, waarbij het merendeel met journalistieke ervaring. Kortom, moeizaam maar geen dood paard, vooralsnog. Zie de bijdragen als je het leuk vindt op pvdafdam.blogspot.com of in Word , daarnaast de agenda samengesteld voor de komende PvdA maand. Volgende tour de force is pas na de zomer.

Het licht in de ogen

Prachtig toneelstuk. Na twee mindere stukken, waarbij volle zaal op de stoelen bleef zitten na afloop. Kwam nu een helaas wat minder volle zaal overeind om een daverend applaus te geven aan Annette Nieuwenhuis en Hans Croiset. Het leek op geen enkele moment over iemand anders te gaan dan over hunzelf, twee te oud geworden acteurs, wiens roem in de geschiedenisboekjes bleef steken en nu out-cast waren. Spijt soms, twijfel meestal, ongeloof voortdurend, dat het is afgelopen. Het stuk eindigde in een helse stilte na een laatste opeen-hoop-ing. Wijze les: je tweede carriere kun je beter starten tijdens het slot van je eerste en niet als die al lang en breed vergeten is.
Zie (dit keer goede) recensie

Victory, wat doe jij?

Een jaar of wat geleden gingen we naar het verzetsmuseum in Amsterdam. Er was een thema tentoonstelling over de rol van Artis in de oorlog. Veel joden hielden zich schuil onder het stro van de dieren en aten mee uit hun ruif.
Heel confronterend was de uitbeelding van hoe gewone mensen geconfronteerd werden met Joden. Op welke wijze de gewone burger in verzet geraakte. Wat doe jij als bij je wordt aangebeld voor onderdak, wat doe jij als je je moet registreren, een ster moet dragen, een baan "aangeboden" wordt in Duitsland. Kijk jij naar alle propaganda films of boycot je de bioscoop, blijf je werken voor de politie. Vragen stellen was al een daad van verzet, je verzetten bracht je op je werk in grote problemen. In Nederland bleek opvallend weinig verzet te zijn, men dicht dat toe aan het feit dat we zo verzuild waren.
De les die me erg aansprak was: je komt altijd te laat in verzet. Per definitie eigenlijk, omdat je vaak pas naderhand weet of gelooft dat er iets mis zou gaan en ging. Kijk maar naar Sebrenica. Het idee dat je te laat kan zijn voedt ook de gedachte van de preventieve oorlog. Het verzet tegen een preventieve oorlog maakt je een slappeling. Ik vrees dat ik in de oorlog een slappeling zou zijn geweest, mijn hoofd geergerd zou hebben afgewend, de schuld bij een ander leggend. Het leed verzachtend waar mogelijk zonder op te vallen. Had ik er het beste van proberen te maken en zou ik naif zijn geweest. De andere kant opkijken is geloof ik niet de goede keus, zeker zolang dit niet levensbedreigend is. De schuld aan iemand anders geven is ook niet de weg, zeker zolang als je niet alles geprobeerd hebt er iets aan te doen.

Frustratie? Bekijk het eens op de lange termijn...

Every day there is tremendous work being done on the Web. Talented, dedicated people are working with limited resources and support to achieve brilliant results. If you're one of those people struggling to achieve the recognition you need, take a moment to take a bow.

I've got a great job. I travel the world talking to people about web content. From Hong Kong to Helsinki, from Sydney to Seattle, I get to hear from thousands of web managers every year.

The biggest problem I've had over the years is being frustrated. I've been involved in the Web since 1994 and I've been saying the same basic things for many years. Every year I come across the same fundamental problems. Sometimes I'm asked if I get bored? I used to a little. I don't anymore.

The thing that stops me from getting bored and frustrated is that I have stopped being obsessed with short-term results. I've stopped buying into the fake concept of Internet time. I have forced myself to think long-term and that makes all the difference.

I'm very lucky to meet wonderful people who are working really hard to do a great job. They often work with little budget and little recognition or support from senior management. Yet they manage to achieve brilliant results with such limited resources.

If you're running a website, it's very understandable to be frustrated. Don't be. You have achieved an awful lot. Look back five years. What sort of website was it then? I bet there has been an awful lot of positive progress. Now, look forward five years. Don't get tied down by the tactical. Take that long-term view.

The Web is still very new. Organizations are only beginning to digest it. But digest it they are. Every year I hear about the same fundamental problems. Yet if I listen closely I can recognize a gradual yet definite shift in attitude. Our world is maturing. It is moving on. Things are definitely getting better.

Only a few years ago, trying to convince a senior manager that web writing was an important skill was a near impossible task. That's not the case anymore. I've heard horror stories of board meetings that focused on the color of the font and had no interest in the actual words on the page. It still happens but not so much.

You still get people who think that all you need is some content management software. You'll still hear that the ultimate solution is to distribute publishing capabilities to as many people as possible. You will still find organizations that treat classification design as an afterthought. There are still lots of people involved in web publishing who want nothing to do with metadata.

I no longer find any of this frustrating. It's a challenge. People are not setting out to do the wrong thing. People want to do the right thing. Sure, there's politics. That's life. A good manager has got to be a good politician. A good manager realizes that running a website is a long-term process, not a series of short-term projects.

Most people will listen to logic but it may take many years and countless discussions. Remember, the Web is a shift in how we communicate. Changing the way we communicate is a profound change. It takes time.

Gerry McGovern is a web content management author and consultant en mijn lichtend voorbeeld. http://www.gerrymcgovern.com

Een zoektocht naar de beginselen ?

Begin hier met zoeken en vertel me wat je er van vindt.

Vanavond op TV, voor diegene die hem gemist hebbem!!

Het eerste voornemen van 2004 is al uitgekomen: meer naar de film. Cloaca hadden we nog gemist en nu ingehaald. Mooie film al heeft het theater zijn eigen charme, ook op het witte doek is het een overtuigend verhaal. Vooral Pierre Bokma heeft een prachtige rol. Gijs is af en toe hilarisch bezig en van de ander valt de ellende ook van het gezicht af te lezen.

Leren.nl, meer dan een stap in de goede richting.

Leren.nl: Ongelooflijke site, met van alles en nog wat op leergebied. Neem eens een kijkje bij Inleiding tot Kantoorpolitiek.
Ik ben bezig met me te verdiepen in een methode om ervaringen van afdelingen op een overzichtelijke wijze op papier of web te krijgen. Daarbij gebruik ik de STAR methode, die ik als een van de meest waardevolle evaluatie instrumenten heb leren kennen (niet alleen bij sollicitatie en beoordelingsgesprekken). Omdat ik het woord 'star' in nederlands nou net niet vind passen bij het doel van de evaluatie, heb ik dit woord na een halve nacht piekeren vervangen door "Progressie". Progressie is het doel van wat je hebt bereikt en de ervaring is een ervaring die gericht moet zijn op wat je hebt bereikt. Daarmee wordt het de STAP methode of STAPpenplan. Vooruitgang, progressie gaat in stappen. Stappen in de goede richting.

Queensday was anders maar weer groots.

Dit jaar geen visite, jammer, maar daarom niet getreurd. We zijn de jordaan in geweest, we hebben genoten van fine en fleur, muziek en geur, bloesem en boesem, grap en grol. Dankzij de mobiel ook nog even een terrasje gepikt met Paul en Irma. Carnaval van het noorden merkte Simone terecht op. Met twee verschillen: de gigantische troep van plastic bekertjes en het duurt maar 1 dag. Goeie poging, hoe dan ook.

Leren de oplossing, respect de sleutel?

Zappen heeft soms zin. Ik zapte zonet naar een programma van de Tros met Pieter Winsemius en Martin Gaus. Het oderwerp van gesprek, hoe verder met de wereld. Bekende dingen natuurlijk: tel je zegeningen, matig je zelf. En toen kwam het onderwerp integratie aan bod. De basis is dat mensen wat leren. Als ze wat leren gaan ze dat aan iedereen vertellen, het maakt hen trots en daarmee verdienen ze respect, iemand die respect verdient wordt betrokken. Een betrokken iemand is geintegreerd. Ik vond dit wel een mooie heldere redenering waar je verder over kan nadenken. De ervaring is dat het betrokken-zijn op straat, in de wijken, in de buurt, op school, in het gezin gebeurt en niet achter het bureau.

Ik zal het ook maar toegegeven

Ik hoor net dat Beckham heeft toegegeven. Wat heeft hij toegegeven? Rebecca zei dat Beckham zo'n goede minnaar is. Nou OK, ik geef het ook toe.

Even terug in de tijd

Een zestal jaar geleden hadden we ook het Archeon bezocht met Pim en Andrea en nu was Simone aan de beurt. Haar werkstuk geschiedenis staat voor de deur en dat is altijd het uitgelezen moment inspiratie op te doen bij dit thema park. Net als 6 jaar geleden was het weer hartstikke koud, waar we helaas net iets te laat achter kwamen. Het park was inmiddels gehalveerd, dit om het hoofd boven water te houden. En dat lukt zo te zien goed. De kinderen (Laura was mee) waren zeer content en ondanks de koude wilden ze graag in de prehistorie geleefd hebben. De cosy tent met de charmante vrijwilliger, waar ze hun handen warmden bij het malen van mee,l had hun hart gestolen. Wij koesterden warme herinneringen aan de Romeinse Sauna, maar we hadden toch iets teveel Valkenburgse Thermen in het hoofd. De dames werden gemasseerd, de gladiator werd bejubeld, de smid maakte een aansteker en een boot van huid werd in elkaar gevlast. En het doel lijkt gerealiseerd, de inspiratie voor een werkstuk werd omgezet in een idee dat nu op verwezenlijking wacht: de geschiedenis van het schrift.

Als je de wereld niet meer snapt, om je heen, is alles de schuld van iedereen.

Deze week is het de week van het integratiedebat bij de PvdA. Het komt zo te zien moeilijk op gang en de reden is eigenlijk dat het voorbereidend werk zo goed en duidelijk is dat er van discussie eigenlijk weinig sprake is of kan zijn. Zie tisnooitgoedofhetdeugtniet.blogspot.com. Er rest na het lezen van de stellingen wel een prangende vraag: los je met een nieuw beleid het probleem op. Ik denk dat je het probleem nooit zal oplossen, nog sterker er komen nog veel meer van dit soort problemen op ons afals we zo doorgaan. De roep om integratie is feitelijk de manifestatie van vervreemding. Vervreemding is het probleem en we vervreemden in snel tempo. Niet alleen van mensen die onze taal niet spreken, maar ook van mensen en dingen en programma's en reclames en werkgevers en weet ik niet wat meer. Zaken die we als gewone mensen niet meer kunnen bevatten. Voorbeelden, je leest nu een stukje van mij, dat midden in India staat opgeslagen, op een plek waar 3 kwart van de bevolking analfabeet is. We kunnen voor 19 euro naar Barcelona vliegen en kopen voor 20 euro een halve kilo aardappeltjes en wat boontjes bij de Italiaan. We betalen 2 keer zo veel voor onze levensmiddelen om het gat in de begroting van een frauderend bedrijf in de VS en Argentinie te dichten, we laten asielzoekers 5 jaar lang wachten op een uitspraak van een rechter, we geven een hoofdverdachte minder straf dan zijn helper, treinen rijden niet meer omdat er in de herfst blaadjes op de rails liggen en bombarderen en volk plat om vrede te brengen, we kijken naar TV programma's waarbij meer tijd wordt besteed aan de reclame dan aan het onderwerp zelf en ga zo maar door. OK, ik kan het nodige wel begrijpen, maar of ik er dan ook meteen vrede me heb is weer een andere zaak. Er zijn ook mensen die de lust tot begrijpen is vergaan, hun onvrede is onze onmacht. Hun macht kost ons onze vrede. Het probleem oplossen is starten met herinvoering van menselijke maat, uitdagen van de logica van de efficiency.

Tis nooit goed, of toch wel

PvdA maakt bekend hoe zij tegen integratie aankijkt. Ik kan mij in onderstaande PvdA stellingen vinden. Zij staan in het discussie rapport dat er goed uitziet. De enige vraag is... lost het het probleem of naderend probleem op. Zie mijn column



Stelling 1: De integratie van nieuwkomers en de samenhang in de Nederlandse samenleving wordt bevorderd door onderling contact tussen burgers uit verschillende etnische gemeenschappen.

Stelling 2: Bij vrijwillige migratie is het noodzakelijk en legitiem om de kosten en baten voor de ontvangende samenleving in ogenschouw te nemen.

Stelling 3: De inkomenseisen aan Nederlandse partners moeten niet worden verhoogd.

Stelling 4: Het is bij huwelijksmigratie zinniger eisen te stellen aan de migrerende partner, dan aan de reeds in Nederland verblijvende partner.

Stelling 5: Onderzocht moet worden of het zinvol en mogelijk is voor een buitenlandse partner een ‘greencard-achtig’ systeem in te voeren waarbij de volledige rechten en plichten op o.a. de sociale zekerheid, gefaseerd worden toegekend.

Stelling 6: De Nederlandse overheid zou zich meer moeten laten inspireren door voorbeelden als Engeland of het Duitse ‘green/bluecard’ systeem waarbij de bestaande onnodige barrières voor hoogopgeleide arbeidsmigranten worden weggenomen.

Stelling 7: Arbeidsmigratie voor laaggeschoolden is mogelijk, zolang er geen verdringing is van eigen werknemers. Het beleid dient dus noodzakelijkerwijze een terughoudend, experimenterend en lerend karakter te hebben.

Stelling 8: Er moet een effectief integratiebeleid komen voor toegelaten asielzoekers. Dit kan betekenen dat na de eerste selectie de groep die dan overblijft - en die dus een grote kans heeft op een langer verblijf in Nederland - moet kunnen deelnemen aan de samenleving (taalles, educatie, werk, onderwijs).

Stelling 9: Er moet een ruimhartig toelatingsbeleid komen voor uitgeprocedeerde asielzoekers, die –als gevolg van de oude wet- en regelgeving - al vijf jaar of langer in Nederland blijven, en geen strafblad hebben.

Stelling 10: Het terugkeerbeleid kan niet alleen met een repressieve aanpak worden opgelost. Er dient, met geld van Ontwikkelingssamenwerking, ook gewerkt te worden aan terugkeerprojecten waarbij geïnvesteerd wordt in migranten die terugkeren (scholing en training) en in de regio's waar zij naar terugkeren.

Stelling 11: Voor een goede kans op succesvolle integratie en emancipatie in Nederland is het opleidingsniveau van de migrant cruciaal. Daarom dienen aan de migrerende partner opleidingseisen gesteld te worden.

Stelling 12: Inburgering is primair de verantwoordelijkheid van de migrant. Sancties en eigen bijdragen zijn dus legitiem. De overheid is verantwoordelijk voor een goed en toegankelijk aanbod van inburgeringscursussen.

Stelling 13: De inburgering moet voor twee groepen oudkomers alsnog verplicht worden gesteld, te weten uitkeringsgerechtigde oudkomers die beschikbaar moeten zijn voor de arbeidsmarkt en oudkomers met schoolgaande kinderen. Ook voor deze groepen geldt dat een maatschappelijke (werk)stage onderdeel uitmaakt van de inburgering en dat een eigen bijdrage gevraagd kan worden naar draagkracht.

Stelling 14: Er moet een handvest van burgerrechten komen waarin de belangrijkste normen, waarden en grondrechten, zoals ook verwoord in de Grondwet, een plek krijgen.

Stelling 15: Burgers kunnen met meerdere samenlevingen een binding hebben, zonder dat dit de volwaardige deelname, met alle rechten en plichten, aan de Nederlandse samenleving in de weg hoeft te staan.

Stelling 16: Kinderen van migranten die in Nederland zijn geboren en die rechtmatig in Nederland verblijven, krijgen automatisch de Nederlandse nationaliteit.

Stelling 17: Overheid en sociale partners moeten gezamenlijk een serie initiatieven nemen om de positie van aanwijsbare risicogroepen op de arbeidsmarkt te verbeteren.

Stelling 18: Het behoud van gesubsidieerde banen en specifiek arbeidsmarktbeleid is juist in een periode van economische neergang en bij een oplopende werkloosheid van wezenlijk belang.

Stelling 19: Zodra er voldoende aanbod is, wordt de voorschoolse educatie verplicht ingevoerd voor ieder kind met een (taal)achterstand voor 3 à 4 dagdelen per week.

Stelling 20: Acceptatieplicht en opnamestop zijn noodzakelijke instrumenten daar waar school- en gemeentebesturen er niet in slagen gezamenlijke afspraken te maken over het spreiden van achterstandsleerlingen.

Stelling 21: In combinatie met een vergroting van leer/werk combinaties wordt voor drop-outs zonder enige startkwalificatie en zonder baan, een partiële leerplicht ingevoerd.

Stelling 22: Om de problemen in de steden efficiënter aan te pakken, krijgt een beperkt aantal gemeenten – en wel 30 van de 483 – een apart regime, waarbij ze meer bevoegdheden krijgen dan andere gemeenten.

Stelling 23: De overheid moet ingrijpen als blijkt dat gemeenten met relatief weinig sociale woningbouw plannen hebben om die aan de woningvoorraad te onttrekken. Onwillige buurgemeenten moeten verplicht worden door provinciebesturen of het ministerie van VROM om meer sociale woningbouw te plegen (minimaal 30 procent van de totale nieuwbouw).

Stelling 24: Op stadsregioniveau moet een woningverdeelsysteem komen waarbij de randgemeenten ook toegankelijk worden voor lagere inkomens en daar tien procent van de sociale woningen wordt gereserveerd voor de zwakste groepen op de woningmarkt.

Stelling 25: Leefbaarheid en veiligheid van velen gaan soms voor de privacy-bescherming van enkelen.

Stelling 26: Corporaties moeten desnoods wettelijk gedwongen worden om hun reguliere beheertaken meer serieus te nemen, in de woningtoewijzing in kwetsbare buurten/complexen meer maatwerk te leveren en een specifiek aanbod te creëren voor de onderkant van de woningmarkt.

Stelling 27: Tolerantie staat onder druk daar waar de wet slecht wordt gehandhaafd. Om die reden is een effectief veiligheids- en handhavingsbeleid een cruciale voorwaarde voor een breed gedragen integratiebeleid.

Stelling 28: Opsporing en vervolging van racisme en discriminatie moeten worden geïntensiveerd.

Stelling 29: Het openbaar ministerie moet tot vervolging overgaan als wordt opgeroepen tot gewapende strijd, rekrutering voor terrorisme plaatsvindt of in woord of geschrift wordt aangezet tot haat.

Stelling 30: De vrijheid van godsdienst betekent ook gelijke faciliteiten voor verschillende geloven. Dit moet ook betrekking hebben op de bouw van religieuze gebouwen, begrafenisrituelen op begraafplaatsen en geestelijke verzorging in instellingen.

Stelling 31: Niet alles wat de emancipatie belemmert, kan door de overheid met wet en regel worden bestreden. De PvdA en de regering dienen daarom vooral werk te maken van het onverkort en compromisloos steunen van een ieder, ook binnen de moslimgemeenschap, die voor emancipatie strijdt en zich aan emancipatiebelemmerende groepsdruk probeert te onttrekken.

Stelling 32: Hoofddoekjes moeten niet worden verboden, tenzij ze het maatschappelijk functioneren, met name in het werk, belemmeren.

Stelling 33: Geef jonge vrouwen het recht zonder steun van hun ouders hun opleiding te vervolgen en te naturaliseren zonder ouderlijke toestemming.

Stelling 34: In de onderwijswet moet als doelstelling voor (al het) onderwijs worden opgenomen: bevordering van burgerschap en integratie.

Stelling 35: Het integrerend vermogen van het islamitisch onderwijs hoort onderwerp te zijn van debat en dialoog, niet van gebod of verbod.

Voor wie niet lezen wil moet maar horen of zien

Het bureau nu als hoorspel. Prachtige site met alles drop en dran. Overigens schijnt er een mooie komedie te komen over the office.

Falikant, Fiasco, Flagrant, Fataal, hoe loopt het nou af?

Glazen Speelgoed, stuk van Tennessee Williams gezien afgelopen dinsdag. Na de ervaringen de week ervoor met de premiere van Casanova's ondergang, moest nu een familie bezwijken onder de druk van een bezeten zoektocht naar geluk. Al kun je de natuur een beetje helpen, afdwingen is een ander verhaal. Anne Wil karakteriseerde een overbezorgde moeder, waarbij je tenenkrommend toekijkt hoe ze haar half uiteen gevallen gezin door haar verstikkende zorg verder uiteendrijft. Dat loopt niet goed af, dat is zover wel duidelijk. De aankondigingen op internet gebruiken echter verschillende termen en eerlijk gezegd weet ik het niet meer, hoe het afliep. Ik weet wel dat na enige aarzelingen het publiek toch besloot voor een staand applaus en dat er veel bloemen waren. Wat doen die artiesten er toch mee? Ik krijg ook wel eens bloemen (als je 25 jaar bij de zaak bent of zo), maar om na elke geslaagde projektgroepvergadering meteen met 3 bossen bloemen naar huis te gaan?

Elke klap moet raak zijn, al 25 jaar

Gisteren mijn feesie gehad, 25 jaar bij de zaak. Ik had thuis de mensen uitgenodigd die mij in die tijd beter hadden gemaakt, mij hadden geinspireerd. Het bleek een fantastische combinatie van mensen te zijn, die vanaf het begin tot het einde spontaan in chemie waren met wijn, eten en vooral elkaar. Ik las vanochtend een stukje uit een interview van Marco Borsato over zijn drummer. Het geeft perfect weer hoe ik mijzelf het liefst zie, op mijn werk en daarbuiten. Aan het woord Marco Borsato: "ik vecht voor elke klank. Ton Dijkman, de drummer, heeft dat ook. Nooit een break overslaan, nooit smokkelen. Elke klap moet raak zijn. Daar heeft hij zichzelf toe verplicht. En dat dwingt ook de anderen scherp te blijven. Ton is de motor van de band. Als hij inzakt, zakt ook de rest als een plumpudding in elkaar. Bij een drummer komt de energie, de beleving vandaan. Ton slaat met heel veel energie en dynamiek. Zo'n type mens is hij, daar houd ik van. Het is letterlijk zo dat de spaanders naast zijn drumstel liggen aan het eind van de avond. Drie paar stokken gaan er op zo'n avond wel doorheen. Dat zegt iets over zijn bezieling. Dat hoor je dat zie je. Je voelt de punch. Ik ga daar ook in mee." Nog een dikke 15 jaar te gaan, we gaan ervoor.

Waarden en bronnen.

Tijdens een ouderavond op de NicMaes maakten we kennis met emotionele intelligentie. De inleiders Aart van der Harst en Frits Roelofs probeerden ons laten proeven op welke wijze zij met kinderen werken aan het ontwikkelen van emotionele intelligentie. (zie hun boek/site voor meer informatie) Zij gebruikte veel spelelementen om met de kinderen in contact te komen en zo ook met de ouders die avond. Ze gaven ons een tiental kaarten die we op volgorde moesten leggen. De belangrijkste eerst de onbelangrijkste het laatst. Op de kaarten stonden waarden als: rijkdom, gezondheid, eerlijkheid, rechtvaardigheid, familie, vrienden, schoonheid, wijsheid, lang leven en vrede. Nadat we de kaarten op volgorde hadden gelegd en met onze onbekende buurman hadden vergeleken, moesten we nagaan of de waarden van de school (het was tenslotte een ouderavond) overeenstemden met onze volgorde. Dat bleek het geval. Toen werd ons gevraagd of de commerciele TV zenders ook deze prioriteiten stelden, dat bleek geheel omgekeerd. Iedereen riep spontaan, dan kunnen we het stapeletje gemakshalve omdraaien. Met andere woorden datgene woat op TV als waarden wordt gedemonstreerd staat lijnrecht tegenover wat wij belangrijk vinden.

In het tweede gedeelte van de avond gingen zij in op welke wijze wij onze energie krijgen. De vijf bronnen die in balans moesten zijn volgens hun waren: creativiteit, fysiek, emotionaliteit, cognitie, spiritualiteit. Volgens de heren moeten deze bronnen in evenwicht zijn, als het aan één ontbreekt vloeit energie weg.

Overigens emotionele intelligentie is wat men in het bedrijfsleven verrweg het belangrijkste vindt en wordt getypeerd als competenties: intrapersoonlijke aspecten, interpersoonlijke aspecten, aanpassingsvermogen, stressmanagement aspecten, algemene stemmingsaspecten. Het is niet voor niets dat de avond bomvol zat, met de IQ zit het meestal wel goed bij de kinderen op de NicMaes.

The Forsyte Saga steeds mooier

Nog drie afleveringen. Dan wellicht serie 2? Schitterend.

Regie Gerardjan Rijnders

Hoe Mozart Casanova sloeg voor u mevrouw, 2x. U weet dat GerardJan Reinders de regisseur is. Nou en? Wisten wij veel en we weten nu niet veel meer. Het stuk van Orkater is weer zo'n voorbeeld van heel hard werken, vernuftige teksten, hopeloos zwak plot, prachtig decor, goed gekozen muziek en een geflopt einde. Een gevoel van schaamte maakt zich meester op het einde, want op zich werd er goed gespeeld, hard gewerkt, maar ook deze keer (net als bij Annie) sloeg de vonk niet over. Er waren scenes waarbij applaus goed had gekund en wellicht met een voorbeeld klapper was de zaal ontvlamd en was het een spetterende avond geworden. Op het einde wist Mozarft nog wat vernuftigs te roepen, maar de stilte die hij daarna liet vallen, bleef hangen en bleek uiteindelijk het slot te zijn. Het was een tru-out en ik ben heel benieuwd of ze de uitvoering nog vlot kunnen trekken eenmaal in premiere gegaan.

Cold Feet, op DVD

Paul en Irma kwamen deel 0 en 1 van Cold Feet showen. De Dvd is in de aanbieding bij de Bijenkorf vanaf woensdag, dus niet te missen deze kans. Schateren per seconde. Vanochtend een serenade met tulp gebracht (geen roos in de buurt). Wat is dit mooi.

Ahknaton, play it cool

Het was weer zover, met stokken in de aanslag naar Ahknaton voor de uitzondering. We waren goed op dreef, 4 nummers lekker cool gespeeld. Soms gaat het beter dan andere keren, dit was weer een toppertje. Op het einde van het jaar is het weer Odeon zover als we weten. Dat was vorig jaar erg leuk, dus wie weet een tip om vrij te houden.

Na deel 1 komt deel2 van La meglio gioventu. Voor de distributeur betekent de film één van de grote momenten uit de recente Europese filmgeschiedenis. "Wij zijn trots om daar ons steentje toe bij te dragen." Wij zijn blij die momenten te hebben meebeleefd. Het tweede deel was ook prachtig, misschien nog wel ontroerender en mooier dan het eerste deel. Nadat de broers zich in hun jeugd resoluut van een zekere toekomst hadden gedistancieerd, zo moeilijk bleek in het tweede deel het nieuwe pad te verlaten. Keuzes eerder gemaakt, zijn geen garantie voor de toekomst. Er aan t.a.t. vasthouden is wel een garantie om het je moeilijk te maken.

Onder het motto te veel: Wat mag een topman verdienen?

Criteria en een checklist om beloningen te bepalen. door Fred Akkerma

De salarissen van de ING-top, van een ziekenhuisdirecteur of van de directeur van de Hartstichting: Wat zijn passende verhogingen? Over de beloning van topmanagers is veel ophef ontstaan. Feiten en fictie lopen daarbij door elkaar. Is elke salarisverhoging van topmanagers een vorm van exhibitionistische zelfverrijking of dient het daadwerkelijk een doel? Hier vindt u een lijst van criteria en een checklist waarmee u kunt oordelen.

Soul

Soul @ the Dome, wie had dat nog een keer gedacht. Op bezoek bij de tantes Pointer Sisters en Ome Baily die weer in de elementen vuur, aarde en wind met elkaar trachtte te verenen.
Mooie ervaring, swingen op de oude knarren al meer dan dertig jaar in het vak, dat moet je wel goed zijn. Ik vond de Pointer Sisters van een swingende grootheid, die ik niet voor mogelijk hield. Er is nog hoop en slank hoef je er niet voor te zijn. Dikke Berta ging helemaal uit haar dak, verrukkelijk, onder het motto I cannot hide it, I'm so excited, jumpte ze met een slow hand en een easy touch in fire. And ladies and gentlemen here comes my favourite part, stilte, nog meer stilte en dan.... Romeo and tant Juliet....wow
De castraten van EWF deden het nog steeds. De muziekaal leider van de band zat aan zijn buro annex keyboard en zag: het was goed. Een 50 tal ritme instrumenten, 4 zangers, trompet, sax, helemaal te gek: fantasy het hoogtepunt, daarna werd het wat te sentimenteel, vandaar mijn voorkeur voor de ladies.

Faaij-er.

Wereldpremiere Simone on plein public

Iedere artiest heeft zijn debuut, welnu Simone had dat vandaag, samen met collega debutanten en haar klasgenootje Clementine. Klik hier voor wat beeldjes.

Ontdekt: hoe stel ik via het web vragen aan de bezoekers

Klik hier voor een voorbeeld

Ik heb zojuist een enge ziekte uit de VS meegenomen.

Een grapje van Melkert tijdens het globaliseringsdebat van 1 maart in de Melkweg te Amsterdam. Ja hij kan weer grapjes maken, maar bij nader inzien zit er meer achter dat grapje. Want door velen wordt globalisering over een kam geschoren met een Amerikaanse enge ziekte. "Globalisering maakt ons in toenemende mate afhankelijk van elkaar", oreerde hij samen met de econoom en anders-globalist Robert Went en Jan Willem Gunning, ontwikkelingseconoom aan de Vrije Universiteit van Amsterdam.



"Het is niet alleen makkelijker te reizen, wereldwijd te financieren en te communiceren, het meest essentiele is dat ook het produceren overal ter wereld tegen de meest scherpe prijs kan gebeuren." Het kwam bij de debaters (al leken ze meer op docenten) niet op om tegen globalisering te zijn. Globalisering moet zeker niet worden verward met ongeregelementeerde vrije handel. Als je de deskundigen moet geloven is de discussie over globalisering een discussie over grenzen, regels en drempels, verdelen van kansen en winsten en stimuleren of afremmen, van beheersen dus. En juist omdat alles met alles samenhangt is dat beheersen ingewikkelder dan ooit. De discussie vlakte soms af naar gesteggel over wie die beheersing moet organiseren. Zo leek de zaal meer geinteresseerd te zijn in de rol van de Wereldbank, sommigen waren zelfs helemaal gekomen om Melkert om fortuinlijke redenen onheus te bejegen.



Het eigenlijke onderwerp, is globalisering een zegen of een vloek kwam er wat bekaaid van af. De wijze mannen droegen aan dat globalisering de ontwikkeling van de armste landen niet in de weg staat, integendeel. Corruptie en daarbij behorende (gebrek aan) (westerse?) waarden en normen is de grootste boosdoener. Met name het gebrek aan eigendomsrecht staat boven aan de lijst van faalfactoren. Concurrentie van de landen (ook die net boven de streep), protectionisme van de rijke landen (subsidies, patenten), gebrek aan investeringen in infrastructuur en vooral onderwijs (basis en middelbaar) en last but not least de kennisvlucht als er al sprake is van kennisopbouw. Globalisering is niet de de veroorzaker van deze problemen maar maakt een oplossing ervan wel meer noodzakelijk.



Ik werd er niet vrolijker van. Ik citeer de weinig hoopgevende frasen uit de lijvige notities die het debat vooruitgingen: "de rijke landen leggen zich dus toe op die fasen in het ontwikkelingsproces van een product die de hoogste toegevoegde waarde opleveren". "het ontwikkelen van een malaria vaccin komt niet van de grond omdat er geen koopkrachtige kopers voor zijn", "hoe rijker de landen aan oliebronnen zijn des te corrupter gedragen ze zich", ""vast staat dat het verschil tussen rijk en arm niet meer enkel met geld is op te lossen", "de omvang van inkomensoverdracht van immigranten naar hun vaderland (65 miljard dollar) is meer dan dat er wereldwijd aan ontwikkelingshulp wordt gegeven","het wegnemen van handelsbelemmeringen kan de ontwikkelingslanden jaarlijks 500 miljard dollar opleveren","aan landbouw subsidies in Europa wordt meer uitgegeven dan aan ontwikkelingshulp", van de vijf opgeleide doctoren in Afrika blijft er maar een in het alnd van geboorte, de anderen komen hier schoonmaken", "illegale immegratie zal pas echt verminderen als de welvaart in het "Zuiden"substantieel is toegenomen"



Hoe moeten we nu op een sociaal democratische verantwoorde manier tegen globalisering aankijken en wat zijn de effecten van globalisering op Amsterdam. Het rapport beveelt de PvdA aan om meer duidelijkheid te verschaffen hoe globalisering het dagelijks leven van gewone burgers beinvloed. Opmerkingen en hints waarmee we iets aan dit probleem kunnen doenheb ik niet echt gehoord. Lees je de stukken dan dringt zich het volgende scenario op: Globalisering maakt ons steeds rijker, maar het werk wordt steeds ingewikkelder en niet al te hoog opgeleiden zullen stilaan te duur zijn om routine productie werk te doen. Zij zullen bovendien te laag opgeleid zijn om in de complexe wereld een noodzakelijk hoogwaardige bijdrage te leveren. De ene helft van Amsterdam zal zich suf werken aan het internet gekluisterd. De andere helft zal die ene helft in het beste geval tot dienst zijn of anders aan de zijlijn staat. Een derde groep zal het vieze werk voor ons opknappen, waarschijnlijk tegen lonen die een fractie zijn van wat wij nu minimum noemen, maar elders in de wereld ver boven de armoede grens van 1 dollar per dag zit. Het kabinet stevent nu al af op een samenleving waarbij illegaal gekomen via de achterdeur wordt gedoogd en via de voordeur gekomene niet gelegaliseerd en sociaal worden voorzien.



Wat kunnen we dan wel doen? Druk uitoefenen op bedrijven die oneervol werk laten verrichten in verre oorden, initiatieven tot verantwoord ondernemen afdwingen (het panel verwachte hier naar mijn mening te weinig van), steun bieden aan zelfontwikkeling van de arme landen met raad en daad, mede door immigranten te equiperen om hun eigen moederland meer democratische normen te laten overnemen en kennis te brengen, kennis netwerken te stimuleren. Daarnaast opkomen voor de afbraak van protectionistische regels of anders importheffingen op producten-onder-de-prijs gebruiken om ontwikkelingslanden in hun zelfsturend vermogen te helpen opbouwen in plaats van in de zakken van de rijken te laten verdwijnen of aan uitzichtsloze beroepstakken te besteden. En natuurlijk op de goede partij stemmen, ook of juist in Europees verband.



Tenslotte Amsterdam, de bakermat van globalisering, gastheer van heel wat multinationals en immigranten. Amsterdam zou het centrum voor ontwikkeling van derde wereld landen kunnen zijn. Het zou ook moeten zorgen voor een goede ontwikkeling en taakbesteding van zijn minder internationaal geschoolde burger. Niet investeren in productie, die ongetwijfeld elders goedkoper kan, maar in diensten waar behoefte aan zal zijn en waarbij Amsterdam een trekkersrol kan vervullen. Wie zet het op de agenda?



Zie voor een meer levensecht verslag, de PvdA site van Leiden.

Even bij de Buuren

In Brussel zijn we even naar het huis van David en Alice van Buuren geweest. Prachtig, compleet, stijlvol en gezellig. Je zou zo bij de van Buurens intrekken. Zij atelier in de nok van de villa bevatte 10-talle tekeningen van de bescheiden amateur schilder, maar in dagelijks leven Nederlands Bankier in België. Het kost een paar centen, maar toch wel leuk om eens te zien.

Integreren op het platteland, een hopeloze opgave

De Berini's gaan naar Noorderstil. Op zoek naar de rust. Een voorstelling die aan toont dat integreren een hachelijke zaak kan zijn en cultuurkloven lelijke valkuilen. vandaag staat in de Volkskrant enkele treffende portretten van Nederlanders in den vreemde en de wijze waarop zij integreren. Niet dus. Ik vond de voorstelling minder origineel dan de vorige (waar ook een film van is gemaakt naar ik nu lees). Te veel op zoek naar wat niet lukt, te weinig naar oplossingen kijkend. Of wil ik een happy end wat er niet is. Een aantal hele mooie teksten. We zaten op het balkon, dat moeten we niet meer doen, dan ben je toch niet helemaal betrokken bij wat er gebeurt.

De Waaghals Revisited

We zijn er lang niet meer geweest. We vonden het toen wat minder verfijnd. Maar we zijn hebben we de goddelijke fraaie vegetarische composities weer beproefd en we zijn weer fan van De Waaghals. Alleen een heel menu classica is gewoon net wat teveel van het goede. Hou het bij voor en hoofdgerecht.

De anatomia van vervreemding.

Hannie schreef het al, Truus was ook wild enthousiast (maar ja, die is italianófilé). Mijn vader noemde het: 'Altied deen erremeu' als het een Italiaanse film betreof. Maar La meglio gioventù is zijn sterren meer dan waard. Althans deel 1 doet verlangen naar deel 2. In de zes uur durende, in twee delen vertoonde film van Marco Tullio Giordana, wordt de geschiedenis van Italië van 1966 tot nu wordt verteld aan de hand van het leven van twee broers. De film won de publieksprijs op het Rotterdamse filmfestival 2004 (al).
Het is een prachtig observerend geregiseerd beeld van uit elkaar groeiende broers. Ze trekken ieder voor zich de conclusie uit hun machteloosheid een psychiatrische patiente een normaal leven te gunnen in een liefdevol gezin in plaats van weggezet in een electroschokkerende inrichting. Waar de een de wereld wil verbeteren vanuit de politie, die de arme ziel wegvoerde, kiest de ander de wereld te verbeteren vanuit de psychiatrie, die onmachtig antieke methoden toepast om haar patienten ongevaarlijk te maken. De levens en hun werelden vervlechten zich bij tijd en wijle, waarbij de broederliefde wint van het verschil in kijk op de vervreemdende wereld.

Sjoen fees gewees

Iech wis ut:

De carnaval waor weer de bron vaan leve
(en daan bedoel iech netuurlik neet dun herrie)
ze waor zaoligmakend, verdowvend en ruimte schinkend
un gezoon dreijdaogse kuur met sherry
huur nog ummer de meziek vaan us sjoen mestreech
ut deech us harte nog maonde kloppe
naogenetend vaan de kal oet de kele vaan us vrun,
die einmaol begone neet mie zien te stoppe
sleipend langs de slevrow,
drievend oet de karkol,
dweilend door de staat,
verzaoligd vaan de lol

Ut is sjoen gewees en es bewies de foto's vaan mattie,
de oavond foto's vaan paul, de middag foto's vaan paul, en last but not least: de gezet en noe auch de foto's vaan pé, boe blieve de foto's vaan gem en rick hobbe ze de balle al oet ut vet?