Nog een week

Eens in het jaar laten we de boel de boel,
denken we even niet na over de kloof,
laten we het bureau aan de craten over,
spelen we muziek zo hard als we kunnen
en zingen we onze kelen schor over de stad Mestreech.

Drie dagen in het jaar zwieren we door de straten,
van onze immer jeugdige herinneringen,
dansen we voet aan voet van cafe naar cafe
drinken we gestaag maar met mate
de glazen met vereende krachten leeg.

Vier nachten gaan we vol energie
op pad, gesminckt en in goede doen.
Praten over het leven en al het moois
en al classionerend vallen we nooit meer stil
Dat alles brengt het gevoel van samen,
van vriendschap en van trouw te weeg.

Lessen van Steve Jobs voor onze Nieuwe Wegen.

Een gesloten systeem, geïntegreerde hard-, soft- en net- en storageware, centraal bepaald en gecontroleerd van voor tot achter en gebaseerd op wat de klant/gebruiker zou moeten willen, gemaakt door excellente mensen die over de grens van hun mogelijkheden worden geduwd en naast geschoffeerd envenzo de credits krijgen, maar bovenal getoetst aan impliciete en dogmatische kwaliteitseisen: eenvoud, mooi, uitnodigend, niets te veel, alles functioneel. En overtuigd worden door functionaliteit, vorm en gevoel.

Vrij "According to Jobs" is de wereld maakbaar, waar men bereid is elkaars wereld van end-to-end te (laten) beheersen door een vertrouwd iemand, een wereld die gecontroleerd is afgesloten en gecompartementeerd (naar idee van van Rompuy). Waarin je regels en instrumenten zelf ontwikkelt, ongegeneerd jat/koopt wat elders goed bedacht is en dat doet aan de hand van een stevige visie op het gebruik/het beleven van de mensen. Een beleven dat niet rationeel wordt verklaard, maar dat de onderbuik, het gevoel bevredigt en geruststelt. Schrappen niet om te bezuinigen, maar om beter tot de kern te komen.

Ik heb eerder de wereld vergeleken met een vastgelopen Windows Systeem. Ik pleitte voor een reset. Na het lezen van Jobs biografie is duidelijk dat een reset van tijdelijke aard is. Net als met de banken crisis, het gaat vanzelf weer mis als de basisprincipes niet drastisch worden aangepakt. In het huidige politieke klimaat zijn we te hard bezig met het Windows Register tegen beter weten op te schonen, maar we pakken de essentie niet aan. De complexiteit, de onbeheersbare openheid, de ontembare verworven rechten. We gaan te weinig uit van het gevoel en te veel van wat men nu wenst en niet wat men zou moeten kunnen willen. Te reactief, te onmachtig en te weinig bepalend.

Onze Windows samenleving gaat ten onder aan stapelende applicaties die elkaar in de wegzitten en niet meer te ontwarren zijn. Alle smaken dienend. Een nieuwe weg moet meer op zijn Apples.

Het is niet allemaal tof met Jobs, het democratisch gehalte laat te wensen over. Daar ligt de uitdaging. Democratie is niet iedereen zijn zin geven, maar wel het geluk iedereen in het vizier houden en overtuigen.

Dan kan het zo zijn dat een toekomstig premier a la Jobs de nieuwste maatregel aankondigt met: Oja nog een dingetje.... Vanaf volgende week geen hypotheekrente aftrek, maar hypotheekaflossingsaftrek, zolang totdat de rente is teruggebracht tot een vergelijkbare huurprijs. Ik noem maar wat.

Willen we een verhaal of toch liever een sprookje?

We zijn op zoek naar een nieuwe verhaal, je hoort dit wel vaker. Zo ook ageert Rob Oudkerk in de Volkskrant tegen "de vaak nikserige hufterigheid de middelmaat van ons land." Hij is in Hong Kong geweest en onder de indruk van verbeeldingskracht en durf, die daar volgens hem overheersen. "Op alle plekken heb je het gevoel dat er passie, een missie of een visie zit achter grote(re) en kleine(re) zaken."

Hij vervolgt: "Binnen ons eigen land begint het steeds duidelijker te worden dat hypes het in Nederland allang gewonnen hebben van normen, waarden, missies, visies, passies en beginselen waar een maatschappij op moet drijven, wil die succesvol zijn. Steeds meer camoufleren die hypes, het sjagrijnige misgunnen en de vaak nikserige hufterigheid de soms ondragelijke lichtheid en de gekoesterde middelmaat van ons land, dat op een aantal belangrijke maatschappelijke terreinen een gapend gebrek toont aan richting en/of doorzettingsmacht." En "Dat krijgt langzamerhand te zichtbare gevolgen. Niet alleen voor de politieke besluitvorming, die niet in staat (b)lijkt het tij ten gunste te keren. Ook bij bedrijven, universiteiten, hogescholen en in bijvoorbeeld de (jeugd)zorg en het onderwijs gaat het ontbreken van een agenda voor de toekomst zich nu wreken. Het wordt steeds moeilijker voor de politiek om andere dan financiële prioriteiten te stellen."

Hij besluit met de uitspraak dat:"Voor iedere organisatie geldt dat het ontbreken van richting op termijn verloedering betekent. Dat geldt ook voor een samenleving. Het formuleren van richting verreist verbeeldingskracht en durf."

Waarom lukt het ons niet dat verhaal vol verbeeldingskracht te ontwikkelen, dat houdt me al een jaar bezig. Ideeën zat, een andere wereld is zo geschetst, zelfs een gewenste wereld. Maar we willen niet zo maar een verhaal, we willen een verhaal met een happy end, voor iedereen die er in moet geloven. Ik vrees dat we met zijn allen op zoek zijn naar een sprookje, waar de passie vanaf spat en de ongelukkige Henk en Ingrid als bij toverslag hun droomwereld vinden en daarin nog lang en gelukkig leefden. Genietend van WAO, AOW, Hypotheekrente aftrek, Kinderbijslag, zorgtoeslag, huurtoeslag, Kinderopvang toeslag, bijna gratis onderwijs, internet, TV, 9baans snelwegen, op tijd rijdende treinen, zonder inbraak en moeilijke kinderende, vervelende andersdenkende en -etende mensen, zonder formulieren en mishandelde hoeren.

Overdaad schaadt

In de Volkskrant 07-01-2012, staat een vergezicht, een alternatieve economie. Het verhaal wordt gesitueerd in 2032 en men blikt terug en korte samenvatting...

'Het was altijd een verdelingsvraagstuk', zegt Klamer achteraf. 'We leefden in een land van overdaad. We maakten de fout om die rijkdom te verdelen op basis van betaald werk.'

Achteraf gezien is het misschien moeilijk voor te stellen, maar twintig jaar geleden, in 2012, was er een tijd dat het in de economie haast alleen maar ging over geld.
Dat intussen het milieu steeds zwaarder gebukt ging onder overbevissing, ontbossing, uitputting van grondstoffen en klimaatverandering en dat er steeds meer 'consumenten' uitvielen met burn-out of depressie, interesseerde maar weinigen: dat viel immers buiten het bestek van de markt.
Tegenwoordig is het niet goed meer voor te stellen, maar destijds geloofden de meeste economen en politici dat duurzaamheid ons leven primitief en middeleeuws zou maken. Milieumaatregelen zag men als iets dat groei in de weg stond; iets voor linkse mensen met zelfgebreide truien.

Na een mooie analyse van de 2012 situatie en onze dwalingen van nu volgt een opsomming van de maatregelen die zgn getroffen zijn sinds 2012.

* De jaarlijkse prognoses van het Centraal Planbureau van het te verwachten percentage economische groei werden afgeschaft.
* Het bruto nationaal product werd losgelaten als belangrijkste maat van economisch succes:
* Daarvoor in de plaats kwamen cijfers die met name geluk, gezondheid en welbevinden van de Nederlandse burgers registreerden.
* De andere grote stap was de belastingvergroening.
* Nederland schafte geleidelijk de inkomstenbelasting af en besloot
* In plaats daarvan grondstoffen te belasten. Zo creëerde men een kunstmatige schaarste aan grondstoffen. 'Hoe meer grondstoffen eraan te pas komen, des te duurder het product
* Tegelijkertijd verviervoudigde men de investeringen in onderzoek naar duurzame techniek en
* verhoogde men de belastingen op afval en vervuilende gassen. Die werden gemodelleerd naar het 'aftoppen en verhandelen', waarmee overheden destijds probeerden de uitstoot van CO2 tegen te gaan. Het principe: een bepaalde hoeveelheid afval weggooien mag, maar wie meer wil weggooien, moet daarvoor afvalrechten kopen bij iemand die zijn afvalquotum nog niet heeft bereikt.
* Verbod op te grote inkomensverschillen groter dan een factor 30
* invoering van het gegarandeerde basisinkomen voor alle burgers
* Vliegen wordt duurder

En de gevolgen:

* En dat stimuleert het zoeken naar creatieve oplossingen', blikt Daan van Soest, destijds hoogleraar milieueconomie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, terug.
* Wegwerpgoederen en -verpakkingen verdwenen vrijwel direct uit de winkels.
* Rond de recycling, de reparatie en het onderhoud van bestaande goederen verrees een imposante nieuwe bedrijfstak.
* Er ontstonden nieuwe eigendomsvormen, zoals leasemaatschappijen waar je meubels of elektronica kon huren.
* Bedrijven voor wind-, biomassa- en andere duurzame energie floreerden,
* de elektrische auto brak door,
* files verdwenen en het openbaar vervoer boekte omzetrecord na omzetrecord.
* Ook de schaalverkleining waarop veel sociaal-wetenschappers al in 2012 aandrongen, kwam op gang.
* Wijken gingen ertoe over zelf duurzame energie op te wekken en
* overal ontstonden moestuintjes, houtkwekerijen,
* werkplaatsen en bedrijfjes die slim inspeelden op de nieuwe economie.
* Op daken verschenen tuintjes met oliezaad, gevels kleurden groen toen het ophangen van kweekplaten met olie-algen in de mode raakte.
* Forensen raakte uit de gratie, werken dicht bij huis leefde op.
* Van de universiteiten kwam intussen een stortvloed van nieuwe duurzame technieken
* exporteert ons land vooral kennis, ingenieurs, bio- en nanotechnologie, milieuvriendelijke energieopwekkers en andere duurzame technieken.
* De economie groeide weliswaar niet in ouderwetse zin, maar werd wel veel efficiënter, productiever en daarmee waardevoller.
* herverdeling van de rijkdom
* werk was opeens van een verplichting een kwestie van persoonlijke ontplooiing geworden en een manier om het basisinkomen te vergroten. Het leidde tot een zeer flexibele arbeidsmarkt
* telepresence-vakanties in virtual reality

Dat had, zoals sociologen en sociaal-geografen al in 2012 wisten, onmiddellijke positieve gevolgen voor de gezondheid, de tevredenheid, de veiligheid, het welbevinden en zelfs de schoolprestaties. In de steden ontstonden hechte gemeenschappen, corporatieve bedrijfjes, buurthuiskamers en buurtwinkels. De economie groeide weliswaar niet in ouderwetse zin, maar werd wel veel efficiënter, productiever en daarmee waardevoller.

O zeker, vrij van problemen is de nieuwe economie nog niet.
* De opnieuw ingestelde douane heeft de grootste moeite om grondstoffensmokkel tegen te gaan en vuilnisbendes die illegaal afval storten vormen een ware plaag.
* En de economie heeft last van zijn eigen succes: we zijn zo duurzaam gaan leven, dat de overheid, aangewezen op belastingen uit grondstoffen en afval, worstelt met teruglopende inkomsten.
* Sommige mensen verlangen terug naar vroeger: toen je nog met het vliegtuig goedkoop op reis kon.

Achteraf gezien lag de oplossing altijd al binnen handbereik. We durfden er alleen niet goed in te geloven.

Het hier geschetste toekomstbeeld is gebaseerd op gesprekken met dr. Frank Dietz (PBL), prof.dr. Wim Heijman (WU), dr. Corine Hoeben (RUG), mr. Willem Hoogendijk (stichting Aarde), prof.dr. Arjo Klamer (EUR), prof.dr. Daan van Soest (VU, UvT) en dr. Henk de Vos (RUG) en op artikelen van prof. Herman Daly. De citaten zijn echt.
Op maandag 16 januari is Arjo Klamer te gast in het KennisCafé in De Balie over alternatieve visies op de economische crisis. Met verder Matthijs van Veelen en Eva van den Broek, columns van Maarten Keulemans en Jelle Reumer en een experiment van Science Center NEMO. Presentatie Martijn van Calmthout. Entree € 7,50 (5,00). Reserveren op www.debalie.nl

That's the Question

Pim uit Maastricht of Amsterdam of Breda debuteert. Misschien zou hij toch ook liever de presentatie van het programma voor zijn rekening wil nemen. Eeuwige roem en eeuwig zonde.

http://www.eo.nl/programma/thatsthequestion/2008-2009/page/That_s_the_question/episode.esp?episode=12835327&programs=4508819

There are lies, big lies en Statistics, maar dit is tamelijk overduidelijk

Gemiddelde leeftijd stijgt in alle landen en Kinderen Per Gezin daalt in alle landen en convergeren naar hetzelfde niveau.

Cross Domain

Soms denk je dat je een dubbelganger hebt, soms komt hij uit een vorige leven zoals deze meneer. Hij is geschilderd door Jan Sluijters en te zien in het Singer Museum in Laren. Nog op de laatste dag van 2011 maakten we een uitstapje naar deze fantastische tentoonstelling van dit Schildersbeest zoals Sluijters genoemd is.

Dit spits geschilderde bijna evenbeeld legde als eerste de link tussen sterrenkunde en wiskunde. Dat is typerend voor kennismanagement: pas kennis uit het ene domein toe in het andere en je weet nooit wat voor moois tot stand komt. Een goede tip voor innovatie: denk cross domain. Daarmee een van de basisopdrachten voor mezelf en voor de politiek, wetenschap en bedrijfsleven: stimuleer cross domain thinking. Dit is de enige sleutel voor vooruitgang.

Liefde à la carte. Aardig inkijkje in relaties

Milou van Hintum en Jan Latten: Liefde à la carte. Trends in moderne relaties (192 pag. Archipel, 2007 ISBN 9789063053116)

Het hoofdstuk Aaijd weure met diech mis ik een beetje. De vraag waarom wij eigenlijk bij elkaar blijven wordt niet beantwoord. Maar door te kijken naar hoe het anders gaat ordt het idee toch langzaam duidelijk waarom (met Ge Reinders te spreken) "de leefde blief greuije met de jaore".
Het citaat uit de inleiding spreekt boekdelen: 'Houden van" is vaak meer een kosten-baten analyse dan jezelf in de gaten hebt. Wie denkt dat passie en romantiek allesbepalend zijn voor een succesvolle relatie weet na het lezen van dit boek wel beter.


Vilan van de Loo schreef de volgende recensie.

Waar moet het toch heen met de liefde, wat is er toch aan de hand? De vanzelfsprekendheid waarmee liefde begint en voor altijd duurt, lijkt verdwenen. Ben je realistisch of cynisch als je twijfelt aan de romantiek? Op deze en andere vragen is er nu een antwoord in het boek Liefde à la carte.

Onderzoek, interviews en uiteenlopende literatuur vormen de basis voor liefde à la carte. Hierin geen case stories, maar fragmenten uit interviews met vooral bekende Nederlanders. Na een uitgebreide inleiding en uitleiding, gaat het vooral om zeven hoofdstukken. Dat zijn: (1) IK: vrij & ongebonden, onrustig & onzeker; (2) Zielige alleenstaande of happy single?; (3) Fatima, het allochtone zusje van Bridget Jones; (4) Zo nuttig is een partner!; (5) Zoekende mannen en succesvolle vrouwen; (6) Vind je spiegelbeeld en (7) Uithuilen en opnieuw beginnen.

Steeds meer mensen zijn single, soms langer, soms korter, en dat heeft niets meer van het ' zielige' van vroeger. Het is normaler geworden, maar daarmee niet gemakkelijker voor degene die tegen zijn of haar zin geen relatie heeft. De maatschappij is veranderd, stellen de auteurs. Het 'ik' staat voorop, het 'ik' dat alles uit het leven wil en moet halen op elke gebied. Het 'ik' moet dus kiezen, en dat geldt ook voor de romantiek:

"Stel nu dat alle Ikken vaker en meer alternatieven afwegen. Dat ze zich minder verplicht voelen aan, en verbonden met elkaar. Dat ze langer blijven doorzoeken naar wat ze willen en bij wie ze horen. Dat ze steeds minder bereid zijn hun plezier op de korte termijn in te leveren in de hoop daar op langere termijn duurzame liefde voor terug te krijgen. In dat geval worstelt élke IK met de onrust en de onzekerheid die de keerzijde zijn van de veelgeprezen en gekoesterde vrijheid en ongebondenheid."

Die emotionele overweging stuurt het gedrag. Voeg daarbij emancipatie van mannen en vrouwen, de vrijheid om kinderen te krijgen buiten het huwelijk om, relaties die niet gebaseerd zijn op wederzijdse financiële afhankelijk (hij werkt, zij zorgt) en de keuzevrijheid is werkelijk overweldigend. Alles kan. Zie dan maar eens te kiezen en aan die keuze trouw te blijven.

In het boek beschrijven de auteurs de verschillende relatievormen die daardoor zijn ontstaan en zich nog steeds vormen. De hoofdstuktitels geven vaak de nuances aan: enerzijds-anderzijds. Ja, single zijn heeft veel voordelen, maar anderzijds ook nadelen. Ja, een partner is nuttig, maar met enig cynisme beschrijven de auteurs ook hoeveel vrouwen er door de partner mishandeld worden.

Wie geen boodschap heeft aan analyses van oorzaak en gevolg, kan meteen door naar het laatste hoofdstuk over de toekomst. 't Staat vol slecht en goed nieuws. het slechte eerst: het IK blijft bestaan en daarmee het dwingende accent op zelfontplooiing en op de kritische blik op de toegevoegde waarde van een romantische relatie. Nu het goede, waarbij de auteurs vooral uitgaan van hoogopgeleide mensen, zoals zijzelf. Hoogopgeleide vrouwen vinden hun beste kansen in lager opgeleide mannen; een groep die over dreigt te schieten als ze niet beter hun best doen om relationele kwaliteiten te ontwikkelen. Hoogopgeleide mannen beginnen vaker een tweedepleeggezin en staan daarmee onder zware financiële en emotionele druk. Waar blijven de andere groepen mannen en vrouwen?

In de nabije toekomst zullen romantische relaties steeds korter duren, concluderen de auteurs. Het is kennelijk ouderwets om in de liefde voor altijd te geloven. Het boek is overtuigend in de analyses, meeslepend geschreven en na het lezen ben je daarom geneigd alles te geloven. Dat stemt niet opgewekt. Het is tijd voor een evenwicht, voor een wetenschappelijk boek over liefde die werkelijk een leven lang duurt. Voor de hard core romantici onder ons.

Belofte:
"Als je wilt begrijpen waarom je nu alwéér single bent, waarom steeds meer kinderen 'papa' zeggen tegen een man die er als hun opa uitziet, en hoe het komt dat mensen het moeilijker vinden dan ooit om bij elkaar te blijven, dan is dit een boek voor jou. Kijk naar je eigen leven, naar je vriendenkring, en je herkent het vast en zeker: zoekende dertigers, gescheiden stellen, alleenstaande moeders, tweedeleg vaders en eeuwig loslopende mannen."

Praktisch nut:
Aanwezig. Het boek verstrekt fundamentele inzichten waardoor je beter kunt kiezen in liefdesland. De verstrekte adviezen zijn schaars maar waardevol.

Kanttekening:
De feitelijk en analytische benadering zijn tamelijk vernietigend voor het geloof in liefde die voor altijd duurt.

2012: Nieuwe Wegen, Nieuwe Kansen

De geboorte van 2012, dan wel de nieuwjaarskaart en -wens is ook dit jaar weer enerverend verlopen. Het hele jaar pik je trends op en denk je na over wat er het thema wordt van onze nieuwjaarsgroet. Thema’s te over want er valt veel te wensen.

Contact maken was een terugkerende gedachte, waarbij "ik-jij"-lijntjes en het "Hier en nu" een belangrijke rol speelden. Touwtjes en kleine wasknijpertjes flitsten door de gedachten. Of vogeltjes die zittend op verbindingslijntjes hun wens twitterden naar de verbouwereerde kaartkrijger.
Maar dat werd hem niet. Het nieuwjaarsproject is een samenwerkingsproject waarbij iedereen in het gezin zijn rol speelt. Er wordt gewikt en gewogen en soms sneuvelt een idee in schoonheid.

2012 is het jaar van de nieuwe wegen. De kinderen het huis uit en we voelen dat daarmee ook wijzelf min of meer een andere route opgaan. Een soort herwonnen vrijheid voor ons allen. Gezellig weer een nieuwe werkelijkheid ontdekken. Iets om je op te verheugen. Al tref je op die wegen beren aan, er liggen vooral ook kansen. Nieuwe vrienden, nieuwe woningen, nieuwe collega’s, kennis en ervaringen. We grijpen ze met beide handen aan en hopen dat al onze vrienden ook zo in de wereld kunnen staan. Zoniet is er altijd een kans om hen daarbij te helpen.

De kersverse dokter gaat in Breda wonen en pendelt tussen randstad en provincie, en de kersverse studente vindt haar nieuwe weg in Utrecht, op zoek naar onderwijskundige klasse. Ikzelf verdiep me wat meer in de politiek en ook de muziek brengt zo zijn nieuwe avonturen. En voor veranderingen op het werk altijd een bron van zorg en opwinding, maar ook voldoening en zingeving.

Wat rest was slechts de vormgeving, op zoek naar een zelf modelleerbare metrokaart kwam ik verschillende tools tegen. Op zich een interessante zoektocht naar schema’s die ook in het bedrijfsleven toegepast kunnen worden, maar helaas was ik de benodigde programmeerkennis niet machtig. Dus verder zoeken.

Wat dacht je van Wordle (www.wordle.com). Ik hat al eerder een woordenwolk gemaakt, waarom niet mijn hele adressenboek in Wordle. Genoeg steden om een nieuw pad aan te geven.
Uiteindelijk bleek dat toch iets teveel van het goede en zo ontstond en een iets eenvoudigere variant. Bijkomend voordeel dat jullie ons weten te vinden, zowel opde kaart als in cyberspace.

Een goede Reis Gewenst!

Vendaog höb iech geinen tied

Ut Leedsje veur Vastelaovend 2012
Vendaog höb iech geinen tied

Bij us in de gooj kamer is ’t einen oonderein
pekskes, pruke, alles ligk doorein
de dikke zjiem steit neve d’n tv
confetti vinste zelfs op de plee
Op d’n dressoir steit in de stöb gesjreve:
Wat e gelök um hei te mage leve..!!

Vendaog höb iech geinen tied
um te pótse, um te koke, veur de striek
want noe is ’t weer zoe wied
um te springe veur dee ketelemeziek
Vendaog höb iech miech belaof
- en dat nump miech geine aof -
tot es ’t asselegoonsdag is
iech vaan dee Vastelaovend gaar niks höb gemis….

’t Huteke vaan ama kump ouch noe weer good vaan pas
en vaan ampa is dee slippejas
Die sjoen kalbas waor vreuger vaan tant Nie
deen hoege zije vaan miene noonk Pie
Vaan keends aof aon is ’t us mètgegeve:
Wat e gelök um hei te mage leve ..!!

Vendaog höb iech geinen tied
um te pótse, um te koke, veur de striek
want noe is ’t weer zoe wied
um te springe veur dee ketelemeziek
Vendaog höb iech miech belaof
- en dat nump miech geine aof -
tot es ’t asselegoonsdag is
iech vaan dee Vastelaovend gaar niks höb gemis…. (2x)

Kennis Economie Stinkt?

Je bent timmerman en maakt een kast. Je doet extra goed je best, luistert naar de klant en dat extra plankje, die mooie ronding en dat prachtig hout, het levert je 200 euro extra op. Een volledig geaccepteerd idee. Niemand die dat een Bonus noemt.

Je financiert een scheepstransport van Shanghai naar Rotterdam en weet dat als een Chinees bedrijf iets verscheept, de lading 5 dagen sneller geladen wordt en stelt daarom voor aan de klant ook wat Chinees spul mee te verschepen en wint voor de klant 5 transport en kredietdagen. Bespaart de klant zo een half miljoen aan financierings- en verzekeringskosten. Hij vraagt een fair deel, zeg een ton. Met nog wat winst van de Chinees en tel uit de winst van deze kennis transactie: 125.000.

De slimmigheid van de trader en zijn contacten maken het verschil en de beloning is navenant, zeg 20.000 euro. Snel verdiend? We noemen dit een Bonus, omdat zonder dat verschil 125.000 euro minder was verdient. En dat dit louter en alleen door persoonlijke inzet tot stand is gekomen. Kennisbusiness is peoplebusiness.

Totaal verwerpelijk, waarom? Het verdienen aan kennis en kennissen stinkt, maar dat is helaas precies wat de kennis economie betekent. Mensen die hun ontwikkelde kennis en kennissen inzetten kunnen ogenschijnlijk steeds makkelijker hun geld verdienen of kosten besparen. Nog wel, maar op dit moment puilen de universiteiten uit en is de jeugd maar met een ding bezig: kennissen maken. Slim. Als we op deze weg voortgaan zal het voor mensen die aan een kennisgebrek en/of aan contactstoornis lijden steeds moeilijker worden hun geld te verdienen, of hun uitgaven binnen de perken te houden.

Iedereen kan de handen uit de mouwen kan steken, het is helaas zo dat niet iedereen (sociaal) intelligent is. Bij een kenniseconomie zullen mensen in een contact- en kennisachterstandssituatie hard geraakt worden.

Zij zoeken massaal hun redding bij de sabotage van de globalisering en euro, het ontmantelen van de merocratie en het belachelijk maken van hun vertegenwoordigers en het verketteren van kennisprofiteurs. Het zal niet helpen, uitstel van executie, valse hoop.

Hun aansporen hun hersenen beter te gebruiken is als een dove toeroepen dat hij beter moet luisteren.

De kenniseconomie stoelt op de maak- en diensteconomie. Zij die daarin werken verdienen erkenning, solidariteit en ondersteuning. Bijvoorbeeld door belasten van overwaardering van kennis transacties, verbeteren van de toegang tot kennis en contacten, bieden van (tweede) kansen om te leren, beter waarderen van fysieke arbeid en de fysieke gevolgen daarvan verdisconteren, gehoor geven en zich vertegenwoordigd voelen.

Het verlossende woord.

God schiep de mensheid. Dat ging en hele tijd goed tot iemand een idee kreeg (de Idealist).

Mensen om hen heen zien wel iets in dat idee, het wordt een Beweging.

De Beweging groeit uit en gaat zich organiseren: krantjes, boekjes, vergaderen, bestuur, statuten.

De Organisatie heeft een belang, namelijk Het Idee uit te dragen en te vertegenwoordigen.

De Idealist heeft een ander idee of sterft. De organisatie wordt een Instituut. Het Instituut verwisselt het uitdragen van het Idee, met het eigen-belang de organisatie in stand te houden.

De Leiders van het Instituut verwarren het voortbestaan van het Instituut met het voortbestaan van hun Lucratief Leiderschap

De Afgunstigen knagen aan de poten van de Stoel en verongelijkt en rancuneus splitsen ze zich af in instituutjes. Ze kannibaliseren de stamvader, die ze en passant toch blijven liefhebben.

Maar telkens wanneer ze elkaar zien nemen ze elkaar de maat wanhopig zoekend naar het verschil dat hun bestaansrecht zou moeten rechtvaardigen.

Het Idee heeft zijn nut bewezen en zijn beste tijd gehad. Het Instituut en de inmiddels talrijke Instituutjes houden zichzelf in stand en vervreemden van de Beweging en proberen elkaar de vliegen af te vangen. Steeds verbetener spittend aan de Valkuil.

Er moet een catastrofe aan te pas komen vooraleer alle die belangen ineens in Het Niet verdwijnen en het Idee weer boven water komt. Waar het allemaal ook alweer om draaide.

Aldus opent de zelfvervullende doemdenker de weg voor de nieuwe heilprofeet, die het verlossende woord spreekt en ons uit ons lijden verlost.

Ik worstel en kom niet boven

Mijn bewondering voor Bril is groot en zijn laatste pennenvruchten heb ik dan ook vooral met belangstelling en enige weemoed moeten lezen. Een optimistisch verslag van versneld aftakelingsproces dat om meer redenen een onbevredigend eind krijgt. Hoe ver gaat een mens, hoe ver gaat een beroemde Nederlander. Wederom zet het je aan het denken over lijden.

Bril, de echte wereld mist je.

Briljante columns, kronkels nieuwe stijl, ik mis ze. Al was het niet liefde op het eerste gezicht zoals blijkt uit mijn woordenfrutsel uit 1999, toen hij nog in het Parool was te bezichtigen. Ook in 1997 heb ik eens een BrilBoek (met Dirk van Weelden) op wandelvakantie meegenomen. Omdat dan elke gram telt dacht ik per hoofdstukje de blaadjes weg te kunnen gooien. Ik kwam niet verder dan 2 scheursels. De werkelijkheid bleek toen nog boeiender, maar nu weet ik beter. Een Brilse blik plaatst het leven in een ander kader, een perspectief dat we node missen.

De columns van Martin Bril in het Parool had ik eigenlijk nog nooit gelezen, ik geef het toe. Voor een krant schrijft hij ze iets te lang naar mijn smaak. Totdat zijn compilatie als spaarboek werd gepromoot.

We sloegen aan het sparen want zegeltjes, airmiles, bonussen en kortingen, daar gaan we voor. Niets is mooier dan gratis en als het Parool zijn lezers denkt te lokken door het belonen van hun spaarzin met een boek uit eigen stal; wie zijn wij dan om deze sigaar uit eigen doos aan onze neus voorbij te laten gaan.

Na het verzamelen van luttele zegeltjes kwam Martin Bril in boekvorm thuisbezorgd. Wat we in huis halen wordt gelezen, dus in afwachting van Voskuils 5de (ta-ta-ta-taaaaah) kon Bril dienen als de warming up.

Korte verhalen. Wat lang is voor een column krijgt in boekvorm een andere dimensie. Lekkere kijkjes op ons Amsterdamse straattoneel. Dichtbij en aanstekelijk: Fietsen door het Vondelpark, Harry de reiger, Bob de Yankee-fan en een dochter die zich identificeert met de helaas gedissideerde Spice-girl.

Een positieve kroniek in een stad, waarin het onderste uit de mens het makkelijkst lijkt boven te komen. Voyeuristisch met oog voor de kunst van het levensonderhoud.

"Idioot!", bitst men hem toe, als hij vertederd, haast verliefd, staart naar een moeder, die haar baby bedient met een in haar mond geprakte banaan.

Een boekje als een galerie van kleine, goed getroffen tafereeltjes. Na de ontdekking van de hemel moet het met een beetje oefening lukken ook wondertjes 'down to earth' bloot te leggen.

Geluk is niet Gewoon, Lennette van Dongen

Donderdag naar Lennette van Dongen geweest. Het ging over bergen en dalen, over geluk dat niet gewoon is, dat niet komt aanwaaien, dat veroverd wordt, en het ultieme geluk dat je ervaart als je de noodzaak van zingeving kan weerstaan. Vroeger zeiden ze: geluk is voor de domme, maar gelukkig zijn we niet meer zo dom. Wat nu?

Er waren politieke leiders die het doel van de politiek zagen in het stimuleren van het geluk van de samenleving. Zij beseffen dat geluk niet voor het oprapen ligt en niet vanzelf gaat. Dat het niet gewoon is op het leukste plekje op aarde te wonen. Maar zij gaven het op, zie wierpen de handdoek in de ring. Nu lopen we met een blijde onverstoorde glimlach ons noodlot tegemoet. We breken af wat we moeizaam opbouwden. Ons kwam de werking zo gewoon voor, dat we dachten dat het vanzelf sprak. Het gewoon genieten, geluk voor beginnelingen, lachte) ons toe. Het is makkelijk gelukkig te zijn als de zon schijnt en je de wind mee hebt, zegt van Dongen. Nee als het tegen zit, de regen met bakken uit de hemel valt, dan begint het grote geluk voor gevorderden.

Lenette van Dongen: Hoogseizoen http://t.co/BpRDhrR Youp's spiegel zonder zuurpruimerig geroeptoeter. Verplichte kost!

Met weemoed denken we terug....

Mooi filmpje op youtube van de laatste momenten, inclusief de dodenmars.... en twee beteuterd kijkende clowns ---->

Groete oet de Chambre de Reflection

Eeder jaor laote veer de boel, de boel
oontrekke veer us aon dat kopkrètsend gekrioel
veur us broednudig stökske gelök,
trèkke veer us in Mestreech weer trök.

Daor genete veer vaan ut reuzeraad dat drei daog bove bleif stoon,
veurdat veer weer met pijn in ut hart naor hoes tow moote goon.
Es Slivvenier us daan auch nog met zien goddelik weer bedach
daan bestèrf veur dreij daog op us snoets dé gulle lach.

Mèt us beste vrun beijein in de Chambre de Reflection
loape veer klasjenerend van de Knijnspiep tot ut lètste poompstation
Daor maake veer op tandvleis en aon ut eind vaan us Letien
unne prachtige foto es bewies vaan dit ultieme saamezien

Zoeväöl beer is nudig veur complete oontnuchtering,
zoeväöl gezaangk hellep beij de oontwapenende oontmaskering;
herbore trekke veer weer ut noeste noorde of ut wilste weste in
in de hoop tot un eeder d'r weer u vol jaor tege kin


Salut leef luij
Volgend jaar probere veer ut opnuij.

Mestreechse VastelaovundLeedjes Wolk

Je neemt alle teksten van de carnavalsliedjes van Maastricht en gooit die in Wordle. Dan krijg je bovenstaand resultaat. Grootste lettertype geeft het woord aan dat het meest voorkomt. Je kunt zien dat Carnaval niet om bier draait maar om Iech en Diech (ik en jij).

Wordle is a toy for generating “word clouds” from text that you provide. The clouds give greater prominence to words that appear more frequently in the source text. You can tweak your clouds with different fonts, layouts, and color schemes. The images you create with Wordle are yours to use however you like. You can print them out, or save them to the Wordle gallery to share with your friends.

Altijd leuker om te zien hoe het niet moet: Powerpoint

Alles moet met powerpoint en iedereen weet hoe het moet en vooral hoe het niet moet. Dat geldt voor meer dingen, maar dit terzijde. De roeptoeteraars hebben de lachers op hun hand. Dus geniet ervan.

Het is een keuze, en de keuze is aan u.

Marleen Barth hield een vlammend betoog tijdens het PvdA-congres. Een links tegengewicht is nodig. Weisglass hield een vlammend betoog in de Volkskrant voor een linkse meerderheid in de 1ste kamer, een pleidooi voor een echt minderheidskabinet dat zoekt naar de grootste en niet de kleinste meerderheid in de Kamers. Waarom een eerlijk evenwicht noodzakelijk is maakte Barth duidelijk:

"Het is een keuze, om kunst en cultuur weg te zetten als overbodig, suspect of geldverslindend.
Het is een keuze, om mensen met een dubbel paspoort te degraderen tot tweederangs burgers.
Het is een keuze, om licht verstandelijk gehandicapten weg te definiëren uit de zorg en aan hun lot over te laten.
Het is een keuze, om mensen die zijn aangewezen op de sociale werkvoorziening te veroordelen tot een leven van nietsdoen voor de televisie.
Het is een keuze, om een drempel van duizenden euro’s op te werpen voor de jeugdzorg, en zo voor lief te nemen dat kinderen veel te laat of helemaal geen hulp krijgen.
Het is een keuze, om illegalen te achtervolgen met strafbaarheid alleen maar omdat ze bestaan.
Het is een keuze, om je onbeschrijflijke rijkdom niet meer te willen delen met de honderden miljoenen mensen die moeten overleven van minder dan een dollar per dag.
Het is een keuze, om uitsluiting en beschimping van moslims te beschouwen als een schappelijke prijs om je bezuinigingsagenda er door te kunnen drukken.
Het is een keuze, om mensen vooral te bevestigen in hun wantrouwen, hun vooroordelen en hun frustraties, en om hen niet voor te houden dat het ook anders kan."

Maar wat dan wel......

Marleen schets de PvdA droom, ze kiest voor:
"Een land waarin gezondheidszorg, onderwijs en kinderopvang gezien worden als een gouden investering in menselijke waardigheid én sociaal-economische groei.
Een land dat zich er niet bij neerlegt dat laagopgeleiden zeven jaar korter leven dan hoogopgeleiden, en dat niet accepteert dat slimme kinderen met laagopgeleide ouders een zichtbaar kleinere kans hebben om hoger onderwijs af te ronden.
Een land dat zich niet afwendt van verwaarlozing, mishandeling en onmacht, maar actief mensen de zorg biedt die nodig is om hen en hun kinderen een kans op een fatsoenlijk bestaan te geven.
Een land dat voorop wil lopen in het bedenken van innovatieve oplossingen voor de grote vraagstukken van onze wereld: voldoende voedsel en schoon water voor ieder mens; een eerlijke verdeling en duurzaam gebruik van grondstoffen en energie; het afwenden van gevolgen van vervuiling en klimaatsverstoring.
Een land met hoge ambities in het ontwikkelen van oplossingen voor problemen waar de hele mensheid mee kampt: dat Nederland.
Een land waarin iedereen zich thuis en veilig voelt. Waarin nooit iemand opgegeven wordt, zelfs niet mensen die zich door hun daden buiten de gemeenschap lijken te plaatsen.
Een land waarin we de moed kunnen opbrengen om elkaar met onbevangenheid en vertrouwen te treden, en elkaar niet verketteren of uitschelden om wat heilig of dierbaar is.
Een land waarin niet de grootste mond, maar de beste ideeën de doorslag geven. Waarin wegpiraten en reaguurders geen vrij spel krijgen, maar waarin iedereen aanspreekbaar is op het aloude adagium ‘wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet’.
Een land dat voluit zijn rol speelt in Europa en de internationale gemeenschap.
Een land dat zich niet verschanst onder de dekens, achter de dijken, maar kiest voor een nieuwsgierige, ondernemende relatie met de wijde wereld om zich heen.
Een land dat beseft dat het gegrondvest is op een lange en stabiele historie van vrijheid, gematigdheid, sociale rechtvaardigheid en tolerantie, en dat die traditie met verve en overtuigingskracht uitdraagt in de wereld als lichtend baken van mensenrechten."


Ja, dat willen we allemaal...maar

Dat land komt er niet vanzelf. Helaas.
Dat land komt er ook niet als we ons onze gang laten gaan. Helaas.
Dat land komt er ook niet als de overheid het allemaal laten bedenken en oplossen. We kunnen onze verantwoordelijkheid niet afkopen. Helaas.
En op eigen houtje lukt het ook niet. Helaas.

Ik ben bang dat we alleen samen dit kunnen oplossen....

De PvdA is feitelijk de enige partij op dit moment die in staat moet zijn inhoud te geven aan de gezamenlijkheid. Zeker nu steeds meer geluiden binnen de partij bereid zijn ook de meer liberale gedachten te omarmen en in de laatste jaren is gebleken dat ook bij de PvdA heel wat ogen zijn geopend...

Want het was ook een keuze, om mensen die het wel kúnnen, hun onwil te subsidiëren,
en het was ook een keuze, om mensen die het wel kunnen betalen uit de wind te houden,
en ook om mensen die bewust asociaal en oningeburgerd gedrag verkiezen, de hand boven het hoofd te houden, enzovoort. Dankzij Fortuin heeft daar toch een fikse kentering plaatsgevonden, al zal de buitenstaander de PvdA nog graag het etiket uit de vorige eeuw willen blijven opplakken, dat is wel zo makkelijk.

De PvdA maakt langzaam maar zeker stappen waarbij de overheid meer gaat fungeren als begrenzer en katalysator, als coach en overbrugger. Een hartelijke duw in de rug voor hen die niet kunnen maar wel willen, een onplezierig vangnet voor hen die weigeren. En rust voor hen die nooit meer kunnen. Niet op basis van bangmakerij of oneerlijke laat-de-markt-zijn-werk-doen prikkels, maar op basis van preventie, tijdelijke steun, gemeenschappelijke voorzieningen en sociale infrastructuur.
OK, de staat is geen geluksmachine, maar ook geen angstaanjager.
Een rugzak voor die nodig heeft en zolang die het nodig heeft.

De echte keuze is:
- wie helpen we en hoelang en met hoeveel en wat eisen we daarvoor terug.
- wat begrenzen we, wat accepteren we en hoe controleren we dat.
De keuze is: wie vertrouwen we deze echte keuzes toe?

Ook dit keer stem ik op de PvdA en hoop op een links tegengewicht, waardoor echte keuzes op een gebalanceerde manier gemaakt kunnen worden. Niet om dit kabinet weg te krijgen, maar om de minderheid door een ruime meerderheid gedoogd te laten krijgen.