Met blijdschap geven we kennis

Waarom is het een beetje stil gevallen op mijn blog? Maak ik niks meer mee? Schrijf ik te veel voor andere sites of krantjes? Heb ik geen ideetjes meer, geen tijd meer over? Of gewoon pijn in mijn rug, te druk, te veel aan het Sudoku-en? Heb ik te veel feest gevierd op de 11-11 in Mestreech, te veel zuur vlees gegeten? Te druk met drummen in de band of de in de partij?

Van alles wat.

Ik sla de krant open en zie de discussie over het byzonder onderwijs, over baby’s van zwakbegaafden, over zorgtoeslag en armoede. Ik zie Ben Bot weer iets waars maar onverstandigs zeggen en denk dat ik dat morgen vast wel weer verkeerd begrepen heb. Ik zie Klaas Veerman weer iets waars maar onverstandigs zeggen en denk dat ik dat morgen vast wel weer verkeerd begrepen heb. Ik lees Plasterk en zie een verhaal dat ik een tweetal weken al gehoord had over een bak geld die rond sinterklaas in het hoger onderwijs gestopt moet worden, anders heeft Balkenende geen scope meer.

Hirshi en Wiegel lullen een aardig end langs elkaar heen en de kranten zijn weer lekker gevuld. Het is altijd anders dan bedoeld. Ga naar een ouderavond met mensen die Vrolijk onderwijs propageren, maar niet eens een verhaal kunnen vertellen als ze een sheet in de presentatie missen. Daar word ik niet vrolijk van. Een voorzitter die de secretaris complimenteert met het schitterend jaarverslag, dat om papier te besparen niet is meegezonden aan de ouders en slechts door één persoon is opgevraagd!??

Heeft het nog zin iets op papier te zetten, te bloggen, te schrijven? Complimenten zat: je schrijft heel leuk, wat kunnen die Amsterdammers mooi praten. Lees zelf maar over de afmattingsslag die ertoe moet leiden dat Amsterdam een mooie stad blijft.

De weg kwijt, voor als je een kompas zoekt

Ik heb een goede site over ziektenbeelden en de bijbehorende geneesmiddelen:
http://www.cvzkompassen.nl/
kan misschien een keertje van pas komen, aldus zoonlief. Op die manier betaalt die studie zich vanzelf terug.

Dank u wel, NS

Je gaat naar Brussel, je laat een van je kaartjes in de automaat steken. Bij Hoofddorp komt de conducteur langs. Je grijpt in je jaszak, Je vindt maar twee kaartjes.... De conducteur lacht en zegt: gevonden! We werden opgebeld dat iemand een kaartje naar Brussel had gevonden. Nou hebben we het slachtoffer gevonden. U krijgt een gratis retourtje, goed geregeld.
En dat was niet de eerste ervaring met de vernieuwde cnducteurs van NS. Ook de wijze waarop ze het wangedrag van Blokker pareerde was overtuigend en bewonderenswaardig. Menig argeloos bejaarde zit de laatste tijd met een uitgeknipt stukje Blokker folder in de trein in de volle veronderstelling daarme gratis te kunnen reizen. Blokker schijnt die dingen in eerder genoemd Hoofddorp aan de man de brengen of de persoon in kwestie kan wel heel aardig toneel spelen. Enfin met een engelengeduld weet ook hier de NS duidelijk te maken dat het toch echt de schuld van Blokker is en niet van de NS. U krijt een girotje thuis, tegen de gewone kosten, u betaalt dat en gaat verhaal halen bij Blokker. Ook weer opgelost. Even bellen met hoofdkantoor, dat zij ervoor zorgen dat die stroom van nepkaartjes ophoudt en weer verder met knippen en scheren. De NS is op het goede spoor, nu nog de Belgen (een spoor tussen Antwerpen en Essen tekort) en railinfra (ontspoorde computers).

Genieten van je frustraties

Opeens viel de kreet: "je moet meer genieten van je frustraties". Een wonderlijke zin. Hij zet me aan het denken en laat me niet meer los. Waar de een wel eens wakker ligt van de problemen, lig ik meestal wakker van de oplossingen: Frustraties onderkennen en als ze zich voordoen een streepje zetten: weer onderkend en bijna ingetuimd. Leuk, ze krijgen me niet klein. Met frustraties heb je alleen jezelf, de ander loopt fluitend door het leven terwijl jij tandenknarst. Maar frustratie is ook gezond, het geeft aan dat je je niet wil neerleggen bij het ogenschijnlijk onvermijdelijke en het onbeïnvloedbare. Dat is mooi. Geniet ervan, maar wel met mate.

Ach meneer, weet u wat armoede is?

Ik stond bij de ingang van de AH en vroeg een willekeurige voorbijganger. "Weet u misschien wat armoede is?" Ik probeerde me mentaal voor te bereiden op het debat van die avond, dat over armoede ging. "Armoede, wel eens van gehoord, is dat niet zoiets als dat je amper rond kan komen en je kinderen zonder eten naar school stuurt, terwijl je wel in een auto rijdt en een plasmascherm aan de muur hebt hangen?". "Nee meneer, ik ken alleen sociale armoede, hufterigheid. O ja en op TV is het ook armoe troef." De dakloze keek toe en dacht er het zijne van. Hij wist wel wat armoede is. Als je kinderen je op kosten jagen, jezelf werkeloos raakt, je huurgeld opgaat aan schoolgeld, je zorgtoeslag wordt geconfisceerd door de sponsor van AZ, de schuldsanering ervoor zorgt dat je je eten bij de voedselbank moet halen en nog net wat leuks kan doen van die drie kranten die je die dag hebt verkocht. Verderop hoor ik iemand zeggen. "Pakistan, ach de volgende ramp is alweer in de maak, we kunnen niet aan de gang blijven". Het debat ging door en het was de moeite waard. Ik hoop nooit te weten wat armoede is en gun het niemand. Maar armoede begint in de bovenkamer, dat is duidelijk en vaak al in de wieg. Aan beide kunnen we wat doen. Lees mijn verslagje van het debat.

De pastoor op de bloeyenden marktplaats.nl

Ook u Brutus gaat voor de bijl. Mijn eerste aankoop via marktplaats.nl is een feit. Een spiksplinter oude versie van den Pastoor, met dubbele oo's en dubbele ee's. Nostalgie zonder weerga. Voor de oorlog kwam dit boek als een soort feuilleton uit in de krant als ik het goed heb en kon gans belgie zich eraan verlustigen, elke dag opnieuw wuivend riet, lijk melk stromende beekjes, glimlachende wijnflessen, ieders met zijner eigenen naam, al naar gelang de gever, de smaak of de streek ermee associeerde. Een ongelovige kan maar niet geloven, een pastoor komt aan het wankelen, of niet ik weet het niet meer. Als het zo gaat als met Gé Reinders: "toen ze me gingen vertellen wat ik allemaal moest geloven, geloofde ik het wel." Dan belooft niet veel goeds voor den armen Pastoor.

Golfbewegingen

En de winnaar is weer bekend. Een keer per jaar op de golfbaan is aan te raden, zeker als de zon schjnt en je broers de tegenstanders zijn. Al dan niet met handicap heb ik ze weer in het putje laten kijken. Na een aardige start, een prima midden en en glorieus einde wist ik de felbegeerde broederkesdag trofee in de wacht te slepen. We constateerden vooruitgang bij alledrie, dus wellicht kunnen we de volgende keer op voor het brevet van onvermogen. De golfseance was het sluitstuk van een ezellig weekendje familie met veel discussie over het leven en de het nut van politiek. Maar dat staat allemaal in mijn rooije boekje en komt er in de loop van de tijd ongetwijfeld met horten en stoten weer op deze site. Een les kan ik alvast prijsgeven: bij veranderen moet je eerst meebewegen. Bij golf trouwens ook, maar niet te lang. Op de baan het advies gekregen van een doorgezomerde golfer om op zoek te gaan naar golflessen op internet, zo kan ik het hele jaar oefenen.

Leef, mooie beelden

Eindelijk weer eens naar de film. Leef stond hoog op mijn verlanglijstje. Terecht denk ik. Het was geen Award winnaar, maar wel heel aardig. Willem, postuum alle lof. Wat kan Amsterdam mooi zijn. Verder verklap ik maar liever niks. Gewoon gaan kijken, als je een avond de hond niet hoeft uit te laten.

Bloas mich nao hoes, nieuwe van Gé Reinders is uniek

Neem een Limburgse zangers, neem teksten uit het leven gegrepen, verzamel blaasinstrumenten en de beste amateur muzikanten van Limburg. Goed schudden, een tijdje laten sudderen. Je krijgt een wonderlijke hang naar de lente, verlangt naar de trein naar Maastricht, die hier niet ieder keteer vertrekt, ziet het kruisbeeld tijdens de processie als de blajer vallen. Ingetogen en uitgelaten, combineert Gé zijn muziek met die van de beste blaasorkesten (hermenie) van Limburg. Kijk hier voor meer info.
De mooiste gedachte staat in het liedje over het kruisbeeld op het kruispunt. Waarin hij aangaf dat hij het wel geloofde op het moment dat de pastoor vertelde wat hij moest geloven. "toen heer zach was ich moos geleuve, geleufdenich ut waal"

Even het hoofd in het putje

Maandag golven met de Broeders daar knap je van op. Als is mijn broer niet in vorm schrijft hij: "Iech bin toevallig neet in vurrem. Iech höb errig veul las vaan miene handicap, veural oonder par höb iech oetval. Iech probeer miech al de hole week te concentreere, meh iech zeen green veur mien ouge. Iech speul altied fairway, meh noe is ut toch errig rough. Zellefs miene oefenswing luk neet. Iech probeer toch urrigens noch get moot oet te putten, meh de koffie smaak miech beter daan d'n tee." Ik Ben ook al een dagje ouder, maar Willy van me winne, moet hij een goed balletje op de Mat leggen.

Romandip

Ik zit in een ernstige romanlees crisis. Ik kan het niet meer opbrengen me door een verzonnen verhaal te worstelen, waarin dingen gebeuren, die niet gebeurden. Die belangrijk zijn gemaakt en waarvan het doel is dat ik mismoedig wordt of juist vreselijk opgewonden raak.
Er is al genoeg werkelijks in de wereld, waarom er allemaal nog dingen bij verzinnen, aandikken en styleren. Ik ben zolangzaam aan toe aan oplossingen en niet aan erom heen draaierij. Ik wil een gevoel krijgen hoe we vooruit moeten kijken en niet terug.
Een nieuwe orde ben ik aan het bedenken en daar past een langdurige karakterdrama of een spannend gemaakt psychologisch plot, of een overrealistisch beeld van de samenleving niet bij. Iedereen pikt zijn waarheid eruit en stort dat over het zappende of bladerende publiek uit.
Ik roep romanschrijvend Nederland op: Kom tot je punt. Zeg gewoon wat je voelt, wat er aan de hand is en wat je denkt dat er moet gebeuren. Je hoeft het voor mij niet interessanter, romantischer, tragischer en spannender te maken dan dat het al is, het leven is al reality genoeg, ik heb geen tijd om avond aan avond in je waanwereld rond te dolen.
Louk, en veel van mijn vrieden, zijn van het tegenovergestelde. Niet de harde wereld maar de gedoceerde, de geheimzinnige, de eigen interpretatie, iets los maken van binnen, dat je aan het denken zet. Mijn god ik moet iets hebben wat mijn denken tot stoppen brengt en mijn betrokkenheid weer tot realistische proporties terugbrengt. Ik ben langzaam zover dat ik denk dat ik de oplossing voor de economie gevonden heb. Kan ik nog dieper zinken?

Gisteren weer eens naar Louk

Voor degene die deze website volgen werd een jaar geleden duidelijk dat Louk moest gaan verhuizen. Zijn flat in de Bijlmer werd afgebroken, werk van de PvdA, die probeert de boel niet alleen bij elkaar te houden maar ook bij elkaar te brengen. Dat ging toen niet zonder slag of stoot. Omdat hij de laatste der mohanikanen was die in de flat bleef zitten, vonden jeugdige buurtgenoten dat zij het recht hadden alvast de belendende percelen te verbouwen cq te ontmantelen. Maar goed, eind goed al goed, Louk zit nu in een flat die sprekend lijkt op de flat waarin ik zo’n 25 jaar geleden ook woonde, maar dan 200 meter verderop. Ik kwam binnen en ik voelde weer precies hoe het was, waar de bank stond het bed, de eerste… Enzovoort. Hij was op zijn gemak, hij had me gemist wat een onafgebroken spraakwaterval opleverde, wederzijds een tsunamie van verhalen, standpunten en gedelibireer.

Zijn mooiste louk-verhaal ging over een grafzerkje van een klein kind genaamd Titus, dat naast dat van zijn ouders ligt. Het verkommerde. Met name de letters erop in het Engels, die zoiets betekende als dat god het allemaal zo bedoeld had. In het Engels, dat intrigeerde hem, en dan begraven in 1940 een paar weken oud geworden. Wie waren de ouders geweest, engelsen in Nederland oin oorlogstijd. Elk jaar werd het graf aangeharkt, maar dit jaar niet. Wat was er gebeurd? Louk besloot met kwast en restant witte verf de oude spreuk op te verven. Op zijn knieeen gebogen over het graf, kwam er iemand achter hem staan. Nog nooit had hij iemand ontmoet bij dit graf, juist nu hij in penibele omstandigheden met goede bedoelingen grafschende, keek iemand hem op de vingers. "Bent U familie." Vroeg Loek ietwat benauwd, maar ook gelijk terechtwijzend? "Nee, ik ken de vader van dit kind, hij was mijn leraar engels in de oorlog." Dat verklaarde een hoop en maakte gelijk duidelijk dat God dit allemaal bedoeld had. Nee, de ouders zouden het juist waarderen dat nog iemand naar het graf omkeek. Louk wil ook begraven worden als de heer het tijd vindt. Zonder poespas en verhalen, dat zou te lang duren. De Heer kon eenmaal beslist, niet langer zonder hem. Maar zover is het nog lang niet, Louk is in blakende gezondheid, maakt zich geen zorgen over wat dan ook laat staan het nieuwe zorgstelsel. De heer wil het allemaal zo en daar moet de politiek niets aan veranderen. "Maar wel knap dat je dat allemaal doet….."

Stil aan de overkant ?

Ik merk dat ik al een maand niet meer op mijn blogger heb geschreven. Dat is toch wel even verschrikkelijk. Maar ja ik ben ook zo druk. Opde PvdA site heb ik artikelen geschreven en in het magazine heb ik ook drie onderwerpen gehad. Op mijn werk ook nog een heel boekwerk gemaakt, dus het is ook wel weer eens genoeg. Inmiddels weet ik weer veel meer van deelraden, Ik weet dat je niet zomaar ergens een bankje mag neerzetten, ik heb ondekt dat er mensen zijn de de boel juist uit elkaar in plaats van bij elkaar willen houden, ik weet alles van de strategie van mijn werkgever, maar niet heus, ik heb met europeese gebruikers gepraat over ons dossiertool, ik heb speeches gehouden voor 25 jarige jubilarissen, heb meneer Dijkstal ontmoet en vanavond twee lijstrekkers in debat verslaan. Niet verslaan in de zin van verbeteren, dat doe ik alleen met de wereld.

De beste foto’s in boekvorm: super

Kost wel een paar centen, deze maand 25% goedkoper bij AH, maar dan heb je ook wel wat. Gelokt door de Bonus aanbiedingen en om mijn echtgenote te plezieren die digitale foto’s geen foto’s vindt (zo vind ik pannenkoeken geen eten) bezweken voor de commercie: Een avondje freubelen achter de computer, drag en droppen, verbreden en croppen, verschuiven en vergroten. Wat tekstjes her en der erbij. Het resultaat lag drie dagen later bij het belendende AH filiaal. En werkelijk, fantastisch al zeg ik het zelf.
Kom kijken en je wil niet anders meer. Als ik wat meer tijd genomen had, van ervaring word je wijs, had ik mijn columns erbij kunnen zetten en nog meer foto’s kunnen plakken en collages kunnen maken, dan was ik de trotse auteur geweest van mijn eerste boekwerk. Het beste is de vijand van het goede zullen we maar zeggen.

Uitmarkt 2005, Bob Ross Workshop

Dit keer spijtig genoeg geen kopje (koffie) van Douwe Egberts, maar wel een schitterend schilderij van Bob Ross himself, of althans zijn gedachtengoed. Ingepakt in een maanpak werden we streep voor streep, veeg voor veeg meegenomen in de wonderen van de brush en knife van Bob. Niet te veel wit gebruiken! Het resultaat is er naar. 12 look-a-likes van evenveel uitgelote deelnemers, waaronder ikzelf. En dat terwijl Ali B op de achtergrond stond te rappen alsof het een lust was. Dat is leuk als zo'n evenement in de tuin wordt gehouden. Gisteren even naar mijn baas gaan kijken, die heel serieus zat te blazen in de West Coast Bigband, normaal niet my-kind-of music, maar de prachtige dynamiek, die zij ten toon spreidden is wel iets om wat meer aandacht te besteden in onze toeter workshop, waar overtuigend gelijk staat aan hard. Bikkelbikkel hard. Voor de rest viel me het programma wat tegen, maar toen ik er was viel het reuze mee, dat is denk ik juist de bedoeling van de Uitmarkt, dus in die zin geslaagd.

10: Totdat de bom barst

In Amsterdam hebben we vaak die terugkerende discussie. Moet je spreiden of niet. In America is dat duidelijk. Rijk bij rijk, arm bij arm. Italiaan bij italiaan, chinees bij chinees. De praktij kun je aanschouwen. In de rijke wijk is het er veel rustiger, maar in de arme wijk is het er veel armer. Segregatie leidt tot meer rust in de goede buurten, dat lijkt bewezen. Maar in de andere buurten is het er navenant minder florissant. In Washington is het aantal moorden dit jaar de 100 gepasseerd. Daarmee is het de meest criminele stad van America, maar je merkt er in de meer bloeiende wijken helemaal niets van. In de krant kon ik lezen dat een kentering had plaatsgevonden, sinds een jaar neemt het aantal zwarten en latino's af binnen de ring, daarbuiten drastisch toe. Oorzaak: de stijgende huizenprijzen. De zwarte vlucht, in tegenstelling tot onze witte vlucht. De buitenringse wijken worden een opeenhoping van minder bedeelde. Ik sta toch voor spreiden, je spreidt ellende, OK. Maar je biedt ook kansen en je werkt aan samenleven. Voor de binneringse gebieden van Washington is het segregeren een veilig idee, totdat de bom barst.

9: Energy saving: je kunt je de energie besparen

Wat wil je in een land waar het zomers te heet is om op straat te vertoeven, en in de winter het te koud is om je neus buiten de deur of skywalk te steken. Wat wil je in een land waar je boodschappen in ontelbare plastic zakjes gedaan worden en de verpakkings- en reclamekosten de productiekosten overtreffen. Wat wil je in een land waar lopen als sport wordt gezien en bewegen alleen is weggelegd voor lichtreclames en filmbeelden. Wat wil je in een land waar energie twee/drie keer zo goedkoop is als in Nederland en zonnecollectoren alleen voor satellieten en spacelabs worden gebruikt.

Er is hoop: Bush heeft net een wet ondertekend waarbij de particulier tot 500 dollar aan belasting teruggave kan krijgen als hij het tienvoudige investeert in energy savende maatregelen, eenmalig in 2005 of 2006. Dit land is onleefbaar zonder energie verspilling.

Je zou haast denken, stop maar met die energiebsparing. Wat wij hier met veel moeite en extra kosten doen is slechts een oognaald van het gapende gat in de ozonlaag. Als in de VS, dat jaarlijks 20% van de gehele energieconsumptie opslokt, de belasting op brandstof zo hoog zou zijn als in Nederland, zou Bush waarschijnlijk geen andere belasting meer hoeven te heffen.

Het zou goed zijn alvast te wennen aan die prijzen en om met de extra inkomsten aan oplossingen te werken, want het zal niet meer lang duren of die extra centen gaan naar Saudi Arabië in plaats van naar ontwikkeling van alternatieven. In de 4 weken dat we in de VS waren steeg de benzine prijs van 2.20 naar 2.60 dollar per gallon (50 eurocent/liter tot 60 €c/l).

Het meest stuitende vond ik de onverschilligheid van de amerikanen over deze verkwisting. Schaamteloos wordt energie verbrast zonder enige notie van de gevolgen daarvan voor hunzelf en de rest van de wereld. De verhalen uit China en India doen wat mij betreft het ergste vrezen, met een beetje pech gaan die landen het energieconsumptiepatroon van de VS copieren, en met de bevolkingsaantallen aldaar verdwijnt de olie als ozon voor de zon.

8: The Giant is a Safeway to reach your Target on the Wal-Mart

Wat doen we hier nou de hele tijd: nou naar de Giant (de AH), de Wal-Mart (de Aldi), de Target (HEMA), de Safeways (De Super de Boer), de Hecht (Bijenkorf), de Bloomendales de H&M (precies hetzelfde als in Nederland). En what about the prices? Ten eerste kennen ze hier het bunuskaarten systeem en dat levert je zo'n 20% korting op. De prijzen van de eetwaren ligt toch wel op ons niveau, maar het is moeilijk te vergelijken. Je denkt dat het duurder is, maar de verpakkingen zijn allemaal groter en de euro is natuurlijk 20% meer waard dan een dollar. In alle andere zaken zien we geen prijsverschil, hooguit dat een dollar hier een euro is en daarmee is alles dan toch zo'n 20 procent goedkoper, maar dat ligt meer aan afrondingen (psychologische prijzen).
Toen we hier in 1986 waren hadden we het gevoel dat een dollar 1,50 gulden waard was en nu is een dollar ongeveer 2,20 waard. De benzine is natuurlijk drie keer zo goedkoop, maar dat wordt gecompenseerd door slurpende auto's en loeiende airco's. De huizenprijzen zijn hier ook uit de pan aan het reizen, maar liggen nog onder het Amsterdamse niveau, zo snel te beoordelen. En dan praten we over Wassenaarse villa's, waar de suburbs mee vol staan. Nadeel is weldat je het landscapen (de tuin onderhoud) een kapitaal zal kosten en elke week komt de hispano-grasmaaier langs om je zode even te shortcutten, zoals bij ons de glazenwasser. Dat we toch veel te veel geld uitgeven zal wel aan het zwitserleven gevoel liggen, wat je hier al snel krijgt als je met de cruise control met een slakkegang over de eindeloze autoweg tuft.

7: Inmiddels zijn we allemaal verslaafd aan SUDOKU

Het is niet anders, het blijkt ook in de telegraaf te staan, mar die zie ik nooit. In Amerika is SUDOKU een rage. En wij doen aan alle rages hier mee natuurlijk. Zie de volgende site voor een SUDOKU a day.

An Amsterdammer in the US, op zoek

We zijn inmiddels een tijdje in de VS en al het nodige beleeft. Niet echt spectaculair, maar toch, deze wereld is in zoveel zaken zo vertrouwd, maar op de meest elementaire zaken enorm verschillend. Met dezelfde ingredienten wordt een totaal ander maal gebrouwen dan in ons kikkerlandje. Ik heb geprobeerd de meeste zaken die me persoonlijk opvielen op te schrijven en erover proberen na te denken, ook in perspectief tot Nederland.

Wat zijn de zaken die ze anders doen, hoe zou dat in Nederland uitpakken, lopen we achter de amerikanen aan of zij achter ons, hoe werkt de democratie de economie, hoe staat het met moraal en gezag, multiculturele samenleving en de vertrouwenskloof tussen de burger en overheid, hoe is het gesteld met de veiligheid en zekerheid. Stress, op elke hoek een psychiater? Ik wil niet naar een Amerikaanse wereld, althans dat dacht ik, is dat terecht of rijg ik een wereld met vooroordelen aan elkaar?

Lees de onderstaande artikelen in teruglopende volgorde begin bij 1.

Over wat het eerste opvalt: de vriendelijkheid zelve.

Over de crisis in het vetrouwen van het bedrijfsleven

Over de rol van de overheid

Over de democratie

Over competitie

Over veiligheid

kennis en cijfermateriaal kun je ook vinden in het boek van Charles Groenhuijzen, maar als je er bent begrijp je het toch beter. Amerikanen in Nederland zijn niet in hun normale doen, Amerikanen op TV zijn helemaal niet zoals ze echt zijn.