9: Energy saving: je kunt je de energie besparen

Wat wil je in een land waar het zomers te heet is om op straat te vertoeven, en in de winter het te koud is om je neus buiten de deur of skywalk te steken. Wat wil je in een land waar je boodschappen in ontelbare plastic zakjes gedaan worden en de verpakkings- en reclamekosten de productiekosten overtreffen. Wat wil je in een land waar lopen als sport wordt gezien en bewegen alleen is weggelegd voor lichtreclames en filmbeelden. Wat wil je in een land waar energie twee/drie keer zo goedkoop is als in Nederland en zonnecollectoren alleen voor satellieten en spacelabs worden gebruikt.

Er is hoop: Bush heeft net een wet ondertekend waarbij de particulier tot 500 dollar aan belasting teruggave kan krijgen als hij het tienvoudige investeert in energy savende maatregelen, eenmalig in 2005 of 2006. Dit land is onleefbaar zonder energie verspilling.

Je zou haast denken, stop maar met die energiebsparing. Wat wij hier met veel moeite en extra kosten doen is slechts een oognaald van het gapende gat in de ozonlaag. Als in de VS, dat jaarlijks 20% van de gehele energieconsumptie opslokt, de belasting op brandstof zo hoog zou zijn als in Nederland, zou Bush waarschijnlijk geen andere belasting meer hoeven te heffen.

Het zou goed zijn alvast te wennen aan die prijzen en om met de extra inkomsten aan oplossingen te werken, want het zal niet meer lang duren of die extra centen gaan naar Saudi Arabië in plaats van naar ontwikkeling van alternatieven. In de 4 weken dat we in de VS waren steeg de benzine prijs van 2.20 naar 2.60 dollar per gallon (50 eurocent/liter tot 60 €c/l).

Het meest stuitende vond ik de onverschilligheid van de amerikanen over deze verkwisting. Schaamteloos wordt energie verbrast zonder enige notie van de gevolgen daarvan voor hunzelf en de rest van de wereld. De verhalen uit China en India doen wat mij betreft het ergste vrezen, met een beetje pech gaan die landen het energieconsumptiepatroon van de VS copieren, en met de bevolkingsaantallen aldaar verdwijnt de olie als ozon voor de zon.

8: The Giant is a Safeway to reach your Target on the Wal-Mart

Wat doen we hier nou de hele tijd: nou naar de Giant (de AH), de Wal-Mart (de Aldi), de Target (HEMA), de Safeways (De Super de Boer), de Hecht (Bijenkorf), de Bloomendales de H&M (precies hetzelfde als in Nederland). En what about the prices? Ten eerste kennen ze hier het bunuskaarten systeem en dat levert je zo'n 20% korting op. De prijzen van de eetwaren ligt toch wel op ons niveau, maar het is moeilijk te vergelijken. Je denkt dat het duurder is, maar de verpakkingen zijn allemaal groter en de euro is natuurlijk 20% meer waard dan een dollar. In alle andere zaken zien we geen prijsverschil, hooguit dat een dollar hier een euro is en daarmee is alles dan toch zo'n 20 procent goedkoper, maar dat ligt meer aan afrondingen (psychologische prijzen).
Toen we hier in 1986 waren hadden we het gevoel dat een dollar 1,50 gulden waard was en nu is een dollar ongeveer 2,20 waard. De benzine is natuurlijk drie keer zo goedkoop, maar dat wordt gecompenseerd door slurpende auto's en loeiende airco's. De huizenprijzen zijn hier ook uit de pan aan het reizen, maar liggen nog onder het Amsterdamse niveau, zo snel te beoordelen. En dan praten we over Wassenaarse villa's, waar de suburbs mee vol staan. Nadeel is weldat je het landscapen (de tuin onderhoud) een kapitaal zal kosten en elke week komt de hispano-grasmaaier langs om je zode even te shortcutten, zoals bij ons de glazenwasser. Dat we toch veel te veel geld uitgeven zal wel aan het zwitserleven gevoel liggen, wat je hier al snel krijgt als je met de cruise control met een slakkegang over de eindeloze autoweg tuft.

7: Inmiddels zijn we allemaal verslaafd aan SUDOKU

Het is niet anders, het blijkt ook in de telegraaf te staan, mar die zie ik nooit. In Amerika is SUDOKU een rage. En wij doen aan alle rages hier mee natuurlijk. Zie de volgende site voor een SUDOKU a day.

An Amsterdammer in the US, op zoek

We zijn inmiddels een tijdje in de VS en al het nodige beleeft. Niet echt spectaculair, maar toch, deze wereld is in zoveel zaken zo vertrouwd, maar op de meest elementaire zaken enorm verschillend. Met dezelfde ingredienten wordt een totaal ander maal gebrouwen dan in ons kikkerlandje. Ik heb geprobeerd de meeste zaken die me persoonlijk opvielen op te schrijven en erover proberen na te denken, ook in perspectief tot Nederland.

Wat zijn de zaken die ze anders doen, hoe zou dat in Nederland uitpakken, lopen we achter de amerikanen aan of zij achter ons, hoe werkt de democratie de economie, hoe staat het met moraal en gezag, multiculturele samenleving en de vertrouwenskloof tussen de burger en overheid, hoe is het gesteld met de veiligheid en zekerheid. Stress, op elke hoek een psychiater? Ik wil niet naar een Amerikaanse wereld, althans dat dacht ik, is dat terecht of rijg ik een wereld met vooroordelen aan elkaar?

Lees de onderstaande artikelen in teruglopende volgorde begin bij 1.

Over wat het eerste opvalt: de vriendelijkheid zelve.

Over de crisis in het vetrouwen van het bedrijfsleven

Over de rol van de overheid

Over de democratie

Over competitie

Over veiligheid

kennis en cijfermateriaal kun je ook vinden in het boek van Charles Groenhuijzen, maar als je er bent begrijp je het toch beter. Amerikanen in Nederland zijn niet in hun normale doen, Amerikanen op TV zijn helemaal niet zoals ze echt zijn.

6: Veiligheid: de wereld ziet er anders uit dan hij is.

Gisteren waren we naar het Spy museum. Gedeeltelijk zeker iets om mee te nemen naar Nederland. Al was niet alles van dit museum toegankelijk voor de geinteresseerde leek. Het begin was spectaculair: je moest een cover aanleren en een missie volbrengen. Leuk bedacht. Helaas mocht alleen Simone uiteindelijk met een geslaagde missie het land verlaten en werden wij nog een paar dagen vastgehouden omdat ons alibi toch op essentiele punten doorgeprikt was.

De boodschap was: vertrouw niemand, in Washingto zitten nog altijd de meeste spionnen van de hele wereld, en hier zit er een achter het toetsenbord. Hoe kan het dat een land zo panisch is over veiligheid, de meeste moorden per hoofd van de bevolking kent, met wapens rond loopt, niemand vertrouwt toch zo’n veilige en relaxte ondruk maken.

In Amerika wordt de kleine criminaliteit bijna volledig uitgebannen door een lik-op-stuk beleid waar je niet van terug hebt en een sociale controle en moraal die zijn vruchten afwerpt. We konden niet geloven dat je hier rustig kan slapen met de deuren open, maar na een dikke week van ongekende rust kom jezelf ook wel tot de conclusie dat je hier veilig over straat kan, al helpt een plassende hond trekkend aan de lijn wel mee. Auto’s die in deze wijk zelfs op de hoofdwegen niet harder dan 40km mogen rijden (en dat ook nog doen ook, stoppend op elke hoek, omdat hier geen voorrangsregels bestaan). Een unieke ervaring, ze hebben voor ons nog fietssloten gekocht omdat ik al eerder een fiets van deze familie heb laten ontvreemden, toen nog in Nederland bij Pinkpop, een traumatische ervaring. Het was nog niet nodig gebleken.

Zou dat helpen, alle dieven opsluiten, klein drugsgebruik gewoon verbieden en het woord gedogen uit het woordenboek schrappen? Je maakt de kleine wereld er wel een stuk aangenamer mee. De tegenhanger is dat je bij het minste geringste in grote criminaliteit verzeild raakt en voor alles enorme discipline in acht moet nemen.

Misdaad is veel omvangrijker dan in Nederland, veel geweldadiger en een kwestie van leven of dood. Wie een kraak pleegt in een huis, kan worden neergeschoten. Wie drugs heeft kan voor een half leven de bak indraaien. Wie de zaak wil flessen komt er niet met kleine frauduleuze praktijken maar zal het grootst moeten organiseren. Amerikanen houden van gokken en eenmaal een grens gepasseerd is alle moraal en fatsoen waarschijnlijk verdwenen.

Hoe deze samenleving die grens bewaakt is mij niet duidelijk, alleen door angst te genereren en per minuut je voor misstappen te waarschuwen, dominees die de overvolle kerken bepreken, een politiemacht die alom aanwezig is en groot gezag geniet (iemand met een uniform bespotten kan je een gevangenisstraf opleveren).
Wat moet de jeugd zich heerlijk voelen als ze door Europa mogen rondzwerven. Wat een vrijheid moeten ze voelen. Veilig voelen offert vrijheid op, maar wat is vrijheid in angst?

Vandaag stond in de krant hier dat Al-Qaida inmiddel e-Qaida is geworden. Het inernet is niet meer te beveiligen en terrorisme opleidingen vinden inmiddels online plaats. Hoe maak ik een bom met gewone drogisterij middelen, hoe kom ik het snelst aan een andere identiteit, hoe kom ik Amerika het veiligst binnen, hoe maak ik de meeste slachtoffers. Het zou me niets verbazen als een vrij internet verkeer zijn langste tijd gehad heeft en de Amerikanen bij de Chinezen in de leer gaan hoe ze vrij berichten verkeer effectief kunnen tegengaan.
Het Spy museum hield op bij het einde van de koude oorlog. Maar helaas begint daar het verhaal pas echt.

4: From a distance.

De wereld is zo klein geworden en vanuit hier is Nederland te verwaarlozen, geen enkel bericht over Nederland in de krant, zelfs dat Pronk in Dafour de kastanjes uit het vuur haalt, blijft onvermeld, geen Duisenberg of van Gogh. Engeland heeft het flink te pakken en is nog wel in het nieuws, Israel natuurlijk ook, allemaal redelijk genuanceerd, maar daar eindigt de wereld voor de Amerikanen dan toch wel zo’n beetje. O nee, Aruba natuurlijk daarover later meer.

En als je dan leest dat we in Nederland op zoek zijn naar een herdefinitie van de hier uitgevonden democratie bekruipt je soms wel een beetje schaamtegevoel. We denken we wel wie we zijn?
Nee een ander soort schaamte: We lopen zoveel voor op dit land, juist omdat we zo klein en flexibel zijn, we hebben het zo verschrikkelijk goed, de overheid heeft het zo dik voor elkaar, dat ik me ervoor schaam dat we in Nederland daar alleen maar over lijken te kunnen klagen en de democratie aan het heruitvinden moeten zijn.

En onze oplossingen lijken op de Sarbanes Oxley Act: Het in paniek toestaan van allerlei publieke referenda om de landelijke politiek mee te bestieren is onzinnig. Dat kan alleen als die besluiten simplistisch zwart/wit zijn te formuleren en beide alternatieve keuzemogelijkheden aantoonbaar een positief effect zouden hebben en uit te leggen zijn. Maar een dergelijke keuze reduceert politiek en overheid tot karikaturen. America maakt zonneklaar dat het in een dergelijk systeem alleen nog maar om de poppetjes gaat, die vertrouwen genieten, maar meer nog gezag uitstralen om op de boel te passen (dat is nog een flink graadje minder dan de boel bij elkaar houden). Je ziet hoe de media zich meester maken van dit soort persoonlijke gevechten. Menig kandidaat sneuvelt al voordat hij zich ergens voor of tegen heeft durven uitspreken. En als hij of zij dat al doet wordt zijn of haar kop er al bij voorbaat afgeschoten door links of rechts.

Een alternatief dan? Ook geinspireerd om de amerikaanse samenleving maar meer passend bij de Hollandse cultuur: Wij Hollanders zijn op de centen, dat is duidelijk, dat zijn ze hier niet vreemnd genoeg. En als dat het enige is dat werkt moet je de mensen met hun geld laten stemmen. Deel ze een bedrag toe dat ze kunnen besteden en laat ze kiezen waar ze dat geld het liefste zien ingezet: Meer wegen, meer OV, meer onderwijs, wonen etc. Dan hebben we het ergens over. Maak plannen en laat de gelden door middel van enquetes verdelen over die plannen.

Stop met het gezeur over gekozen die of dat, en als je hem gekozen hebt, deze persoon het werk belemmeren door eveneens gekozen volksvertegenwoordigers of nog erger, correctief gereferendeerde besluiten. Ga voor de inhoud en maak dat helder. In Amsterdam zou op die manier het subsisiebeleid door middel van inspraak geregeld kunnen worden, zouden buurten op die manier activiteiten kunnen ontwikkelen en betaald laten worden door gekozen geldstromen. Een voorbeeld is al te zien in stadsdeel centrum waar buurtonderzoeken en initiatieven op die manier worden bekostogd en mogelijk gemaakt.

Dat is wat hier in de VS uitstekend werkt. Ik zit hier in een buurt met een gemeenschappelijk zwembad, een must met deze temperaturen. Gezamenlijk heeft deze wijk dat zwembad gefinancierd en het wordt door de wijk gerund. Het ligt er prachtig bij, goede verzorging en iedereen is er trots op. Dat heeft dus kennelijk meer prioriteit dan de verlichting van de straten of stoepen, die zie je nauwelijks. Buurtbelangen voeren hier de boventoon en stemmen op financiele verdeelkeuzes is hier een succes en dat neem ik mee naar Nederland.

Op zoek naar nog meer zaken die ik meeneem. Ik laat graag hier: het kiezen van personen op plekken waar deze personen nooit kunnen doen wat ze moeten beloven evenmin de NEE-referenda, die de gekozenen voor de voeten lopen en daarmee het vertrouwen in hun juist ondermijnen.

5: The winner takes it all.

Gisteren naar het tennis geweest, voor de eerste keer de tennissterren in levende lijf gezien. Een interessante ervaring. We gingen voor Roddick, Rusedski, Grosjean en Clement. Een stadion van 7.500 toeschouwers pas laat op de avond voor Roddick gevuld bleek bijna leeg niet echt gezellig. Veel leuker waren de DDV achtige bijbanen waar het sfeervol was op de kleine tribunes en waar je de spelers kon aanraken. Tevens was er daar meer sprake van strijd. De hitte was verzengend (tegen de 40 graden) en het drinken was niet goedkoop. Maar het was wel de moeite waard om een keer mee te maken, al zal ik niet snel meer op het court verschijnen. De sterren presteerden redelijk, niet spectaculair, alleen bij vlagen toverden zij returns en winnaars die hun uitzonderlijk inkomen moeten verklaren.

Het meest zal ons de commentator bij blijven, die met een lijzige stem in de dweilpauzes de producten van de sponsoren aan ons trachtte te slijten. Thank yououou and come again. Na de wedstrijd van Roddick moest hij nog even tegen een willekeurig gekozen aantal toeschouwers een balletje slaan, te genant voor woorden, maar weer een paar Amerikanen gelukkig voor het leven. Wat me ook zal bijblijven is de eenzaamheid van de topsporters, die tussen het publiek, zolang ze nog niet bekend zijn hun warming up moeten doen en na een nederlaag weg zijn voor dat je er erg in hebt. The winner takes it all.

3: Vertrouwenskloof 2

Maken ze zich in de VS druk over een vertrouwenskloof tussen burger en bedrijfsleven, in Nederland houdt de kloof tussen burger en overheid ons bezig. Daar hebben ze hier in de VS geen last van, omdat de overheid niet veel doet wat de burger in zijn vertrouwen kan beschamen. Bush leidt als rechtstreeks afgezant van God zo denkt hijzelf en vele amerikanen met hem, de as van het goede. Hij zorgt voormalijk voor het beschermen van het recht op gelukkig worden en lage belastingen. De kunst, die ze hier goed verstaan, is om zo weinig mogelijk door de overheid te laten ondernemen waardoor er ook zo weinig mogelijk mis kan gaan. Geen onderwijs subsidie, geen sociale voorzieningen, geen gezondheidszorg met overheidsgeld, geen AOW, wat blijft er dan nog over om je druk over te maken richting overheid. Een Amerikaanse collega wees met minachting in zijn stem op de railroad, toen we er langsreden, en zei dat deze (God behoede het) door de regering werd gesubsidieerd. Zonde geld.

Er zit wat in, in Amerika is er sprake van een claim cultuur, omdat ieder individu voor zijn rechten moet opkomen en in no time van welvarend tot arm kan zijn gedegradeerd (vice versa). In Nederland is er sprake van een complain cultuur: klagen vooral op anderen en met name de overheid. In Amerika vertrouwt niemand de overheid meer toe dan law en order. Op dat front worden politici gekozen, niet op hun visie maar op hun gezag en uitstraling. Zij hoeven niet te beslissen over ingewikkelde politieke vraagstukken zoals in Nederland, maar alleen over zaken die het maatschappelijk verkeer in goede banen moet leiden. Daarbij staat het vermijden van risico’s voor de gemeenschap voorop. Voor je persoonlijke risico’s wordt geen aansprakelijkheid aanvaard door de overheid. Dus: draag je geweer, beleg in fatsoenlijke aandelen, werk zo hard mogelijk al was het maar om verzekerd te zijn van gezondheidszorg, investeer in een goede opleiding (40.000 $ per jaar), gedraag je voorbeeldig tegenover je buren want wie weet heb je ze nog nodig, neem geen risico’s, help de zwakkeren, geef fooien aan degene die hun best doen, consu-meer, nog meer en geniet van de dag en waag waar verantwoord een gok, opdat je snel binnen bent.

Zo zit het leven hier in de VS een beetje in elkaar. Vanuit die optiek bekeken is het logisch dat wij zoveel kankeren op de overheid. We gunnen hen alle beslissingen die men hier zelfstandig of in gemeenschappen neemt en dat gaat niet altijd zoals wij het zelf zouden doen. We betalen er fors voor, denken we, en krijgen niet altijd terug wat we ervan verwachten of en met name: de verkeerde mensen maken gebruik van onze genereuze belastinggelden. In de VS betaalt men miniem en krijgt ook miniem. Geen reden tot geklaag.

Bush en Balkenende hebben meer gemeen dan ik dacht. Trouwens ook hun spraakgebruik lijkt op elkaar: if you ask me, xxx, then I say: No of Yes. Het “eigen verantwoordelijkheid” adagio van onze premier is letterlijk gecopieerd van de Amerikaanse samenleving. Maar hier is dat gemeengoed, bij ons is een revolutie. Hier is dat tot in het extreme doorgevoerd en zit de Amerikanen in de vezels, ze verwachten niet anders. In Nederland wordt eigen-verantwoordelijkheid alleen ge-entameerd op beleidsgebieden waar de overheid geen grip meer heeft op de geldstromen en kwaliteit, het gedoogbeleid onszelf de das heeft omgedaan en het fortuinistische geklaag voor de laatste klap heeft gezorgd. De overheidssystemen hier en bij ons zijn totaal onvergelijkbaar en ook niet inwisselbaar. Wat hier werkt omdat het nooit anders is geweest is bij ons ondenkbaar en sociaal en democratisch een stap terug in plaats van vooruit.

Een terugtredende overheid exploiteert op die wijze de vertrouwenskloof tussen burger en centrake overheid en getuigt van gebrek aan visie en moed om de voor ons essentiële zaken op een rechtvaardige wijze op te lossen. En waar dat toe leidt kun je hier aan den vette lijven ondervinden. De gouden middenweg is te prefereren: Het verschuiven van verantwoordelijkheden naar de lokale overheid of buurtgemeenschappen en het beperken van de centrale overheid tot law en order lijkt me meer voor de hand liggend dan al privatiserend en individualiserend de handdoek in de ring te gooien.

2: Vertrouwenskloof 1

Terug naar Minnesota, het congres voor auditors, een beroep in beweging bleek. Nog nooit waren zoveel Auditors richting de Paisley Conferentie getrokken. De zaal zat vol met 300 delegates van de hele wereld. Starend naar veel te volle sheets met veel te kleine letterjes. Aanleiding voor al die belangstelling is de wet die zaken-doen meer betrouwbaar zouden moeten maken: de Sarbanes-Oxley Act (SOX). Deze wet bant elk risico dat er iets mis gaat in de financiële verslaglegging hoegenaamd uit, maar is zo verstikkend dat zij het zakendoen zelf onmogelijk maakt en het bewaken (auditen) van financiële verslagleggingen en alle omringende controles tot een core business lijken te maken. Het echte probleem blijft daarbij buiten schot: frauderende topfunctionarissen in een bedrijf, die beducht voor hun bonus hun statistieken op het moment supreme oppoetsen.

We (de Europese delegatie) waren blij verrast met zoveel weerstand in eigen huis, maar we beseften ook de onmogelijke situatie waarin het bedrijfsleven en de wetgever zich hier bevinden. Protesten uit bedrijfsleven worden door de media afgedaan als on terechte klaagzangen. De wet ter discussie stellen door de regelgevende instanties is onmogelijk want van gezichtsverlies hebben ze in America nog nooit gehoord.Omdat ook de accountantskantoren miljarden verdienen aan de wet, er is geen accountant meer te vinden in dit over-audited land: Dodelijke omarming.En zo sukkelen de bedrijven maar door, sommige zijn meer dan 10% van hun omzet kwijt aan controle maatregelen en dreigen te bezwijken onder de regeldruk. Onze intensieve veehouderij probleem (zie elders op mijn blog)

Het wachten is op een flink beursprobleem bij een bedrijf dat geheel SOX gehoorzaam is, om aan te tonen dat SOX de plank misslaat en de essentie van de problemen niet aanpakt. Een ondoordachte paniekmaatregel, gericht op korte termijn winnen van vertrouwen van beursbeleggers. Tot overmaat van ramp heeft de uitvoerende instantie (PCAOB in de volksmond piekaboe) de zaak alleen maar erger gemaakt, teneinde naar goed Amerikaans gebruik definieerbaar te krijgen wat er nu wel en niet moet worden gecontroleerd, hoe vaak en hoe diep en door wie. Wij noemen dat rule-based, waarbij Europeanen meer

1: De vriendelijkheid zelve

De hoogste tijd om aan het verslag te beginnen, wat vinden we van de US, want dat was toch het doel van de reis. Veel vooroordelen over de Amerikanen, tijd om dat eens te gaan verifiëren en een idee te krijgen waarom de mensen zijn zoals ze zijn. Zijn ze wel zoals wij denken dat ze zijn?

We doen drie steden aan: Minneapolis in het noord-midden, Washington DC en New York. Het eerste wat opvalt is de relaxte manier van leven en de onvoorstelbare vriendelijkheid van de mensen en hun discipline voor zaken waarvan het nut met moeite ingezien kan worden door een Europeaan.

Het leven draait om risico vermijding, want zover is duidelijk een iets te riskante manoeuvre kan je carrière ruineren, je financieel aan de grond brengen voor de rest van je leven. In plaats van daar reusachtig zenuwachtig van te worden, zorgt dat voor een ongekende voorzichtigheid, voorkomendheid en vreindelijkheid. Omdat prestatiebeloning ervoor zorgt dat dienstverleners op hun toegevoegde waarde worden beoordeeld zijn ook zij de vriendelijkheid zelve. En waar wij denken dat dit gemaakt is.... dat zal ooit wel zo zijn geweest, maar als door een Darwiniaanse mutatie, de mensen die dit rustig en vriedenlijk blijven van nature het beste kunnen, lopen nu geheel spontaan te glimlachen op terrasjes en in de winkels en roepen everything OK?, after you en I’m so sorry.

Het ongeduld dat wij tentoonspreiden omdat onze tijd kostbaar is, dat missen ze. Het lijkt alsof we de verkeerde dingen hebben overgenomen. Nu we steeds korter werken en het leven buiten het werk belangrijker is geworden dan het werk zelf, is de haast die we ons opleggen in het werk ook doorgedrongen in ons dagelijks leven, waardoor we ons zelf steeds verder opnaaien. Binnen het werk, want we willen in zo weinig mogelijk tijd aan de kost komen. En buiten het werk want we willen ook een goede ouder, minnaar, echtgenoot, vriend, sociaal bewogen, sporter etc. zijn. Dat alles schijnt in America anders te liggen. Geld maken dat is nummer 1, consumeren is nummer 2: eten, groot huis, dure auto en nummer drie is dat alles tentoonspreiden in combinatie met een ogenschijnlijk happy en devote family.

Een staaltje van dit alles:

Gisteren waren we bij een baseballwedstrijd. We gingen naar de Nationals, zij hadden in het begin van de competitie wonderlijk bovenaan gestaan, maar waren na 10 nederlagen op rij (allemaal met 1 punt verschil) flink in de ranglijst gezakt. Niettemin 37.000 toeschouwers (gewoon gemiddeld) kwamen opdagen voor de eerste van de drie wedstrijden deze week thuis tegen de Los Angeles Dodgers.

Ze zijn hier in Washington een 30 tal jaren verstoken geweest van Baseball op nivo, maar sinds de bond een club uit Montreal heeft opgekocht en overgeplaatst naar Washington is de aanhang hier met alles wat op de honken terecht komt reuze tevreden. Binnenkort gaat men het team weer verkopen voor 4 keer de prijs aan een investeerder. Maar goed, het ging om the game. Voor 10 dollar hadden we een redelijke plaats, leek, je kon het hele veld prima overzien en de poppetjes waren nog mensjes, de bal was aan de kleine kant zo bleek later en aan een klein stukje veld hadden we wel genoeg gehad.

Het hele spel draaide om de pitcher en de slagman. Een slagman die gemiddeld een honkslag maakt in de 5 beurten is standaard, een pitcher die net iets meer strikes gooit dan balls (weit) is ook normaal. Alles opgeteld is er zo’n 400 keer gegooid en zijn er zo’n 15 man een keer op eerste tweede of derde honk geweest gedurende de hele 3 uur durende match. 4 home runs werden de Nationals fataal en na een 5-2 achterstand in de 7de inning verwachtten we een luid boegeroep en hoongelach met een massale trektocht naar de metro, maar niks was minder waar. Het spektakel stond op het punt te beginnen. Over geduld gesproken.

De Nationals waren aan zet in de gelijkmakende beurt. We probeerden weer te gokken of een bal in of weit was, maar dat is ons geen een keer gelukt. Maar dat kon de pret niet drukken, want de Nationals wrongen zich met magische klappen op drie honken, een unicum voor de avond. Het publiek werd opgehitst door de luidsprekers en scorebord: make more noise, louder, louder, I can’t hear you. It’s rally time! Scandeerde het score bord en de mensen gingen opstaan. Luid schreeuwend kolkte de massa en dwongen de pitcher tot een superworp. Een klap in het achterveld, heel hoog, bijna homerun, maar helaas vangbal. Maar zover dat twee man konden binnenlopen en de andere werd uitgegooid. 5-4.

Een hopeloze achterstand kan ten alle tijden weer ongedaan gemaakt worden, want van enig krachtsverschil tussen de teams was niks te merken, evenmin van vermoeidheid of anderszins sportieve dimensie. Nu het spannend leek te zijn geworden verliet de helft van het publiek het Armory stadion om te voorkomen dat ze in de rij moesten staan voor de metro. Waarschijnlijk hadden ze meer verstand van het spel dan wij en zagen ze de elfde nederlaag met 1 punt verschil al aankomen. Geen geschreeuw, geen teleurstelling voor deze zeer matige prestatie in onze ogen (niet gehinderd door enige kennis).

De balans: enorme consumptie tegen forse prijzen (een biertje 5 dollar), een opgeklopt geschreeuw, een spel dat uit meer geluk dan wijsheid lijkt te bestaan, een zeer statisch gebeuren, waarbij de enige tactiek leek te bestaan uit het al dan niet wisselen van de pitcher en het al dan niet slaan of stoten van de bal door de slagmannen. Tweestrijd tussen de verschillende ploegen was er niet, teamsport leek ook wat overdreven voor dit gevecht tussen werper en knuppelaar. Symptomatisch vond ik dat na drie gemiste slagballen de ongelukkige slager niet door zijn team werd opgevangen, gelijk de schutter na een gemiste penalty. Integendeel, de gefrusteerde mismepper gooide knuppel en pet zowat de reservebank in en droop smadeljik af. Alleen bij een homerunner werd door het team een erehaag gevormd.

Dit spel heeft alles van die vriendelijke, gezellige samenleving, waarbij winnen belangrijk is voor de winnaar maar niet echt voor de ploeggenoot of kijker, persoonlijke statistieken (metrics) voor de sporter en consumeren en gezien worden voor de toeschouwer spelen een essentiële rol. Geen lijfelijk contact, maar geduld en discipline en hele korte momenten van topspanning, maar wel tot de laatste slag. Dezelfde trekken kun je herkennen in de samenleving. Hoe beroerd je er ook voorstaat er is altijd een kans dat je miljonair wordt.

Ingeloot in Maastricht

Pim is al onderweg om een kamer te zoeken. Dus wie wat weet, hij houdt zich aanbevolen. En wij gaan Ursul uit-eten, nog een mijlpaal, geen opppas meer nodig.

De jeugd heeft de toekomst

Vrijdag kreeg Pim zijn diploma. Naast mentor en conrector maakte de tekenleraar de meeste indruk op de trotse ouders. Hij sprak de afgestudeerde jeugd toe: "Jullie hebben mij een prachtig jaar bezorgd, waarvoor hulde en dank." Hij had voor ieder een T-shirt laten drukken met IK DEUG erop. Trek dat maar aan bij je eerste sollicitatie.
De avond ervoor bleek ook Asscher en Aboutaleb het accent te leggen op de jeugd. Investeren in het human capital. Zij zijn de echte nieuwkomers. Zelfs uit puur economisch motief is het belangrijk om nu in hen te investeren, eenmaal problematisch is een hersteloperatie kostbaar zoniet onmogelijk. Lees mijn verslag.

Wat doet nu zo'n deelraad eigenlijk

Het is moeilijk interesse te kweken voor het deelraadswerk. Kennissen die ik spreek hebben ook snel de vraag: Wat gebeurt daar eigenlijk? Zo makkelijk is dat niet te vinden blijkt. Een mooi lijstje van prioriteiten die in samenhang met de centrale stad in Amsterdam zijn afgesproken geven toch wel een beeld, Zie document: bestuursakkoord 2002-2006. Daarnaast lijken de volgende aandachtsgebieden van belang: Volkshuisvesting. Herhuisvesting. Grondzaken. Bouw- en Woningtoezicht. Ruimtelijke Ordening. Stedelijke infrastructuur - Verkeer en Vervoer. Nutsvoorzieningen. Stadsreiniging. Marktwezen. Milieuhygiëne Volksgezondheid. Sociale Zaken. Bejaardenverzorging. Sport en Recreatie. Onderwijs. Personeelszaken. Financiën en belastingen. Openbare orde en veiligheid. Binnengemeentelijke betrekkingen. Monumentenzorg. Dit komt uit een onleesbaar document over de deelraden.

Holland Doc, nieuw TV zender via Internet, kijkje in de toekomst

Het debat over de omroep is begonnen. Een achterhoede gevecht, dat weet niet alleen John de Mol, maar jij ook neem ik aan. TV heeft zijn langste tijd gehad, vanaf nu kan alles gewoon via internet bekeken worden. Kijk maar naar de nieuwe TV zender Holland Doc, je hebt nauwelijks door dat je via internet aan het kijken bent, haarscherp. Het kanaal zendt de hele dag actuele documenaires uit. Op dit moment bijvoorbeeld de documentaire van de vpro over de zorg van afgelopen zondag (schitterend!!).

Beroepszeer

In navolging van het boek over de intensieve menshouderij weer een boek dat de vloer aanveegt met modernistisch management. In de volkskrant vandaag staat een mooi artikel daarover van Dorien Pessers, als voorpublicarie op Beroepszeer: In Nederland zit veel beroepszeer in de miskenning van beroepseer. Vroeger was het parool op de werkvloer ‘wie er verstand van heeft, mag het zeggen’. Tegenwoordig maken daar juist degenen die er géén verstand van hebben de dienst uit. Stop de wildgroei van duurbetaalde bestuurders, managers & consultants. Respecteer de beroepseer !G. van den Brink, D. Pessers en anderen. Artikel bij mij op te vragen.

Balkenende Praat Generator

Als je het vertrouwen in Balkenende even niet meer hebt dan raad ik je aan: de balkenende praatgenerator. Dan vertrouw ik erop dat mensen bij de volgende verkiezingen hun eigen verantwoordelijkheid zullen nemen.

Hieperdepiep, Pim is geslaagd, en hoe!

Dat hij zou slagen, dat lag in de lijn van de verwachting, maar met net een 7,5 is super cool. Op naar de volgende horde: de loting. Wordt het een uit- of een thuiswedstrijd, of mist hij de eerste ronde? Nog effe duime dus. En zijn rijexamen natuurlijk ook nog. Het is een tegek 2005.

De volkskrant, katern het Betoog, gehaald!

Vorige week las ik in het Betoog een prachtig artikel over de angst voor de tucht van de markt door de globalisering. Het kwam als mosterd na de maaltijd en dat irriteerde mij. Ik kon het niet laten me nog een keer druk te maken over Europa, ofschoon ik net als Juul mijn buik er meer dan vol van had. Ik denk net als Juul en velen met mij dat het met Europa te langzaam gaat en dat de veranderingen in de wereld zo snel gaan dat we ons niet kunnen veroorloven om met Europa dan maar even pas op de plaats te maken. Ik denk ook dat de grondwet juist de oplossing was voor de onvrede en met die oplossing te verwerpen hebben we het kind met het badwater weggegooid. Ik haalde de meningen pagina van het Betoog met mijn reactie. Nog een lepeltje mosterd.

La meglio gioventu: niet missen!!!!

vrijdag 3 juni begint de geweldige serie op TV. Menigeen heeft hem al in de bioscoop gezien, voor diegene die dat hebben gemist: mis hem niet op TV, VPRO, de moeite waard!
Zie mijn eerdere verslagje

De kortste eeuw

De kortste eeuw - Orkater (met speellijst) Het is al weer even geleden, dat we naar dit theaterstuk gingen. Een moedig stuk, waarin Gijs Scholten van Asschat als een soort Petrus bij de hemelpoort staat. Gelukkig is het niet Petrus zelf (verkleed als bigband leider) die beslist over wie de hoofdprijs (de hemel) en wie niet (de hel) verdient. Het zijn de hemelaars zelf die in onderling gevecht gaan. Helaas vervalt de hoofdprijs, omdat de sponsor zich terugtrekt en uiteindelijk bemoeit God zich zelf met de aangelegenheid en laat de Hemel aan Petrus en vertrekt met de noorderzon met de tot leven herwekte serveerster. Een goede keus. Het stuk reigt de ene na de andere metafoor aan elkaar, een middelbare scholier kan in anderhalf uur driekwart van de symboliek die de afgelopen eeuwen is geproduceerd zich eigen maken. Het lijkt veel op zo'n zoekplaatje waarbij je de 35 spreekwoorden moet opspeuren. In die zin was het leuk en aardig en vooral ook mooi. Maar ik vrees dat Gijs beter kan spelen dan schrijven, want in der Beschrenkung... (u kent hem al).

Vertrouwen in de gids vereist een gedragen visie.

Na alles wat ik de afgelopen dagen gehoord heb vrees ik dat de politiek zich iets te serieus neemt. Ik zie in mijn werk hoe internationale bedrijven met 'onze' wereld omgaan en dat de politiek daar mijlenver achteraan loopt. Als je dan ook nog bedenkt dat die politiek verweten wordt al te snel te gaan, dan is er niet alleen sprake van een kloof tussen burger en politiek maar veel erger een kloof tussen burgers en werkelijkheid.

De euro-trein van Bos wordt ingehaald door TGV's en heel wat ondernemers (maar ook andere calculerende burgers) nemen gewoon het vliegtuig. De politiek en helaas (zoals nu blijkt) de meerderheid van de bevolking staat nog in de file. Met helaas bedoel ik niet helaas voor de politiek of de bestuurders, maar als een bewogen mens, helaas voor de burgers zelf. Uiteraard staat de burger centraal, hij mag de ogen niet sluiten voor wat er allemaal echt in de wereld gebeurt. Een europarlementarier reageerde: "het gaat niet te snel het gaat juist allemaal veel te langzaam" (lees te bureaucratisch, teveel gekonkel, te duur, te instrumenteel!) En dat zal nog wel even zo blijven, totdat Europa zich helemaal heeft uitgerangeerd.... Of de werkelijkheid op een vertrouwenwekkende manier te lijf kan gaan.

Het zoeken naar dat evenwicht tussen sociaal en economisch, tussen bewust en opportunitisch, tussen vrijheid en gebondenheid, tussen bang en vertrouwen moet beginnen bij zich te beperken tot de kern: een doel. Inmiddels blijkt Bos ook te weten waar het naar toe moet, zie zijn bijdrage in de Volkskrant over de Agenda voor een nieuwe progressieve consensus over Europa - wellicht had hij dit wel wat eerder wat duidelijker kunnen vertellen. Tevens staat in de volkskrant van afgelopen zaterdag ook een prima artikel over de angst van de burger voor de globalisering, als drijfveer voor het NEE, ook een week te laat.

Naast Bos maakt ook Marcel van Dam in de Volkskrant duidelijk dat het vertrouwen in politiek (ik voeg toe: management, instituten en zelfs bewegingen) totaal zoek is. In de schitterende serie Trust komt in elke aflevering "de grote baas" in actie en zegt: "trust him/her let her do the job." en dan blijkt dat vertrouwen terecht. Je ziet echter hoe moeilijk dat is als de schijn tegen is. Het is moeilijk te geloven dat een politicus solidair met de burger is, als de burger-zelf dat niet is (zoals de waard.....).

Maar we hebben geen baas, vaderfiguur of Heer die zegt: "vertrouw op de goede afloop, we hebben een goed plan." Die baas is er niet, maar het plan is er ook niet. Alleen fundamentelen genieten nog een blind vertrouwen in hetgeen ze geloven. Na de secularisatie van geloof is nu de secularisatie van de politiek aan de beurt. Bij het geloof ging het om de ontdekking van de hemel, bij de poltiek over het paradijs op aarde. In beide geloven we niet meer. We hebben behoefte aan een realistisch en helder plan.

In Amsterdam is de PvdA bezig met het schrijven van visies op de toekomst (Nieuw Amsterdam 2020). Daar deed Bos een beetje lacherig over. Maar het hebben van een een visie is essentieel voor het vertrouwen in de gids.
Een visie die gedragen wordt door je achterban is essentieel voor het vertrouwen in je partij. Het vertalen van een visie in een goed partijprogramma staat nu voor de deur. Als je meedenkt bouw je aan dat vertrouwen.

Lennette van Dongen 'n genot

Als alternatief voor tandenknarsend voor de TV de uitslag van het rferendum ondergaan, ondergingen we de prachtige klanken van Lennette. Een afnemende verbazing ging over in toenemende waardering. Op haar eigen manier cabaretteerde ze mooie gevoelige liedsje aan elkaar, die oorstrelend werden begeleid door een altenatief combo van viool, drumbox, gitaar en bas. Het swingde ingetogen. Vooral de drummer zonder drumstel wist indruk te maken, zelfs met wrijvende handen wist de juiste snaar te raken. Een ja, vrouwen moeten meer naar mannen luisteren, dat heb ik natuurlijk wel in mijn oren geknopen, want mannen luisteren altijd naar vrouwen. Neem de kans te baat haar te bezoeken, hier de speellijst.

Mijn laatste woord, hoe overbrug ik een kloof van 10%

Ellen zegt, waar mak je je nou druk over, je bent Bos of Balkenende niet! Toch gaat het me aan mijn hart, maar wat? Na nog een nachtje piekeren (stom, ik geef het toe) viel een kwartje. Ik hoop dat het jullie helpt. Zie column op de PvdA website. Ga stemmen.

De nieuwe Grondwet of een pas op de plaats

Ik hoor dat je nog niet helemaal overtuigd bent.Ik wou net een stukje gaan schrijven over: waarom mensen nee stemmen en dat de politici daaraan iets moeten doen. Het respecteren en meenemen.
Maar Bos was me voor. Ik ben het hardgrondig met hem eens. Ik stem met tegenzin Ja, maar ben blij dat Bos erkent dat we de nee-argumenten mee moeten nemen. Ik wou dat alle politici dit voorbeeld volgen. Wat mij betreft begint de nieuwe Hollanditis, tegen de economische wedloop, maar niet door tegen de grondwet te stemmen, maar door met een ja-stem in de hand van binnenuit de wereld te verbeteren te beginnen bij Europa. Je kunt niet meepraten als je je niet aan de spelregels wil houden, zo simpel is dat helaas.

Uit Bos (de Bosbode)over Het referendum:
Ik heb maar één boodschap deze week: ga stemmen. En stem voor. Eindelijk heeft ook de SP, bij monde van Jan Marijnissen in de Volkskrant van vanochtend, toegegeven dat de keus een simpele is: of we gaan verder met de Grondwet of het blijft zoals het is. Eerder vertelde de SP dat Nederland moest aandringen op heronderhandelingen, zodat er een nieuwe en betere Grondwet zou komen. Dat verhaal horen we niet meer. Nu gaat het erom, in de woorden van Marijnissen, of we 'een pas op de plaats willen maken'.
Dat is dus de keus: de nieuwe Grondwet of een pas op de plaats. Een pas op de plaats betekent: Europa blijft zoals het is. Met alle problemen die het heeft.
Voor mij zijn twee zaken dan heel duidelijk.
Als ik moet kiezen tussen het huidige Europa met alle problemen, of op een paar punten bescheiden verbeteringen aanbrengen door middel van de Grondwet, dan kies ik voor verbeteringen, voor vooruitgang hoe bescheiden ook. Voor de Grondwet dus!
Maar wat het ook wordt; het referendum is pure winst. We hebben van de Nederlandse bevolking een reeks zorgen en problemen meegekregen: de onduidelijkheid over het einddoel van Europa, de ver doordringende interne-markt-bemoeienis van Europa, de netto-betalerspositie van Nederland, de rechten van dieren in Europa. Allemaal zaken die niet verbeteren met een NEE-stem, maar die ik of het nou een JA of een NEE wordt straks, mee neem uit deze campagne.
De Europa-politiek van Nederland zal na dit referendum, ook bij een JA uitkomst, nooit meer zo ondergeschikt en rustig voortsudderend zijn als het was. En dat is maar goed ook.

En nou hou ik er over op.

Er is er een jarig....

Dank u voor die blume en de kaarten en de telefoontjes en de gelukwensen en wta dies meer zij. hiernaast zit mijn nieuwe vlam. Ze heet Marie en kijkt de hele dag verlangend naar buiten. Ze zit kuis ergens op te wachten. Op wat komen gaat. Ze ziet Pim naar zijn examen gaan (ging redelijk vandaag). Tijd gaat aan haar voorbij met rasse schreden.

Reunie van mijn lagere school: weer een illusie armer

Als je ooit nog een reunie moet organiseren doe het dan niet zo als bij de St Aloysius. Begrijp dat een reunie mensen bij elkaar moet brengen en dat herinneringen ophalen centraal moet staan. Ga niet uitleggen hoe de school er op dit moment uitziet, want dat interesseert de reunist geen zier. Zorg dat er mensen zijn die de historie kunnen ophalen en zorg ook dat per tijdperk iemand het voortouw neemt, anders wordt het niks. 1 klasgenoot en een oud buurjeongetje, beide nu in de projectontwikkeling werkzaam. Ach wat heb ik eraan, ze zijn goed terecht gekomen. Wij ook, einde oefening. Op de terugweg zijn we nog even binnen geweest bij hotel kruisheren, dat was pas interessant. Voor driehonder euro per nacht slapen in het klooster en ontbijten in de gerestaureerde kerk, prachtig.

Europa Ja/Nee

Veel over gezegd, maar al heb ik mijn twijfels of de wereld er beter van wordt van al die globalisering. Globalisering is gewoon niet meer tegen te gaan. Het enige wat je kan proberen is afspraken maken, wat aan de spelregels doen. Zorgen dat het eerlijk gaat en dat we wat in te brengen hebben. Als Nederland heb je zonder Europa niks in te brengen. En Europa kan in de globaliserende wereld wel iets bereiken. Een evenwicht tegen het commercialiserend America en China. Ik stem dus toch maar voor, want met deze grondwet kan Europa wel besluiten nemen, kan nederland toch zijn eigen kleur behouden en meepraten en kan Nederland binnen Europa een belangrijkere rol spelen dan het normaliter zich in de wereld kan aanmeten.
Maar de Euro dan. Stel dat we wisselloers op het moment van overgang niet goed was. En stel dat we er toen 10 procent bij zijn ingeschoten. Inmiddels is de Euro 30% meer waard geworden, gaat iedereen die extra 20% ook even afdragen aan de staat? Wisselkoersen is een symbolisch evenwicht, als je daarover gaat marchanderen en op straat gaat bekvechten is de 10 procent in no time als sneeuw voor de zon verdwenen.
De SP is tegen de grondwet, nee de SP is tegen Europa. Een stem van SP is als iemand die niet van voetbal houdt mee laten stemmen over een nieuwe spelregels bij de buitenspelval. Met alle respect voor hun standpunten, maar laten we wel even reeel blijven.
En de Turken dan, niks mis met Turken. Ze komen ook zonder Europa, maar dankzij Europa wordt Turkije een beetje meer geordend naar westerse maatstaven, net als alle uitbreidingslanden. Het is niet goedkoop, maar wel de moeite waard dat alle landen in het Euro gebied dezelfde regels hanteren op veiligheids, milieu, rechtspraak, belasting en nog veel meer gebieden. En niet de gebieden waarin we onze eigen keuzes willen maken.
Maar deze grondwet is toch niet perfect, nee dat klopt. Hij kan veel beter, zeker. Maar dat is een kwestie van ontwikkeling en onderhandeling. Als wij de grondwet afwijzen, weet de regering dan wat wij veranderd willen zien en is dat hetzelfde als wat de fransen willen als zij de grondwet zouden afwijzen. Over diut werkstukje is 10 jaar overlegd, denk je nou werkelijk dat de Nederlandse burger, amper in staat het foldertje te lezen, even verzint hoe het beter kan, en dat hij dat dan ook nog voor elkaar krijgt? Als je al iets wil veranderen aan Europa ben je beter af met de grondwet, omdat we dan meer inspraak hebben via het parlement en het vetorecht voor alle landen wordt afgeschaft.
Ik zie geen argument om tegen te zijn.
Het enige wat je kan overwegen is om niet te stemmen. Duidelijk te maken dat dit referendum alleen maar ervoor was om zendtijd op TV te krijgen om de burger te informeren over Europa. Want laten we wel wezen, zelfs met het referendum interesseert ons dit onderwerp voor geen centimeter, laat staan zonder. Dus gewoon ja zeggen en meedoen. Alleen de grote landen hebben echt iets te verliezen bij deze grondwet. En dat is onze winst.

Trust: de opvolger van Reckless!!

Naast Born Again, nu nog een andere leuke serie: Trust, met mensen uit de cast van Reckless. Ook erg de moeite waard:

Ze leven in een wereld van fusies, overnames en buyouts. Ze zijn ambitieus en ze werken hard. Vaak te hard. En dat heeft zo z’n consequenties voor hun onderlinge verhoudingen én voor hun privé-leven. Stuk voor stuk hebben ze een scherpe neus ontwikkeld voor wat precies een goede deal is. Maar bovenal hebben ze geleerd dat één ding echt onontbeerlijk is om te slagen: wederzijds vertrouwen. ‘Ze’ zijn - in dit geval - vier mannen en twee vrouwen die werken op een Londens advocatenkantoor. Hoe ze ‘overleven’ en omgaan met de hoogte- en dieptepunten in hun bestaan, is te zien in de zesdelige BBC-dramaserie ‘Trust’ die de VARA met ingang van woensdag 11 mei 2005 brengt op Nederland 3. 23.00.

Life Begins

Wij hebben behoorlijk genoten van Life Begins, alhoewel genoten, het begon nog al tragisch. Een man verlaat vrouw en kinderen. Dat nadat vrienden van ons veelbelovend zeiden: een nieuwe Cold Feet met mensen zoals jullie en wij. Ik hoop dat het met ons beter gaat, al weet je natuurlijk niet hoe een en ander uitpakt. Vrijdag weer voor de buis! Hier wat de VARA er zelf van zegt:

Van de makers van 'Cold Feet'

In de Engelse dramaserie ‘Life Begins’ wordt het wel en wee gevolgd van Maggie Mee, 39 jaar, getrouwd en moeder van Becca en James. Maggie denkt dat ze het allemaal voor elkaar heeft, totdat haar man Phil haar onverwacht de bons geeft. Dan moet ze zichzelf zien te redden zonder baan, zonder geld, maar mét twee kinderen. ‘Life Begins’ is geschreven door Mike Bullen. Hij tekende ook voor de populaire serie ‘Cold Feet’, die eerder bij de VARA te zien was. ‘Life Begins’ wordt vanaf 6 mei 12 weken lang op vrijdagavond uitgezonden door de VARA op Nederland 3.

Life Begins

In de eerste aflevering gaat de familie Mee op vakantie met hun beste vrienden Clare en Guy. Daar blijkt dat Phil Mee helemaal niet gelukkig is met zijn huwelijk en bij Maggie weggaat. Ze keren vervroegd van hun vakantie terug naar huis. Maggies leven staat volledig op zijn kop. Haar ouders, Brenda en Guy, steunen haar niet bepaald. Gewapend met haar gevoel voor humor, een flinke dosis zelfspot en de nodige levenservaring zal Maggie weer helemaal opnieuw moeten beginnen: een baan zoeken, nieuwe vrienden leren kennen en hopelijk ook weer eens lekker verliefd worden.

‘Life Begins’, twaalf afleveringen met ingang van 6 mei 2005 op vrijdagavond om 20.25 uur bij de VARA op Nederland 3.

Twee mooie stemmen: Frederique Spigt en Lucie Silvas

Meestal zie ik haar toevallig op de Uitmarkt, omdat ze op een gunstig moment geprogrammeerd staat. Laatst zag ik haar in een documentaire: Mans Genoeg over het maken van haar nieuwste CD, allemaal duetten met collega zangers en zangeressen (klik hier voor de promo met Huub van der Lubbe). Zeer goed in beeld gebracht (Zembla). De CD is een meesterwerkje waar ik vaak van geniet. Haar zang is de rauwe versie van een andere rising voice: Lucie Silvas, album Breathe In, alleen doet deze het in haar eentje met fluweel, bv What you are made of!!

Hoort u het eens van een ander.

Voor- en tegenstanders van de invoering van de Europese Grondwet bedienen zich over het algemeen van argumenten die niet over de inhoud van de Grondwet gaan. Zo worden de burgers opgezadeld met veelal niet terzake doende informatie. Reden voor de redactie van Juridisch Studentenblad Ars Aequi om deze informatiekloof te overbruggen! Vanaf heden zijn deze artikelen te vinden op de website van Ars Aequi (www.arsaequi.nl), klik op het hiernaast staand plaatje of hier. Ze zullen tot na het referendum beschikbaar zijn. Uit de inleiding een citaat:

"TOT SLOT,
Uit het hiervoor geschetste heeft mogen blijken dat de Europese Grondwet veel verbeteringen teweeg brengt ten opzichte van het huidige systeem met name door een de nieuwe indeling en systematiek. Het is jammer dat die helderheid niet op alle punten bleek te kunnen worden doorgevoerd. Daarnaast zijn bij een aantal ontwikkelingen vraagtekens te plaatsen. Het lijkt niet gelukt het democratisch gehalte van de Unie aanmerkelijk te verbeteren, en de institutionele balans lijkt te zijn doorgeschoten richting de Europese Raad en de Raad van Ministers. Op het gebied van de externe betrekkingen is het systeem ook nog niet geheel helder, met name ook omdat het Hof zich niet mag uitspreken over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. De ondertekening van de Grondwet is een grote stap vooruit in de geschiedenis van de Unie. Het is dan ook te hopen dat de nog te houden referenda in de verschillende lidstaten deze ontwikkeling niet zullen stuiten."

Gevaar op de weg?

Koud 18 jaar, mooie leeftijd om te beginnen met rijlessen. Na 2 daagjes rondjes rijden op een oefenterrein in Almere, komt nu het grote werk aan de beurt.

Bos: "decentralisatie en maatwerk"

Waar is Bos? Ik hoor het zo vaak. Hij laat niks van zich horen. Bos is de PvdA aan het omturnen en dat kost tijd, daarnaast moeten er nieuwe wegen gevonden worden, die praktisch realiseerbaar zijn en dat moet dan ook nog eens gedragen worden door de honderden bestuurders, die op elk niveau in de nieuwe lijn moeten geloven en deze ook uitvoeren. Hij is op zoek naar eenvoudige woorden, begrippen die begrip geven en richting aan je besturen.
Paul stuurde me een aardig interview op met hem. Een van de laatste zinnen uit Interview Trouw, Wouter Bos / 'Grotere ongelijkheid is noodzaak' door Ruud van Heese en Lex Oomkes van 2005-04-29:

Het antwoord van Bos op deze 'solidariteitscrisis' is decentralisatie en maatwerk. En voor een ander deel toegeven aan de directe vraag van koopkrachtige groepen. Bos: ,,Waarom zouden ouderen, die voor een groot deel een behoorlijke koopkracht hebben, niet de zorg mogen kopen die ze willen. Op die manier houd je ze betrokken bij de publieke zaak in plaats van dat ze hun heil elders zoeken. Die geëmancipeerde burger hebben we zelf als PvdA gewild!''

Niet dat, nu dat ideaal verwezenlijkt is, de PvdA aan de winkeldeur het bordje 'wegens succes gesloten' op zou kunnen hangen. Bos wijst erop dat er nog steeds een onderklasse is en, gevaarlijker, dat mensen steeds permanenter van die onderklasse onderdeel lijken uit te maken.

,,Als sociale mobiliteit moeilijker wordt, zal de middenklasse nog minder bereid zijn solidair te zijn. Omdat solidariteit dan gelezen moet worden als betalen voor anderen. Als je daarbij bedenkt dat de onderklasse steeds meer een etnisch stempel draagt, dan wordt de stelling nog scherper: de witte kritische belastingbetaler zal zich minder in solidaire regelingen herkennen. Dan is de solidariteit echt kapot. De oplossing zal moeten worden gevonden in radicale bestrijding van achterstanden, meer ambitie bij integratie, meer vrijheid voor eigen keuzes voor die middenklasse en meer maatwerk in de dienstverlening van de overheid en in het overheidsbeleid, zodat iedereen het gevoel heeft mee te betalen aan iets waar men wat aan heeft.''

Europa in, met je stemkaart. Wie wijst de weg.

Heb je de stemwijzer al geprobeerd? zie http://www.referendumwijzer.nl/Pim heeft hem gedaan, bij de helft van de vragen kon je onmogelijk tegen zijn, was niet alleen zijn commentaar. Hji haalde dezelfde score als van Bommel (SP) en fervent tegenstander. Ik vrees dat we hier met een wat suggestieve hulp te maken hebben. De PvdA is ook voor en heeft 20 moeilijke vragen op een rij gezet en voorzien van een antwoord. De kern: meer transparentie, snellere / uberhaupt werkbare besluitvorming en betere herkenbaarheid in het beleid. Met behoud van eigen punten. Kortom, om met de kapelaan in de Eifel te spreken: kom niet klagen als Frankrijk weer zijn veto inzet, kom niet klagen als het Euro parlement weer een wassen neus is, kom niet klagen als de ene na de andere top weer mislukt omdat de 25 het niet eens worden. Nog meer info en Ga stemmen.

Stuurlui

Weer een keer naar het voetbal geweest, samen met Juul, Paul, Emma en Lukas. Nou erg getracteerd werden we niet, al waren we opgelucht dat de vesting can Doetinchem uiteindelijk tch gesloopt werd. Maar het ging te traag, niet diep genoeg, de vleugels gingen er niet overeen, er werd niet in de diepte gespeeld en nog wat van de alom bekende kreten. We liepen in de buitenspelval, of in de trechter, of tegen een muur. De fluiter irritant en nog wat van de zakne waar we heerlijk op konden kankeren. En de beste stuurlui zaten allemaal aan de kant: Maxwell, Trabelsi, Galasek, van der Vaart. En op het veld was er maar een die iets mocht doen: Sneyder. Alleen de pakweg 90 vrije trappen van De Graafschap vanwege buitenspel lopend Ajax mocht ie niet nemen, voor de rest heeft hij alle ballen in het spel gebracht. Als we zo Europa inmoeten, dan laat AZ maar gaan, als daar nog wat van overblijft tenminste.

Weer in de klas voor een heuse persconferentie

Ook in je vrije tijd blijf je leren. Afgelopen zaterdag helaas de halfjaarlijkse wandeling gemist, maar wel een echte persconferentie bijgewoond. Al word je snel voor naïef versleten als je toegeeft wat geleerd te hebben, het was de moeite waard. Kijk maar naar mijn verslag

Bevolking wil verandering en kiest voor solidaire samenleving

170.000 mensen hebben de vragenlijst via internet ingevuld in de afgelopen weken en dit rapport 21minuten.nl 2005 is het resultaat.
Hoofdstuk stemt me positief: Laten we zeggen dat internet minnend Nederland verandering wil zien. Een solidaire en bescheiden samenleving die kiest voor kwaliteit van bestaan boven materialisme,die meer ondernemend is dan behoudend,dat is de toekomstige samenleving die de meeste Nederlanders op hun verlanglijst hebben staan. Men is bereid genoegen te nemen met een lagere economische groei dan in de afgelopen decennia, met name in de afweging tussen meer economische groei en werkgelegenheid versus inkomenszekerheid en minder druk op het milieu. Economische groei mag echter wel ten koste gaan van de Nederlandse identiteit. Ook mogen inkomensverschillen toenemen wanneer dat groei
stimuleert en de werkloosheid doet afnemen.

Een duitse Paus, geen toeval

Op de 6-wekendienst van Jan in Duitsland zond de herder ons weg met de mededeling: jullie moeten goed bidden voor een goede nieuwe paus. Dus kom niet klagen, als de nieuwe paus niet deugt, heb je het aan jezelf te wijten! Nou dat was niet aan dovemansoren besteed, en wij zitten nu met de gebackene birnen.

Het lot is ons gunstig gezind

Dagen lang in spanning, getwijfeld: hadden we niet beter... Maar gelukkig ze is geplaatst, heel wat klasgenootjes moet op zoek naar een andere school, en dat is vervelend. We moeten het lot nog een paar keer tarten dit jaar, dus een beetje zuinig aan.

Schaken op vijf borden

Nog steeds een beetje erg actief binnen de PvdA AmsterdamVrijdag was ik met zo'n 30 andere gelijkgestoorden in het politieke café waar ik inmiddels al drie keer geweest ben. Ik moet zeggen, het is er gezellig, ik leer er veel van en de mensen beginnen me een beetje te kennen. Ik krijg een pilsje omdat ik zo'n mooi verslag kan maken en ik wordt herkend als de razende reporter. Deze avond ging over het grote dilemma: de samenstelling van de kandidatenlijst voor de verkiezing. Die samenstelling staat op gespannen voet met de de invloed van de kiezer. Om effectief te kunnen opereren dient men een goed team te hebben (als je tenminste meer dan 5 zetels haalt in de raad). Dat team moet dus niet hapsnap door een of andere welwillende veurkeur van een goedbedoelende kiezer verstoord worden, zou je denken. Maar je wil natuurlijk ook wel invloed van de stemmer. Moeilijk moeilijk. Wie nhet weet mag het zeggen.

Stessen, een cliché van een cliché

Als je een van een cliché en cliché gaat maken begeef je je op glad ijs. Er zijn cabaratiers die ermee weg komen, nog sterker je continu op het verkeerde been zetten, je je laten schamen omdat je lacht om diepe droefenis en omgekeerd. Maar nee, dit is noch cabaret, noch theater. Geen niveau (komt niet van de grond, zoals een andere recensie treffend zegt). jammer, volgende keer beter.

Der untergang meebeleeft

Hitler zou te menselijk zijn gespeeld, nou daar heb ik weinig van gemerkt. Hij krijgt een gezicht dat wel, en stem. Hij blijkt en mens met een trillende hand. Maar daar houdt het in de film wel bij op. Van al wat menselijks is aan hem blijft niets over. Hij sleurt zijn volk mee de afgrond in en wenst zijn lot ook wanneer het misgaat te delen met zijn mensen. In het zinkende schip is hij de eerste die afhaakt en alle zin voor realiteit verliest. Wat mij erg bezighield was het lot van de Berliners die uiteindelijk aan de oostzijde nog 40 jaar in arrenmoede geleefd hebben, na alles wat ze al hadden moeten meemaken. De rol van de Russen, wat was er gebeurt als de Amerikanen niet waren gekomen, waren we nu dan een soort Baltische staat? Of had het arische ras het gered? Ik weet er allemaal te weinig van, maar vrolijk stemde mij die film niet. De onmacht om die man terzijde te schuiven vind ik ook nog altijd fascinerend. En dan de slotzin stemt tot nadenken. Wanneer grijp je in, kom je in verzet, ben je geen verrader maar een verdediger, beschermer van de mensheid. Als je eenmaal in een waanwereld verzeild raakt lijkt er geen terug. Je ziet de voorbeelden nog heden ten dagen.

Linkse samenwerking, een ander Nederland

Debat gehad over een ander Nederland, ik zie het nu weer wat positiever in, geheel in de gedachte van onze grote roerganger. Er is hoop, het duurt alleen effe. Zie mijn verslag

Dit houdt Oud-Zuid bezig

Vandaag konden we een kijkje nemen onder het Rijks, de fietsdoorgang (11.000 fietsers per dag) gecombineerd met de hoofdingang, is dat wel of niet een goed idee. "Och je kunt voorspellen hoe dat gaat, dat ding gaat open, de fietsers fietsen een paar weken voorzichtig en dan sneuvelt de eerste Amerikaanse toerist en besluit het stadsdeel het te sluiten voor fietsers want het is te gevaarlijk, read my lips" Ik ben niet zo'n cynicus, meer van het naïve type. We komen er wel uit. Een hekje meer of minder, kan je de kop niet kosten. Het openen van de zijmuren is een openbaring, letterlijk en figuurlijk. Helaas moeten we nog een paar jaartjes wachten.

Toen Mohammed kwam in Amsterdam of de prijs die we betalen voor de moderne tijd.

Geert Mak was te gast bij een literair genootschap in Amersfoort. Vele fans, vooral van zijn historisch werk een behoorlijk belegen en belezen gezelschap dat het kleine bijgebouw van de Flint vulde. Mak is in het nieuws, omdat hij een zeer succesvol boekenverkoper en mede-uitgever is en juist zich gemengd heeft in het debat met zijn pamflet: “gedoemd tot kwetsbaarheid”.
En interviewer leidde Mak door zijn oeuvre. Bekend met Jorwerd, het leest makkelijk weg, maar was weerbarstig om te schrijven. Mak heeft grote moeite met de lijnen die de historie met de toekomst verbinden. Een Jorwerdse boer die hij laatst nog sprak, zei: “het is allemaal veel comfortabeler geworden, maar er is geen barst meer aan”. Het is geen rede om nostalgisch te doen, maar wel een rede om stil te staan bij de huidige tijd. Het is niet vreemd dat er heel wat mensen zich onwennig voelen hetgeen het risico inhoud voor politieke nostalgie en nog veel ergere ideeën.

Over “De eeuw van zijn vader”, waarin hij aan de hand van familie overleveringen de geschiedenis van de 20ste eeuw luchtigjes doorexerceert, zei hij, dat veel mensen voor het eerst contact maakten met het calvinistische verleden. Een stagiaire deed hem zelfs versteld staan toen ze zei dat ze nog nooit van de eerste wereldoorlog had gehoord. “Er is iets mis met ons geschiedenis onderwijs was zijn conclusie”. “Ik heb een aantal gruwelijke fouten gemaakt, bij nader inzien, maar die zijn inmiddels allemaal rechtgezet gelukkig.”

De populariteit van de pil Europa verbaasde iedereen en niet in de laatste plaats hemzelf. Hij verdiende een fortuin aan een geschiedenisboek dat zelfs op de campings favoriet bleek bij vooral heren van middelbare leeftijd. Waarom: Een nieuw patriottisch gevoel, hier heb ik overigens zelf niks mee, omdat ook de zwarte bladzijden niet vergeten mogen worden. Tweede reden is de behoefte aan wortels en identiteit, multiculturele nostalgie, hij noemt het de wens om achteruitlopend de toekomst in te gaan. Last but not least: de gaten in de kennis, omdat het onderwijs meer het accent licht op het ontwikkelen van vaardigheden.

Tot slot kwam natuurlijk zijn pamflet aan de orde. Geschreven vanuit een journalistieke traditie (zijn oude stiel, Groene Amsterdammer / NRC handelsblad) Wat hem erg hoog zit is het feit dat de huidige politieke macht angst een kans geeft: terror-isme is gebaseerd op het zaaien van angst en die zin is Mohammed B. perfect geslaagd in zijn missie. Juist in Nederland is de angst toegenomen, hetgeen in het buitenland verbaasde reacties oproept: “Wat is daar in hemelsnaam aan de hand”. De reactie had hij verwacht, maar hij had gehoopt dat het meer over de strekking zou gaan dan de details en op de man spelen. Hijzelf heeft ook moeite met afstand nemen van wat er gebeurt is, maar vond toch dat hij het moest schrijven. Het is een treffend boekje geworden, de historische context is grappig bedoeld. Het is een pamflet, met een beperkte houdbaarheid. Een signaal van iemand die gespecialiseerd is in het kijken naar oorzaak en gevolgen in een historische context. De parallel met Servië en het Derde Rijk zijn illustrerend en overtuigend maar niet bedoeld als profetie, in tegendeel. Nederland voldoet niet aan de omstandigheden die de voedingsbodem vormen voor desastreuze effecten: weinig armoede, geen gefrustreerde soldaten. We moeten wel rekening houden met 20% ultra of neo-rechtste stemmers.
Hij verhaalde dat de titel door de secretaresse is verzonnen, er was nog geen voor handen. “Kwetsbaarheid is je kracht” betoogde hij en het woordje gedoemd is dan ook niet bedoeld als onafwendbaar onheil, maar meer als logisch gevolg.
Ik heb ook maar geprobeerd in het woud een paadje te hakken” relativeerde hij het snelweglezend boekje. Ik moest het schrijven, het was wederom niet eenvoudig, pijnlijk, ik wilde me er liever niet mee bezighouden. Het is meer gène dan woede dat me boekje deed schrijven, een vingerwijzing een waarschuwing maar ik heb er het volste vertrouwen in dat we ermee zullen weten om te gaan. Dat stelde me toch wel op mijn geMak.

Boudewijn in de reprise verdient een beter publiek

En weer op stap: nu naar Amstelveen. Boudewijn de Groot was uitverkocht in Carré dus maar naar deze zaal uitgeweken. Jammer, het concert was prima, de band was aardig bezig, wat te veel gefrunnik met de gitaren, ze leken er niet echt bij. Boudewijn deed zijn best, maar het is geen podium beest en heeft iets byzonders nodig om er een swingende avond van te maken. Een publiek dat alleen tussen de nummers en voor een toegift enthousiast klapt helpt dan ook niet. Kortom, zijn muziek is prima, de teksten schitterend. Maar Amstelven liever niet meer (sorry voor de A'veners onder de lezers). Oja, die haren zo van bovenaf is mijn schrikbeeld, een hoop wol in een rondje en daarbinnen kale leegte. Op de foto ziet dat er een stuk florissanter uit.
PS zijn mooie foto mocht niet gejat worden volgens zijn webmaster, dus mijn website is vanaf vandaag een officiele publicatie, tis maar dat je het weet. Als je zijn foto wil zien dan moet je naar www.boudewijndegroot.nl

Samen sterk naar Amsterdam 2020

Er valt je midden in de nacht iets in, je denkt geniaal. Vervolgens lig je daar de rest van de nacht wakker van. 's ochtends denk, och leuk. Morgen denk ik waar slaat dat nu op. Toch is het grappig dat die woorden in elkaar vervlochten duidelijk maken hoe we moeten werken aan 2020: samen. Kijk naar mijn 'visie' voor Nieuw Amsterdam 2020. Maar bedenk wel dat ik mijn mening nog mag verruilen voor een betere, zie column. En als je toch bezig ben het was een jolige jaarvergadering van de PvdA gisteravond. ook Geert Mak kwam aan bod. Zijn laatste boekje ben ik aan het lezen en zondag ga ik naar een lezing van hem met Paul in Amersfoort.

Hoezo broeikasteffect?

Antiquariaat Oblomov gaat ten onder, van Vleuten en Muiswinkel geenzins.

Door Cup a Soup overleeft de stem van Mandela Robbinaailand, door te schnabbelen houdt van Muiswinkel het hoofd boven water. Door Oblomov kan van Vleuten zichzelf zijn en genieten van alles wat de eerste lezer aan kwaliteit heeft gedumpt bij de tweede hands boekenzaak. Van de afdeling Erotica tot oorlog. “Dan kan ik u een boek over de tweede oorlog aanbevelen, verreweg de meest spectaculaire”. Bij de open deur hoor je de bouwgeluiden van de megaboekenstore in aanbouw, het zwaard van Damocles waar van Vleuten zich geen zorgen over maakt. Een wereld van “we zien wel” is van Muiswinkel vreemd. Als je het niet doet vragen ze je een volgende keer, dus je kunt geen gelegenheid missen: je ontkomt er immers toch niet aan. Onbezorgd plezier in wat je doet, van je hobby je beroep maken, niet terugkijken en niet vooruit, genieten van het moment is de kunst die van Vleuten ons wil duidelijk maken, met veel humor. De muzikale odes aan het boek van Gilbert en Sullivan kunnen wat mij betreft geschrapt worden, zij geven de voorstelling een oubollig karakter terwijl beiden nog voldoende stof hebben om te behandelen. Bovenal was het lachen om de herhalingen, spitsvondigheden en ook best wel actuele grappen.

Het Toneel "Raak me aan" mist dramatische ontknoping

Het bleek een try-out, we zaten als enige op de bovenste ring van de schouwburg. Het was apart, maar ook een beetje op afstand. Het verhaal van een Limburgse broer en zus, waarvan de eerste ongeneeslijk ziek blijkt en de andere de bevrijding van haar net gestorven ouders moeilijk in daden kan omzetten. Goed gespeeld door Carine Crutzen en Marc Rietman, de broer-zus haat liefde verhouding die ik hier in huis ook wel waarneem, maar zelf nooit heb meegemaakt. Het ene moment oprechte liefde het ander grenzeloze haat: rot op. Het ene moment verbonden het andere moment verstikt. De climax komt niet onverwacht, het einde kon krachtiger en dat is meestal een veeg teken. Een goed toneelstuk moet als een goede column opgebouwd worden, quasi achteloos naar een pointe leiden en uiteindelijk moet geheel onverwachts de bom barsten en het publiek uit de stoel veren, dat is het mooiste. De slechte toneelstukken herken je als er te hard gewerkt moet worden door de acteurs. Dat was niet aan de orde, de dialogen waren goed, intiem en overtuigend. Het was en goed toneelstuk met een aardig thema, maar miste de klasse van een goede ontknoping. Misschien komt dat nog na de première en als de zaal wel geheel vol zit.

Maurice de Hond-en-poep

Gisteren op stap naar Rotterdam voor een wandelreunie. Ik kijk altijd mijn ogen uit in een andere stad. Vooral Rotterdam, op zoek naar: is het hier beter geregeld dan in Amsterdam. In de tram was er een lopende conducteur, die me op tijd de deur uit wees en kaartjes verkocht aan degene die geen kaartje had. De tram reed stiller dan de Amsterdamse. We passeerden eerst een beetje oude buurt met op zichzelf mooie huizen, maar duidelijk onderkomen. In Amsterdam is men de stadsvernieuwing van binnenuit (Centrum) begonnen, dus daar kom je dit soort buurten pas tegen bij de eindpunten van de tram. Het werd langzaam beter, de belwinkels maakten plaats voor de Correct en de Albert Hein en weldra was ik, sneller als gedacht, in een hele chique wijk(Hillegersberg) met een meer en met vrijstaande villa's. Niets deed meer denken aan het Rotterdam van enkele minuten geleden. In een vrijstaande boerderij was de reunie. Nou eigenlijk meer vrijstond, want sinds de aankoop van de boerderij door de toen nog harmonieuze woongroep is alles erin en eromheen veranderd en staat de boerderij nu temidden van bouwkavels waar nieuwe villa's spoedig zullen verrijzen. Binnen ontspon zich en discussie over hondenpoep, altijd leuk voor de borrel. Hondenontlasting is overlast nummer 1 in de burgermonitoren Nederlandbreed. Het verhogen van de hondenbelasting zou volgens de reisgenoot en onderzoeker significante invloed hebben op de uitlaatoverlast. Hetzelfde geldt voor de mate waarop de politie toezag. In de Amsterdamse Diamantbuurt bleek de hel los toen al enkele jaren lang jongeren pestend de straat bevuilden (zie PvdA website). Toch was ook daar ergernis nummer 1 met stip, de erop los poepende hond. Wat moet je met dit soort cijfers, en hoe wordt de politiek het bos in gestuurd door deze oppervlakkige Maurice-de-Hond benadering van het welbevinden van de burger. Mijn wandelgenoot bleek bekend met een andere vorm van onderzoek: niet vragen naar de bekende weg, maar kijken naar hoe de burger, de consument zich gedraagd. Zeg maar de Bonuskaart methode. Ik hecht daar meer waarde aan, omdat in het gedrag zich daadwerkelijk uit wat de burger/klant bezig houdt.

Grappig uit de kroeg komen

Ja ik kan soms grappig uit de kroeg komen, wilde Youp (leuke website, flikker toch een end op zeg, ga een boek lezen!) ons doen geloven. De grote vraag was: “hoe gaat het ermee?”. Hij worstelde er de hele avond mee. Een hoop werd weer een end opgeflikkerd, de zaal die ad rem reageerde op zijn retorisch vraag: zeg nou wat kom ik nou tekort: een rijbewijs! kreeg er van langs. Het was heel plesant en we hebben goed gelachen. Zelfs over de Tsunami en Ruud Lubbers werden grappen gemaakt die prima konden. Ja en wat was De Boodschap: dat we niet moesten mopperen en er zelf wat van moesten maken. Maar daar waren we al achter. Al moet je daarna een week bed houden, we gaan ervoor.

Heerom Jan is niet meer onder ons.

Heerom Jan is niet meer onder ons. Afgelopen maandag is hij naar zijn laatste rustplaats gebracht. In de Eiffel, waar hij de laatste 17 jaar subsidiar kapelaan was, werd hij in een bomvol kerkje met 20 medebroeders rond het altaar alle lof toegezwaaid. Vreemd genoeg lag hij toen al naar Duits gebruik te wachten op het kerkhof.
Sterven op je hoogtepunt, en begraven worden op het hoogste punt van het dorp, onder hen die hij liefhad en die hem liefhadden. Wat is er mooier. Daarboven een weerzien met de twee zussen, die hem al lang waren voorgegaan. "Hij zal een goed woordje voor ons doen", was de positieve draai die de snotterende medebroeder en vriend eraan probeerde te geven.
Een lange stoet vanuit het kerkje naar het kerkhof terwijl de voorganger met megafoon het Vater Unser, Jan's favoriete gebed, liet klinken. Bijna filmisch. De blaaskapel die dodenmars gedragen en toch opgewekt speelde terwijl de kist de berg op werd gereden. Het olijftakje met wijwater dat op de kist moest worden gelegd. Indruk wekkend en geheel in stijl van het Duitse dorp.

De Caranavals foto's zijn compleet en natuurlijk de link naar de gezèt vaan 2005 is present

Commentaar vaan de maker: zoewie gebrukelik is ‘t e bitsje ‘ne rebzjie, veural die vaan de aovend, wie zow dat toch kaome Paul? Kiek mer
En hier die van familie Boden en aander rebzjie. Kijk ook naar het uitrukken van de brandvrouweMaud en Kees en es lètste, mer verreweg ut mies interessant: DE GEZET /krant/ vaan 2005 en de de foto's van Pé.

2 oor boonte störrem: de geschiedenis vaan Karnaval met authentieke straotgeluide.

Dit is fantastisch, dat moot geer hure!! Grensverkeer -> Afleveringen -> Vpro's nachtleven: grensverkeer

Veur de Hollenders: Carnaval is méér dan alleen zuipen en achter de wijven aan! De recente cd-productie De Boonte Störm over Maastrichts straatcarnaval bewijst dat. In een bonte soundscape van straatgeluiden, historische hits en vooroorlogse liedjes wordt duidelijk dat carnaval teruggaat naar een ver verleden.
Het album toont aan dat ‘vastelaovend’ zich heeft ontwikkeld als een sociaal feest met een belangrijke culturele waarde. Programmamaker Bart Vonk gaat in het eerste uur in op hoe de carnavalsmuziek zich in Maastricht ontwikkeld heeft door de loop der eeuwen: van eenvoudige soldatenliedjes uit de 19de eeuw, naar de Rijnlandse hoempa van vlak na de oorlog, via Braziliaanse samba, naar Afrikaanse percussie zoals je die tegenwoordig hoort op de straten en pleinen van Maastricht. Zie ook het stokstaartje en u veurproefke
Ut sjeint tot iech achter wiever aon had moote goon, iech hub al u wief. En iech bin her Lépke: volgens d'n dictionair: unne lap vaan unne vent: slappe vent, knul. Kinste nao goan wat u lèpKE is.

Mèr es ut snottere weer is opgehawwe
de koorts weer hielemaol is gezak
de pekskes netjes opgevawwe
alles weer netjes in ut pak
daan zinge veer in usse kop
de ganse daag al die weis
ut kump veulopig noets mee stop
ut is de meestreechter geis.

Geert Mak is boos, en niet alleen hij.

Weer uit het hart gegrepen, nu uit de mond van Geert Mak (zie zijn artikel). Er zijn nu al een helehoop verstandige mensen die de teloorgang van de vercommercialiseerde samenleving onder de aandacht brengen. Het wordt tijd dat we er wat mee doen.

PvdA Congres, een belevenis.

Op de website van de pvdA mijn verslag van deze belevenis. Samen met Paul trok ik naar Delft. In de auto werden we nog in de maling genomen door een presentator, die de PvdA met alle winden meewaaierig vond. Nou, je kunt veel zeggen na zo'n dag van amenderen. Er zat weinig beweging in de standpunten van het bestuur. OK relaisme noemen ze dat bij de PvdA, luisteren naar de samenleving en aanpakken. Ik vond het mooi. Smaakt naar meer. trouwens de aula van de TU Delft is ook een bijzonder geschikte plek voor dit soort bijeenkomsten.

hellep, allein veur mestreechtenere....

Paul sjreef: Leef luijj,

Beginne zoe langzamerhand die zönnekes al weer e bitsje in die hertsjes te sjijne....?

D’n aonläöp is e bitsje trager dit jaor, geluif iech, (in eder geval bijj miech.....). G’r realiseert uuch toch wel allemaol tot v’r euver dik twie weke de pruuk al weer ophöbbe, de confetti in de haore, en ‘t beer in de stroot.....? Allein mien zuster is geluif iech al stevig in de sfeer. Die kreig traone in häör aoge vaan Johnny Blenco’s Stokstraot (sjoen nummer, Maud!).

Um de herses e bitsje op gaank te bringe, goej iech mer ins eve ‘n ech mestreechs crypto-räödselke op de mail, wat spontaan hijj veurig wiekend op tafel kaom. Hijj keump ‘t

“Welke irritante mestreechse hajding (us alle vreemp netuurlik), steit gesjreve op ‘ne lege powerpoint slide?”

Oplossinge huur iech gere veur vastelaovendszoondag 12.00 oor bijj ‘t mooswief! En veur de harde kern netuurlik: zaoterdagaovend deveur.

Hellup, iech bin zoe slech in dit soort dinger. Wee heet un idee?

Six feet under begint een beetje moeilijk

Ik was een flinke fan van Six feet under. Voortreffelijk werk onamerikaans. De tweede serie is begonnen en ik mis Brenda, komt ze nog terug? Het gaat ook een betje moeizaam, veel verhaal lijnen, maar begint weer te komen. Blijft een aanrader. Voor diegene die wer willen aanhaken informatie op de website

Van happy worker naar happy meal

"Het ontstaan van de Intensieve Menshouderij is het gevolg van een simpel mechanisme. Aanvankelijk maken we mooie producten en daarmee verdienen we goed geld. Vervolgens moeten (!) we veel geld verdienen, daarom maken we producten en die aan minimum eisen moeten voldoen anders krijgen we een schadeclaim. Als je vertrekt vanuit het perspectief van het individu, praat je over de transformatie van bijvoorbeeld een restaurant waar u een gewaardeerde kok bent, naar een fastfood-restaurant waarin u via ‘een oortje’ hoort wat er moet gebeuren en waarbij u aan een counter gecertificeerde happy-meal-doosjes richting de kleine veelvraatjes schuift." Aldus Jaap Peters, schrijver van twee boeken over de intensieve menshouderij.

Zie hier dit rake artikel. Ik vrees dat dit vreselijk waar is allemaal. Op één ding na. Ook het aantal accountants en riskmanagers ter voorkoming van fraudes is in de intensieve menshouderijen niet meer tot stilstand te brengen. Maar dat maakt het allemaal geloof ik alleen maar schrijnender. Wat doen we er aan???

Lieve op zijn barok

Nog vergeten te melden. Ik ben met mijn team naar Lieve geweest en we hebben daar heel lekker gegeten. Voor twee personen worden 10 gerechten geserveerd, naar eigen keus of door de chef samengesteld. 3 voor, 4 midden en 3 na. Heel gezellig.

Te gek

Onze nieuwjarswens is wederom niet aan onze vrienden voorbijgegaan. Het is heerlijk om te denken en te combineren. We doen dat altijd samen en van het een komt steevast het andere. Het is goed om terugtekijken na zo'n jaar en te kijken wat je mee wil geven voor het volgende. 2004 was te gek in de verkeerde zin des woords. Zowat alles liep in het honderd en uiteindelijk is er maar één verlangen blijven staan: het moet niet veel gekker worden in 2005. Met ons is alles goed, gaat alles goed, gelukkig. Toch lijkt het alsof we even verleerd hebben te genieten. Genieten is uit. Te duur, te vele callorieen, te laat thuis, ongepast. De kaart heeft ons weer de nodige reacties bezorgd, en we trekken er weer op uit. En daar gaat het om. Samen ervaringen delen en iets meemaken. Vanovond met Arja en Jaap naar A la Ferme, altijd lekker.

Adem, drieluik, waarbij er een mist

Het gaat om die ene. Die ene is er niet. Hij is hem gepeerd met een jonger wicht. Bijna zou oud als zijn kinderen. Achtergelaten treffen zijn vrouw en zijn minnares elkaar op Ameland. De vrouw wil alles weten, de minnares wil niets kwijt. De een nog ontdaan, op zoek naar een plek om het te kunnen geven. De ander op haar plek ver weg van het sociale gedoe. Gevlucht of verlaten. Verraden, nu allebei. Ze wisten alles van elkaar, maar hadden elkaar nog nooit ontmoet. "O zei die dat" was de meest gehoorde zin. Ze spelen het goed, ofschoon ik toch bleef wachten op de climax. Het thema is een beetje te dun en te voorspelbaar. Ze maken van hem niet de gemeenschappelijke vijand, ze komen niet tot elkaar. De twee werelden verschillen uiteindelijk niet wezenlijk van elkaar. Idealen verloren. Te kijk gezet door de idealist die zijn heldendaden inpast in een plezierig leven.

Eine Gek

Ge Reinders in het Nieuwe de la Mar is altijd een feest. Op het naïve af weet hij te genieten van zijn publiek. Na al die jaren dat hij hier komt was dit zondermeer zijn beste sjow. Veel nieuwe liedsjes, die nog niet op CD staan, goede verhalen ertussen. Prachtige muziek en een decor van een stagiair. Ook aanbevolen voor Niet-Limburgers. Hoogetpunt was zijn liedje eine gek, zie hier tekst en MP3 Zie de lovende recensies van Breakbaar.

52 cent

52 cent, dat is het bedrag waar een asielzoekerskind in Nederland dagelijks van moet eten. Ontbijt, lunch èn een avondmaal. Zelfs de meest creatieve kok kan daar
geen gezonde en voedzame invulling aan geven.

Al jaren moeten asielzoekers en hun kinderen eten van hetzelfde, ongelooflijk
lage bedrag. Hier, in Nederland. Een volwassen asielzoeker ontvangt per week 23 euro om van te eten. Per kind is er, afhankelijk van de leeftijd, tussen de 3 en de 6 euro beschikbaar per week.
Volgens het Nibud (Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting) heeft een Nederlands gezin bestaande uit twee ouders, een dochtertje van vier en zoon van elf jaar oud minimaal 90 euro per week nodig om dagelijks gezond, gevarieerd en voedzaam te kunnen eten. Een asielzoekersgezin in Nederland met dezelfde samenstelling krijgt hiervoor 56 euro per week.
Dit bedrag is sinds 1997 niet veranderd. Het is zelfs nooit geïndexeerd.
VluchtelingenWerk Nederland hoopt dat u na het kerstreces snel actie wilt
ondernemen om deze situatie te verbeteren.

Wij wensen u en uw familie fijne feestdagen!
VluchtelingenWerk Nederland
www.vluchtelingenwerk.nl

NUHR overweldigend

Gisteren naar Niet uit het raam geweest. Dit las ik erover en ik kan het niet beter vertellen: overweldigend. Over NUHR zegt de jury: ,,In geen enkel ander cabaretprogramma van afgelopen seizoen bereikte het samenspel van toneelbeeld, geluid en inhoud zo'n perfecte symbiose als in 'Over de Top'. 'Over de Top' is een gedurfd, pijnlijk, maar ook hilarisch programma. De snelle montage van de scènes en het geraffineerd gebruik van decor, licht en geluid geven de voorstelling een overweldigende dynamiek, die 'Over de Top' ronduit meeslepend maakt. Het is rauw, vaak pijnlijk herkenbaar, maar ook zeer humoristisch cabaret van de allerbeste soort.''

De wereld over de top komt niet meer tot rust, zelfs in de sauna blijken de mannen met de lange (bad)jassen met embleem verstrikt te raken in elkaars waan van de dag. Vrienden zijn het niet meer: goede collega’s dat is uiteindelijke het best haalbare. Van alle mannen die kapen, ADHD (kan dadelijk ook nog wel), de machine geweren en zinloze afslachtingen met rondspetterende ledematen, waarden en normen, SM onder volledige verdoving, zo kan ik nog wel even doorgaan tot aan de man waar een lettervreter magistraal aan knaagt. Liedjes met drumbox en gitaar op de lopende band en dan die lange jassen zonder embleem, maar dat komt nog wel. Magistraal. De wereld ten voeten uit, over zijn top. Waar zit het rempedaal?

16 jaar later, een terugblik op Panama,

Nieuw Panama ,1 december 2020

“De bejaardenclub van de PvdA is er weer” zeg ik gekscherend.
“Ik was ook in Panama, in 2004, weet je nog.” Ja een verademing, eindelijk eens niet de man-op-man woordgevechten in een achteraf zaaltje, maar een hele avond zeer gedreven en opbouwend vooruitkijken naar Amsterdam” “Dat was hoog nodig, want de PvdA keek vóór Asscher en Bos toch vooral gelijkhebberig terug en naar alles behalve de wereld dicht bij huis.” “Het was voor mij de start. De start naar een nieuwe toekomst in Amsterdam en het sein dat ik daar een rol in had, zoals iedere Amsterdamse inwoner."

Ze zeiden dat Lodewijk zweverig was”
“Ach, Lodewijk, nee die was juist buitengewoon inspirerend en uitdagend. Alles behalve zweverig, hij drukte ons met de neus op de feiten aan de hand van de pasgeboren Noa. “We moeten vooruit kijken, dat kind moet opgroeien in wat voor wereld?.” “Dat hield ons in wezen allemaal bezig.” “Je gaat anders kijken”, zei ook Wouter Bos, “als je zo’n kleine meid al op moet geven voor school, terwijl ze nog amper Papa kan roepen. En hoe principieel ben je dan?”. We waren toen niet zozeer bang voor onszelf, op dat moment. Maar we vreesden vooral voor de toekomst, onze toekomst “hoe moet dat gaan” was voor iedereen de vraag, met al die allochtonen (ken je dat woord nog?).

“En dan die Maurice de Hond, met zijn verhaal over invloed van de burger.”
Die dacht en denkt waarschijnlijk nog steeds, dat je met de burger voor te leggen wat amper uit te leggen is, het besturen meer draagvlak krijgt. Daar zit die burger echt op te wachten. Zelfs het bedrijfsleven weet wel beter hoe ze op de ‘klantjes’ moeten passen: Meten wat de mensen doen, hoe ze reageren daar gaat het om, ook in de publieke sector. En dat doen we nu in het dagelijks bestuur: Monitoren en ingrijpen, daar hebben we geen politiek meer voor nodig. Ik zei toen al:

Politiek begint als het verstand ophoudt,
als het niet meer is te beredeneren en vast te stellen, als informatie ontbreekt dan rest nog slechts de politieke keuze. Daar zijn we nu wel achter. En dan moet je mensen hebben met visie op de toekomst. In Panama werd de kiem gelegd om politici aan hun visie te laten werken en niet meer bezig te laten zijn met bestieren van de waan van de dag. Waarbij ze elke minuut geconfronteerd worden met polls en pers en procedureel geneuzel, daar zijn ambtenaren beter in.

Ze afzeiken als ze een keer een verkeerd telefoontje plegen.”.
“Klopt: Cohen, had toen al besloten op die pesterige reacties niet meer van geval tot geval te reageren: zjin betoog kwam op het volgende neer "je wordt er gek van. Ik doe mijn werk zo goed mogelijk, ik pak aan ben bezig en het is pas goed als mijn burgers het goed toeven vinden in Amsterdam."Nou dat heeft hij in de jaren daarna wel bewezen. “Dat had Woutertje ook wel kunnen bedenken”, hoorde je hem denken. Hij kreeg de zaal plat met zijn emotionele oproep om vooral bij de zaken te blijven waarover het moet gaan, zich een nieuwe en goede bestuurder tonen en geen nieuwe en goede politicus, hetgeen we toen als “dualisme” leerden kennen”

En dan het einde van het socialisme
“Er is natuurlijk ontzettend veel veranderd, dat half jaar daarna was iedereen goed en open aan het nadenken en vlogen we elkaar heerlijk in de haren. Niet alleen de traditionele socialistisch opgegroeide PvdA achterban, maar ook de nieuwelingen roerden zich danig. Vergeet niet dat de PvdA in die tijd 1000 nieuwe leden had gekregen, die Sociaal en Samen Sterk maar moeizaam konden rijmen met het voor hun gevoel industrialistische begrip socialisme.

De moord op van Gogh, die dikdoener, had ons wakker geschud.
Opeens was de urgentie ook bij de alle burgers duidelijk, zoals Aboutaleb naar voren bracht. De strekking van zijn betoog was: Amsterdam loopt voorop in het mooie, maar ook in het slechte. Ze zal zich minder van Den Haag moeten aantrekken, want onze stad is te mooi en te complex om door kleinstedelijke normen regeert te worden. Iedereen die het in de provincie niet meer uithoudt komt naar onze stad om in vrijheid, misschien langs elkaar, maar wel met elkaar van deze impulsgevende stad te kunnen genieten. En op de avond dat Prins Bernhard, je weet wel van het wereld natuurfonds, stierf, riep hij de republiek bij wijze van spreken uit.”

“Het is gelukkig geen New York geworden.
Een Amsterdamse droom en geen American Dream. Amerika is nog altijd bezig met zijn oorlog tegen iedereen die zijn vrije mening ook in de praktijk brengt en denkt nog steeds dat geluk te koop is. Toen vanwege de dure Dollar de werkgelegenheid in New York wegvloeide, was het tolerantie daar ook snel verdwenen. Het enige wat we van New York hebben overgenomen is het begrip smeltkroes: een sociale, culturele, stimulerende en vooral gezellige smeltkroes van mensen die er toe doen en die meedoen. Niks multi-culti, niks multi-etni, gewoon Multi Bene: wat staat voor Erg Goed Toeven.