Triumviraal, een 50jarige tweeling en ik…..

Een toespraak:

Ik denk dat het wel speciaal is om bevriend te zijn met twee broers. Een tweeling nog wel. Nou zou je op het eerste gezicht zeggen. Ja als je bevriend bent met de een, dan is het logisch dat het ook klikt met de ander, je krijgt als het ware twee voor de prijs van één. Maar zo simpel ligt dat toch niet, omdat er hier sprake is van een byzondere vorm van een twee eiïg species. Het is op het eerste gezicht tamelijk ingewikkeld om eigenschappen te vinden die ze gemeenschappelijk hebben, op hun geboortedatum en familie na.

Ik ben zelf ook en tweeling, maar dan als sterrenbeeld, en dat verklaart misschien, waarom ik zowel met de ene als de ander op een meer dan plezierige manier omga. Wanneer ze bij ons op bezoek zijn heb ik vaker het gevoel dat ik tussen hen in sta dan dat ik bij hen aanschuif. Vanaf de eerste keer dat we samen op vakantie gingen in 1977 als ik het goed heb, bewaar ik prettige herinneringen aan ons driemanschap, dat onder tragische omstandigheden zijn start kende. Sinds die tijd heb ik heel wat vakanties met deze of gene of allebei doorgebracht. Wandelend door de bergen natuur, etend door bergen spaghetti, kletsend door zeeën van tijd. Legendarisch zijn onze jaarwendes, een traditie die toch al zo’n kleine dertig jaar standhoudt, zelfs in America wisten we van de aanstormende jaarwisseling nog een onvergetelijk evenement te maken. Terwijl het in Nederland 12 uur sloeg, sloegen wij met de Maverick bijna over de kop. Naar een hotel gesleept keken we naar de festiviteiten die via de respectievelijke tijdzones van Oost naar westkust naderbij kwam.

Mooie herinneringen. Alleen gemeenschappelijke avonturen maken een langdurige vriendschap meer dan een periodiek ophalen van vergane glorie. Bij ons is het op vandaag na nooit een: weet–je-nog-van-toen-weerzien.

De jarige broeders vertegenwoordigen zonder twijfel twee uitersten, die zich in mij proberen te verzoenen: de een de rationele macro econoom (mijn wiskunde bloeit weer op nu ik mijn dochter weer de edele kunsten van de x-en-y mag bijbrengen), verzot op modellen en wetmatigheden. (als je maar weet: het enige model dat iets aan de werkelijkheid toevoegt is een foto model) Vaste waarden en zekerheden en de wil kennis te ventileren als zodanig. Stuur hem op pad in een wildvreemde stad en binnen enkele minuten is hij je aan het gidsen door straatjes waar hij zelf ook nog nooit is geweest. Hij zuigt tijdschriften, films en boeken in zich op, verslindt de krant en doet dit alles uit puur altruïstische motieven ten einde de wereld te beleren, te vermaken en zijn eigen zin aan het leven te geven en in het leven te vergaren. Als vriend geniet ik van zoveel op maat gesneden kennis en voedt hem waar nog nodig met knikjes en verzie hem met stimulerende opmerkingen. Ofschoon ik niet meteen het idee krijg, dat wat ik naar voren breng onmiddellijk in zijn gedachtengoed wordt verankerd, het scherpt mijn geest en verrijkt mijn inzicht en kennis, waarvoor dank. We zijn het ook wel eens niet met elkaar eens. Het kan immers voorkomen dat de koppigheid van de twee vrienden elkaar kruisen. Als we het niet met elkaar eens zijn, dan is dat meestal ook meteen erg heftig en gaat het om ’s werelds meest belangrijke worstelingen, en torsen we even het leed van de wereld mee in ons dispuut.

In dat geval vind ik steun bij de van origine agrarische voorgesorteerde sociaal academicus aan de andere zijde van de twee-eenheid. Bij hem staat net als bij mijn alter ego niet het model maar de werkelijkheid zelf centraal. De mens, zijn kunst, zijn oerkracht en natuurlijk de praktische ordening daarvan. Als heeft zo zijn eigen plek. Al wandelend beschouwt hij de wereld door de cameralens, ziet tevreden naar de schepping en rust de zevende dag, en wellicht ook al af en toe tussendoor.
Zijn noeste personeelswerk werd ruw verstoord toen hij zijn toevlucht tot het penitentiaire domein moest nemen. Daar kruisen de vernieuwingen overgewaaid uit het bedrijfsleven zijn pad en probeert hij er het beste van te maken. Ook met hem wordt driftig gedelibereerd over het wel en wee van vernieuwingen, sociaal zijn en toch reëel blijven. Alles vergezeld van een pint en een rustgevende achtergrond muziek. Zodra hij uit zijn slaapzak kruipt, want als de horde uit België er is, rest een plek in de huiskamer, gaat de CD aan, de krant bij de hand en ontwaakt hij bij een kop koffie en een goed gesprek. Precies als 30 jaar geleden op de Esdoornlaan, waar hij op zondag avond Brian Ferry over de afdeling liet spoken. Do the strand, roept bij mij nog warme herinneringen op.

Al memoriserend kom je toch nog wel wat parallen tegen, ze vallen op door trouw aan hun vrienden en eerlijkheid, door eigengereidheid en bereidheid, door onderwijzend en raadgevendheid, door interesse in wat de wereld bezielt en hoe dat te veranderen, ze houden van hun comfort en hun rust, ze praten liever over iemand of iets anders dan over henzelf, ze koesteren het verleden en blinken niet uit in veranderingsgezindheid. Ze zijn dol op hokjes en ordenen en bovenal verzamelen.

Ik heb 3 verzamelingen meegenomen, waarvan er ieder een kan worden toegevoegd aan de hunne. Als een echte tweeling heb ik natuurlijk zwaar lopen twijfelen wie nou welk cadeautje het best kan krijgen. Ik kan ze zelf laten kiezen, al zou het leuk zijn om ook de hulplijnen of het publiek in te schakelen bij deze moeilijk keus.

Ze hebben de keus uit:
1. Vick van der Rijt’s verzamelde Duits werk, van Hildegard Knef tot Nena
2. Youp van het Hek, de mooiste liedjes samen met een 3 stemmig orkestje
3. Mijn plezierbrevier + CD. Kees van Kooten heeft met zijn boeken al hele volksstammen aan het lachen gemaakt, maar waar moet hij zelf om lachen? Mijn Plezierbrevier geeft het antwoord. Een tijdloze bundel vol Engels-Amerikaanse humor, met de natuurleukste korte verhalen van ultra-grappige grootheden als James Thurber, Stephen Leacock en S.J. Perelman. Maar ook met verrassend komische stukken van tientallen minder bekende of (ten onrechte) vergeten humoristen uit de vorige.

Al snel vile Youp van het hek weg, alhoewel best goed verzekerde mij een disgenoot.De keus was toen verder niet moeilijk. Nog even wachten op de herdruk van Plezierbevrier.

Hersenschimmen en gedachtensponsels

Ik had het boek ook gelezen, prachtig. Maar via mijn moeder ook meebeleeft hoe het in werkelijkheid gaat. Dan is een prachtige voorstelling toch te kort om het porces te laten sluimeneren. Dan is het toch een beetje niet waar en gespeeld, daar kan de theater de werkelijkheid en het trage boek niet inhalen. Ofschoon mooi en zware kost, aardig gevisualiseerd, de echte herinnering, die ik nog gelukkig heb aan de aftakeling van mijn moeder zweefde door mijn gedachten en het feir dat bij geestelijke aftakeling ook onvermijdelijk lichamelijke aftakeling verschijnt (maar niet op toneel) maakte het stuk toch een beetje te weinig echt. Anderenw aren lovender in hun kritiek zie het parool . Het was allesbehalve slecht, maar toch... Ik hou het toch liever bij mijn eigen herinneringen zolang ik ze nog kan bewaren,

De Wet van Wederkerigheid

Het rapport gaat over een kernvraag van de sociaal-democratie: hoe organiseren we in de toekomstige samenleving de noodzakelijke solidariteit? Het organiseren van sociale zekerheid is onlosmakelijk aan onze beweging verbonden. De verzorgingsstaat is echter nodig aan modernisering toe. Hoe krijgen we zoveel mogelijk mensen aan het werk? Hoe houden we rekening met de individualisering zonder de solidariteit los te laten? Hoe houden we de verzorgingsstaat betaalbaar? Wat is de rol van de burgers, de overheid en de maatschappelijke organisaties hierbij?Publicatiedatum:
6 december 2005: PvdA_ProjectgroepVerzorgingsstaat_WetvanWederkerigheid

NUHR: Vendetta, hard werken

Als je ze ziet zwoegen, dan is is eigenlijk niet goed genoeg. Als je "the making of" leest dan krijg je ook het gevoel dat het teveel moest en gezien de omstandigheden (de dood van van der Sande Bakhuysen) eigenlijk het hoofd er niet naar stond. De voorstelling is wel aardig, er zitten grapjes in, maar het heeft naar mijn mening weinig diepgang en overtuiging. Najib redt de uitvoering, maar legt tevens de trucjes van de Ploeg een beetje bloot. Het moet wat toevoegen aan de werkelijkheid, je tot inkeer of nadenken stemmen. Maar dit knalfestijn of slachtpartij komt niet tot op het niveau dat we gewend zijn van NUHR. Volgende keer beter.

Kruistochten: 5 uur en nog te kort

Schitterend, zelden zo gelachten in de afgelopen maanden. kruistochten is meesterlijk. Drie toneelstukken, rond een weekend, vanuit drie cameraopstellen wordt de zoektocht naar liefde zichtbaar gemaakt. Geestig en overtuigend.Een must. Vokgend seizoen komt ie weer. Zie de folder en de trailer

Als de wereld uit 100 mensen zou bestaan....

Ik vond onderstaande quote op de citaten site van Gurteen. Goed om je te realiseren.
"If we could shrink the earth's population to a village of precisely 100 people, with all the existing human ratios remaining the same, it would look something like the following:

57 Asians
21 Europeans
14 from the Western Hemisphere, both north and south
8 Africans

52 would be female
48 would be male

70 would be non-white
30 would be white

70 would be non Christian
30 would be Christian

89 would be heterosexual
11 would be homosexual

6 people would possess 59% of the entire world's wealth and all 6 would be from the United States

80 would live in substandard housing

70 would be unable to read

50 would suffer from malnutrition

1 would be near death - 1 would be near birth

1 (yes, only 1) would have a college education

1 would own a computer

When one considers our world from such a compressed perspective, the need for both acceptance, understanding and education becomes glaringly apparent.

Bouwen aan vertrouwen.

Hoe gaat dat nou tijdens een debat, waar je je soms heel klein voelt tussen professoren en columnisten, die het allemaal beter weten....

Tijdens het debat over de dienstverlening in den Haag(5 april jl) probeerde ik met vinger in de lucht een opmerking te maken. Ik werd over hoofd gezien. Maar het bloed steeg me naar het hoofd. Ik vocht innerlijk voor mijn punt. Helder probeerde ik te formuleren wat ik als een gemiste kans zag. De opwinding won het van de ergernis. “De fles is half vol en niet half leeg”, zie je dat dan niet? Mijn vinger ging weer in de lucht en tot opluchting werd ik weer overzien door de hoofdredacteur van de Volkskrant, die het gesprek in goede banen leidde. Ik zuchtte. Mensen in mijn buurt keken naar mij. Wat heeft die nou te zeggen. Moet ik mijn naam en functie noemen? Ben geen professor, ambtenaar of onderwijzer maar een bedrijfslever, moet ik dat zeggen? Of ben ik een politicus in de dop, lid van de PvdA? Het zweet brak me uit, maar de wil om wat te roepen won het weer even. Ik stak mijn vinger aarzelend in de hoogte. Maar weer ging de microfoon aan mijn neus voorbij, ik zette een interventie uit mijn hoofd. De rust keerde niet weer, want er was een snaar geraakt: iemand had beweerd: “De politiek is georganiseerd wantrouwen”.

Ik werk binnen een interne accountantsdienst van een financiële instelling en ook wij worstelen met een negatief imago. Regels omwille van de regels? Incidenten en krantenberichten dwingen ons tot een toename van inefficiënte en overmatige controledruk. Organiseren wij wantrouwen?
Met hetzelfde recht kun je zeggen dat wij net als de politiek bovenal dienen te werken aan het organiseren van vertrouwen. De politiek zou stelselmatig moeten zoeken naar openingen om niet te hoeven controleren. En schept regels om juist vrijheid en vertrouwen te kunnen schenken.
De voorstellen van Meurs om een V-systeem in te voeren, waarbij regels alleen worden ingezet en gecontroleerd op die plekken waar dat vertrouwen consequent ontbreekt, spreken mij zeer aan. Zij zijn net als al haar voorstellen ook in het bedrijfsleven van groot belang. Wanneer een dienst beter “in control” is, zou de regellast kunnen worden verminderd en de controle beperkt tot het verifiëren van die “in control”-status. De Tomashuizen zijn daarvan een goed voorbeeld. De noodzaak tot controle in kleinschalige organisaties is veel minder pregnant omdat de risico’s navenant minder zijn. Minder risico’s, minder regels. Gevolg een opbloei van passie en toename van de kwaliteit van de dienstverlening. Een toezichthouder zou niets liever moeten willen, dan dat regels alleen op de juiste momenten worden ingebracht en gecontroleerd. Regels toepassen wanneer reële risico’s het doel van de professionele dienstverlener (kunnen) belemmeren.

Het is een goed idee bewust vertrouwen te organiseren en te schenken. Ik zou dan ook als 5de tip van Meurs willen formuleren: Organiseer vertrouwen. Zorg voor mechanismen waarbij regels pas hoeven te worden toegepast als zij noodzakelijk zijn, een reëel risico afdekken en wanneer zonder regels de ondernemer en dienstverlener out-of-control raakt. Het gaat dan ook niet alleen om de hoeveelheid regels. Door deze meer te relateren aan risico’s in plaats van ze “algemeen bindend” te verklaren stijgt het vertrouwen en komen we af van incidentalisme. Het overbodig opleggen en controleren van regels stuwt het wantrouwen en smoort de passie in de kiem. En passie is de kurk waar de professional op drijft.

Het gaat goed met de rug!

Het wordt tijd dat ik even meld, dat het heel goed gaat met de rug. Geen pillen en toch geen pijn. Maar nog wel voorzichtig zijn, het is allemaal nog een beetje wetsbaar lijkt het. De operatie heb ik afgezegd.
Zondag weer een concert (hmhm) gegeven in de BadCuyp, was erg op dreef en dan zie je toch weer wat muziek vermag. Het blijft de beste 'energiser'.

Kiezen? Links of rechts?

In de Volkskrant stond zaterdag een treffende analyse van de verkiezingsuitslag. Schoo, in Betoog: de Linkse revolte. Hij concludeert: Geen ruk naar links, nee een ander focus. Integratie en Veiligheid zijn in goede handen bij alle partijen. Nu richt het volk zich op een ander thema. Zalm met Balkenende volharden consequent in de agenda van de prestatiemaatschappij. Zo’n samenleving wilden we niet, en willen we nog steeds niet. Uit mijn hart gegrepen.

Eerst werd daarom Europa de wacht aangezegd en nu het kabinet. Het is niet dat men wil behouden wat men heeft, maar men wil veranderen met een doel. Dat doel is welzijn en niet welvaart. Dat doel is eigen kracht en karakter en niet "Meedoen door nadoen". Amerika imiteren is het verkeerde middel bij een verkeerd doel.

Bos, die schrijft dat het zoveel beter kan, wordt tot keuzes gedwongen. Hij kiest voor drie doelen, en-en: én sterk, én sociaal én leefbaar/veilig. Kiezen voor welzijn wellicht ten koste van welvaart, in plaats van welvaart vrijwel zeker ten koste van het welzijn van grote groepen mensen en wellicht ook wijzelf of onze kinderen. Een mooie taak.

De Beauty and de Beast.

Nee geen spotje van de VVD over de PvdA, maar tussen alle drukte van de verkiezingen door, zijn we ook nog naar de Belle en het Beest geweest. Musicals van onze Joop zijn altijd mooi. Ik vond de muziek en de enscenering iets te ouderwets. Ik had eigenlijk een modernere versie verwacht. Het thema verdiende dit wel: Discriminatie op grond van oppervlakkigheid en vooroordeel is een zeer actueel thema. En had moeiteloos een iets ander tintje kunnen krijgen. Ik vrees dat de boodschap helaas verzoop in een sprookjes setting, en dat is een gemiste kans. Ik hou meer van de modernere musicals en verheug me al op de volgende: Cabaret, toendertijd een van de beste films die ook ooit gezien heb, omdat deze mij duidelijk maakte op welke manier een bevolking massaal tot een verderfelijke ideologie kan worden gebracht. Ook dat blijft een actueel thema.

Een surrealistisch avond in de Stopera

Ik heb een verslag gemaakt van de verkiezingsavond in de Stopera. Waar iedereen werkelijk met stomheid geslagen was en bleef. Een welhaast surrealistisch gevoel. Je moet je voorstellen in een hal waar niemand weet wat er aan de hand is, niemand verstaat wat er gezegd wordt, iedereen wacht in spanning af.
Alsof we in een Big Brother-huis zaten. TV genoeg, menig van de aanwezigen werd geïnterviewd, maar we konden dat alleen op een scherm zien zonder geluid, anders zou het waarschijnlijk gaan rondzingen. Omdat ook cijfermateriaal ontbrak, waren we waarschijnlijk de enige in Amsterdam die niet wisten wat er aan de hand was. Totdat Cohen ons een onwezenlijke score vertelde.
Zoals dat zo vaak gebeurt ben je bezig met relativeren vooraf, blij met gelijk blijven. We hebben vier jaar vreselijk hard gewerkt om te veranderen, de noden te onderkennen en oplossingen te verzinnen, open te communiceren, duidelijk en toch hard te zijn. Op eens wordt niet jij beloond, maar het kabinet afgestraft, want zo voelt dit wel een beetje. Natuurlijk al die lokale politici van VVD, maar vooral van CDA huize, die dit kabinet tegen beter weten hun gang hebben laten gaan, worden terecht daarvoor ter verantwoording geroepen.
Maar dit heeft een giga impact. Zelfs ik wens dit de traditionele partijen niet toe. CDA, 2 zetels, wat moet je daar mee? Dit gaat verder dan een kabinetswissel. In één keer 1270 zetels kwijt! Plots speelt bijna in heel Nederland de PvdA op de eerste viool. Bijna eng. Nee, gewoon eng.
De woorden van Cohen spreken boekdelen: Bescheidenheid is meer dan ooit op zijn plaats, en we moeten laten zien dat we antwoorden hebben en daadkracht tonen. Ik hoop vurig dat de mensen begrijpen dat heel wat maatregelen van dit kabinet ook door Bos waren genomen, maar dat daarbij andere keuzes gemaakt zouden zijn als het om de zwakkeren in de samenleving gaat.
Toch... Is dit nou waar je drie jaar aan gewerkt hebt, is dit nou democratie?

Sjiek en Sjoen: Het was weer mooi geweest.

Zie hier de gezworen kameraden in een "gaat" in de optocht van Mestreech. Ofschoon het weer bij tijd en wijlen het spel even brak, hebben we toch weer met langzaam legende teugen van het vastelaovondvolksvermaak genoten. "Mie Fietske" was helaas kwijt, we hebben overal gezocht, maar helaas, we zullen tot volgend jaar moeten wachten voordat: Mie fietske is gevoonde, ut waor neet wiet eweg. Ut waor aon unne paol geboonde, we had dat noe gedeg (u bitsje limburgse invloeden is good veur de integratie).
De rug heeft alles doorstaan, advies voor alle sekwester bezitters: 3 dagen lichte wiegende bewegingen maken van links naar rechts en van rechts weer naar links, of eventueel van voren naar achteren vice versa. Goed smeren met licht bruisend schuimend bier. Slingerend door de straten achter vibrerende toms van de sambabands, op naor het volgende etablishement waar je je staande weet te houden tussen de prettig opgeperste menigte, die al even vreemd verkleed spierelingt van tap naar tap. Het meervoud van pil blijkt Pils. Vermijdt evenwel het concert bij de mestreechter Geis op maandagavond, want met een beetje pech moet je daar een paar keer door de knieeen als Ziesjoem weer wervelend haar repertoire over de meezingende massa uitvent. Ut waor weer sjoen gewees en sjiek. Ut is nog slechts wachte op de gezet. Mijn foto's staan op de site, heij vint geer die van Pé.
Ik heb gelukkig nog een goede stem. Jullie ook?

Ga stemmen....

Ik hou me nu vier jaar bezig met de gemeente politiek in Amsterdam. Interessante periode. Ik zou inmiddels in staat moeten zijn om van binnenuit iets te kunnen roepen over de volgende vragen:
• Heeft het zin om aan gemeentepolitiek te doen?
• Is het allemaal een pot nat?
• Hoe zit het met de kloof tussen volk en kiezer?

De gemeente politiek is minstens zo belangrijk als de landelijke politiek.
Er is een hoop om over te beslissen. Denk aan bouwen van woningen, winkelcentra, kantoren, denk aan veiligheid, reiniging, handhaving, openbaar vervoer, parkeerbeleid, infrastructuur, milieu, maar ook zorg, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen, cultuur en onderwijs.
Wat opvalt is dat er eigenlijk drie soorten partijen zijn te onderscheiden. Partijen die het accent leggen op de belangen van bewoners, de gewone man in de straat (not in my backyard). Partijen die gaan voor gemeenschappelijke belangen, samen doen wat samen efficiënt en effectief is (1+1=3). En tot slot partijen die het accent leggen op individuen, gezinnen en ondernemers (eigen schuld dikke bult). Je kunt vrij moeiteloos de lokale partijen langs die lijnen indelen. In alle gevallen is het de kunst om die drie invalshoeken op een daadkrachtige manier te combineren en letterlijk tot zijn recht te laten komen.

Het is niet allemaal één pot nat, al lijkt dat wel vaak zo.
Het is blijkt dat ik een belangenpartij naast beperkt van doel en visie ook beperkt van omvang, opleidingsapparaat en historie is en in vele gevallen het korte termijn belang voorop stelt. Het goede van de mensen van die partijen kan zijn dat ze heel actief zijn, maar van de andere kant weer weinig bereiken omdat ze geen macht hebben. Netto resultaat is een grotere frustratie en een vergroten van de kloof met de burger eerder dan verkleinen. Wat voorkomt is dat belangenpartijen nog een, zeg maar, juridische tak hebben, die zich bezighoudt met procederen tegen zaken die de partij niet tegen kan houden via de politiek. Zij zorgen daarbij voor de stroperige besluitvorming en defensief gedrag van de machthebbende partijen.

Angst verplaatsen
Ik ben zoals ieder wel weet ook geen fan van de individu georiënteerde partijen, omdat juist in een stad het accent op samenleven moet liggen. In de laatste vier jaar hebben die partijen de angst van de ene bevolkingsgroep naar de andere verschoven en dat lost het probleem niet op. Ik ben een groot voorstander van eigen verantwoordelijkheid, maar als je in een moeilijk pakket raakt moet je geholpen worden daaruit te komen, en daar waar dat niet gaat moet je je gesteund weten. Er zijn genoeg voorbeelden van mensen in Amsterdam waarvan een topprestatie wordt verlangt als ze op eigen kracht weer bij het peloton moeten komen. Mijn adagio: een coach voor iedereen. "We zijn er voor mekaar".

Samen sterk
Ik behoor dus tot de “samen sterk” stroming, al is die soms nog aan het zoeken. Want dingen samen oplossen, met oog voor belangen van iedereen is nu eenmaal complex en niet zo makkelijk in one-liners te vatten. Deze worstelpartijen heb ik binnen de PvdA in de afgelopen vier jaar zelf meegemaakt. Nog af en toe wordt oud-denken weer zichtbaar, maar de lijn is nu toch redelijk stabiel en koerst naar een sociaal en economisch verantwoord alternatief voor de leefbaren en de liberalen. ik ben blij dat binnen de PvdA het inzicht dat werkgelegenheid een van de grote thema's is waarbij we samen sterk kunnen worden. Ik ben teleurgesteld in de VVD wethouders op dit punt en denk dat de PvdA zijn eigen koers moet gaan ontwikkelen. De PvdA heeft ook op dit gebied enkele goede mensen aan boord op verkiesbare plaatsen.

Kloof tussen eigen belang en gezamenlijk belang
Er is geen kloof meer tussen kiezer en bestuur. In tegendeel, het bestuur is veel te veel bezig met de eigen belangen van de individuele burgers en ondernemingen en met risicomijden en schade voorkomen. Het zal de burgers altijd weer teleustellen dat ze hun zin niet krijgen, omdat anderen ook hun zin willen hebben. Bos gaf dit afgelopen week goed aan. “Je moet de agenda van de burger volgen, maar voor de oplossing ben je in eerste instantie beter toegerust dan de burger zelf en moeten ook andere belangen worden betrokken.” Het is wel zaak om de burger mee te nemen met je voorstellen. Dat meenemen moet stelselmatig getoetst worden door te communiceren, dat is iets anders dan je oor laten hangen. Ik denk dat de PvdA dat goed doet en ook goed kan vertalen naar de praktijk van het bestuur. Al wil de journalist en de burger graag sappige en vette uitspraken horen die de kloof weer eens blootleggen en de burger van de verantwoordelijkheid bevrijd mee te denken met hoe het veel beter kan in dit land. Ik denk dat met name de PvdA veel beter bereid is in gesprek te gaan met de burger dan 4 jaar geleden en ik ben best blij dat ik daar aan hen kunnen meehelpen via de website en het PvdA magazine. Mijn advies ga stemmen op een Samen Sterk partij. Want alleen met zijn allen kunnen we meer dan alleen.

En nu even wat anders....

Afgelopen weken waren een beetje te druk. Maar de komende dagen gehts loss. Voor degene die in het noorden achterblijven en de jaarlijkse breinstorm aan zich voorbij laten gaan heb ik drie stichtelijke stukken geschreven. Over de grens van onderwijs en ondernemen. Ik geef toe wat te lang voor de website, maar allemaal best zinnige praat.


Frank de Wolf: Keuzes durven maken!
Wo 22 feb 2006 - Mart Boden
Mart Boden interviewde onze nummer 7 op de lijst. Over een kabbelende commissie Maij, over de eenzijdige focus op integratie en korte termijn. En over keuzes maken op weg naar een diverse en sterkere stad waarin je wilt leven, wonen en werken.


Kennis, Werk en Inkomen: Politiek Café op de bres voor beroepsonderwijs.
Do 16 feb 2006 - Mart Boden
Veel partijen en veel belangen op de grens van beroep en onderwijs. Hoe breng je dit verkokerde gebeuren tot een dynamisch en soepel lopend gehee? Een avond vol met puzzelstukjes en aanknopingspunten voor een andere aanpak: Een monsterverbond van Kennis, Werk en Inkomen.

Geen voornemens, maar concrete maatregelen
Za 18 feb 2006 - Mart Boden
Op Valentijnsdag organiseerde de PvdA een ontbijt met het bedrijfsleven. In mediacafé de Plantage kwam trots, lef, ambitie en urgentie samen met bedrijfsleven, universiteiten en politiek. Zoektocht naar een Nieuw Amsterdams Peil.

Op voor de operatie Straank

De neurochirurg heeft aandachtig gekeken. En nog eens nagedacht, mijn verhalen aangehoord en geconcludeerd dat wellicht een operatie het beste was. Over een maand of twee ga ik onder het mesje. Kleine ingreep, maar vereist toch wel de nodige rust na afloop. We hopen allebei dat uiteindelijk de hernia (want dat is het gewoon) toch weer vanzelf over gaat. Dan is een operatie wellicht overbodig. Nu even alles vergeten en op naar de vastelaovund. We weit un aander woord veur Oelewappers.

4 tips voor verbetering dienstverlening

Pauline Meurs schreef in de Volkskrant een opbouwende verhandeling over de verbetering van de dienstverlening, die me uit het hart gegrepen is. In het kader van de oplossingen in de sfeer van de sociale agenda schreef zij de bijdrage op het tweede probleem: de tekortkoming van de dienstverlening van de overheid. Haar verhaal is geënt op de gezondheidszorg maar is zonder meer over te plaatsen naar de niet-publieke dienstverlening zoals de secor waarin ikzelf werkzaam ben en mijn hobby de politieke dienstverlening. Haar plan behelst de volgende vier oplossingen: Investeer in professionaliteit, kies voor stimulerend en slim toezicht, maak het management dienstbaar, vier de goede voorbeelden. Het biedt een antwoord op een toenemende ontprofessionalisering en het in kwaad daglicht stellen van specialisten, verstikkende standarisering, bureacratisering en regelneverigheid, de roep om empowerment en enablement en het inzoomen om wat er mis gaat zonder te belonen en te waarderen en leren van wat er goed gaat. Ik ben ervan overtuigd dat deze oplossingen goed zijn en ook voornamelijk een nederlandse vinding zijn. Ik raad iedereen werkzaam in de dienstverlening dit artikel niet alleen te lezen maar ook eens te kijken in hoeverre dit gedachtengoed toepasbaar is.
Eerder verscheen in dezelfde serie de bijdrage van Jaap Dronkers over Talenten benutten in het onderwijs. Ook aan te bevelen

De Carnaval Inspiratie Test Opgaven (CITO) 2006

Leef Vastelaovendvierend vollek vaan binne en boete Mestreech, dit is fase ein/twie/dreij etc vaan de Cito-tes 2006. U jaorliks tröckierende traditie, boein veer uzze inburgering moete veilgstelle ten faveure vaan ziene hoechlöstigheid. Un gooi CITO tes gief permissie vaan baas, sjaolhoof en echgenoet um zoonder ummezweeij naor Mestreech af te zakke en zingentere elkaar in de errem te sluute. Open de beijlage en probeer alle opgave te make.

Enne, volgens aofspraok mót de winna(a)r(es) vollegend jaor es twiedoezendzevecitoteskommendeur fungere, dus deilname aon dees tes verplieg uuch metein um in dat –iechweitututishaosneetveurtestèlle- geval aoch aon die verpliechting te voldoen.

Iederein maag metdoon, Alle antwoorde naor: m.boden@chello.nl
Slutingstermien: Zoondag 19 fibberewari um 12.11, dus percijs ein week veurdat de Vastelaovend oppe Vriethof weurt ingesjote. Eventuweel later ingesjikde oplossinge kinne allein oonder veurbehajd vaan fikse steekpenninge alsnog mètgenóme weure.
Geer höb dus unne maond d'n tied, mie es genóg, zow iech dinke.

De tes kint geer hey ophole, alvas eve un paar veurbeelden (categorie mekelike vraoge), :

1) Wat heet heer aon, boven op dee stool?
2) Wat begint daan?
3) Num 3 dinger die iech neet maag
4) Wie lang heet heer gewach
5) Wat móste mèt Carnaval vergete
6) Wat is de bèste raod vuur uuch
7) Boe goon veer promenere?
8) Wat is gaar neet dom?
9) Neet gesjote is?
10) Wee wèl iech neet?
11) Wat pak iech bijj 't Mooswief?

Haol aoch de beijbehurende muziek: cito2006.mp3
Names Peter, veul sukses en verras hum met originele en raakgekoze antwoorde. En neet alleen dat, kom naor Mestreech veur de sjoenste daog vaan ut jaor.

Kiek aoch op http://www.carnavalinmaastricht.nl/
Of heij Carnaval in Mestreech en Carnaval in Mestreech 2003 en 2005 foto's of 2004 foto's

Een sekwester zit me in de weg

Na een paar doosjes Neurofen, 6 kilo lichter, 10 kraaksessies, een mooie rontgenfoto, en een MRIscan is het probleem boven water....

Ik heb iets, een kleine sekwester. Dat is een stukje loslopend weefsel. Dat zit me in de weg tussen L4-L5 en geeft een "degelijk wortelprobleem", zoals het in het radiologisch verslag is verwoord.

Ik heb op 6 februari een afspraak bij de neurochirurg, teneinde te kijken of deze splinter operatief kan worden verwijderd. Het is denkbaar dat hij oplost vanzelf in de komende maanden/jaren? De chirug moet uitmaken wat er kan gebeuren.

Ik ben blij dat er wat is, dan is het einde tenminste in zicht (van de pijn)
Sporten, oefenen, bewegen en dergelijke: niet nodig en verstandig
Ik moet doen waar ik de minste pijn bij voel.
Er zijn vormen waarbij juist bewegen helpt, maar niet in dit geval.

Voorwaarts, werken aan een alternatief

Van de week was er weer gezeik over de veel geprezen draaikont van Bos. Lees het interview in de telegraaf zelf. Wat de media ervan maken is hemeltergend.
Hij is voor breed draagvlak dat is al jaren bekend en dat je dat alleen met CDA zou kunnen krijgen is gewoon en helaas een feit. Tenzij de wereld er in 2007 ineens heel anders uitziet. Alles wat er meer over is gezegd is van links tot en met rechts is onzin en gebaseerd op iets wat hij niet gezegd nog bedoeld heeft.
Ik verdedig Bos niet zozeer, als wel mijn eigen denkbeelden. De wereld en ook Amsterdam bestaat niet voor het grootste deel uit linkse mensen, een linkse meerderheid is een illusie. Bos maakt zonneklaar dat hij links van het midden zit en hoopt dat CDA op het midden zit en niet verder naar rechts afglijdt.

Ik ben net als Bos ook voor een kernkabinet. Ik ben voor een Raad`van Bestuur benadering en zie dat dit ontzettend goed werkt op dit moment op mijn werk. Nog nooit zo'n daadkrachtig en waarde-creatie gericht stel mensen bij elkaar gezien. Maar ook spijkerhard en dat is pijnlijk maar helaas wel eens nodig. Maar als het maar ergens toe leidt is het op te brengen.

Een klein team met volle verantwoording. En doelgericht werken op basis van waarde creatie. Ik ben dan ook voor de spoedige installatie van een schaduw kernkabinet. Dat de 6 hoofdlijnen gaat formuleren. Wat mij betreft zijn dat
- Governance, het beheer van de overheid: bestuur, financien, binnenlandse zaken, algemene zaken, premier, participatie
- Zorg en Cultuur, de basis voor welzijn: opvoedingsondersteuning, basisonderwijs, zorg, (multi)cultuur, ouderen, media, sport, grootstedenbeleid
- Werk en Ontwikkeling, de motor achter welvaart: 3+3 samenleving, productie 2x3 dagen hand in hand met permanente ontwikkeling (3 dagen)
- Recht en Veiligheid, de begrenzer van de risico's: openbare orde, defensie, brandweer, politie
- Infrastructuur: de enabler: bouwen, wonen, natuur, wegen, netwerken, spoor, transport etc.
- Internationale betrekkingen: de omgeving waarmee we moeten leren omgaan, ontwikkelingssamenwerking, vredesmissie, handel, europese samenwerking, globalisering

Een schaduwkabinet van 6 kernministers is heel wat anders als het schaduwkabinet van toen. Het is bedoelt om te laten zien het beter en anders kan. Het moet dan ook niet een kopie worden van het huidige kabinet maar een voorbeeld van hoe het er over 2 jaar zou kunnen gaan uitzien. Er moeten mensen in die samen een nieuwe toekomst willen realiseren en niet een toekomst die de oude afbreekt om hem zeker te stellen.

Geen ge-Ja, maar !

We waren goede voornemens, ideeën voor het nieuwe jaar en gedachtenspinsels aan het uitwisselen. En voordat mijn prachtige plannetjes allemaal weer meteen rijp voor het afvoerputje verklaard worden wil ik ze toch nog even een kans geven en bedacht het verlangen om in 2006 het gebruik van Ja,maar aan banden te leggen. Ik was niet de enige, er was me iemand voor met een heuse Ja, maar site, filosofie en cursus aanbod. Misschien kun je het eens zelf uitproberen. Geen ge-ja, maar of Nee, want maar gewoon "ja, en". En nou die puzzel oplossen!

De uitdaging, poeh, poeh

Heel nederland doet Soduko's dachten wij. Maar nee hoor, heel veel van onze vrinden hebben de grootste moeite met dit fenomeen. Veel onderkennen een gevoel van weerzin tegen zoveel moderniteit. jammer want dit is echt leuk. Hier een uitgewerkte uitleg.
De oplosing verklap ik nog niet, maar voor degene die geen zin in uitdagingen hebben, hier een hint.

Stedelijk Museum CS

Toch nog een museum gepikt dit jaar, op de valreep naar het SM CS geweest, kijken naar schitterende foto's van Rieneke Dijkstra. Vooral het ontluikend asielzoekertje, maakte indruk. Vanuit een hokje in het centrum tot een mooie setting met parket op de vloer. Van verlegen meisje tot jonge vrouw. Het komt goed.

En nu de plannen voor 2006

Na het lezen van de boekjes van Asscher en Bos wordt het toch tijd dat er iets meer inhoudelijk aan plannenmakerij gedaan wordt. Kaders scheppen, richting geven, gedachtengoed ontwikkelen, aangeven dat het beter kan en moet. Allemaal leuk en aardig, maar hoe dan blijft de vraag. Niet zoals dit kabinet, maar anders. Bos schetst best aardig wat er mis is en wat er anders moet, maar ik kan mij voor de eerste keer voorstellen dat dit lichtelijk vaag overkomt voor degene die dit soort abstractieniveaus niet aanspreekt. Bos komt uit het bedrijfsleven net als ik, maar niet echt van de harde kant. Hij zat voornamelijk in staffuncties en dat merk je aan zijn manier van denken. Wat voor hem heel concreet is gaat de gemiddelde burger lang niet ver genoeg, dat besef ik wel. Toch zijn het fundamentele keuzes die voorafgaan aan en bepalen hoe de dagelijkse keuzes gemaakt moeten worden. En is het na de fundamenten vrij makkelijk bouwen: "beginnen met die bodem". Dit kabinet heeft het wat dat betreft makkelijk. Zij zweert bij marktwerking en eigen verantwoordelijkheid, doorspekt met een alles behalve relatieve zalmnorm. Da's makkelijk keuzes maken. Bos kiest voor collectief doen als dat efficienter en effectiever is en niet alleen een vangnet samenleving en dat is het funcdamentele verschil. En die keuzes van wat wel en wat niet onder het collectief valt is de politieke beslissing en de moeilijkheid, die de PvdA zichzelf stelt. Ik zal en voorbeeld geven, in het bedrijfsleven heeft men grote moeite met het gebruik maken van internet op een veilige manier. Collectief is dit 100 keer efficienter en effectiever op te lossen dan ieder voor zich. Dit kabinet kijkt de andere kant op en ieder bedrijf verzint een list, met de gevolgen van dien: toegenomen risico's, data op straat die er niet thuis hoort, iedereen zeventwintig passwords etc. Nederland zou vooroploper in de wereld kunnen zijn in het aanbieden van een collectief electronische identificatie, dat zekerstelt wie wat mag zien. Dat vereist een investering vergelijkbaar met de Betuwelijn, maar dan heb je wel wat. Op mijn werk gaat continu de discussie over: wat bepalen we centraal, collectief en wat laten we over aan de regio's. Deze discussie is moeilijk concreet te maken, maar is desalnietemin heel belangrijk. De PvdA heeft nog even tijd om de kaders in te vullen. Ik hoop dat uiteindelijk meer mensen op de PvdA gaan stemmen, niet omdat ze denken dat ze er zelf snel beter van worden, maar omdat ze geloven dat collectief we meer kunnen bereiken dan ieder voor zich. Juist zo'n klein klandje als Nederland heeft de ideale grootte om als proeftuin te fungeren voor nieuwe oplossingen en moet zich niet conformeren aan de zoek-het-zelf-uit oplossingen die in grote landen vanwege de schaal en diversiteit helaas noodzakelijk zijn. Ik stik van de ideeen om dit land anders in te richten en zal in 2006 die proberen te formuleren, al was het maar om ruimte in mijn hoofd te scheppen.

Een uitdagend 2006

Twee sudoku's om de jaarwende mee door te komen. Voor velen een uitdaging, voor anderen een verslaving, weer anderen tijdverdrijf. Natuurlijk kun je de gele vlakjes proberen te bedenken zonder de puzzel op te lossen. Je kunt ook een boek van achter naar voren lezen, kijken op teletekst naar de uitslag van de wedstrijd en beginnen bij het toetje. Alles is releatief zoals Zalm al zei. Veel plezier in het nieuwe jaar, want daar gaat het uiteindelijk toch allemaal om.

Wil je de sudoku even printen, klik dan hier

Hij komt

De kaart is klaar, de productie kan beginnen. En nu maar raden wat ze nou weer verzinnen? Neem mar alvast een uurtje vrij, want enige zelfwerkzaamheid komt er wel weer aan te pas.
Nog even geduld want de kaart is nog niet bij iedereen geariveerd. maar hij komt, heus.

Met blijdschap geven we kennis

Waarom is het een beetje stil gevallen op mijn blog? Maak ik niks meer mee? Schrijf ik te veel voor andere sites of krantjes? Heb ik geen ideetjes meer, geen tijd meer over? Of gewoon pijn in mijn rug, te druk, te veel aan het Sudoku-en? Heb ik te veel feest gevierd op de 11-11 in Mestreech, te veel zuur vlees gegeten? Te druk met drummen in de band of de in de partij?

Van alles wat.

Ik sla de krant open en zie de discussie over het byzonder onderwijs, over baby’s van zwakbegaafden, over zorgtoeslag en armoede. Ik zie Ben Bot weer iets waars maar onverstandigs zeggen en denk dat ik dat morgen vast wel weer verkeerd begrepen heb. Ik zie Klaas Veerman weer iets waars maar onverstandigs zeggen en denk dat ik dat morgen vast wel weer verkeerd begrepen heb. Ik lees Plasterk en zie een verhaal dat ik een tweetal weken al gehoord had over een bak geld die rond sinterklaas in het hoger onderwijs gestopt moet worden, anders heeft Balkenende geen scope meer.

Hirshi en Wiegel lullen een aardig end langs elkaar heen en de kranten zijn weer lekker gevuld. Het is altijd anders dan bedoeld. Ga naar een ouderavond met mensen die Vrolijk onderwijs propageren, maar niet eens een verhaal kunnen vertellen als ze een sheet in de presentatie missen. Daar word ik niet vrolijk van. Een voorzitter die de secretaris complimenteert met het schitterend jaarverslag, dat om papier te besparen niet is meegezonden aan de ouders en slechts door één persoon is opgevraagd!??

Heeft het nog zin iets op papier te zetten, te bloggen, te schrijven? Complimenten zat: je schrijft heel leuk, wat kunnen die Amsterdammers mooi praten. Lees zelf maar over de afmattingsslag die ertoe moet leiden dat Amsterdam een mooie stad blijft.

De weg kwijt, voor als je een kompas zoekt

Ik heb een goede site over ziektenbeelden en de bijbehorende geneesmiddelen:
http://www.cvzkompassen.nl/
kan misschien een keertje van pas komen, aldus zoonlief. Op die manier betaalt die studie zich vanzelf terug.

Dank u wel, NS

Je gaat naar Brussel, je laat een van je kaartjes in de automaat steken. Bij Hoofddorp komt de conducteur langs. Je grijpt in je jaszak, Je vindt maar twee kaartjes.... De conducteur lacht en zegt: gevonden! We werden opgebeld dat iemand een kaartje naar Brussel had gevonden. Nou hebben we het slachtoffer gevonden. U krijgt een gratis retourtje, goed geregeld.
En dat was niet de eerste ervaring met de vernieuwde cnducteurs van NS. Ook de wijze waarop ze het wangedrag van Blokker pareerde was overtuigend en bewonderenswaardig. Menig argeloos bejaarde zit de laatste tijd met een uitgeknipt stukje Blokker folder in de trein in de volle veronderstelling daarme gratis te kunnen reizen. Blokker schijnt die dingen in eerder genoemd Hoofddorp aan de man de brengen of de persoon in kwestie kan wel heel aardig toneel spelen. Enfin met een engelengeduld weet ook hier de NS duidelijk te maken dat het toch echt de schuld van Blokker is en niet van de NS. U krijt een girotje thuis, tegen de gewone kosten, u betaalt dat en gaat verhaal halen bij Blokker. Ook weer opgelost. Even bellen met hoofdkantoor, dat zij ervoor zorgen dat die stroom van nepkaartjes ophoudt en weer verder met knippen en scheren. De NS is op het goede spoor, nu nog de Belgen (een spoor tussen Antwerpen en Essen tekort) en railinfra (ontspoorde computers).

Genieten van je frustraties

Opeens viel de kreet: "je moet meer genieten van je frustraties". Een wonderlijke zin. Hij zet me aan het denken en laat me niet meer los. Waar de een wel eens wakker ligt van de problemen, lig ik meestal wakker van de oplossingen: Frustraties onderkennen en als ze zich voordoen een streepje zetten: weer onderkend en bijna ingetuimd. Leuk, ze krijgen me niet klein. Met frustraties heb je alleen jezelf, de ander loopt fluitend door het leven terwijl jij tandenknarst. Maar frustratie is ook gezond, het geeft aan dat je je niet wil neerleggen bij het ogenschijnlijk onvermijdelijke en het onbeïnvloedbare. Dat is mooi. Geniet ervan, maar wel met mate.

Ach meneer, weet u wat armoede is?

Ik stond bij de ingang van de AH en vroeg een willekeurige voorbijganger. "Weet u misschien wat armoede is?" Ik probeerde me mentaal voor te bereiden op het debat van die avond, dat over armoede ging. "Armoede, wel eens van gehoord, is dat niet zoiets als dat je amper rond kan komen en je kinderen zonder eten naar school stuurt, terwijl je wel in een auto rijdt en een plasmascherm aan de muur hebt hangen?". "Nee meneer, ik ken alleen sociale armoede, hufterigheid. O ja en op TV is het ook armoe troef." De dakloze keek toe en dacht er het zijne van. Hij wist wel wat armoede is. Als je kinderen je op kosten jagen, jezelf werkeloos raakt, je huurgeld opgaat aan schoolgeld, je zorgtoeslag wordt geconfisceerd door de sponsor van AZ, de schuldsanering ervoor zorgt dat je je eten bij de voedselbank moet halen en nog net wat leuks kan doen van die drie kranten die je die dag hebt verkocht. Verderop hoor ik iemand zeggen. "Pakistan, ach de volgende ramp is alweer in de maak, we kunnen niet aan de gang blijven". Het debat ging door en het was de moeite waard. Ik hoop nooit te weten wat armoede is en gun het niemand. Maar armoede begint in de bovenkamer, dat is duidelijk en vaak al in de wieg. Aan beide kunnen we wat doen. Lees mijn verslagje van het debat.

De pastoor op de bloeyenden marktplaats.nl

Ook u Brutus gaat voor de bijl. Mijn eerste aankoop via marktplaats.nl is een feit. Een spiksplinter oude versie van den Pastoor, met dubbele oo's en dubbele ee's. Nostalgie zonder weerga. Voor de oorlog kwam dit boek als een soort feuilleton uit in de krant als ik het goed heb en kon gans belgie zich eraan verlustigen, elke dag opnieuw wuivend riet, lijk melk stromende beekjes, glimlachende wijnflessen, ieders met zijner eigenen naam, al naar gelang de gever, de smaak of de streek ermee associeerde. Een ongelovige kan maar niet geloven, een pastoor komt aan het wankelen, of niet ik weet het niet meer. Als het zo gaat als met Gé Reinders: "toen ze me gingen vertellen wat ik allemaal moest geloven, geloofde ik het wel." Dan belooft niet veel goeds voor den armen Pastoor.

Golfbewegingen

En de winnaar is weer bekend. Een keer per jaar op de golfbaan is aan te raden, zeker als de zon schjnt en je broers de tegenstanders zijn. Al dan niet met handicap heb ik ze weer in het putje laten kijken. Na een aardige start, een prima midden en en glorieus einde wist ik de felbegeerde broederkesdag trofee in de wacht te slepen. We constateerden vooruitgang bij alledrie, dus wellicht kunnen we de volgende keer op voor het brevet van onvermogen. De golfseance was het sluitstuk van een ezellig weekendje familie met veel discussie over het leven en de het nut van politiek. Maar dat staat allemaal in mijn rooije boekje en komt er in de loop van de tijd ongetwijfeld met horten en stoten weer op deze site. Een les kan ik alvast prijsgeven: bij veranderen moet je eerst meebewegen. Bij golf trouwens ook, maar niet te lang. Op de baan het advies gekregen van een doorgezomerde golfer om op zoek te gaan naar golflessen op internet, zo kan ik het hele jaar oefenen.

Leef, mooie beelden

Eindelijk weer eens naar de film. Leef stond hoog op mijn verlanglijstje. Terecht denk ik. Het was geen Award winnaar, maar wel heel aardig. Willem, postuum alle lof. Wat kan Amsterdam mooi zijn. Verder verklap ik maar liever niks. Gewoon gaan kijken, als je een avond de hond niet hoeft uit te laten.

Bloas mich nao hoes, nieuwe van Gé Reinders is uniek

Neem een Limburgse zangers, neem teksten uit het leven gegrepen, verzamel blaasinstrumenten en de beste amateur muzikanten van Limburg. Goed schudden, een tijdje laten sudderen. Je krijgt een wonderlijke hang naar de lente, verlangt naar de trein naar Maastricht, die hier niet ieder keteer vertrekt, ziet het kruisbeeld tijdens de processie als de blajer vallen. Ingetogen en uitgelaten, combineert Gé zijn muziek met die van de beste blaasorkesten (hermenie) van Limburg. Kijk hier voor meer info.
De mooiste gedachte staat in het liedje over het kruisbeeld op het kruispunt. Waarin hij aangaf dat hij het wel geloofde op het moment dat de pastoor vertelde wat hij moest geloven. "toen heer zach was ich moos geleuve, geleufdenich ut waal"

Even het hoofd in het putje

Maandag golven met de Broeders daar knap je van op. Als is mijn broer niet in vorm schrijft hij: "Iech bin toevallig neet in vurrem. Iech höb errig veul las vaan miene handicap, veural oonder par höb iech oetval. Iech probeer miech al de hole week te concentreere, meh iech zeen green veur mien ouge. Iech speul altied fairway, meh noe is ut toch errig rough. Zellefs miene oefenswing luk neet. Iech probeer toch urrigens noch get moot oet te putten, meh de koffie smaak miech beter daan d'n tee." Ik Ben ook al een dagje ouder, maar Willy van me winne, moet hij een goed balletje op de Mat leggen.

Romandip

Ik zit in een ernstige romanlees crisis. Ik kan het niet meer opbrengen me door een verzonnen verhaal te worstelen, waarin dingen gebeuren, die niet gebeurden. Die belangrijk zijn gemaakt en waarvan het doel is dat ik mismoedig wordt of juist vreselijk opgewonden raak.
Er is al genoeg werkelijks in de wereld, waarom er allemaal nog dingen bij verzinnen, aandikken en styleren. Ik ben zolangzaam aan toe aan oplossingen en niet aan erom heen draaierij. Ik wil een gevoel krijgen hoe we vooruit moeten kijken en niet terug.
Een nieuwe orde ben ik aan het bedenken en daar past een langdurige karakterdrama of een spannend gemaakt psychologisch plot, of een overrealistisch beeld van de samenleving niet bij. Iedereen pikt zijn waarheid eruit en stort dat over het zappende of bladerende publiek uit.
Ik roep romanschrijvend Nederland op: Kom tot je punt. Zeg gewoon wat je voelt, wat er aan de hand is en wat je denkt dat er moet gebeuren. Je hoeft het voor mij niet interessanter, romantischer, tragischer en spannender te maken dan dat het al is, het leven is al reality genoeg, ik heb geen tijd om avond aan avond in je waanwereld rond te dolen.
Louk, en veel van mijn vrieden, zijn van het tegenovergestelde. Niet de harde wereld maar de gedoceerde, de geheimzinnige, de eigen interpretatie, iets los maken van binnen, dat je aan het denken zet. Mijn god ik moet iets hebben wat mijn denken tot stoppen brengt en mijn betrokkenheid weer tot realistische proporties terugbrengt. Ik ben langzaam zover dat ik denk dat ik de oplossing voor de economie gevonden heb. Kan ik nog dieper zinken?

Gisteren weer eens naar Louk

Voor degene die deze website volgen werd een jaar geleden duidelijk dat Louk moest gaan verhuizen. Zijn flat in de Bijlmer werd afgebroken, werk van de PvdA, die probeert de boel niet alleen bij elkaar te houden maar ook bij elkaar te brengen. Dat ging toen niet zonder slag of stoot. Omdat hij de laatste der mohanikanen was die in de flat bleef zitten, vonden jeugdige buurtgenoten dat zij het recht hadden alvast de belendende percelen te verbouwen cq te ontmantelen. Maar goed, eind goed al goed, Louk zit nu in een flat die sprekend lijkt op de flat waarin ik zo’n 25 jaar geleden ook woonde, maar dan 200 meter verderop. Ik kwam binnen en ik voelde weer precies hoe het was, waar de bank stond het bed, de eerste… Enzovoort. Hij was op zijn gemak, hij had me gemist wat een onafgebroken spraakwaterval opleverde, wederzijds een tsunamie van verhalen, standpunten en gedelibireer.

Zijn mooiste louk-verhaal ging over een grafzerkje van een klein kind genaamd Titus, dat naast dat van zijn ouders ligt. Het verkommerde. Met name de letters erop in het Engels, die zoiets betekende als dat god het allemaal zo bedoeld had. In het Engels, dat intrigeerde hem, en dan begraven in 1940 een paar weken oud geworden. Wie waren de ouders geweest, engelsen in Nederland oin oorlogstijd. Elk jaar werd het graf aangeharkt, maar dit jaar niet. Wat was er gebeurd? Louk besloot met kwast en restant witte verf de oude spreuk op te verven. Op zijn knieeen gebogen over het graf, kwam er iemand achter hem staan. Nog nooit had hij iemand ontmoet bij dit graf, juist nu hij in penibele omstandigheden met goede bedoelingen grafschende, keek iemand hem op de vingers. "Bent U familie." Vroeg Loek ietwat benauwd, maar ook gelijk terechtwijzend? "Nee, ik ken de vader van dit kind, hij was mijn leraar engels in de oorlog." Dat verklaarde een hoop en maakte gelijk duidelijk dat God dit allemaal bedoeld had. Nee, de ouders zouden het juist waarderen dat nog iemand naar het graf omkeek. Louk wil ook begraven worden als de heer het tijd vindt. Zonder poespas en verhalen, dat zou te lang duren. De Heer kon eenmaal beslist, niet langer zonder hem. Maar zover is het nog lang niet, Louk is in blakende gezondheid, maakt zich geen zorgen over wat dan ook laat staan het nieuwe zorgstelsel. De heer wil het allemaal zo en daar moet de politiek niets aan veranderen. "Maar wel knap dat je dat allemaal doet….."

Stil aan de overkant ?

Ik merk dat ik al een maand niet meer op mijn blogger heb geschreven. Dat is toch wel even verschrikkelijk. Maar ja ik ben ook zo druk. Opde PvdA site heb ik artikelen geschreven en in het magazine heb ik ook drie onderwerpen gehad. Op mijn werk ook nog een heel boekwerk gemaakt, dus het is ook wel weer eens genoeg. Inmiddels weet ik weer veel meer van deelraden, Ik weet dat je niet zomaar ergens een bankje mag neerzetten, ik heb ondekt dat er mensen zijn de de boel juist uit elkaar in plaats van bij elkaar willen houden, ik weet alles van de strategie van mijn werkgever, maar niet heus, ik heb met europeese gebruikers gepraat over ons dossiertool, ik heb speeches gehouden voor 25 jarige jubilarissen, heb meneer Dijkstal ontmoet en vanavond twee lijstrekkers in debat verslaan. Niet verslaan in de zin van verbeteren, dat doe ik alleen met de wereld.

De beste foto’s in boekvorm: super

Kost wel een paar centen, deze maand 25% goedkoper bij AH, maar dan heb je ook wel wat. Gelokt door de Bonus aanbiedingen en om mijn echtgenote te plezieren die digitale foto’s geen foto’s vindt (zo vind ik pannenkoeken geen eten) bezweken voor de commercie: Een avondje freubelen achter de computer, drag en droppen, verbreden en croppen, verschuiven en vergroten. Wat tekstjes her en der erbij. Het resultaat lag drie dagen later bij het belendende AH filiaal. En werkelijk, fantastisch al zeg ik het zelf.
Kom kijken en je wil niet anders meer. Als ik wat meer tijd genomen had, van ervaring word je wijs, had ik mijn columns erbij kunnen zetten en nog meer foto’s kunnen plakken en collages kunnen maken, dan was ik de trotse auteur geweest van mijn eerste boekwerk. Het beste is de vijand van het goede zullen we maar zeggen.

Uitmarkt 2005, Bob Ross Workshop

Dit keer spijtig genoeg geen kopje (koffie) van Douwe Egberts, maar wel een schitterend schilderij van Bob Ross himself, of althans zijn gedachtengoed. Ingepakt in een maanpak werden we streep voor streep, veeg voor veeg meegenomen in de wonderen van de brush en knife van Bob. Niet te veel wit gebruiken! Het resultaat is er naar. 12 look-a-likes van evenveel uitgelote deelnemers, waaronder ikzelf. En dat terwijl Ali B op de achtergrond stond te rappen alsof het een lust was. Dat is leuk als zo'n evenement in de tuin wordt gehouden. Gisteren even naar mijn baas gaan kijken, die heel serieus zat te blazen in de West Coast Bigband, normaal niet my-kind-of music, maar de prachtige dynamiek, die zij ten toon spreidden is wel iets om wat meer aandacht te besteden in onze toeter workshop, waar overtuigend gelijk staat aan hard. Bikkelbikkel hard. Voor de rest viel me het programma wat tegen, maar toen ik er was viel het reuze mee, dat is denk ik juist de bedoeling van de Uitmarkt, dus in die zin geslaagd.

10: Totdat de bom barst

In Amsterdam hebben we vaak die terugkerende discussie. Moet je spreiden of niet. In America is dat duidelijk. Rijk bij rijk, arm bij arm. Italiaan bij italiaan, chinees bij chinees. De praktij kun je aanschouwen. In de rijke wijk is het er veel rustiger, maar in de arme wijk is het er veel armer. Segregatie leidt tot meer rust in de goede buurten, dat lijkt bewezen. Maar in de andere buurten is het er navenant minder florissant. In Washington is het aantal moorden dit jaar de 100 gepasseerd. Daarmee is het de meest criminele stad van America, maar je merkt er in de meer bloeiende wijken helemaal niets van. In de krant kon ik lezen dat een kentering had plaatsgevonden, sinds een jaar neemt het aantal zwarten en latino's af binnen de ring, daarbuiten drastisch toe. Oorzaak: de stijgende huizenprijzen. De zwarte vlucht, in tegenstelling tot onze witte vlucht. De buitenringse wijken worden een opeenhoping van minder bedeelde. Ik sta toch voor spreiden, je spreidt ellende, OK. Maar je biedt ook kansen en je werkt aan samenleven. Voor de binneringse gebieden van Washington is het segregeren een veilig idee, totdat de bom barst.

9: Energy saving: je kunt je de energie besparen

Wat wil je in een land waar het zomers te heet is om op straat te vertoeven, en in de winter het te koud is om je neus buiten de deur of skywalk te steken. Wat wil je in een land waar je boodschappen in ontelbare plastic zakjes gedaan worden en de verpakkings- en reclamekosten de productiekosten overtreffen. Wat wil je in een land waar lopen als sport wordt gezien en bewegen alleen is weggelegd voor lichtreclames en filmbeelden. Wat wil je in een land waar energie twee/drie keer zo goedkoop is als in Nederland en zonnecollectoren alleen voor satellieten en spacelabs worden gebruikt.

Er is hoop: Bush heeft net een wet ondertekend waarbij de particulier tot 500 dollar aan belasting teruggave kan krijgen als hij het tienvoudige investeert in energy savende maatregelen, eenmalig in 2005 of 2006. Dit land is onleefbaar zonder energie verspilling.

Je zou haast denken, stop maar met die energiebsparing. Wat wij hier met veel moeite en extra kosten doen is slechts een oognaald van het gapende gat in de ozonlaag. Als in de VS, dat jaarlijks 20% van de gehele energieconsumptie opslokt, de belasting op brandstof zo hoog zou zijn als in Nederland, zou Bush waarschijnlijk geen andere belasting meer hoeven te heffen.

Het zou goed zijn alvast te wennen aan die prijzen en om met de extra inkomsten aan oplossingen te werken, want het zal niet meer lang duren of die extra centen gaan naar Saudi Arabië in plaats van naar ontwikkeling van alternatieven. In de 4 weken dat we in de VS waren steeg de benzine prijs van 2.20 naar 2.60 dollar per gallon (50 eurocent/liter tot 60 €c/l).

Het meest stuitende vond ik de onverschilligheid van de amerikanen over deze verkwisting. Schaamteloos wordt energie verbrast zonder enige notie van de gevolgen daarvan voor hunzelf en de rest van de wereld. De verhalen uit China en India doen wat mij betreft het ergste vrezen, met een beetje pech gaan die landen het energieconsumptiepatroon van de VS copieren, en met de bevolkingsaantallen aldaar verdwijnt de olie als ozon voor de zon.

8: The Giant is a Safeway to reach your Target on the Wal-Mart

Wat doen we hier nou de hele tijd: nou naar de Giant (de AH), de Wal-Mart (de Aldi), de Target (HEMA), de Safeways (De Super de Boer), de Hecht (Bijenkorf), de Bloomendales de H&M (precies hetzelfde als in Nederland). En what about the prices? Ten eerste kennen ze hier het bunuskaarten systeem en dat levert je zo'n 20% korting op. De prijzen van de eetwaren ligt toch wel op ons niveau, maar het is moeilijk te vergelijken. Je denkt dat het duurder is, maar de verpakkingen zijn allemaal groter en de euro is natuurlijk 20% meer waard dan een dollar. In alle andere zaken zien we geen prijsverschil, hooguit dat een dollar hier een euro is en daarmee is alles dan toch zo'n 20 procent goedkoper, maar dat ligt meer aan afrondingen (psychologische prijzen).
Toen we hier in 1986 waren hadden we het gevoel dat een dollar 1,50 gulden waard was en nu is een dollar ongeveer 2,20 waard. De benzine is natuurlijk drie keer zo goedkoop, maar dat wordt gecompenseerd door slurpende auto's en loeiende airco's. De huizenprijzen zijn hier ook uit de pan aan het reizen, maar liggen nog onder het Amsterdamse niveau, zo snel te beoordelen. En dan praten we over Wassenaarse villa's, waar de suburbs mee vol staan. Nadeel is weldat je het landscapen (de tuin onderhoud) een kapitaal zal kosten en elke week komt de hispano-grasmaaier langs om je zode even te shortcutten, zoals bij ons de glazenwasser. Dat we toch veel te veel geld uitgeven zal wel aan het zwitserleven gevoel liggen, wat je hier al snel krijgt als je met de cruise control met een slakkegang over de eindeloze autoweg tuft.

7: Inmiddels zijn we allemaal verslaafd aan SUDOKU

Het is niet anders, het blijkt ook in de telegraaf te staan, mar die zie ik nooit. In Amerika is SUDOKU een rage. En wij doen aan alle rages hier mee natuurlijk. Zie de volgende site voor een SUDOKU a day.

An Amsterdammer in the US, op zoek

We zijn inmiddels een tijdje in de VS en al het nodige beleeft. Niet echt spectaculair, maar toch, deze wereld is in zoveel zaken zo vertrouwd, maar op de meest elementaire zaken enorm verschillend. Met dezelfde ingredienten wordt een totaal ander maal gebrouwen dan in ons kikkerlandje. Ik heb geprobeerd de meeste zaken die me persoonlijk opvielen op te schrijven en erover proberen na te denken, ook in perspectief tot Nederland.

Wat zijn de zaken die ze anders doen, hoe zou dat in Nederland uitpakken, lopen we achter de amerikanen aan of zij achter ons, hoe werkt de democratie de economie, hoe staat het met moraal en gezag, multiculturele samenleving en de vertrouwenskloof tussen de burger en overheid, hoe is het gesteld met de veiligheid en zekerheid. Stress, op elke hoek een psychiater? Ik wil niet naar een Amerikaanse wereld, althans dat dacht ik, is dat terecht of rijg ik een wereld met vooroordelen aan elkaar?

Lees de onderstaande artikelen in teruglopende volgorde begin bij 1.

Over wat het eerste opvalt: de vriendelijkheid zelve.

Over de crisis in het vetrouwen van het bedrijfsleven

Over de rol van de overheid

Over de democratie

Over competitie

Over veiligheid

kennis en cijfermateriaal kun je ook vinden in het boek van Charles Groenhuijzen, maar als je er bent begrijp je het toch beter. Amerikanen in Nederland zijn niet in hun normale doen, Amerikanen op TV zijn helemaal niet zoals ze echt zijn.

6: Veiligheid: de wereld ziet er anders uit dan hij is.

Gisteren waren we naar het Spy museum. Gedeeltelijk zeker iets om mee te nemen naar Nederland. Al was niet alles van dit museum toegankelijk voor de geinteresseerde leek. Het begin was spectaculair: je moest een cover aanleren en een missie volbrengen. Leuk bedacht. Helaas mocht alleen Simone uiteindelijk met een geslaagde missie het land verlaten en werden wij nog een paar dagen vastgehouden omdat ons alibi toch op essentiele punten doorgeprikt was.

De boodschap was: vertrouw niemand, in Washingto zitten nog altijd de meeste spionnen van de hele wereld, en hier zit er een achter het toetsenbord. Hoe kan het dat een land zo panisch is over veiligheid, de meeste moorden per hoofd van de bevolking kent, met wapens rond loopt, niemand vertrouwt toch zo’n veilige en relaxte ondruk maken.

In Amerika wordt de kleine criminaliteit bijna volledig uitgebannen door een lik-op-stuk beleid waar je niet van terug hebt en een sociale controle en moraal die zijn vruchten afwerpt. We konden niet geloven dat je hier rustig kan slapen met de deuren open, maar na een dikke week van ongekende rust kom jezelf ook wel tot de conclusie dat je hier veilig over straat kan, al helpt een plassende hond trekkend aan de lijn wel mee. Auto’s die in deze wijk zelfs op de hoofdwegen niet harder dan 40km mogen rijden (en dat ook nog doen ook, stoppend op elke hoek, omdat hier geen voorrangsregels bestaan). Een unieke ervaring, ze hebben voor ons nog fietssloten gekocht omdat ik al eerder een fiets van deze familie heb laten ontvreemden, toen nog in Nederland bij Pinkpop, een traumatische ervaring. Het was nog niet nodig gebleken.

Zou dat helpen, alle dieven opsluiten, klein drugsgebruik gewoon verbieden en het woord gedogen uit het woordenboek schrappen? Je maakt de kleine wereld er wel een stuk aangenamer mee. De tegenhanger is dat je bij het minste geringste in grote criminaliteit verzeild raakt en voor alles enorme discipline in acht moet nemen.

Misdaad is veel omvangrijker dan in Nederland, veel geweldadiger en een kwestie van leven of dood. Wie een kraak pleegt in een huis, kan worden neergeschoten. Wie drugs heeft kan voor een half leven de bak indraaien. Wie de zaak wil flessen komt er niet met kleine frauduleuze praktijken maar zal het grootst moeten organiseren. Amerikanen houden van gokken en eenmaal een grens gepasseerd is alle moraal en fatsoen waarschijnlijk verdwenen.

Hoe deze samenleving die grens bewaakt is mij niet duidelijk, alleen door angst te genereren en per minuut je voor misstappen te waarschuwen, dominees die de overvolle kerken bepreken, een politiemacht die alom aanwezig is en groot gezag geniet (iemand met een uniform bespotten kan je een gevangenisstraf opleveren).
Wat moet de jeugd zich heerlijk voelen als ze door Europa mogen rondzwerven. Wat een vrijheid moeten ze voelen. Veilig voelen offert vrijheid op, maar wat is vrijheid in angst?

Vandaag stond in de krant hier dat Al-Qaida inmiddel e-Qaida is geworden. Het inernet is niet meer te beveiligen en terrorisme opleidingen vinden inmiddels online plaats. Hoe maak ik een bom met gewone drogisterij middelen, hoe kom ik het snelst aan een andere identiteit, hoe kom ik Amerika het veiligst binnen, hoe maak ik de meeste slachtoffers. Het zou me niets verbazen als een vrij internet verkeer zijn langste tijd gehad heeft en de Amerikanen bij de Chinezen in de leer gaan hoe ze vrij berichten verkeer effectief kunnen tegengaan.
Het Spy museum hield op bij het einde van de koude oorlog. Maar helaas begint daar het verhaal pas echt.

4: From a distance.

De wereld is zo klein geworden en vanuit hier is Nederland te verwaarlozen, geen enkel bericht over Nederland in de krant, zelfs dat Pronk in Dafour de kastanjes uit het vuur haalt, blijft onvermeld, geen Duisenberg of van Gogh. Engeland heeft het flink te pakken en is nog wel in het nieuws, Israel natuurlijk ook, allemaal redelijk genuanceerd, maar daar eindigt de wereld voor de Amerikanen dan toch wel zo’n beetje. O nee, Aruba natuurlijk daarover later meer.

En als je dan leest dat we in Nederland op zoek zijn naar een herdefinitie van de hier uitgevonden democratie bekruipt je soms wel een beetje schaamtegevoel. We denken we wel wie we zijn?
Nee een ander soort schaamte: We lopen zoveel voor op dit land, juist omdat we zo klein en flexibel zijn, we hebben het zo verschrikkelijk goed, de overheid heeft het zo dik voor elkaar, dat ik me ervoor schaam dat we in Nederland daar alleen maar over lijken te kunnen klagen en de democratie aan het heruitvinden moeten zijn.

En onze oplossingen lijken op de Sarbanes Oxley Act: Het in paniek toestaan van allerlei publieke referenda om de landelijke politiek mee te bestieren is onzinnig. Dat kan alleen als die besluiten simplistisch zwart/wit zijn te formuleren en beide alternatieve keuzemogelijkheden aantoonbaar een positief effect zouden hebben en uit te leggen zijn. Maar een dergelijke keuze reduceert politiek en overheid tot karikaturen. America maakt zonneklaar dat het in een dergelijk systeem alleen nog maar om de poppetjes gaat, die vertrouwen genieten, maar meer nog gezag uitstralen om op de boel te passen (dat is nog een flink graadje minder dan de boel bij elkaar houden). Je ziet hoe de media zich meester maken van dit soort persoonlijke gevechten. Menig kandidaat sneuvelt al voordat hij zich ergens voor of tegen heeft durven uitspreken. En als hij of zij dat al doet wordt zijn of haar kop er al bij voorbaat afgeschoten door links of rechts.

Een alternatief dan? Ook geinspireerd om de amerikaanse samenleving maar meer passend bij de Hollandse cultuur: Wij Hollanders zijn op de centen, dat is duidelijk, dat zijn ze hier niet vreemnd genoeg. En als dat het enige is dat werkt moet je de mensen met hun geld laten stemmen. Deel ze een bedrag toe dat ze kunnen besteden en laat ze kiezen waar ze dat geld het liefste zien ingezet: Meer wegen, meer OV, meer onderwijs, wonen etc. Dan hebben we het ergens over. Maak plannen en laat de gelden door middel van enquetes verdelen over die plannen.

Stop met het gezeur over gekozen die of dat, en als je hem gekozen hebt, deze persoon het werk belemmeren door eveneens gekozen volksvertegenwoordigers of nog erger, correctief gereferendeerde besluiten. Ga voor de inhoud en maak dat helder. In Amsterdam zou op die manier het subsisiebeleid door middel van inspraak geregeld kunnen worden, zouden buurten op die manier activiteiten kunnen ontwikkelen en betaald laten worden door gekozen geldstromen. Een voorbeeld is al te zien in stadsdeel centrum waar buurtonderzoeken en initiatieven op die manier worden bekostogd en mogelijk gemaakt.

Dat is wat hier in de VS uitstekend werkt. Ik zit hier in een buurt met een gemeenschappelijk zwembad, een must met deze temperaturen. Gezamenlijk heeft deze wijk dat zwembad gefinancierd en het wordt door de wijk gerund. Het ligt er prachtig bij, goede verzorging en iedereen is er trots op. Dat heeft dus kennelijk meer prioriteit dan de verlichting van de straten of stoepen, die zie je nauwelijks. Buurtbelangen voeren hier de boventoon en stemmen op financiele verdeelkeuzes is hier een succes en dat neem ik mee naar Nederland.

Op zoek naar nog meer zaken die ik meeneem. Ik laat graag hier: het kiezen van personen op plekken waar deze personen nooit kunnen doen wat ze moeten beloven evenmin de NEE-referenda, die de gekozenen voor de voeten lopen en daarmee het vertrouwen in hun juist ondermijnen.

5: The winner takes it all.

Gisteren naar het tennis geweest, voor de eerste keer de tennissterren in levende lijf gezien. Een interessante ervaring. We gingen voor Roddick, Rusedski, Grosjean en Clement. Een stadion van 7.500 toeschouwers pas laat op de avond voor Roddick gevuld bleek bijna leeg niet echt gezellig. Veel leuker waren de DDV achtige bijbanen waar het sfeervol was op de kleine tribunes en waar je de spelers kon aanraken. Tevens was er daar meer sprake van strijd. De hitte was verzengend (tegen de 40 graden) en het drinken was niet goedkoop. Maar het was wel de moeite waard om een keer mee te maken, al zal ik niet snel meer op het court verschijnen. De sterren presteerden redelijk, niet spectaculair, alleen bij vlagen toverden zij returns en winnaars die hun uitzonderlijk inkomen moeten verklaren.

Het meest zal ons de commentator bij blijven, die met een lijzige stem in de dweilpauzes de producten van de sponsoren aan ons trachtte te slijten. Thank yououou and come again. Na de wedstrijd van Roddick moest hij nog even tegen een willekeurig gekozen aantal toeschouwers een balletje slaan, te genant voor woorden, maar weer een paar Amerikanen gelukkig voor het leven. Wat me ook zal bijblijven is de eenzaamheid van de topsporters, die tussen het publiek, zolang ze nog niet bekend zijn hun warming up moeten doen en na een nederlaag weg zijn voor dat je er erg in hebt. The winner takes it all.

3: Vertrouwenskloof 2

Maken ze zich in de VS druk over een vertrouwenskloof tussen burger en bedrijfsleven, in Nederland houdt de kloof tussen burger en overheid ons bezig. Daar hebben ze hier in de VS geen last van, omdat de overheid niet veel doet wat de burger in zijn vertrouwen kan beschamen. Bush leidt als rechtstreeks afgezant van God zo denkt hijzelf en vele amerikanen met hem, de as van het goede. Hij zorgt voormalijk voor het beschermen van het recht op gelukkig worden en lage belastingen. De kunst, die ze hier goed verstaan, is om zo weinig mogelijk door de overheid te laten ondernemen waardoor er ook zo weinig mogelijk mis kan gaan. Geen onderwijs subsidie, geen sociale voorzieningen, geen gezondheidszorg met overheidsgeld, geen AOW, wat blijft er dan nog over om je druk over te maken richting overheid. Een Amerikaanse collega wees met minachting in zijn stem op de railroad, toen we er langsreden, en zei dat deze (God behoede het) door de regering werd gesubsidieerd. Zonde geld.

Er zit wat in, in Amerika is er sprake van een claim cultuur, omdat ieder individu voor zijn rechten moet opkomen en in no time van welvarend tot arm kan zijn gedegradeerd (vice versa). In Nederland is er sprake van een complain cultuur: klagen vooral op anderen en met name de overheid. In Amerika vertrouwt niemand de overheid meer toe dan law en order. Op dat front worden politici gekozen, niet op hun visie maar op hun gezag en uitstraling. Zij hoeven niet te beslissen over ingewikkelde politieke vraagstukken zoals in Nederland, maar alleen over zaken die het maatschappelijk verkeer in goede banen moet leiden. Daarbij staat het vermijden van risico’s voor de gemeenschap voorop. Voor je persoonlijke risico’s wordt geen aansprakelijkheid aanvaard door de overheid. Dus: draag je geweer, beleg in fatsoenlijke aandelen, werk zo hard mogelijk al was het maar om verzekerd te zijn van gezondheidszorg, investeer in een goede opleiding (40.000 $ per jaar), gedraag je voorbeeldig tegenover je buren want wie weet heb je ze nog nodig, neem geen risico’s, help de zwakkeren, geef fooien aan degene die hun best doen, consu-meer, nog meer en geniet van de dag en waag waar verantwoord een gok, opdat je snel binnen bent.

Zo zit het leven hier in de VS een beetje in elkaar. Vanuit die optiek bekeken is het logisch dat wij zoveel kankeren op de overheid. We gunnen hen alle beslissingen die men hier zelfstandig of in gemeenschappen neemt en dat gaat niet altijd zoals wij het zelf zouden doen. We betalen er fors voor, denken we, en krijgen niet altijd terug wat we ervan verwachten of en met name: de verkeerde mensen maken gebruik van onze genereuze belastinggelden. In de VS betaalt men miniem en krijgt ook miniem. Geen reden tot geklaag.

Bush en Balkenende hebben meer gemeen dan ik dacht. Trouwens ook hun spraakgebruik lijkt op elkaar: if you ask me, xxx, then I say: No of Yes. Het “eigen verantwoordelijkheid” adagio van onze premier is letterlijk gecopieerd van de Amerikaanse samenleving. Maar hier is dat gemeengoed, bij ons is een revolutie. Hier is dat tot in het extreme doorgevoerd en zit de Amerikanen in de vezels, ze verwachten niet anders. In Nederland wordt eigen-verantwoordelijkheid alleen ge-entameerd op beleidsgebieden waar de overheid geen grip meer heeft op de geldstromen en kwaliteit, het gedoogbeleid onszelf de das heeft omgedaan en het fortuinistische geklaag voor de laatste klap heeft gezorgd. De overheidssystemen hier en bij ons zijn totaal onvergelijkbaar en ook niet inwisselbaar. Wat hier werkt omdat het nooit anders is geweest is bij ons ondenkbaar en sociaal en democratisch een stap terug in plaats van vooruit.

Een terugtredende overheid exploiteert op die wijze de vertrouwenskloof tussen burger en centrake overheid en getuigt van gebrek aan visie en moed om de voor ons essentiële zaken op een rechtvaardige wijze op te lossen. En waar dat toe leidt kun je hier aan den vette lijven ondervinden. De gouden middenweg is te prefereren: Het verschuiven van verantwoordelijkheden naar de lokale overheid of buurtgemeenschappen en het beperken van de centrale overheid tot law en order lijkt me meer voor de hand liggend dan al privatiserend en individualiserend de handdoek in de ring te gooien.

2: Vertrouwenskloof 1

Terug naar Minnesota, het congres voor auditors, een beroep in beweging bleek. Nog nooit waren zoveel Auditors richting de Paisley Conferentie getrokken. De zaal zat vol met 300 delegates van de hele wereld. Starend naar veel te volle sheets met veel te kleine letterjes. Aanleiding voor al die belangstelling is de wet die zaken-doen meer betrouwbaar zouden moeten maken: de Sarbanes-Oxley Act (SOX). Deze wet bant elk risico dat er iets mis gaat in de financiële verslaglegging hoegenaamd uit, maar is zo verstikkend dat zij het zakendoen zelf onmogelijk maakt en het bewaken (auditen) van financiële verslagleggingen en alle omringende controles tot een core business lijken te maken. Het echte probleem blijft daarbij buiten schot: frauderende topfunctionarissen in een bedrijf, die beducht voor hun bonus hun statistieken op het moment supreme oppoetsen.

We (de Europese delegatie) waren blij verrast met zoveel weerstand in eigen huis, maar we beseften ook de onmogelijke situatie waarin het bedrijfsleven en de wetgever zich hier bevinden. Protesten uit bedrijfsleven worden door de media afgedaan als on terechte klaagzangen. De wet ter discussie stellen door de regelgevende instanties is onmogelijk want van gezichtsverlies hebben ze in America nog nooit gehoord.Omdat ook de accountantskantoren miljarden verdienen aan de wet, er is geen accountant meer te vinden in dit over-audited land: Dodelijke omarming.En zo sukkelen de bedrijven maar door, sommige zijn meer dan 10% van hun omzet kwijt aan controle maatregelen en dreigen te bezwijken onder de regeldruk. Onze intensieve veehouderij probleem (zie elders op mijn blog)

Het wachten is op een flink beursprobleem bij een bedrijf dat geheel SOX gehoorzaam is, om aan te tonen dat SOX de plank misslaat en de essentie van de problemen niet aanpakt. Een ondoordachte paniekmaatregel, gericht op korte termijn winnen van vertrouwen van beursbeleggers. Tot overmaat van ramp heeft de uitvoerende instantie (PCAOB in de volksmond piekaboe) de zaak alleen maar erger gemaakt, teneinde naar goed Amerikaans gebruik definieerbaar te krijgen wat er nu wel en niet moet worden gecontroleerd, hoe vaak en hoe diep en door wie. Wij noemen dat rule-based, waarbij Europeanen meer

1: De vriendelijkheid zelve

De hoogste tijd om aan het verslag te beginnen, wat vinden we van de US, want dat was toch het doel van de reis. Veel vooroordelen over de Amerikanen, tijd om dat eens te gaan verifiëren en een idee te krijgen waarom de mensen zijn zoals ze zijn. Zijn ze wel zoals wij denken dat ze zijn?

We doen drie steden aan: Minneapolis in het noord-midden, Washington DC en New York. Het eerste wat opvalt is de relaxte manier van leven en de onvoorstelbare vriendelijkheid van de mensen en hun discipline voor zaken waarvan het nut met moeite ingezien kan worden door een Europeaan.

Het leven draait om risico vermijding, want zover is duidelijk een iets te riskante manoeuvre kan je carrière ruineren, je financieel aan de grond brengen voor de rest van je leven. In plaats van daar reusachtig zenuwachtig van te worden, zorgt dat voor een ongekende voorzichtigheid, voorkomendheid en vreindelijkheid. Omdat prestatiebeloning ervoor zorgt dat dienstverleners op hun toegevoegde waarde worden beoordeeld zijn ook zij de vriendelijkheid zelve. En waar wij denken dat dit gemaakt is.... dat zal ooit wel zo zijn geweest, maar als door een Darwiniaanse mutatie, de mensen die dit rustig en vriedenlijk blijven van nature het beste kunnen, lopen nu geheel spontaan te glimlachen op terrasjes en in de winkels en roepen everything OK?, after you en I’m so sorry.

Het ongeduld dat wij tentoonspreiden omdat onze tijd kostbaar is, dat missen ze. Het lijkt alsof we de verkeerde dingen hebben overgenomen. Nu we steeds korter werken en het leven buiten het werk belangrijker is geworden dan het werk zelf, is de haast die we ons opleggen in het werk ook doorgedrongen in ons dagelijks leven, waardoor we ons zelf steeds verder opnaaien. Binnen het werk, want we willen in zo weinig mogelijk tijd aan de kost komen. En buiten het werk want we willen ook een goede ouder, minnaar, echtgenoot, vriend, sociaal bewogen, sporter etc. zijn. Dat alles schijnt in America anders te liggen. Geld maken dat is nummer 1, consumeren is nummer 2: eten, groot huis, dure auto en nummer drie is dat alles tentoonspreiden in combinatie met een ogenschijnlijk happy en devote family.

Een staaltje van dit alles:

Gisteren waren we bij een baseballwedstrijd. We gingen naar de Nationals, zij hadden in het begin van de competitie wonderlijk bovenaan gestaan, maar waren na 10 nederlagen op rij (allemaal met 1 punt verschil) flink in de ranglijst gezakt. Niettemin 37.000 toeschouwers (gewoon gemiddeld) kwamen opdagen voor de eerste van de drie wedstrijden deze week thuis tegen de Los Angeles Dodgers.

Ze zijn hier in Washington een 30 tal jaren verstoken geweest van Baseball op nivo, maar sinds de bond een club uit Montreal heeft opgekocht en overgeplaatst naar Washington is de aanhang hier met alles wat op de honken terecht komt reuze tevreden. Binnenkort gaat men het team weer verkopen voor 4 keer de prijs aan een investeerder. Maar goed, het ging om the game. Voor 10 dollar hadden we een redelijke plaats, leek, je kon het hele veld prima overzien en de poppetjes waren nog mensjes, de bal was aan de kleine kant zo bleek later en aan een klein stukje veld hadden we wel genoeg gehad.

Het hele spel draaide om de pitcher en de slagman. Een slagman die gemiddeld een honkslag maakt in de 5 beurten is standaard, een pitcher die net iets meer strikes gooit dan balls (weit) is ook normaal. Alles opgeteld is er zo’n 400 keer gegooid en zijn er zo’n 15 man een keer op eerste tweede of derde honk geweest gedurende de hele 3 uur durende match. 4 home runs werden de Nationals fataal en na een 5-2 achterstand in de 7de inning verwachtten we een luid boegeroep en hoongelach met een massale trektocht naar de metro, maar niks was minder waar. Het spektakel stond op het punt te beginnen. Over geduld gesproken.

De Nationals waren aan zet in de gelijkmakende beurt. We probeerden weer te gokken of een bal in of weit was, maar dat is ons geen een keer gelukt. Maar dat kon de pret niet drukken, want de Nationals wrongen zich met magische klappen op drie honken, een unicum voor de avond. Het publiek werd opgehitst door de luidsprekers en scorebord: make more noise, louder, louder, I can’t hear you. It’s rally time! Scandeerde het score bord en de mensen gingen opstaan. Luid schreeuwend kolkte de massa en dwongen de pitcher tot een superworp. Een klap in het achterveld, heel hoog, bijna homerun, maar helaas vangbal. Maar zover dat twee man konden binnenlopen en de andere werd uitgegooid. 5-4.

Een hopeloze achterstand kan ten alle tijden weer ongedaan gemaakt worden, want van enig krachtsverschil tussen de teams was niks te merken, evenmin van vermoeidheid of anderszins sportieve dimensie. Nu het spannend leek te zijn geworden verliet de helft van het publiek het Armory stadion om te voorkomen dat ze in de rij moesten staan voor de metro. Waarschijnlijk hadden ze meer verstand van het spel dan wij en zagen ze de elfde nederlaag met 1 punt verschil al aankomen. Geen geschreeuw, geen teleurstelling voor deze zeer matige prestatie in onze ogen (niet gehinderd door enige kennis).

De balans: enorme consumptie tegen forse prijzen (een biertje 5 dollar), een opgeklopt geschreeuw, een spel dat uit meer geluk dan wijsheid lijkt te bestaan, een zeer statisch gebeuren, waarbij de enige tactiek leek te bestaan uit het al dan niet wisselen van de pitcher en het al dan niet slaan of stoten van de bal door de slagmannen. Tweestrijd tussen de verschillende ploegen was er niet, teamsport leek ook wat overdreven voor dit gevecht tussen werper en knuppelaar. Symptomatisch vond ik dat na drie gemiste slagballen de ongelukkige slager niet door zijn team werd opgevangen, gelijk de schutter na een gemiste penalty. Integendeel, de gefrusteerde mismepper gooide knuppel en pet zowat de reservebank in en droop smadeljik af. Alleen bij een homerunner werd door het team een erehaag gevormd.

Dit spel heeft alles van die vriendelijke, gezellige samenleving, waarbij winnen belangrijk is voor de winnaar maar niet echt voor de ploeggenoot of kijker, persoonlijke statistieken (metrics) voor de sporter en consumeren en gezien worden voor de toeschouwer spelen een essentiële rol. Geen lijfelijk contact, maar geduld en discipline en hele korte momenten van topspanning, maar wel tot de laatste slag. Dezelfde trekken kun je herkennen in de samenleving. Hoe beroerd je er ook voorstaat er is altijd een kans dat je miljonair wordt.

Ingeloot in Maastricht

Pim is al onderweg om een kamer te zoeken. Dus wie wat weet, hij houdt zich aanbevolen. En wij gaan Ursul uit-eten, nog een mijlpaal, geen opppas meer nodig.

De jeugd heeft de toekomst

Vrijdag kreeg Pim zijn diploma. Naast mentor en conrector maakte de tekenleraar de meeste indruk op de trotse ouders. Hij sprak de afgestudeerde jeugd toe: "Jullie hebben mij een prachtig jaar bezorgd, waarvoor hulde en dank." Hij had voor ieder een T-shirt laten drukken met IK DEUG erop. Trek dat maar aan bij je eerste sollicitatie.
De avond ervoor bleek ook Asscher en Aboutaleb het accent te leggen op de jeugd. Investeren in het human capital. Zij zijn de echte nieuwkomers. Zelfs uit puur economisch motief is het belangrijk om nu in hen te investeren, eenmaal problematisch is een hersteloperatie kostbaar zoniet onmogelijk. Lees mijn verslag.

Wat doet nu zo'n deelraad eigenlijk

Het is moeilijk interesse te kweken voor het deelraadswerk. Kennissen die ik spreek hebben ook snel de vraag: Wat gebeurt daar eigenlijk? Zo makkelijk is dat niet te vinden blijkt. Een mooi lijstje van prioriteiten die in samenhang met de centrale stad in Amsterdam zijn afgesproken geven toch wel een beeld, Zie document: bestuursakkoord 2002-2006. Daarnaast lijken de volgende aandachtsgebieden van belang: Volkshuisvesting. Herhuisvesting. Grondzaken. Bouw- en Woningtoezicht. Ruimtelijke Ordening. Stedelijke infrastructuur - Verkeer en Vervoer. Nutsvoorzieningen. Stadsreiniging. Marktwezen. Milieuhygiëne Volksgezondheid. Sociale Zaken. Bejaardenverzorging. Sport en Recreatie. Onderwijs. Personeelszaken. Financiën en belastingen. Openbare orde en veiligheid. Binnengemeentelijke betrekkingen. Monumentenzorg. Dit komt uit een onleesbaar document over de deelraden.

Holland Doc, nieuw TV zender via Internet, kijkje in de toekomst

Het debat over de omroep is begonnen. Een achterhoede gevecht, dat weet niet alleen John de Mol, maar jij ook neem ik aan. TV heeft zijn langste tijd gehad, vanaf nu kan alles gewoon via internet bekeken worden. Kijk maar naar de nieuwe TV zender Holland Doc, je hebt nauwelijks door dat je via internet aan het kijken bent, haarscherp. Het kanaal zendt de hele dag actuele documenaires uit. Op dit moment bijvoorbeeld de documentaire van de vpro over de zorg van afgelopen zondag (schitterend!!).

Beroepszeer

In navolging van het boek over de intensieve menshouderij weer een boek dat de vloer aanveegt met modernistisch management. In de volkskrant vandaag staat een mooi artikel daarover van Dorien Pessers, als voorpublicarie op Beroepszeer: In Nederland zit veel beroepszeer in de miskenning van beroepseer. Vroeger was het parool op de werkvloer ‘wie er verstand van heeft, mag het zeggen’. Tegenwoordig maken daar juist degenen die er géén verstand van hebben de dienst uit. Stop de wildgroei van duurbetaalde bestuurders, managers & consultants. Respecteer de beroepseer !G. van den Brink, D. Pessers en anderen. Artikel bij mij op te vragen.

Balkenende Praat Generator

Als je het vertrouwen in Balkenende even niet meer hebt dan raad ik je aan: de balkenende praatgenerator. Dan vertrouw ik erop dat mensen bij de volgende verkiezingen hun eigen verantwoordelijkheid zullen nemen.

Hieperdepiep, Pim is geslaagd, en hoe!

Dat hij zou slagen, dat lag in de lijn van de verwachting, maar met net een 7,5 is super cool. Op naar de volgende horde: de loting. Wordt het een uit- of een thuiswedstrijd, of mist hij de eerste ronde? Nog effe duime dus. En zijn rijexamen natuurlijk ook nog. Het is een tegek 2005.

De volkskrant, katern het Betoog, gehaald!

Vorige week las ik in het Betoog een prachtig artikel over de angst voor de tucht van de markt door de globalisering. Het kwam als mosterd na de maaltijd en dat irriteerde mij. Ik kon het niet laten me nog een keer druk te maken over Europa, ofschoon ik net als Juul mijn buik er meer dan vol van had. Ik denk net als Juul en velen met mij dat het met Europa te langzaam gaat en dat de veranderingen in de wereld zo snel gaan dat we ons niet kunnen veroorloven om met Europa dan maar even pas op de plaats te maken. Ik denk ook dat de grondwet juist de oplossing was voor de onvrede en met die oplossing te verwerpen hebben we het kind met het badwater weggegooid. Ik haalde de meningen pagina van het Betoog met mijn reactie. Nog een lepeltje mosterd.

La meglio gioventu: niet missen!!!!

vrijdag 3 juni begint de geweldige serie op TV. Menigeen heeft hem al in de bioscoop gezien, voor diegene die dat hebben gemist: mis hem niet op TV, VPRO, de moeite waard!
Zie mijn eerdere verslagje

De kortste eeuw

De kortste eeuw - Orkater (met speellijst) Het is al weer even geleden, dat we naar dit theaterstuk gingen. Een moedig stuk, waarin Gijs Scholten van Asschat als een soort Petrus bij de hemelpoort staat. Gelukkig is het niet Petrus zelf (verkleed als bigband leider) die beslist over wie de hoofdprijs (de hemel) en wie niet (de hel) verdient. Het zijn de hemelaars zelf die in onderling gevecht gaan. Helaas vervalt de hoofdprijs, omdat de sponsor zich terugtrekt en uiteindelijk bemoeit God zich zelf met de aangelegenheid en laat de Hemel aan Petrus en vertrekt met de noorderzon met de tot leven herwekte serveerster. Een goede keus. Het stuk reigt de ene na de andere metafoor aan elkaar, een middelbare scholier kan in anderhalf uur driekwart van de symboliek die de afgelopen eeuwen is geproduceerd zich eigen maken. Het lijkt veel op zo'n zoekplaatje waarbij je de 35 spreekwoorden moet opspeuren. In die zin was het leuk en aardig en vooral ook mooi. Maar ik vrees dat Gijs beter kan spelen dan schrijven, want in der Beschrenkung... (u kent hem al).

Vertrouwen in de gids vereist een gedragen visie.

Na alles wat ik de afgelopen dagen gehoord heb vrees ik dat de politiek zich iets te serieus neemt. Ik zie in mijn werk hoe internationale bedrijven met 'onze' wereld omgaan en dat de politiek daar mijlenver achteraan loopt. Als je dan ook nog bedenkt dat die politiek verweten wordt al te snel te gaan, dan is er niet alleen sprake van een kloof tussen burger en politiek maar veel erger een kloof tussen burgers en werkelijkheid.

De euro-trein van Bos wordt ingehaald door TGV's en heel wat ondernemers (maar ook andere calculerende burgers) nemen gewoon het vliegtuig. De politiek en helaas (zoals nu blijkt) de meerderheid van de bevolking staat nog in de file. Met helaas bedoel ik niet helaas voor de politiek of de bestuurders, maar als een bewogen mens, helaas voor de burgers zelf. Uiteraard staat de burger centraal, hij mag de ogen niet sluiten voor wat er allemaal echt in de wereld gebeurt. Een europarlementarier reageerde: "het gaat niet te snel het gaat juist allemaal veel te langzaam" (lees te bureaucratisch, teveel gekonkel, te duur, te instrumenteel!) En dat zal nog wel even zo blijven, totdat Europa zich helemaal heeft uitgerangeerd.... Of de werkelijkheid op een vertrouwenwekkende manier te lijf kan gaan.

Het zoeken naar dat evenwicht tussen sociaal en economisch, tussen bewust en opportunitisch, tussen vrijheid en gebondenheid, tussen bang en vertrouwen moet beginnen bij zich te beperken tot de kern: een doel. Inmiddels blijkt Bos ook te weten waar het naar toe moet, zie zijn bijdrage in de Volkskrant over de Agenda voor een nieuwe progressieve consensus over Europa - wellicht had hij dit wel wat eerder wat duidelijker kunnen vertellen. Tevens staat in de volkskrant van afgelopen zaterdag ook een prima artikel over de angst van de burger voor de globalisering, als drijfveer voor het NEE, ook een week te laat.

Naast Bos maakt ook Marcel van Dam in de Volkskrant duidelijk dat het vertrouwen in politiek (ik voeg toe: management, instituten en zelfs bewegingen) totaal zoek is. In de schitterende serie Trust komt in elke aflevering "de grote baas" in actie en zegt: "trust him/her let her do the job." en dan blijkt dat vertrouwen terecht. Je ziet echter hoe moeilijk dat is als de schijn tegen is. Het is moeilijk te geloven dat een politicus solidair met de burger is, als de burger-zelf dat niet is (zoals de waard.....).

Maar we hebben geen baas, vaderfiguur of Heer die zegt: "vertrouw op de goede afloop, we hebben een goed plan." Die baas is er niet, maar het plan is er ook niet. Alleen fundamentelen genieten nog een blind vertrouwen in hetgeen ze geloven. Na de secularisatie van geloof is nu de secularisatie van de politiek aan de beurt. Bij het geloof ging het om de ontdekking van de hemel, bij de poltiek over het paradijs op aarde. In beide geloven we niet meer. We hebben behoefte aan een realistisch en helder plan.

In Amsterdam is de PvdA bezig met het schrijven van visies op de toekomst (Nieuw Amsterdam 2020). Daar deed Bos een beetje lacherig over. Maar het hebben van een een visie is essentieel voor het vertrouwen in de gids.
Een visie die gedragen wordt door je achterban is essentieel voor het vertrouwen in je partij. Het vertalen van een visie in een goed partijprogramma staat nu voor de deur. Als je meedenkt bouw je aan dat vertrouwen.

Lennette van Dongen 'n genot

Als alternatief voor tandenknarsend voor de TV de uitslag van het rferendum ondergaan, ondergingen we de prachtige klanken van Lennette. Een afnemende verbazing ging over in toenemende waardering. Op haar eigen manier cabaretteerde ze mooie gevoelige liedsje aan elkaar, die oorstrelend werden begeleid door een altenatief combo van viool, drumbox, gitaar en bas. Het swingde ingetogen. Vooral de drummer zonder drumstel wist indruk te maken, zelfs met wrijvende handen wist de juiste snaar te raken. Een ja, vrouwen moeten meer naar mannen luisteren, dat heb ik natuurlijk wel in mijn oren geknopen, want mannen luisteren altijd naar vrouwen. Neem de kans te baat haar te bezoeken, hier de speellijst.