Op de dag dat het kabinet besluit dat werken belangrijker is dan achter de garaniums zitten en spaarpot DSB ten onder dreigt te gaan, fiets ik door de ochtendnevel naar mijn werk. Er zijn tijden geweest dat ik hoopte met 60 met pensioen te gaan. "Hoe hou ik dit vol?", was de gedachte. Nu ik in mijn omgeving mensen zie genieten van hun pensioen, denk ik vooral: "wie doet het werk nog?". Na het verlies van enkele collega's, blijft het werk zich opstapelen en terwijl zij om de tijd te doden de tuin aanschoffelen, werkt de jongere generatie zich het rompeschompe. De knop moet om! Werken is fun, en als het dat niet is moeten we dat ervan maken. Ook als je boven de vijftig geraakt, is het beter plezier in je werk te houden dan uit te zien naar goedverdienend maar troosteloos Zwitserleven. Als de bonden zich daar nou eens sterk voor zouden maken. Het is makkelijker, nuttiger en het maakt ons minder afhankelijk de Scheringaatjes.
Soms zit het tegen. Lees dan: The Long Way Down van Nick Hornby. Zoals ik eerder leerde over Tough Shit: You have to live with it. Dit boekje bespreekt hoe vier suicidalen elkaar tegen wil en dank uit de misere vandaan slepen (tenminste dat hoop ik, want ik heb het boek nog niet helemaal uit en ik hoop niet dat een van hen op de laatste bladzijde alsnog van de torenflat springt). Vier vertellers van hetzelfde verhaal, niet alleen leuk maar ik best leerzaam. Ik denk overigens niet dat echte de depries hier vrolijk van worden. Maar de les is toch wel: Gedeelde smart is halve smart.
Soms heb je pech: je loopt door de bergen, met een stel makkers, zet na drie dagen de afdaling in. Het hoogste punt was net gepasseerd. Je hebt alle tijd en probeert de blaar aan je kleine teen te ontzien. 
Een steen schuift onder je voet vandaan en je slaat tegen de stenen. Het gebeurt wel vaker, maar nu haal je je onderbeen open en het bloed gutst je wandelschoenen in. Een gapende wond staart je aan op 600 meter hoogte van de hut. Je denkt alleen: geen helikopter, geen gedoe, ik wil gewoon verder. Draai de film even terug en neem de hobbel opnieuw. 
Marjolijn Februari snijdt weer eens een aardig punt aan. Een punt dat goed aansluit bij waar ik me de laatste tijd veel mee bezighou. Je kunt op de tekentafel nog zoveel verzinnen, als je het niet kan verbinden met de werkelijkheid blijft het dweilen met de kraan open. Ze refereert naar een gedicht van Christian Morgenstern. En concludeert dat boven ieder beleidsmakers bureau een beduursel hant met de tekst: Geen papieren oplossingen voor reeële problemen.
Een levensechte zoektocht naar de roots. Bijna tweehonderd jaar geschiedenis in een adembenemend open wijze geschreven. Een verhaal over weerbarstige armoede en oplossingen die niet werken. Uiteindelijk is goed onderwijs en afrekenen met onmogelijkheid de enige ontsnappingsroute gebleken. Je zult moeten geloven dat je iets kan bereiken, anders is alle hulp vergeefs. Zie ook Geert Mak: 
David Lodge is een van mijn favoriete schrijvers. Hij wordt een beetje doof, een beetje veel. En schrijft daar een amusant, maar ook treurig boek over. Ik ben zelf ook soms een beetje hardhorig en slechtziend (zonder leesbril) en ofschoon dat nog in geen vergelijk staat met de hoofdpersoon van dit boek, het ongemak en hopeloze treft mij ook wel bij tijd en wijle. Amusant zijn de misverstanden waar hij kond van doet, maar ook de misverstanden die hij in zichzelf oproept. "Als ik dit nou doe, dan denkt iedereen dat" dat soort werk. Het geklungel met zijn hoorapparaat, aanzetten, afzetten. Het zorgen dat hij blijft praten om te verbloemen dat de batterijen op zijn, meesterlijk. Een dementerende vader en een onbetrouwbare studente geven het boek een serieuze draai. Leuk om te lezen.
op hetzelfde podium als Benjamin Herman, wat wil een mens nog meer.
Ruimte en opgeruimd 
Als je zijn verrichtingen wil volgen dan volg deze link: 
Ooit het idee gehad dat Amsterdam met Barcelona kan wedijveren? Als je van moderne kunst houdt, van steden, van de warmte en terrasjes, van Miro, Picasso en natuurlijk Gaudi, van architectuur en lekkere hapjes, dan is Barcelona wat je er altijd van hebt verwacht en hebt gehoopt. Veel gezien, allemaal de moeite meer dan waard.
Gepakt en gezakt trokken we met zijn viertjes richting Italië. Het was nog vroeg in het seizoen, we durfden het aan. Kamperen aan de Italiaanse kust, op de bonnefooi. Via Frankrijk en de peperdure Frejus tunnel kwamen we terecht in de jeugdherberg van Turijn. Heerlijk, oude tijden herleven. Hij is net zo lekker als die in Namen. De stad konden we maar gedeeltelijk bezichtigen en was mooi. Daarna richting de kust, waar we een kleine knusse gezellige camping vonden met een unieke beheerder met zijn zus. Als hij kon zou hij elke avond nog iedereen even welteruste komen zeggen. 
Het gaat gebeuren. De muur gaat vallen. De keuken wordt verplaatst, de ingang naar de tuin veranderd, de CV ketel, een stoomoven. Vanaf begin september wordt er hard gewerkt aan restaurant Rattatouille. Onze kleine chef weet niet wat hij zal zien. Dat hopen we tenminste. En dan kan het Grande Boeuf beginnen.
Dit citaat trof ik aan in een artikeltje van twee "Long term assigners" die mijn stelling onderschrijven dat het verschil het leven kleur geeft en dat ons vermaledijde gelijkheidsideaal ons de das om doet. "The most important lesson to learn in my opinion is to recognise the differences, appreciate it, enjoy it and use it to improve ultimately the results of your work. This will help you in knowing yourself better, and, with a bit of luck, will make you a better person." Dit komt niet uit een boekje of is politiek correct geklets, dit komt uit het hart van twee mensen die vanuit oost Europa en India een kans werd geboden in Nederland ervaring op te doen. Zij gaan weer terug om hun bedrijfsonderdeel beter te laten functioneren en daar worden wij dan weer beter van. Zo werkt de global economy. Als wij die "important lesson" nou ook zouden kunnen leren.
We waren met meer dan 20 man op het podium, 3 trombones en 6 percussionisten extra en we speelden gelijk het Nederlands elftal in zijn beste wedstrijd. Met passie en tempo zullen we maar zeggen. Het seizoen zit er weer op. Voor alle foto's zie: 
Het aandeel vrouwen in de zaal was zoals bij mijn dansles al het geval was. Ik heb toen kennelijk toch iets gemist. Maar dat heb ik dan in een avond weer ingehaald. Fantastisch decor, prachtige dans, er gebeurt meer dan je kunt volgen, de zang komt pas laat op gang. Maar ik zou zo nog een keer willen.
Casanova haarfijn gefileerd in en prachtige aaneenrijging van monologogen. Wieder ein Dolchstiech mitten ins Herz, wilstu dass iech verblute? Woorden maken meer kapot dan seks kunnen goedmaken, blijkt. Casanova Pierre Bokma blaast zichzelf op om vervolgens met zijn eigen dolk te worden lekgeprikt. Geluk in eenzaamheid is onmogelijk.
Handen uit de mouwen.
Jaren geleden zat een andere partij in de problemen. Ik herinner me een congres in Kerkrade waarbij een jolige buutenreednersact zingend de ondergang bezweerde met "de bodem is bereik, de bodem is bereik". De bodem bleek nog niet bereikt, maar na vele jaren kwam het toch weer goed. Recept: herbezinning en vooral muisstil blijven zitten en de tegenstander de fouten laten maken. Dat lijkt de PvdA niet gegeven. Nadenken doen we al jaren, analyses voldoende, ook aan ideen geen gebrek, maar het vertrouwen zoals het Nederlands elftal dat had tijdens de eerste twee wedstrijden in de EK, dat ontbreekt er soms aan. Tijdens het congres in Breda niet. We zien vooruitgang, we hebben zowat de beker leeggedronken, door al het mogelijke slijk zijn onze bewindslieden nou onderhand wel gegaan, zelfs onze grootste vijanden beginnen het toch wel een beetje te gortig te vinden. En langzaam gaan we in de aanval en, zoals dat gaat, we nemen de underdog positie over van de Verdonk, Wilders en Marijnissen van de nieuwe politiek. Ik zag een strijdlustige Mariëtte Hamer (
In het Spant was the ShowCase van dit wervelend muziektheater. Voor een zorgvuldig geworven publiek, dat schoorvoetend de grote zaal betrad speelde zich een surrealistische terugblik op de jaren tachtig af. Met schrik en beven kwamen de hits weer bovendrijven, van echt niet te onderscheiden. Werd er nu de draak gestoken met iedereen die dit ooit mooi vond? Was het een hommage aan onze jeugd? Welgemeend lachen om Hans van der Togt, die misschien wel een beetje té overtuigend zichzelf speelde. Ik had vooral genoten van de zanger annex slangenmens en de leadzangeres, die uiteindelijk in haar eentje ("as one") We are the world ten gehore bracht, het hoogtepunt. Zie de clips op de site
Met zestien een kind krijgen. Je wenst het niemand toe. Een verhaal op een byzondere manier vertelt, het stelt je soms in het gelijk, soms denk je, waarom zo moeilijk doen. De schrijfstijl en het idee doet me erg denken aan het boek geschreven vanuit de visie van een autist (
Ik lees graag boeken die me een kijkje in de keuken gunnen. Reality een beetje aangedikt met persoonlijke inkijkjes. Het is ook de manier waarop ik wil schrijven over bijvoorbeeld politieke bijeenkomsten. Wat doet het met je? Waar gaat het om en maar vooral hoe komt dat bij je over? 
Ik ben eigenlijk nooit fan geweest van Finkers. Hij schijnt na een vrijwillige maar later noodgedwongen wat langere 
Er is over dit boek al veel geschreven. Ik denk dat het indachtig Maks Europa ook een TV serie verdient in precies dezelfde format. Fact finding vanuit het persoonlijk perspectief. Het keerpunt in het boek ligt bij de zin: we wilden ze laten integreren met behoud van identiteit. Vanaf dat moment laat mij het woordje "met behoud van" niet meer los. Veranderen betekent loslaten. Als we iedereen in zijn waarde willen laten, moeten we een ander woord voor integreren verzinnen. Participeren lijkt me een beter doel en al moeilijk zat. Iedereen betrekken en betrokken laten raken. Engagement noemen ze dat op mijn werk. Het grootste doel, de enige ware waarde. Scheffer maakte een prachtig boek, Wilders verzamelde aardig beeldmateriaal, alles markerend het einde van religie-, multiculti- en integratie- en vrijheid-ficties. We zullen uit een ander vaatje moeten gaan tappen en onze (eigen)waarde hervinden, ons (zelf)vertrouwen terugwinnen en onze eigenaardigheid weer gaan beleven. De grote vraag rest, wat is daarbij de taak van de overheid en hoe sturen we die aan. Wordt vervolgd.
In het Westen is het begrip waarheid onverbrekelijk verbonden met de Verlichting. Als sluitstuk van vier uitzendingen over de waarheid zoekt Tegenlicht de confrontatie met het verlichtingsfundamentalisme. De Nederlandse filosoof Rob Wijnberg (1982) gaat in debat met de Britse filosoof John Gray. Diens laatste boek Zwarte Mis. Religieus fundamentalisme en de moderne utopieën (2007) leest als een pleidooi voor de afschaffing van de utopie. Maar waar laten Westerlingen dan hun universele rechten van de mens en andere traditioneel Westerse waarden? Rest ons niets anders dan bescheidenheid en oneindig cultuurrelativisme? Regie: Jos de Putter. Interview: Rob Wijnberg. 
Het was al weer een hele tijd geleden dat we op het museumplein naar het Cirque du Soleil gingen. Verende trapezen, meeslepende muziek, ritmische acrobatiek. Ook nu weer een venetiaans carnaval dat de moeite meer dan waard was.
Ook bij mij kwam de vergelijking met 100 jaar eenzaamheid op. Een kroniek en stuk geschiedenis waar je niet vrolijk van wordt. De centrale vraag stelt zich de hoofdpersoon meerdere malen: 
Avenir betekent toekomst, maar na 4 toneelstukken, verpakt in twee avonden zijn we aan de toekomst nog niet toegekomen. Een terugblik over een vergeten tijd. Het "verdiet van Brabant" is nu al een klassieker en wat mij betreft neemt Maria Goos de uitdaging aan de naam eer aan te doen en ook twee afleveringen in de toekomst te laten plaatsvinden. Nadat we ons voor de pauze suf hadden gelachen om de rake types op de camping, voorspelbaar naderend onheil en natuurlijk Rrrradio Pieterrrrnellll. Heerrlijk. Na de pauze volgde een: wat-er-van geworden is met een terugblik over hoe men het verleden had ervaren. Wat visuele terugblikken, met scenes uit eerder stukken hadden wat mij betreft wel gemogen. Om iedereen aan het woord te laten mocht ook wel wat minder. Ze schreef al dat dit stuk voor de liefhebbers is en het makkelijkst te schrijven, wat mij betreft mag ze er nog wel wat meer tijd aan wijden. Maar niettemin een geweldige avond.
Net even een stukje van deze meneer gehoord. Lijkt me erg leuk. Even om voormezelf te onthouden. 
Zoals elk jaar komt de ontnuchterende vraag altijd. Hoe was het in je boerenkiel. Voor al die mensen die het nog niet weten raad ik jullie aan deze 
In een poging me te verdiepen in wat in de rest van de wereld leeft, heb ik de Boekhandelaar van Kabul gelezen. Na de boeken van Hosseini had zich inmiddels een beeld gevormd, maar ook hoop. De kritiek op die boeken vond ik niet terecht. Ze zouden te geromantiseerd zijn. Na het lezen van de Boekhandelaar, die overigens de schrijfster wegens smaad tevergeefs een proces aan de broek probeerde te doen, zie ik het verschil. Deze documentaire vorm toont minder wreedheden, meer realiteit waarschijnlijk, maar eindigt gek genoeg minder hoopvol. Zeg maar gerust hooploos. Je begrijpt aan de hand van dit boek dat deze clan-cultuur anders is, maar op zich consistent en consequent. Delen daaruit plukken of veranderen brengt hun wereldbeeld in onbalans. Hoe vreselijk wij de wijze waarop de islamitische culturen met vrouwen omspringen, hun clan allesoverheersend is, het zal generaties duren voordat dit veranderd is. Ook als ze zonder burka op straat mogen, durven de meeste vrouwen ze nog niet af te leggen. Trouwen met een neef, er lijkt geen andere optie. Toch zal het ooit gebeuren, maar niet door ons "opbouwwerk". Wat voor Afganistan geldt, geldt ook voor Nederland. Mensen uit andere culturen, willen hier zijn en zullen zich aanpassen. Ook al is het thuisland en medestanders er niet bij gebaat hun clan uiteen te zien vallen. Ze zullen zich losworstelen, omdat de basis voor deze cultuur armoede en overleven is. En dat is een kwestie van ontwikkelen en kansen nemen. Misschien kunnen we het opbouwwerk beter in de Vogelaarwijken ter hand nemen dan in Uruzgan.
