Op de dag dat het kabinet besluit dat werken belangrijker is dan achter de garaniums zitten en spaarpot DSB ten onder dreigt te gaan, fiets ik door de ochtendnevel naar mijn werk. Er zijn tijden geweest dat ik hoopte met 60 met pensioen te gaan. "Hoe hou ik dit vol?", was de gedachte. Nu ik in mijn omgeving mensen zie genieten van hun pensioen, denk ik vooral: "wie doet het werk nog?". Na het verlies van enkele collega's, blijft het werk zich opstapelen en terwijl zij om de tijd te doden de tuin aanschoffelen, werkt de jongere generatie zich het rompeschompe. De knop moet om! Werken is fun, en als het dat niet is moeten we dat ervan maken. Ook als je boven de vijftig geraakt, is het beter plezier in je werk te houden dan uit te zien naar goedverdienend maar troosteloos Zwitserleven. Als de bonden zich daar nou eens sterk voor zouden maken. Het is makkelijker, nuttiger en het maakt ons minder afhankelijk de Scheringaatjes.
Soms zit het tegen. Lees dan: The Long Way Down van Nick Hornby. Zoals ik eerder leerde over Tough Shit: You have to live with it. Dit boekje bespreekt hoe vier suicidalen elkaar tegen wil en dank uit de misere vandaan slepen (tenminste dat hoop ik, want ik heb het boek nog niet helemaal uit en ik hoop niet dat een van hen op de laatste bladzijde alsnog van de torenflat springt). Vier vertellers van hetzelfde verhaal, niet alleen leuk maar ik best leerzaam. Ik denk overigens niet dat echte de depries hier vrolijk van worden. Maar de les is toch wel: Gedeelde smart is halve smart.
Soms heb je pech: je loopt door de bergen, met een stel makkers, zet na drie dagen de afdaling in. Het hoogste punt was net gepasseerd. Je hebt alle tijd en probeert de blaar aan je kleine teen te ontzien. 
Een steen schuift onder je voet vandaan en je slaat tegen de stenen. Het gebeurt wel vaker, maar nu haal je je onderbeen open en het bloed gutst je wandelschoenen in. Een gapende wond staart je aan op 600 meter hoogte van de hut. Je denkt alleen: geen helikopter, geen gedoe, ik wil gewoon verder. Draai de film even terug en neem de hobbel opnieuw. 
Marjolijn Februari snijdt weer eens een aardig punt aan. Een punt dat goed aansluit bij waar ik me de laatste tijd veel mee bezighou. Je kunt op de tekentafel nog zoveel verzinnen, als je het niet kan verbinden met de werkelijkheid blijft het dweilen met de kraan open. Ze refereert naar een gedicht van Christian Morgenstern. En concludeert dat boven ieder beleidsmakers bureau een beduursel hant met de tekst: Geen papieren oplossingen voor reeële problemen.
Een levensechte zoektocht naar de roots. Bijna tweehonderd jaar geschiedenis in een adembenemend open wijze geschreven. Een verhaal over weerbarstige armoede en oplossingen die niet werken. Uiteindelijk is goed onderwijs en afrekenen met onmogelijkheid de enige ontsnappingsroute gebleken. Je zult moeten geloven dat je iets kan bereiken, anders is alle hulp vergeefs. Zie ook Geert Mak: 
David Lodge is een van mijn favoriete schrijvers. Hij wordt een beetje doof, een beetje veel. En schrijft daar een amusant, maar ook treurig boek over. Ik ben zelf ook soms een beetje hardhorig en slechtziend (zonder leesbril) en ofschoon dat nog in geen vergelijk staat met de hoofdpersoon van dit boek, het ongemak en hopeloze treft mij ook wel bij tijd en wijle. Amusant zijn de misverstanden waar hij kond van doet, maar ook de misverstanden die hij in zichzelf oproept. "Als ik dit nou doe, dan denkt iedereen dat" dat soort werk. Het geklungel met zijn hoorapparaat, aanzetten, afzetten. Het zorgen dat hij blijft praten om te verbloemen dat de batterijen op zijn, meesterlijk. Een dementerende vader en een onbetrouwbare studente geven het boek een serieuze draai. Leuk om te lezen.
op hetzelfde podium als Benjamin Herman, wat wil een mens nog meer.
Ruimte en opgeruimd 
Als je zijn verrichtingen wil volgen dan volg deze link: 
Ooit het idee gehad dat Amsterdam met Barcelona kan wedijveren? Als je van moderne kunst houdt, van steden, van de warmte en terrasjes, van Miro, Picasso en natuurlijk Gaudi, van architectuur en lekkere hapjes, dan is Barcelona wat je er altijd van hebt verwacht en hebt gehoopt. Veel gezien, allemaal de moeite meer dan waard.